Bezaleël en Aholiab

In met name het boek Exodus vinden we beschrijvingen hoe Mozes de tabernakel met alle voorwerpen zou maken. De maten, de te gebruiken materialen voor de tent, maar ook bijvoorbeeld hoe het brandofferaltaar en de ark van het verbond zouden worden gemaakt. Daarnaast beschrijft het ook de kleding van de priesters en alle rituelen met betrekking tot de tabernakel. Het is de Hebreeën brief die een tipje van de sluier oplicht (!) over de betekenis van al deze dingen, zodat we met recht gaan ont-dekken waarvan het spreekt.

In Exodus 31 vinden we dat ene Bezaleël door God wordt aangesteld om alles met betrekking tot de tabernakel te maken. Hij krijgt hierbij assistentie van Aholiab. Bezaleël is de bouwer van het huis van God, waarvan de Schrift zegt dat het een schaduw is van wat zou komen. In deze studie willen we ons eens richten op wat er over deze Bezaleël en Aholiab wordt gezegd.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze Bijbelstudie behandelt de roeping en betekenis van Bezaleël en Aholiab, de bouwers van de tabernakel, vanuit Exodus 31. Aan de hand van hun namen en afstamming wordt uitgelegd hoe zij een typologisch beeld vormen van Christus en Zijn gemeente. Zo betekent de naam Bezaleël 'in de schaduw van God' en wijzen aspecten van zijn afkomst naar geestelijke waarheden, zoals het licht (Uri) en de Geest (Ruach). De tabernakel zelf wordt belicht als een aardse voorafschaduwing van een hemelse werkelijkheid, waarin Christus als Hogepriester de ware tent opricht.

Besproken Schriftgedeelten: Exodus 31, Hebreeën 9, Hebreeën 8 vers 2, Efeze 1 vers 3, Kolossenzen 3, Kolossenzen 2, Kolossenzen 1, 1 Korinthe 1, Exodus 35, Numeri, Genesis, Openbaring, Efeze 2, 1 Korinthe 2, 1 Korinthe 6 vers 2 en 3

“Alles is een voorafschaduwing; deze Bezaleël is in alles een voorafschaduwing van Christus.”

Introductie: de Bouwers van de Tabernakel ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen allemaal. Het is goed om hier weer in jullie midden te zijn. Mijn excuus dat ik een beetje laat was, maar ik dacht: ik ga me eens aanpassen aan de gewoontes in Den Haag. En zoals Paulus de Jood een Jood was en voor de Grieken een Griek, dacht ik: nou, ik ben voor de Hagenaars of de Hagenezen een Hagenaar of Hagenees. Maar nu schijnt het dat jullie je gewoontes weer aan willen passen. Dus ben ik eindelijk een beetje gewend... ik kwam geloof ik klokslag tien uur binnen, of in ieder geval rond tien uur. Nou ja, dat is natuurlijk niet netjes als je om tien uur wilt beginnen. Maar de volgende keer zal ik dus wat eerder in de auto springen. Ik heb natuurlijk wel wat excuses, want ik wilde mijn dochter nog gedag zeggen en zo, maar dat telt allemaal niet natuurlijk, hè? Maar goed, ik ben er.

En ja, ik wil het graag met jullie hebben over dit onderwerp: Bezaleël en Aholiab. Ik kan me zo voorstellen dat er nu mensen in ons midden zijn die zeggen: "Daar heb ik echt nog nooit van gehoord." Of: "Daar heb ik wel eens van gehoord, maar hoe zat dat ook alweer?" Nou, dat lijken me goede redenen om het er eens over te hebben. Het plaatje verklapt het al een beetje, maar ook dat veronderstelt natuurlijk wel wat Bijbelkennis. Op het plaatje moeten die natuurlijk Bezaleël en Aholiab voorstellen. Die twee mannen, want het zijn de namen van twee mannen.

Als ik het heel kort zeg, dan was met name Bezaleël — maar daar kom ik zo al op — aangesteld door God via Mozes om dat wat Mozes op de berg getoond was, vorm te geven in de bouw van de tabernakel en alle voorwerpen die daarbij hoorden; alle attributen binnenin die tabernakel. Wat je op het plaatje ziet, is dat die beide mannen aan het werk zijn aan de ark van het verbond. Dat is natuurlijk het meest bekende attribuut in de tabernakel, en ook het meest heilige voorwerp. De één is bezig met het deksel dat op die ark van het verbond lag, ook bekend onder de naam het verzoendeksel, en de ander is een cherub aan het uitsnijden. Dat zijn een soort van engelachtige figuren waarvan er twee — sommigen zeggen vier — op die ark van het verbond stonden. Deze Bezaleël en Aholiab werden dus aangesteld om die tabernakel te bouwen, te maken.

De Tabernakel als Afschaduwing van Christus ↑ hoofdstukken

Die tabernakel was een tent, dat zeg ik er dan ook maar even bij. Als ik dat heel kort zeg, dan was de tabernakel eigenlijk de mobiele tempel, de draagbare, de portable tempel van het volk Israël in de woestijn. Later werd door koning Salomo een tempel gebouwd van steen en die had een vaste plek, maar om praktische redenen was dat in de woestijnreis nogal lastig natuurlijk. Het volk Israël heeft veertig jaren door de woestijn gezworven en daar hadden zij dus die tabernakel bij zich. Het volk heeft nogal wat standplaatsen aangedaan en elke keer als men een standplaats verliet, werd die tent afgebroken, die tabernakel. Tabernakel is eigenlijk gewoon een ander woord voor tent, dus ik gebruik ze door elkaar. Dan werd die tabernakel afgebroken en op een nieuwe standplaats werd hij weer opgebouwd.

Alles binnen in die tabernakel — de afmetingen, de kleuren, de materialen, zelfs het op- en afbouwen en de instructies voor hoe dat meegenomen moest worden — het heeft allemaal een diepere betekenis. Het is met name de schrijver van de Hebreeënbrief die daar een boekje over opendoet en uitleg geeft over de tabernakel, en met name over de hogepriester die daar dienstdeed in die tabernakel. Alles in die tabernakel — dat zou ons niet moeten verbazen — alles in die tabernakel spreekt van Christus.

Jaap had het zojuist over de studie van, wat was het? Aanstaande dinsdag geloof ik, over het boekje van de vader van Jonathan, waarin ook staat: waar gaat de Schrift over? Heb ik dat goed onthouden? Welnu, de Schrift is zoals ze zeggen christocentrisch: Christus staat daarin centraal. Dus het zou ons ook niet moeten verbazen dat we in al die onderdelen, al die voorwerpen van de tabernakel ook Christus terugzien. Het spreekt van Hem en ik moet daar ook bij zeggen: daarmee spreekt het ook van ons.

Want het gedeelte wat Jaap ook nog las uit Efese 1 — maar de hele Efesebrief gaat daarover, dus dat had niet zoveel uitgemaakt wat je daaruit had gelezen — dat gedeelte in Efese 1 spreekt ook van het geheim of de verborgenheid. De geheimenissen, de verborgenheden die Paulus bekendmaakte, houden onder andere in dat waar over Christus gesproken wordt in de Schrift, het gaat over dé Christus, namelijk Christus en Zijn lichaam. Wij zijn één met Hem. Dus ja, wij vinden dus ook als Ecclesia, als de gemeente, onszelf terug in die tabernakel.

Het zou dan ook niet moeten verbazen dat Bezaleël en Aholiab eveneens een betekenis hebben. Wat ik eerst ga doen is een gedeelte lezen waar gesproken wordt over deze Bezaleël en Aholiab. Er zijn niet zo heel veel gedeelten waarin over hen gesproken wordt. Ik lees er één en ik heb straks wel tekstverwijzingen bij de hand waar we deze figuren nog meer tegenkomen, zodat u dat later nog eens na kunt zoeken.

Exodus 31: de Opdracht voor Bezaleël en Aholiab ↑ hoofdstukken

Ik lees eerst het hele gedeelte en dat is een gedeelte uit Exodus 31. En daar staat dan: "En JAHWEH spreekt tot Mozes, zeggend: Zie, Ik roep bij name Bezaleël, de zoon van Uri, de zoon van Chur, uit de stam van Juda. En Ik vervul hem met geest van God in wijsheid en in verstand en in kennis en in alle werk, om ontwerpen te ontwerpen, om ze te maken in goud en in zilver en in koper en in vakmanschap van steen om in te zetten en in vakmanschap van hout om alle werk te maken. En zie, Ik geef hem Aholiab, de zoon van Achisamach uit de stam van Dan. En in het hart van elke wijze van hart geef ik wijsheid en zij maken alles waarvan Ik jou instructie gegeven heb: de tent van de samenkomst en de ark van de getuigenis en het verzoendeksel die daarop zal zijn en alle voorwerpen van de tent en de tafel en haar voorwerpen en de zuiver gouden kandelaar met al zijn voorwerpen en het reukofferaltaar en het brandofferaltaar met al zijn voorwerpen en het wasvat en zijn voetstuk en de kleurig geweven kledingstukken en de heilige kledingstukken van Aäron, de priester, en de kledingstukken van zijn zonen om als priester te dienen, zalfolie en het reukwerk van de specerijen voor het heiligdom. Maar alles wat Ik jou instructie gegeven heb, zullen zij doen."

Tot zover. Ik zal jullie meteen geruststellen — sommigen misschien wel teleurstellen: ik ga niet dit hele gedeelte bespreken, want aan deze dia ga ik niet eens toekomen. Want als ik dat zou doen... Er wordt hier gesproken over de tent van de samenkomst, en dat is een term voor de aanduiding van die tabernakel. De ark van de getuigenis is een aanduiding van de ark van het verbond. En al die, niet eens alle, maar heel veel van die onderdelen worden daar genoemd. Dat staat er ook achter: "en alle voorwerpen van de tent" en "de zuiver gouden kandelaar met al zijn voorwerpen". Dus dat zou nogal een uitgebreide studie zijn om het over al die zaken te hebben. En ik zou het over elk voorwerp, elk attribuut specifiek kunnen hebben en daar een hele Bijbelstudie en misschien wel een hele serie Bijbelstudies over kunnen geven.

Want als ik de ark van het verbond dan als voorbeeld neem, ja, daar zit zoveel in, letterlijk ook trouwens, want de staf van Aäron lag daar nog in en een kruik met manna. De staf van Aäron noemde ik al, wat was die derde ook alweer? Ja, die stenen tafelen natuurlijk, waarop de tien geboden of de tien woorden Gods stonden. Overigens vind je dat ook in Hebreeën 9. Daar gaat de schrijver van de Hebreeënbrief in op met name de hogepriester op de Grote Verzoendag. Maar hij noemt in Hebreeën 9 ook de tabernakel en de vertrekken die daarin waren. En dan zegt hij in vers 4 over de ark van het verbond die met goud was overdekt en waarin de gouden kruik was waar het manna in was en de staf van Aäron die gebloeid had en de tafelen van het verbond. Nou, dan spreekt hij in het volgende vers nog over de cherubs en dan zegt hij daarachteraan: "van welke dingen wij nu van stuk tot stuk niet zullen zeggen" of "niet zullen spreken".

Oftewel: ik zou daar uitgebreid over kunnen verhalen, zegt de schrijver van de Hebreeënbrief, maar dat ga ik nu stuk voor stuk niet doen. Maar dat is dus wel te doen. En ik ga dat dus ook deze ochtend van stuk tot stuk niet doen. Maar nogmaals, dat zou een hele serie zijn. En wellicht als ik hier nog eens sta, dat ik ook eens één van die voorwerpen zal bespreken. Maar voor deze ochtend beperk ik me tot Bezaleël en Aholiab. Maar het is met name die Bezaleël, want Aholiab was zijn assistent, zijn hulp of populair gezegd zijn sidekick. Maar Bezaleël speelt de hoofdrol.

De Hebreeënbrief: Hemelse Werkelijkheden in Aardse Beelden ↑ hoofdstukken

Dan wil ik jullie nog wat laten zien uit de Hebreeënbrief. De Hebreeënbriefschrijver legt uit waar deze dingen over gaan en dat het beelden zijn van hogere geestelijke waarheden. We zongen net een lied – met name de twee dames zongen dat lied – waarin zoiets stond als: gebeden die opstijgen als reukwerk. Dat is natuurlijk ook beeldspraak en een verwijzing naar het reukofferaltaar dat in één van die vertrekken van de tabernakel stond, namelijk in het heilige. Er waren twee vertrekken – laat ik de voorhof even buiten beschouwing laten – namelijk het heilige en het heilige der heiligen. Laat ik daar verder niet te veel over zeggen, want anders kom ik aan mijn onderwerp niet meer toe.

De Hebreeënbriefschrijver zegt: "De hoofdsom nu van de dingen waarvan wij spreken — dus het belangrijkste, de hoofdzaak waarover wij nu spreken — is: wij hebben zulk een hogepriester, die is gezeten aan de rechterhand van de troon van de majesteit in de hemelen." Hij spreekt over Christus, die meer is dan de engelen, maar die ook meer is dan Aäron, de hogepriester van het oude verbond. Daarom zegt hij dat de hoofdzaak waarvan wij spreken is dat wij zulk een hogepriester hebben, die gezeten is aan de rechterhand van de troon van de majesteit in de hemel. Het gaat over Christus.

God heeft Christus opgewekt en Hij heeft Hem gezet aan Zijn rechterhand in de hemel. Zoals de hogepriester hier op aarde een dienstverrichter was van de heilige plaatsen — die heilige plaatsen noemde ik zojuist: het heilige en het heilige der heiligen, of het heilige en het allerheiligste vertrek — zo is Christus nu gezeten aan Gods rechterhand en is Hij ook een dienstverrichter van de heilige plaatsen. Dat woord 'heilige plaatsen' overigens — de meeste vertalingen zullen wel iets hebben als 'de heilige dingen' — is een meervoud van heilig: heiligen. Dat is in het Nederlands denk ik wat lastig te vertalen. Er staan wel meer van die woorden in de Bijbel; de Hebreeënbrief heeft het bijvoorbeeld ook over de 'toekomende goederen'. Zo staat dat dan in onze vertaling, maar dat is gewoon het meervoud van goed. Het toekomende goeds of de toekomende goede dingen zou wellicht een vertaling kunnen zijn.

Het gaat er dus over dat Hij een dienstverrichter is van heilige plaatsen of heilige dingen, van de ware tent die de Heer opricht en niet de mens. De hogepriester op aarde deed dienst in heilige plaatsen met heilige dingen bij een tent hier op aarde die door een mens werd opgericht. Maar de Hebreeënbriefschrijver zegt: wij hebben een hogepriester die gezeten is aan Gods rechterhand van de troon van de majesteit in de hemelen, en Hij verricht ook een dienst, een heilige dienst. Dat doet Hij als dienstverrichter van de heilige plaatsen, namelijk van de ware tent. Die tent is door de Heer opgericht en niet door mensen.

Die tent hier op aarde spreekt dus, zegt de schrijver, van het ware. Wij zouden het wellicht omdraaien en zeggen van... maar dat doet de schrijver van de Hebreeënbrief niet. Die zegt: die tent was slechts een uitbeelding — ik zeg het even met mijn eigen woorden — van het ware. En wat is dan het ware? Dat vinden we in Hebreeën 9. Want Christus kwam niet binnen in heilige plaatsen met handen gemaakt — niet door mensen opgericht, zei Hebreeën 8 vers 2. Christus kwam niet binnen in heilige plaatsen met handen gemaakt, zoals die hogepriester dat op aarde wel deed. De priesters gingen het heilige binnen, dat waren vertrekken, plaatsen en dingen met handen gemaakt. Maar de schrijver zegt dat dit tegenbeelden zijn van de ware dingen; het zijn beelden van het ware. Christus is niet binnengegaan in heilige plaatsen met handen gemaakt — dat zijn slechts tegenbeelden van de ware dingen — maar in de hemel zelf.

Dus waar is die tent, die tabernakel, een beeld van? Hier staat het gewoon: van de hemel zelf. Christus, die gezeten is aan Gods rechterhand in de hemel, wordt uitgebeeld in de hogepriester die binnenging in heilige plaatsen die wél met handen gemaakt waren. De hemel, maar ook het hemelse en de hemelse dingen worden allemaal uitgebeeld in die tabernakel. Het ware is de hemel zelf; dat is waar het om gaat.

En ik zei net al: daar vinden wij onszelf ook in terug. Dat is Efeziërs 1 vers 3: wij zijn gezegend met elke geestelijke zegen in de hemel — of in het hemelse, of in de hemelse gewesten, zegt de NBG-vertaling geloof ik — in Christus. Alles wat Hij ontvangt, dat ontvangen wij ook; dat hebben wij in Hem ontvangen. Want — dat is dan weer Kolossenzen 3 — ons leven is met of in Christus verborgen in God. Daarom zouden wij de dingen zoeken die boven zijn, want daar is het ware. Goed, dat ter introductie. Dat maakt het denk ik wat makkelijker om de dingen in Exodus 31 te duiden. Daar ga ik dan nu naartoe.

Bezaleël: in de Schaduw van God en de Nieuwe Schepping ↑ hoofdstukken

We hebben het zojuist gelezen: JAHWEH spreekt tot Mozes en zegt: "Zie, Ik roep bij name Bezaleël." Bezaleël is de man die het huis van God zou bouwen. Dat is dubbelzinnig, en ik zou het ook met een hoofdletter kunnen zeggen: er is dus een Man die het Huis zou bouwen. Maar laat ik even verder lezen. JAHWEH spreekt tot Mozes en zegt: "Zie, Ik roep bij name Bezaleël." Je zou daar even over moeten struikelen: "Ik roep bij name Bezaleël."

Deze Bezaleël vinden we vaker terug; dat is trouwens ook interessant. In deze verzen vind je alle plaatsen waar de naam Bezaleël voorkomt, en dat is acht keer. Ik weet niet of er hier mensen zijn die ook iets met getallen hebben; zelf heb ik dat wel. Ik leerde vroeger op de zondagsschool al dat het getal zeven het getal van de volheid is. We zongen dan een kinderlied: "Tot zeven maal zeventig maal vergeef ik een ander zijn schuld, de Heer heeft met mij ook geduld." Maar er werd ons meteen uitgelegd – want ik was een goede rekenaar, dus ik dacht... er waren vast kinderen die dat gingen uitrekenen, en daar zal ik er wel één van geweest zijn: "Oké, 490 keer dus." Nou, dat was dus absoluut niet de bedoeling. Het betekende dat wij compleet zouden vergeven, want zeven is het getal van de compleetheid, van de volheid; we zouden dus altijd vergeven. Maar de naam Bezaleël komt acht keer voor. Acht is de eerste van een nieuwe reeks, en dat gaat over een nieuwe schepping. Acht is het getal van de nieuwe reeks, van de nieuwe schepping, en dat spreekt natuurlijk al van Christus, van de opgewekte Christus. Hij is de Eersteling van een nieuwe schepping. Daar heb ik het de vorige keer trouwens over gehad toen ik hier stond, vanuit Kolossenzen 1.

Er staat: "Ik roep bij name" – letterlijk: "in naam" – Bezaleël. Je zou daar gelijk op aan moeten slaan en denken: "Ja, maar wat betekent die naam dan?" Dat is mooi, want die naam betekent: "In de schaduw van God." De naam van Bezaleël betekent dus: "In de schaduw van God." Ik neem jullie nog een keer mee naar de Hebreeënbrief, want daar staat dat de wet – het oude verbond met al die rituelen, wetsartikelen en voorschriften, waarbij de wet soms synoniem is voor wat wij het Oude Testament noemen – een schaduw heeft van de toekomende goede dingen. Daar heb je dat woord: het meervoud van "goed". Toekomende goederen, toekomende dingen, het toekomende goeds. Niet de afbeelding van de zaken zelf. De wet is dus een schaduw.

Dat wat in de wet wordt beschreven, zijn contouren. Anders gezegd: het is een voorafschaduwing van iets anders, namelijk van wat op dat moment nog toekomend was, van toekomende goede dingen. Het is niet de afbeelding van de zaak zelf. Een schaduw veronderstelt echter ook licht. We zien hier op het plaatje alleen de schaduw, maar door die schaduw weten we twee dingen: we zien de contouren van een lichaam, en daardoor weten we dat er een lichaam én licht moet zijn. Nou, dat is de wet. De wet laat dingen zien, maar zij is in zichzelf duister, zoals een schaduw dat ook is.

Ik weet niet of u dat weleens gedaan heeft, maar veel van die Schriftgedeelten uit bijvoorbeeld Exodus zijn niet direct teksten waarvan je na de maaltijd zegt: "Laten we daar eens even een stukje uit lezen." Dat je dan zo’n beschrijving van een offerritueel gaat lezen... Vóór het eten? Ja, vóór het eten. Nou, dat is blijkbaar de gewoonte bij u thuis. Ik wou zeggen: als je zelf honger hebt en je wilt de anderen de lust tot eten ontnemen, dan is het misschien handig om te doen. Er zijn veel van die rituelen die in zichzelf nogal duister en bloederig zijn. Maar het zijn ook schaduwen. Hoewel ze in zichzelf duister zijn, ga je licht zien zodra je ontdekt waarvan het een voorafschaduwing is. Dan ga je de zaak zelf zien, waar het werkelijk van spreekt. De wet heeft een schaduw van de toekomende dingen, niet de afbeelding van de zaken zelf.

Heb ik er nog één? Er zijn minimaal twee of drie getuigen nodig. Paulus zegt in Kolossenzen 2: "Laat dan niemand u oordelen in eten en drinken, of op het punt van een feest, of van nieuwe maan, of van sabbatten." Ik moet erbij zeggen: in Kolosse was Paulus nooit geweest, maar hij had wel over hen gehoord en was blij met wat hij hoorde. Hij had echter ook vernomen dat er ideeën binnensijpelden die de rust en het staan in de genade zouden kunnen verstoren. Hij noemt daar onder andere filosofie en ijdele verleiding. Er waren blijkbaar mensen gekomen die zeiden: "Ja, je bent nu wel gelovig en rechtvaardig, maar als je rechtvaardig wilt leven, dan zul je ook de spijswetten moeten houden, evenals de hoogtijden, de feesten, de nieuwe maanden en de sabbat." Verderop in dit hoofdstuk noemt hij zelfs de besnijdenis, alsof dat iets zou toevoegen. Hij zegt in Kolossenzen 2: "Zie toe dat niemand u wegvoert door die filosofie en ijdele verleiding." Want hij stelt dat in Hem, in Christus, heel de volheid van de Godheid lichamelijk woont.

Ook daar heb ik het de vorige keer over gehad, vanuit Kolossenzen 1. Waar ik op wil wijzen, is dat in Hem alles te vinden is wat wij nodig hebben. Het houden van de wet door ons, gelovigen uit de natiën, voegt daar niets aan toe. Hij zegt dus: "Laat dan niemand u oordelen in eten en drinken, of op het punt van een feest, of van nieuwe maan, of van sabbatten, die een schaduw zijn van toekomende dingen." Ook hier staat het weer. Het zijn voorafschaduwingen, voorbeelden. Het zijn modellen en afschaduwingen van toekomende dingen. En dan voegt hij er iets heel moois aan toe: "Maar het lichaam is van de Christus." Ik wees net op dat plaatje van de schaduw. Hier heb ik een ander plaatje, waar het lichaam dat de schaduw veroorzaakt wél op staat. Ik kan niet te lang bij dit vers stilstaan, maar overdenk het eens of zoek het eens naar. Wat Paulus hier zegt, is dat al die zaken uit de wet – eten, drinken, spijswetten, feestdagen, maanden, de sabbat, de besnijdenis – wijzen naar toekomende dingen. Het zijn slechts schaduwen, maar het lichaam is van de Christus.

Waar al die schaduwen van spreken, dat is de Christus, namelijk Christus en Zijn lichaam. Natuurlijk spreekt het van Christus, maar het geheim dat Paulus bekendmaakt, is dat wij, gelovigen uit de natiën, één zijn met Christus. Al die schaduwen spreken dus ook van ons! Nou, zie: "Ik roep bij name Bezaleël." Zijn naam betekent "een schaduw van God" en hij is ook een schaduw, een voorafschaduwing van Christus. Dan lees ik verder: "...de zoon van Uri."

De Afkomst van Bezaleël: Zoon van Licht (uri) en Geest (goer) ↑ hoofdstukken

Dat is bijzonder, laat ik dat nu maar vast zeggen voordat ik het straks vergeet. Hier staat: de zoon van Uri, de zoon van Chur uit de stam van Juda. Elke keer als je zijn naam vindt, komt heel dat rijtje erachteraan. Wij denken misschien: wat is dat voor informatie? Is het niet genoeg dat we weten hoe die man heet, wie zijn vader was en wie zijn grootvader, en uit welke stam hij kwam? Dat zou ons wellicht wat minder interesseren, maar elke keer wordt het erbij vermeld, dus dan ligt er ook nadruk op.

Hij is de zoon van Uri. Uri betekent 'licht' of 'mijn licht'. Dat is overigens nog steeds een bekende Joodse naam. Ik herinner me dat de voetbalclub Ajax in de jaren negentig een voorzitter had, Uri Coronel – niet Kolonel, maar Coronel – en de man leeft inmiddels niet meer, dacht ik. Misschien dat ik in Den Haag beter het voorbeeld van Uri Rosenthal kan noemen, een minister onder een van de kabinetten-Rutte. En Uri Geller hebben we ook nog; die had ook zijn verborgenheden en geheimenissen met zijn toverstok. Over die toverstok hebben we het straks wellicht ook nog.

Maar de zoon van Uri... Dat is natuurlijk bijzonder, want we zagen al dat de naam Bezaleël 'in de schaduw van God' betekent. Een schaduw veronderstelt licht, en hier hebben we het licht. De zoon van Uri: licht of mijn licht. Ook de naam van Aäron, de eerste hogepriester van het oude verbond, is hieraan verwant. Zoals ik al zei: schaduw veronderstelt licht. Daar spreekt Bezaleël, de zoon van Uri, van.

Dan lees ik verder: de zoon van Chur – de Statenvertaling zegt Hur. Er is een website die ik wel eens raadpleeg om te kijken waar woorden precies van afgeleid zijn. Wat is de betekenis van de naam Chur? Veel verschillende naslagwerken zeggen daar uiteenlopende dingen over. Ik heb een boekje van Het Morgenrood met namen, een redelijk bekend boek geloof ik, en daar werd deze betekenis gegeven: 'spelonk' of 'grot'. Ik denk dan direct aan de spelonk of de grot van Adullam, waar David verbleef. David was de van Godswege gezalfde – in het Hebreeuws 'Messias' of 'Masjiach'. Hij was al gezalfd als koning, maar in de praktijk was hij dat nog niet. Op een verborgen plek verzamelde zich een groep mensen, een soort schorriemorrie, rondom hem in die verborgenheid. Hij was de gezalfde, de Messias, maar hij zat nog niet op de troon.

Ik zeg het nu heel kort, maar dat is een plaatje van de tijd waarin wij nu leven. God heeft Zijn Messias aangewezen door Hem op te wekken uit de dood. Maar waar is Hij? Welnu, Hij is verborgen. En wat doet Hij? Hij verzamelt een volk rondom Zich, waarvan Paulus in 1 Korinthe 1 zegt dat het niet vele machtigen, niet vele edelen en niet vele wijzen zijn.

De naam Chur komt van twee woorden met nummers erachter, zodat je kunt zien waar dat nog meer voorkomt. De 'H' staat voor Hebreeuws, maar bij nummer 2352 zegt men dat het 'spelonk' of 'grot' betekent, en nummer 2353 betekent 'wit linnen'. Vandaar de verwarring over de naam Chur: betekent het nu spelonk of grot, of wit linnen? Maar wit linnen is weer de kleding van de hogepriester; die was van wit linnen gemaakt. Dus hoe je het ook wendt of keert, het spreekt allemaal van Hem, van de opgewekte Christus.

Zie, Ik roep bij name Bezaleël. Hij is de voorafschaduwing, dat zegt zijn naam al. Hij is de zoon van Uri: hij veronderstelt licht en wijst ook op het licht. Hij is de zoon van Chur: gekleed in wit linnen, of verborgen in een spelonk of grot. En die Chur kennen we wel, tenminste als je op de zondagsschool geweest bent. Dat komt op een volgende dia.

Maar wat ik ook nog over Chur moet zeggen, is dat we hem kennen uit de geschiedenis – daar zal ik straks op wijzen. We kennen hem ook uit een wat recentere geschiedenis, want in het Hebreeuws staat hier 'Ben Hur'. Daar is een beroemd boek van, en er zijn meerdere films over Ben Hur gemaakt. Ik weet nog dat het heel lang geleden is dat ik die gezien heb; die film is volgens mij uit de jaren vijftig of zestig. Een echte oude film die vroeger nog wel eens werd uitgezonden. Misschien nu ook nog wel, dat weet ik niet, maar Ben Hur komt dus ook hier vandaan, van de naam Chur.

Dat wil ik ook laten zien in Exodus 35, waar eveneens gesproken wordt over Bezaleël. Daar zegt Mozes tot de zonen van Israël: 'Ziet, JAHWEH heeft Bezaleël...' en dan weer dat hele rijtje: '...de zoon van Uri, de zoon van Chur uit de stam van Juda geroepen.' En Hij vervult hem met de Geest van God. Hij werd met Geest vervuld om die tabernakel vorm te geven. Het Hebreeuwse woord voor Geest is 'Ruach', en dat is een anagram van Chur. Ik kan het wel even aanwijzen: als je die Hebreeuwse letters van rechts naar links leest – Chur – en je draait ze om, dan krijg je het woord Ruach. Die woorden hebben dus alles met elkaar te maken. Geest en Chur; Chur is een anagram van Ruach. Geest spreekt van leven, van nieuw leven. God wekte Christus op uit de doden en Hij werd gezalfd met Geest, waardoor Hij van Godswege de Messias is.

Al deze namen, deze verwijzingen naar de afkomst van Bezaleël, spreken van de voorafschaduwing. Het wijst allemaal op de Man, de Bouwer van het huis van God, namelijk de Heer Jezus Christus. Chur kennen we natuurlijk ook uit het verhaal in Numeri, waar het volk Israël in het dal strijd voert met Amalek. Mozes zit daar op een heuvel, op een hoge plaats, en houdt de staf omhoog. Zolang hij die staf omhoog houdt, is het volk aan de winnende hand in de strijd tegen Amalek. Dat Mozes op een hoge plaats gezeten is, is natuurlijk een uitbeelding van wat we zojuist in Hebreeën lazen: Christus gezeten aan de rechterhand van de troon van de Majesteit in de hemelen. En die staf... daar sta je mee op. Het is een beeld van opstanding. Die staf komt soms ook opeens tot leven; dan wordt het een slang of komen er bloesems en vruchten aan. Dat gebeurt allemaal met die staf in de Schrift.

Maar Mozes wordt op een gegeven moment moe en kan zijn handen niet meer omhoog houden. Dat is een probleem, want zolang de staf omhoog gericht is, is er de overwinning, maar zodra die zakt, heeft Amalek de overhand. Daarom gaan twee mannen hem ondersteunen: de één is Aäron en de ander is Chur. Aäron is de hogepriester, waarvan de Hebreeënbriefschrijver zegt dat hij een uitbeelding is van Christus, dus dat zeg ik hem graag na. En van Chur weten we nu ook dat hij een uitbeelding van de Geest is; we vinden 'wit linnen' in zijn naam, enzovoort. Deze drie – Mozes, Aäron en Chur – zijn een uitbeelding van Christus die gezeten is aan Gods rechterhand, en van de verschillende aspecten van Hem. Daar wil ik het voor deze geschiedenis bij laten. Het is geweldig om in al die oudtestamentische beelden, verhalen en soms duistere rituelen het licht te laten schijnen en te zien waar het werkelijk van spreekt.

En om even terug te komen op Uri Geller, daarmee bevind ik me natuurlijk een beetje op gevaarlijk terrein. Maar ik weet niet of Uri Geller een staf gebruikt; dat zal wel niet. Bij toverkunst heeft men het vaak over die toverstof of die toverstaf. Dat heeft natuurlijk ook nog ergens een oorsprong.

Ik denk dan: ooit was daar die staf waarmee van alles gebeurde. Die kracht – ik wilde bijna 'toverkracht' zeggen, maar dat is het natuurlijk niet – die beeldde gewoon de kracht van God uit, de opstandingskracht. Ja, een slap aftreksel daarvan is die toverkracht. Vandaar dat je in allerlei oude verhalen ook nog die toverstof of een toverstaf vindt.

Uit de Stam van Juda: een Koninklijke Priester ↑ hoofdstukken

Ja, hij is uit de stam van Juda. Dat hoef ik toch niet toe te lichten wat daar de betekenis van is, want wij kennen iemand die zou voortkomen uit de stam van Juda en inmiddels gekomen is. Het is natuurlijk de stam waaraan de scepter was toevertrouwd, al in Genesis; de stam van Juda, waaruit de Messias zou worden geboren. Maar het bijzondere is dat deze Bezaleël, die uit de stam van Juda is, hier een priesterlijke taak vervult. Want hij bouwt aan de tabernakel, aan die mobiele tempel. Onder het oude verbond waren die twee ambten, die twee functies van koning en priester, onverenigbaar. Daar heb ik het op deze plek wel vaker over gehad. Koning en hogepriester waren gescheiden, want koningen kwamen uit Juda en priesters kwamen uit Levi. Aäron was de hogepriester in de hogepriesterlijke familie, en zijn zoon Eleazar werd de tweede hogepriester, enzovoorts. Zij kwamen uit de stam van Levi.

Hier heb je dus iemand uit de koningsstam die priesterlijk werk vervult. Daar gaat de hele Hebreeënbrief zo'n beetje over: dat is een uitbeelding van Christus, die ook geen hogepriester was onder het oude verbond, maar wel kwam uit de stam van Juda. Toch is Hij door God aangesteld tot Hogepriester, en dat is niet naar de orde of naar de wijze van Aäron, maar naar iets wat daar al veel verder voor lag, namelijk naar de wijze en de ordening van Melchizedek. En die was ook koning én priester. Ik kan er verder niet op ingaan hoe dat gekomen is met die Melchizedek, een bijzondere figuur, maar in ieder geval is het hier ook iemand die uitdrukking geeft aan Christus en die weliswaar uit de stam van Juda is, maar priesterlijk werk vervult. We wezen al op dat witte linnen; ook dat is de kleding van de hogepriester.

Ik lees het nog even door en dan geef ik een korte samenvatting van deze Bezaleël, want we zoomen natuurlijk erg op de dingen in: "Zie, Ik roep bij name Bezaleël, de zoon van Uri, de zoon van Chur uit de stam van Juda." Bezaleël is dus degene die door God is aangesteld om Zijn huis, Zijn tempel te bouwen, ook al is het een draagbare tempel. Dan heb ik een paar schriftplaatsen bijgezet uit de brieven van Paulus, waar hij zegt: "Of weten jullie dan niet dat jullie een tempel zijn?" Of in Efeze 2, waar hij het heeft over een tempel, dat wij een geestelijke woonplaats van God zijn. Want God bouwt nu ook een tempel. Er is weliswaar op aarde geen zichtbare tempel meer — die gebouwen van steen hielden geen stand — maar God bouwt wel degelijk nu een tempel, alleen die is niet van stenen, maar dat zijn wij. Hij woont in ons, in Zijn Ecclesia, in de Christus en Zijn lichaam.

Zijn naam spreekt van schaduw, maar zijn oorsprong is uit licht. Of had ik moeten zeggen: zijn oorsprong is uit licht en uit geest, Ruach. Net als de Leeuw van Juda, dat vind je tot in Openbaring. Vanaf Genesis noemde ik net al, tot in Openbaring. Hij is net als de Leeuw van Juda afkomstig uit de stam van Juda, maar hij heeft ook een priesterlijke functie. Alles is een voorafschaduwing; deze Bezaleël is in alles een voorafschaduwing van Christus. "En Ik vervul hem met geest van God, in wijsheid en in verstand en in kennis en in alle werk."

Kijk, over die Bezaleël wordt vaak gezegd dat God hem en ook Aholiab toerustte zodat ze twee rechterhanden hadden en dit alles konden maken. Maar ik denk dat deze mannen — het staat hier ook: zij kregen wijsheid, verstand en kennis in alle werk — dat handwerk wel redelijk onder de knie hadden, maar dat God hen met Zijn Geest vervulde om de dingen die Mozes had gezien tot uitdrukking te brengen in die tabernakel. Dan is ook nog de vraag: wat heeft Mozes nou precies gezien? Was dat een maquette van de tabernakel of heeft God hem inzicht gegeven in geestelijke waarheden? Heeft hij dat gezien? Dat is vanuit de tekst lastig te bepalen, maar ik opteer toch voor dat laatste: dat God hem inzicht en onderwijs heeft gegeven in de geestelijke waarheden.

God vervult deze Bezaleël met de Geest van God. In de brieven van Paulus, maar ook in het Johannesevangelie, daar vind je wat die Geest doet: de Geest zou ons in al de waarheid leiden. Dat is wat de Geest doet. Of zoals Paulus zegt in 1 Korinthiërs 2: "Wij namen niet de geest van de wereld — het denken van de wereld — maar de Geest die uit God is." Hoezo dan? "Opdat wij de dingen weten die door God genadig aan ons gegeven worden." God schenkt ons dingen in genade en Hij geeft ons Zijn Geest, zodat we die dingen zouden weten, kennen en beseffen.

Ik denk dan ook dat Bezaleël om die reden is toegerust met Gods Geest, zodat hij in alle wijsheid, verstand en kennis en in alle werk die tabernakel vorm zou kunnen geven en zou kunnen uitdrukken wat aan Mozes bekendgemaakt was en wat God aan Mozes had laten zien op de berg. Hij is daar veertig dagen en veertig nachten geweest, dus het zal heel wat geweest zijn wat God hem heeft onderwezen. Laat ik het er maar op houden dat God Mozes onderwezen heeft, of dat nu door middel van een maquette is of door middel van tot hem te spreken, om ontwerpen te ontwerpen en om ze te maken in goud en in zilver en in koper. Ook goud, zilver en koper hebben allemaal betekenis. En in vakmanschap van steen om edelstenen in te zetten, en in vakmanschap van hout om alle werk te maken. En zie...

Aholiab: de Tent van de Vader en de Ondersteunende Broeder ↑ hoofdstukken

"Ik geef hem Aholiab." Dat is dus die tweede figuur. Aholiab betekent "tent van de vader". Eigenlijk zou je kunnen zeggen: Aholiab is die tent – tenminste, dat is zijn naam. Waar spreekt die tent van, en waar spreekt alles in die tent van? Het spreekt van Christus, van de Christus. Het spreekt dus ook van Christus en zijn lichaam, zoals ik zojuist ook liet zien vanuit Kolossenzen 2, waar staat dat het lichaam van de Christus is.

Nou, Aholiab, die dus de assistent, de hulp van Bezaleël is... Samen zijn zij een uitdrukking van Christus, of zo u wilt: de Christus. Of, zo u wilt: Christus en zijn lichaam. Ja, want de naam Aholiab – ik ga er nu niet naartoe lopen, maar dat moet je weer van rechts naar links lezen. In het begin heb ik bovenaan een afdruk van zijn naam Aholiab in het Hebreeuws staan, en daaronder het woord "tent". Dan zie je dat die eerste drie letters van zijn naam gewoon overeenkomen. Dus: tent van de vader.

Zijn naam vind je vijf keer; hij is dus iets minder nadrukkelijk aanwezig. Maar ook het getal vijf is een mooie. Ik hoor daar al: dat spreekt van genade. Maar ook van verborgen dingen. We kennen de vier hoeken der aarde, de vier windrichtingen; dat heeft alles met het zichtbare te maken. Maar na de vier komt de vijf. Dat is een stap verder, dat gaat over verborgen dingen. Dan komen we al snel weer bij Paulus terecht natuurlijk. Aan Paulus was de huishouding van genade toevertrouwd, en in die huishouding van genade openbaart en onthult hij verborgenheden, geheimenissen. Dus daar spreekt dat getal vijf van.

En als er nu mensen zijn die denken: "Ik tel die twee bij elkaar op, dan kom ik op dertien en dat is niet goed," dan zeg ik: "Nou, dat is misschien bij ons zo, maar in de Schrift is dat toch even een ander verhaal." In de Schrift is het getal dertien geen ongeluksgetal. Het is wel het getal van een ontmanteling, van een verandering. En mensen houden meestal niet zo van veranderen. Maar wij hebben een verandering ondergaan en die ondergaan we zelfs van dag tot dag – waar ik erg blij mee ben. God heeft ons nieuw leven gegeven. We zijn geen oude mens meer, maar een nieuwe mens. Dat is dus een geweldige verandering. Daar spreken Bezaleël en Aholiab samen van.

De grootste omwenteling in de geschiedenis is de steen van het graf die omgewenteld werd. En het getal dertien... nou, daar ga ik niet te veel over zeggen, maar ik noem maar één voorbeeld: de stad Jericho viel nadat er dertien keer omheen was gelopen. Daar kwam een omwenteling tot stand. Nou, nog eentje dan. Het woord voor "één" in het Hebreeuws, *echad*, heeft een getalswaarde van 13. Hebreeuwse letters hebben een betekenis, maar ook een getalswaarde. Net als bijvoorbeeld de Romeinse letters – die kennen we, Romeinse cijfers – zo hebben die Hebreeuwse letters dat ook. Als je de getalswaarde van het woord *echad* optelt, kom je op 13. Bij het woord liefde trouwens ook, *ahaba*. En liefde is de drang tot eenheid. Nou, daar spreekt die dertien van: van een omwenteling. Geweldig om te zien, en dat is maar een tipje van de sluier hoor. Maar in de Schrift zit zoveel en elke letter spreekt van Hem en van God en Zijn plan.

Ik lees verder: "De zoon van Achisamach." Hij is de zoon van de "ondersteunende broeder". Dat is Aholiab dus. En van Christus wordt gezegd... dat wordt dan aangehaald uit de Psalm, maar volgens mij staat het ook in de Hebreeënbrief. Daar wordt gezegd dat Hij te midden van een grote gemeente de lof zal toezingen. En er staat dat Hij Zich niet schaamt om hen broeders te noemen. Dus wij zijn Zijn lichaam, wij zijn Zijn ondersteunende broeders. Ook in het schriftgedeelte wat jij net las uit Efeze 1 staat dat God deze hele schepping gaat brengen waar Hij haar hebben wil: onder één Hoofd samenvergaderen. Dat is in Christus, en daar maken wij deel van uit. Want alles wat aan Hem beloofd is, daar delen wij in. Dus wij zijn in die zin ook de ondersteunende broeders in die taak. Geweldig.

De Stam van Dan: een Samenvoeging van Jood en Heiden ↑ hoofdstukken

Ja, uit de stam van Dan. En kijk, Bezaleël kwam uit de stam van Juda en Aholiab uit de stam van Dan. Later had je het twee- en tienstammenrijk. Ik aarzel nu een beetje om daar nog veel over te gaan zeggen, want ik kijk ook een beetje naar de tijd, maar dat tienstammenrijk is op een zeker moment in ballingschap weggevoerd. Dat is met het tweestammenrijk ook gebeurd, maar uiteindelijk is dat tienstammenrijk voor het grootste deel verdwenen onder de natiën. Er is een klein deel van alle twaalf stammen teruggekeerd naar het land, maar dan niet naar het hele land, maar naar het gebied van Juda. Een groot deel van het tienstammenrijk verdween onder de natiën en ik denk dus ook dat de stam van Dan – want dat was een van die tien stammen – hierin een verwijzing is naar de natiën. We vinden hier een bouwer van de tabernakel uit de stam van Juda en één uit die tien stammen. Dus Juda, anders gezegd Jood, en Heiden zijn daarin vertegenwoordigd, zoals dat ook in de Ecclesia het geval is.

Dan betekent 'rechter', hij die recht verschaft. Paulus zegt in 1 Korinthiërs 6 vers 2 en 3: "Weten jullie dan niet dat wij de wereld recht zullen zetten, zullen oordelen?" En dan zegt hij nogmaals aan het eind: "Weten jullie dan niet dat jullie de engelen zullen oordelen?" Zoals ik net al zei: wij delen in alles wat aan Christus beloofd is als zijn lichaam en zijn positie. Daar delen wij in. Dus als God door zijn Zoon Christus alles recht gaat zetten en recht gaat verschaffen, dan delen wij in die positie. Ik denk dat Aholiab, de zoon van Achisamach, de ondersteunende broeder uit de stam van Dan, daarnaar verwijst.

Nu heb ik het heel kort gezegd en voor sommigen wellicht te kort, maar ik heb de reden aangegeven waarom ik dat doe; als ik dat uitgebreid zou doen, dan hebben we nog wel even tijd nodig. Het is trouwens opmerkelijk – laat ik dat dan wel zeggen, hoewel ik niet weet of ik daar veel betekenis aan mag geven – dat als je een kaart van Europa pakt, je de naam Dan nogal eens tegenkomt. Die tien stammen zijn voor een groot deel verdwenen onder de natiën. Waar zijn ze terechtgekomen? Dat weten wij officieel niet, maar het is wel opmerkelijk dat wanneer je een kaart van Europa bekijkt, je die naam nogal eens tegenkomt. De klinker is soms veranderd, maar er is een heel land dat zo heet: Danmark, wat wij Denemarken noemen. Maar ook plaatsen als Aberdeen schijnen naar die naam te verwijzen – Heber en Dan achter elkaar – of de Donau, heb ik me laten vertellen dat het naar die naam verwijst. Als ik lieg, dan lieg ik 'in commissie', zoals dat heet... nee, dat schrijf je anders, maar je komt die naam nogal eens tegen. Daar moeten we denk ik niet te veel conclusies uit trekken, maar het is wel opmerkelijk.

In het hart van elke wijze van hart geeft God wijsheid, opdat zij alles maken waarover Hij instructie gegeven heeft. De tent van de samenkomst... ik klik even door naar het tweede gedeelte van de tekst uit Exodus 31 die ik heb gelezen. De tent van de samenkomst, de ark van de getuigenis; zij zouden dat allemaal maken. Alles spreekt van Hem en van Gods werk, het plan dat God in Hem gaat volvoeren. Daar mogen wij deel van uitmaken. Dit is mijn laatste dia. Nogmaals, ik ga deze dia niet uitgebreid bespreken, want dat voert veel te ver. Ik wilde het voor deze ochtend houden bij de figuren van Bezaleël en Aholiab en ik hoop dat ik daarmee een tipje van de sluier heb mogen oplichten, zodat wij met recht ontdekken wat daar de betekenis van is.

Afsluiting en Dankgebed ↑ hoofdstukken

Maar voor nu laat ik het hierbij. Ik zal met jullie afsluiten door onze God te danken, en wellicht dat we dan nog een lied zingen, maar dat laat ik natuurlijk aan de ceremoniemeester over.

Trouwe God en Vader, we danken U dat we zo rondom Uw woord bijeen mochten komen. We danken U dat we in zo'n geschiedenis — een beschrijving die al zo lang geleden opgetekend is — mogen inzien waar het van spreekt. Dat we daar het licht op mogen laten schijnen, het licht van Uw woord, en dat we mogen zien dat het een voorafschaduwing is van Uw Zoon, Christus Jezus, waarin U heel Uw schepping gaat brengen waar U die hebben wil.

Heer, wat een voorrecht is het dat we daar geopende ogen voor mogen hebben en dat U ons hart verlicht, zodat we die dingen mogen verstaan. Heer, wat een voorrecht is het om te mogen weten dat we zullen worden betrokken in de taak die U aan Uw Zoon Christus Jezus heeft toebedeeld. Dat we daarin mogen worden betrokken als Zijn lichaam.

Heer, wat een genade is het die ons ten deel is gevallen. We danken U voor die genade. We danken U dat U ons geopende ogen van het hart geeft om deze dingen te verstaan. We danken U voor deze ochtend dat we zo bij elkaar mochten komen rondom dat geweldige woord dat altijd verheugt, verblijdt en vernieuwt.

Heer, we danken U dat U onze God bent. Maar niet alleen onze God; we danken U dat U een plan heeft met heel Uw schepping. Dat U heel Uw schepping door Uw Zoon Christus Jezus gaat brengen waar U haar hebben wil. Daar dank ik U voor in de naam van Uw Zoon Christus Jezus. Amen.

📖 Categorie: Studies