de gebeurtenissen rond de kruisiging (3)

Bij de kruisiging van Jezus werden de benen gebroken van de andere gekruisigden, zodat zij sneller zouden sterven. Daar was namelijk haast bij, omdat een sabbat zou aanvangen en de lichamen dan niet meer aan het kruis mochten hangen. Maar Jezus was al gestorven. Dat verbaasde Pilatus zozeer dat hij zelfs navraag liet doen bij de verantwoordelijke hoofdman. Hoe kon het dat Jezus zo snel gestorven was?

Onderzoek van de originele tekst laat zien dat Jezus, net als het paaslam, geslacht werd en stierf door verbloeding (leegbloeden). Jezus stierf door de steek die Hem werd toegebracht door een Romeinse soldaat. Onbekend, maar volkomen in overeenstemming met de profetieën.

Na Jezus’ dood verschijnt ene Jozef van Arimathea ten tonele die het lichaam van Jezus opvraagt bij Pilatus en Hem begraaft. Het graf wordt op voorstel van de Joodse leiders verzekerd met een wachtpost en verzegeld…

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum: 5 mei  2019

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: De studie behandelt de gebeurtenissen aan het kruis vanaf de speersteek in de zijde van Jezus. Er wordt uitgebreid stilgestaan bij hoe Hij stierf door verbloeding als het ware Paaslam, waardoor Zijn benen niet gebroken hoefden te worden. Daarnaast wordt de typologische betekenis van het scheurende tempelgordijn besproken, dat de pasgeslachte en levende weg naar het heiligdom opent. Ook de begrafenis door Jozef van Arimathea in het nieuwe rotsgraf en de verzegeling daarvan komen aan bod als voorbode van de opstanding.

Besproken Schriftgedeelten: Genesis 1, Exodus 12, Leviticus 17, Jesaja 53, Zacharia 12:10, Mattheüs 27, Mattheüs 27:50, Mattheüs 27:54, Mattheüs 28, Johannes 1, Johannes 1:34, Johannes 11, Johannes 19, Handelingen 2, Efeze 2, Kolossenzen 1, 1 Korinthe 5, 1 Korinthe 10, 1 Korinthe 15, 1 Johannes 5, Hebreeën 9:22, Hebreeën 9:24, Hebreeën 10

“De Heer werd hier aan het kruis geslacht, zoals het paaslam werd geslacht.”

Inleiding en Terugblik: de Gebeurtenissen tot aan Vers 49 ↑ hoofdstukken

Dit is de derde keer dat we het hebben over dit onderwerp, dit thema. Er werd mij zojuist al gevraagd wanneer we eens aan de opstanding toekomen. Misschien deze keer wel, maar ik kan het niet beloven. Het hangt een beetje af van hoe snel we vorderen en hoe vaak ik in de rede gevallen word. Ik heb geen dia gemaakt met een terugblik, maar ik heb wel even snel de kopjes doorgenomen van wat we zoal behandeld hebben. Laat ik dat dan even noemen om het geheugen op te frissen.

Eigenlijk is onze uitvalsbasis Mattheüs 27 en we zijn aan het begin van het hoofdstuk begonnen, op de ochtend van de dag dat Jezus gekruisigd werd. Daar komt Jezus voor Pilatus te staan. We hebben het gehad over de zelfmoord van Judas en vervolgens over het feit dat Jezus bespot werd en weggeleid met die purperen mantel en die doornenkroon. Daarna wordt Hij naar Golgotha geleid en wordt Zijn kruis gedragen door Simon van Cyrene; daar hebben we het ook nog over gehad.

We stonden stil bij de aankomst en de kruisiging op Golgotha, en natuurlijk bij de andere gekruisigden. Daar hebben we het heel uitgebreid over gehad. We keken naar de gebeurtenissen rondom het moment dat de Heer gekruisigd was en naar Zijn uitroep: "Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?" De vorige keer waren we aan het einde aangekomen bij vers 49. Jezus had zojuist die uitroep gedaan: "Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?" Dat is in het Aramees geweest: "Eloï, Eloï, lama sabachtani" – of hoe je dat ook uit mag spreken.

De toeschouwers zeggen dan: "Hij roept Elia, laten we kijken of hij komt." Vervolgens loopt er nog iemand naar Hem toe met een spons die met edik gevuld is om Hem te drinken te geven. Maar de overigen zeggen: "Laat gaan, laten we waarnemen of Elia komt om Hem te redden." Ze begrepen dus niet eens wat Hij zei, want Hij sprak in het Aramees.

Zoals ik volgens mij de vorige keer ook al zei, is dit ook weer een vooruitblik op wat er zou gebeuren: er zou met belachelijke lippen tot dit volk gesproken worden. Het zou namelijk voor hen verborgen worden; ze zouden het niet begrijpen.

De Speersteek en de Vertaalgeschiedenis in Oude Handschriften ↑ hoofdstukken

En dan lees je: "En een ander neemt een lanspunt, een speer, en hij priemt hem in Zijn zijde, en er kwam water en bloed uit." Ik ben de vorige keer geëindigd met te zeggen dat dit in gangbare vertalingen, zoals de Statenvertaling, de NBG-vertaling en de Telos-vertaling — die heb ik ook nog nagekeken — allemaal niet staat. Dit vers, wat ik hier blauw gemaakt heb, is in de meeste vertalingen weggelaten omdat men het niet kan rijmen met Johannes 19. Men denkt namelijk dat het in Johannes 19 anders staat; dat Jezus pas met die speer gestoken werd toen Hij al dood was.

Dat is ook wat ik vroeger geleerd heb. Maar in heel veel handschriften, heel veel oude handschriften — ik heb er hier een paar genoemd en ik weet niet of u met die namen bekend bent of ze vaker gehoord hebt — zoals Nestle (ik weet niet precies hoe je het uitspreekt, niet van de koffie), de Sinaïticus, de Vaticanus, Codex Ephraemi enzovoorts, heb ik erbij gezet. Dat zijn allemaal handschriften waarin dit vers wel zo genoemd wordt. Ik heb me zelfs laten vertellen dat het merendeel van de oudere handschriften dit vers weergeeft. Er zijn nogal wat van die handschriften; sommige hebben een mooie naam en sommige hebben slechts een letter of een nummer. Ik heb er niet echt heel veel verstand van, maar als u in studiebijbels of commentaren leest, dan komt u die cijfers en dit soort namen vanzelf tegen.

Maar het merendeel van die oudere handschriften heeft dit dus. Ik heb er een redelijk uitgebreid artikel over waarin ze, volgens mij, allemaal of in ieder geval heel veel genoemd worden. Wie interesse heeft in dat artikel, dat kan ik toesturen. Het is wel een artikel in het Engels, dus u moet de Engelse taal wel een beetje machtig zijn. U kunt het ook niet even snel kopiëren en in Google Translate plakken, omdat het een ingescand artikel is. Maar mocht u toch de behoefte hebben om dat over te zetten of te vertalen, dan kunt u het altijd nog uittikken in een vertaalprogramma. Het is een artikel van een stuk of vijf, zes A4'tjes, dus dan heeft u wat te doen.

Ik geef nu door wat ik daarover gevonden heb. Dit vers — ik geloof dat het er ook echt staat en ik zal ook laten zien waarom — is eigenlijk in overeenstemming met wat de context daarover zegt. Want als u verder leest en ook de andere evangeliën erop naslaat, dan zou deze vraag zich toch wel aan u opdringen.

Waarom Jezus als Ware Paaslam Stierf Door Verbloeding ↑ hoofdstukken

Waarom was Jezus eerder dood dan de andere gekruisigden? Als je commentaren en beschrijvingen leest over de kruisdood, dan weet je dat dit werkelijk een marteldood was. Men kruisigde mensen om ze zo lang mogelijk te laten lijden, en het schijnt enorm lang te kunnen duren voordat een gekruisigde daadwerkelijk overleden was. Waarom was Jezus dan eerder dood dan de anderen?

We weten van de andere gekruisigden dat hun benen werden gebroken. Wellicht waren het hun beenderen, dat weet ik niet precies, maar in ieder geval werden er botten gebroken zodat ze eerder zouden overlijden. De meest logische verklaring is dat zij zich dan niet meer op konden richten om adem te halen, waardoor ze vanzelf verstikten. Anderen zeggen dat er ribben of andere beenderen werden gebroken, zodat ze stierven of stikten.

Jezus was echter eerder dood dan de andere gekruisigden. Hij was zo vroeg gestorven dat Pilatus verbaasd was. In het evangelie van Marcus vind je dat bijvoorbeeld terug; daar staat dat Pilatus zich verwondert dat Hij reeds gestorven zou zijn. Hij roept de centurio tot zich, een hoofdman over honderd — 'cent' betekent immers honderd of honderdste. Pilatus stelt hem de vraag of Jezus al lang geleden stierf en pas wanneer hij het van de centurio hoort, schenkt hij het lijk aan Jozef.

Jozef van Arimatea ging naar Pilatus toe om het lichaam van Jezus te vragen, om het op te eisen en te kleden, zodat hij het kon begraven. Pilatus verwondert zich erover dat Hij al gestorven was en hij verbaast zich zelfs zozeer dat hij die hoofdman bij zich laat komen. Hij wilde namelijk zeker weten dat Jezus reeds gestorven was voordat hij toestemming gaf om het lichaam mee te nemen. De centurio bevestigt dat verhaal en vervolgens schenkt Pilatus het lichaam aan Jozef.

Hoe kon het dat Jezus zo snel overleden was, nog voordat men de benen van de andere gekruisigden ging breken? Ik geloof dat dit het antwoord is: terwijl de overigen zeiden dat ze wilden afwachten of Elia kwam om Hem te redden, staat in de meeste handschriften — wat in veel vertalingen helaas is weggelaten — dat een ander een lanspunt, een speer, neemt en Hem daarmee in Zijn zijde steekt. Er kwam direct water en bloed uit. Jezus schreeuwt daarna weer met een luide stem en Hij laat de geest gaan. Op dat moment stierf Hij dus naar aanleiding van die speersteek.

Eigenlijk is het hele punt dat de Heer hier werd geslacht. Hij stierf hier door verbloeding, en dat is precies wat slachten is. Er staat dat de soldaat Hem in Zijn zijde stak en dat er water en bloed uitkwam. Sommigen hebben daar een verhaal omheen verzonnen omdat men ervan uitgaat dat Hij die speerstoot pas kreeg toen Hij al dood was. Men zegt dan dat er na de dood vocht ophoopt rond het hart en dat het dat vocht geweest moet zijn. Maar ik geloof dat Hij hier gewoon nog leefde. Hij werd in Zijn zijde gestoken en er kwam water en bloed uit. Ik denk dat het water simpelweg urine was, want dat is namelijk ook water. Als je in je zijde wordt gestoken en je organen worden geraakt, dan bloed je, maar dan komen er ook andere lichaamsstoffen naar buiten. Er kwam water en bloed uit.

De Typologische Betekenis van Geest, Water en Bloed ↑ hoofdstukken

We vinden dat overigens ook bij Johannes, in het Evangelie van Johannes, en hij refereert er ook aan in zijn eerste Johannesbrief. Dat zijn wat cryptische verzen, maar dat is altijd wel een beetje bij Johannes, hoe hij de dingen uiteenzet. In 1 Johannes 5 zegt hij: "Deze is het die komt door water, bloed en geest – Jezus Christus; niet alleen in het water, maar in het water én in het bloed." Hij benadrukt dat nog eens. "En de geest is het die getuigt, omdat de geest de waarheid is. Want er zijn drie die getuigen: de geest, het water en het bloed; en de drie zijn tot één."

Over dit vers zouden we... nou, dit is onze derde bijeenkomst over de gebeurtenissen rond de kruisiging, maar ik denk dat we over dit vers alleen al drie bijeenkomsten zouden kunnen houden, over de betekenis van geest, van water en van bloed. Een mens wordt geboren door water, om het zo te zeggen: het vruchtwater. Maar een mens wordt ook weer wedergeboren door water, namelijk door het levende en blijvende Woord van God. Daar is natuurlijk zoveel over te zeggen, maar ik haal er hier een paar aspecten uit. Hierin haalt Johannes geest, water en bloed aan, en natuurlijk refereert hij daarmee ook aan de gebeurtenissen rond de kruisiging. Maar hij zegt in ieder geval in vers 8 dat de geest, het water en het bloed één zijn. Oftewel: die hebben eenzelfde betekenis. Geest, water en bloed spreken namelijk typologisch, in beeld, allemaal van leven.

Geest is leven; dat zijn eigenlijk synoniemen. Water is een beeld van het Woord van God, wat leven voortbrengt. En bloed... wij zien bloed en denken vaak aan de dood, maar het bloed van de offers zoals we die in de Schrift vinden, is weliswaar van een slachtoffer dat gestorven is, maar de uitdrukking en het beeld beelden leven uit: namelijk opstanding uit de dood. Daar hebben we het ook wel eens over gehad. Hij zegt dan ook: geest, water en bloed zijn getuigen. Hij zegt: "De geest is het die getuigt, want er zijn drie die getuigen." Als u de verzen opzoekt die ik hier afdruk – misschien had ik ze helemaal moeten afdrukken – in Johannes 1, daar refereert Johannes aan de doop van Jezus. En de doop is ook water, een beeld van opstanding uit de dood, namelijk leven uit de dood.

Daar zegt Johannes: "Op wie u de Geest zult zien nederdalen en op Hem blijven, Deze is het die met de heilige geest doopt." En hij zegt: "Ik heb gezien en heb getuigd dat deze de Zoon van God is." Johannes zegt dus dat hij bij de doop van Jezus die duif zag neerdalen. Maar die doop was een doop in water en hij zegt: "Ik heb gezien en heb getuigd dat deze de Zoon van God is." Hier is het water dus de getuige, en bij het kruis was het water en bloed. In Johannes 1 vers 34 wordt zijn doop ook nog genoemd.

In Johannes 19 – ik wil die er dan ook maar even bij zoeken – daar gaat het over hetzelfde. Daar gaat het over de steek met de speer, de stoot met de speer. En dan staat er: "Die het gezien heeft, die heeft getuigd, en zijn getuigenis is waarachtig, en hij weet dat wat hij zegt waar is, opdat ook u geloven mag." Daar gaat het ook over het bloed en het water dat uit de zijde van Jezus komt. Geest, water en bloed zijn dus getuigen. Bij het water denken we aan de doop van Jezus, en bij het water en bloed aan het kruis. Daar getuigt later die hoofdman over – daar komen we nog op: "Waarlijk, deze was de Zoon van God." Ook daar wordt getuigd dat Hij de Zoon van God is. Dus geest, water en bloed zijn getuigen dat we hier te maken hebben met de Zoon van God; dat is het punt wat Johannes maakt.

Maar zoals ik al zei: het zijn nogal cryptische uitspraken van Johannes en daar valt veel over te zeggen. Maar ik ben nu niet 1 Johannes 5 aan het bespreken, maar Mattheüs 27, een parallel gedeelte. Dus voor nu laat ik het hier even bij, maar ik wilde toch laten zien dat het ook gewoon terugkomt in de brieven en dat Johannes er zelf aan refereert. Even terug naar dat moment: "Een ander neemt een lanspunt en hij priemt Hem in Zijn zijde; er kwam water en bloed uit." De Heer werd hier aan het kruis geslacht, zoals het paaslam werd geslacht. Dat staat ook in de brieven; in 1 Korinthe 5 zegt Paulus: "Want ook ons Pascha, Christus, werd voor ons geslacht." En Pascha is een andere naam, of tenminste, dat is de naam voor het paaslam.

Met Pesach of Pascha, of hoe je het ook wilt noemen, werden er lammeren geslacht op de veertiende van de maand Nisan, in de avond. Dan werd het paaslam geslacht. Paulus zegt hier in 1 Korinthe 5: "Ook ons Pascha" – ook ons Paaslam met een hoofdletter, Christus namelijk – "werd voor ons geslacht." En dat gebeurde ook nog eens precies op hetzelfde moment. De Heer werd op precies hetzelfde moment, hangende aan dat kruis, geslacht als waarop die paaslammeren geslacht werden. Kijk, ook dat zou natuurlijk een studie op zich zijn om al die hoogtijden ernaast te leggen, die feesten en inzettingen die de Heer gegeven had. Men moest een paaslam in huis nemen op de tiende van de maand, en dat moest men op de veertiende in de avond slachten.

De Heer werd gekruisigd, en op de avond van de veertiende werd Hij geslacht aan dat kruis. Precies zoals dat paaslam geslacht werd, want Hij is namelijk de vervulling van die inzetting. Hij is het ware Pascha; daarom zegt Paulus ook: "Want ook ons Pascha, Christus, werd voor ons geslacht." Nou, dat gebeurde dus ook, want Hij werd geslacht aan het kruis door die stoot met de speer. Slachten is namelijk een dier – in dit geval de Heer – doden door verbloeding. Namelijk door het lam leeg te laten bloeden. Eerst moet het bloed eruit. Ja, eerst moet het bloed eruit. Zoals dat bij die lammeren gebeurde, zo gebeurde dat ook bij de Heer. Hij werd gestoken en er kwam water en bloed uit. Hij stierf door verbloeding. Daar is nog niet alles mee gezegd, want Hij gaf zelf de geest. Daar kom ik zo nog wel op.

Maar ik wil eerst even een aantal schriftplaatsen laten zien. Ik ga nu even terug naar Exodus 12, waar die inzetting wordt gegeven. Ik denk dat u dat allemaal al kent. In Exodus 12... dat is bij... u kent het verhaal van de uittocht uit Egypte, dat Israël uitgeleid wordt uit de slavernij. Daar wordt de inzetting van dat Pascha al gegeven. Dan wordt er gezegd: "Onberispelijk, mannelijk." Over wie zou dat nou gaan? "Een onberispelijk, mannelijk, eenjarig stuk kleinvee zullen jullie nemen." Dit is allemaal vooruitwijzend naar het ware Pascha, namelijk Christus, zoals Paulus zegt. "Een onberispelijk, mannelijk stuk kleinvee zullen jullie nemen; jullie zullen dit nemen van de mannetjeslammeren of van de geiten." Weer dat 'mannetjes', voor het geval je de eerste mist.

"En jullie zullen het bewaren tot aan de veertiende dag van deze maand." Ze zouden dat paaslam dus op de tiende in huis nemen, en ze zouden dat bewaren tot aan de veertiende dag van die maand. "En de gehele samenkomst" – dus heel Israël – "de gehele samenkomst van de vergadering van Israël zal het slachten in de avond." Dat is precies ook het moment waarop ons Pascha, namelijk Christus, werd geslacht. Ik heb nog een verwijzing naar Hebreeën 9 vers 22. Daar staat: "Zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving." Daar moest bloed vloeien. Of wat dacht u van Jesaja 53? Dat is ook een heel bekend hoofdstuk. Lees maar eens wat daar staat: "Als een lam werd Hij ter slachting geleid." Dus ter slachting.

Als je dat letterlijk opvat, dan moet Hij dus geslacht zijn: gedood door verbloeding. Want dat is slachting. Als een lam werd Hij ter slachting geleid; als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Daar hebben we het de vorige keer over gehad, hoe de Heer voor Pilatus stond. Hij hield gewoon Zijn mond op alle beschuldigingen en vragen die Pilatus Hem stelde. Als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open.

Ik heb er overigens ook naar verwezen dat dit ook een beeld is van de tijd waarin we nu leven, waarin Hij inderdaad niet spreekt tot Israël in het bijzonder. Als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Daarom zal Ik Hem veel toedelen, en machtigen zal Hij verdelen als buit, omdat Hij Zijn ziel heeft uitgestort in de dood. Omdat Hij Zijn ziel heeft uitgestort in de dood.

En wat is de ziel? Nou, dat is het bloed. Want de ziel van het vlees is in het bloed, zegt Leviticus 17. Hij heeft Zijn bloed... Zijn bloed is uitgestort. Hij is geslacht. Als een lam werd Hij ter slachting geleid, omdat Hij de zonde van velen gedragen heeft en voor de overtreders gebeden heeft. "Vader..." — dat vinden we overigens niet in Mattheüs, maar in een van de andere evangeliën — "Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen."

Nu ga ik naar een ander evangelie, namelijk dat van Johannes. We waren in Mattheüs, maar we gaan nu een paar bladzijden verder naar Johannes 19. Daar worden dezelfde zaken beschreven. Dat is ook het parallelgedeelte met Mattheüs 27; daar wordt de kruisiging beschreven.

De Vervulling van de Profetie: Geen Been van Hem Gebroken ↑ hoofdstukken

De Joden vroegen dit omdat het de Voorbereiding was. Ik ga er nu even aan voorbij wat die voorbereiding precies inhoudt, maar globaal gezegd was dit de voorbereiding op de Sabbat. Het zou Sabbat worden, zoals er ook staat: de lichamen zouden niet op de Sabbat aan het kruis blijven, want de dag van die Sabbat was groot; het was een grote Sabbat. Men vroeg daarom aan Pilatus of de benen van de gekruisigden kapotgeslagen mochten worden, zodat zij weggenomen konden worden. Men wilde graag dat de benen van hen die daar nog hingen gebroken zouden worden, want de lichamen mochten op de Sabbat absoluut niet aan het kruis blijven hangen. Ze moesten dood zijn en begraven; daar komt het eigenlijk op neer. De soldaten kwamen en zij braken inderdaad de benen van de eerste en van de andere die met Hem meegekruisigd was.

Nu maak ik even een uitstapje terug naar Exodus 12. Ik haal er elke keer maar een paar verzen uit, maar u heeft weer twee weken de tijd om daarover na te praten en na te denken. Leg heel Exodus 12 er maar eens naast, want daar staat wat de HEERE tegen Mozes en Aäron zei over de verordening voor het Pascha. Paulus zegt ook: "Ons Pascha, Christus, werd voor ons geslacht." In Exodus staat dat men van het vlees niets uit het huis naar buiten mag brengen en dat men er geen been van mag breken. Dat is precies wat je bij die andere gekruisigden wel ziet gebeuren: de soldaten komen en breken de benen van de eerste en de ander. Maar van dat Paaslam, dat Paasscha dat geslacht moest worden, daar mocht geen bot of been van gebroken worden.

Wanneer we terugkeren naar Johannes 19, naar het volgende vers, dan zien we dat de soldaten bij Jezus komen. Zij nemen waar en zien dat Hij reeds gestorven is, en daarom breken zij Zijn benen niet kapot. Dit is volledig in overeenstemming met de profetie over het Paaslam: Zijn beenderen worden niet gebroken. Hij is het ware Pascha, dus er zou geen been van Hem gebroken worden. Maar één van de soldaten priemt met een lanspunt in Zijn zijde en meteen kwam er bloed en water uit. Dat is het vers dat we zojuist ook al even bekeken hebben.

Om zo precies mogelijk te zijn, heb ik ook de interlineaire vertaling erbij gepakt. In vers 34 van de Statenvertaling staat: "Maar een der krijgsknechten doorstak Zijn zijde met een speer en terstond kwam er water en bloed uit." Men doet het vaak voorkomen alsof Jezus hier pas gestorven is, en zo is het ook vertaald, maar het hele vers staat in het Grieks in een aorist. Dat is een tijdloze vorm waarin geen specifieke tijd wordt vermeld of het al gebeurd was of nog moest gebeuren; het is simpelweg de vaststelling van een feit. Hier wordt een feit weergegeven. Als je dit vers leest in het verband met vers 33, dan staat er: ze komen bij Jezus en zagen dat Hij reeds gestorven is, en zij breken Zijn benen niet kapot. Hij was al gestorven, dus ze hoefden Zijn benen niet te breken.

Vers 34 is namelijk de uitleg waarom zij Zijn benen niet braken. Het feit wordt vastgesteld: ze braken Zijn benen niet omdat Hij al in Zijn zijde was gestoken met een speer en daardoor was gestorven. Daardoor was Hij leeggebloed; er was water en bloed uitgekomen omdat één van die soldaten Hem met een speer in Zijn zijde had gestoken. Hij was dood, en Hij was gedood door verbloeding. Daarom is vers 34, hoe je het ook vertaalt, de vaststelling van het feit en de uitleg van wat we daarvoor beschreven vinden. Het geeft de reden aan waarom men Hem de benen niet brak. Jezus was al dood, want als dat niet het geval was geweest, dan hadden ze Zijn benen wel gebroken.

Het gaat dus volledig in overeenstemming met de profetie. Als Hij overleden zou zijn door uitputting of verstikking — want dat is volgens mij hoe je normaal gesproken sterft aan een kruis — dan zou je met de profetie ernaast toch wat vragen hebben. Het Paaslam werd later gegeten bij de maaltijd en er waren allerlei regels omtrent het eten van dieren. Een dier werd geslacht door verbloeding, door het leeg te laten bloeden. De ziel is immers in het bloed en dat bloed mocht men niet eten. Een dier dat niet gestorven was door verbloeding, maar bijvoorbeeld door verstikking, was onrein en mocht niet gegeten worden. Daarom werd het Paaslam geslacht.

De uitleg zoals we die hier vinden in de meeste handschriften — hoewel het in onze vertalingen soms wat anders staat — is dus wel in overeenstemming met de profetie. Ons Pascha, ons Paaslam Christus, is voor ons geslacht. Hij was dus dood doordat een soldaat Hem eerder had gestoken met een speer. Vers 34 is de uitleg van het voorgaande: Hij was geslacht als een lam, als het Pascha. Ook hier zegt Johannes dan: "En hij die het gezien heeft, heeft ervan getuigd en zijn getuigenis is waar, en hij weet dat hij waarheidsgetrouwe dingen zegt, opdat ook jullie zullen geloven."

Geest, water en bloed zijn Zijn getuigen. Johannes spreekt al vroeg in zijn evangelie over het water, bij Johannes de Doper en bij de doop van Jezus. Hier gaat het over het water en het bloed die getuigen zijn. Over de Geest heeft hij natuurlijk ook gesproken in de dingen die hij heeft genoteerd. Hij die het gezien heeft, getuigt ervan opdat u zult geloven, want dit gebeurde opdat de Schrift vervuld zou worden: "Geen bot van Hem zal verbrijzeld worden." En weer een ander Schriftwoord zegt: "Zij zullen Hem zien die zij doorsteken." Dat eerste staat dus in Exodus 12, dat er geen bot van het Paaslam verbroken mocht worden. Johannes verwijst daarmee rechtstreeks naar de inzetting van het Pascha zoals die aan het volk Israël werd gegeven bij de uittocht uit Egypte. De woorden "Zij zullen Hem zien die zij doorsteken" vindt u overigens in Zacharia 12 vers 10. Als u een Bijbel heeft met goede tekstverwijzingen, dan staat dat erbij. Het is een indrukwekkende bevestiging wanneer je dit ook letterlijk neemt: zij zullen Hem zien die zij doorsteken.

Dat wordt vaak toegepast op de nagels in Zijn handen of de steek die ze Hem dan zouden hebben gegeven na Zijn overlijden. Maar het gaat over het feit dat Hij geslacht zou worden en dat geen bot van Hem verbrijzeld zou worden. En zij zullen Hem dus terugzien, die zij hebben doorstoken. Daar gaat het over en dat is volledig in overeenstemming met de profetie.

En vooral van dat paaslam, die inzetting die Hij aan Israël had gegeven. Dat is een heel belangrijke inzetting, want heel die inzetting van het in huis nemen – zoals de Heer in het huis Israël kwam – zo werd dat paaslam gedurende enkele dagen in huis genomen. Vervolgens werd dat paaslam geslacht op de veertiende van de maand Nisan in de avond, zoals de Heer werd geslacht. Nou, drie keer raden wanneer het volk dus uittrok uit Egypte.

Maar over Exodus 12 moeten we het misschien eens een keer hebben. Het is een lang hoofdstuk, want je ziet dat in de verzen 43 en 45 die ik hier heb afgedrukt. En om het nog even volledig weer te geven in Mattheüs 27: een ander neemt een lanspunt, een speer, en hij priemt Hem in Zijn zijde. En er komt water en bloed uit en Jezus schreeuwt weer met een luide stem en Hij laat de geest gaan. Dus op dat moment stierf Hij ook daadwerkelijk als ons Pascha, het ware Pascha.

Jezus Geeft Zelf de Geest en de Weg Naar het Heiligdom Gaat Open ↑ hoofdstukken

Ik wil nog graag ingaan op het feit dat de Heer Jezus de geest laat gaan. In Mattheüs 27 vers 50 staat dat Hij de geest gaf, of liever: Hij liet de geest gaan. Iemand wees mij daar onlangs nog op, dat was Walter Braxhoven. De meesten van jullie kennen hem wel. We hadden het er deze week over dat de Heer Jezus uiteindelijk zelf de geest gaf. Walter zei dat Hij zelfs al was gestorven door de steek met de lanspunt, maar dat Hij toch nog zelf het moment bepaalde waarop Hij de geest gaf, want zo staat het er werkelijk. Ik heb die uitdrukking 'de geest geven' opgezocht in de Bijbel om te zien of deze vaker voorkomt. In verschillende vertalingen kom je het wel tegen; als je bijvoorbeeld op de website van de Statenvertaling zoekt op 'gaf de geest', dan vind je dat een paar keer. Maar als je vervolgens kijkt naar wat er in de grondtekst staat, dan blijkt dat er toch net iets anders te staan. Daar staat 'ter ziele gaan', en dat is echt iets anders dan 'de geest geven'. Hier in Mattheüs 27 vers 50 staat echter een unieke uitdrukking: er staat van de Heer Jezus dat Hij de geest liet gaan. Hij liet dus werkelijk zelf die geest gaan. Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat dit blijkbaar ook zo is. Als u daar anders over denkt of andere inzichten heeft, dan hoor ik dat graag, maar volgens mij is dit een unieke uitdrukking die alleen hier wordt gebruikt. Dus weliswaar stierf Hij mede door de steek met de lanspunt, maar Hij liet zelf de geest gaan.

Direct daarna staat er: "En neem waar: het gordijn van de tempel wordt van boven tot beneden in tweeën gespleten." De aarde beefde en de rotsen werden gespleten. Wat hier gebeurt, is dat het gordijn, het voorhangsel dat voor de tempel hing, scheurde. Je leest later ook dat de hoofdman dit zag. Vanaf de plek waar Jezus gekruisigd werd, kon men dit blijkbaar zien gebeuren. Dit betekent dat Hij aan de oostkant van Jeruzalem gekruisigd moet zijn, want daar ligt de Olijfberg. Als u het mij vraagt, was de plek van de kruisiging inderdaad ergens op die Olijfberg. De ingang van de tempel bevond zich namelijk aan de oostkant, net als bij de tabernakel. Nu waren er twee gordijnen in de tempel, evenals in de tabernakel. Je had het voorhangsel tussen het heilige en het heilige der heiligen, maar dat was vanaf de buitenkant natuurlijk niet zichtbaar omdat het binnen hing. Dat was een afgesloten vertrek, zoals bij de tabernakel een dichte tent was. In het midden, als scheiding tussen de twee vertrekken, hing dat voorhangsel. Maar bij de tabernakel en de tempel had je ook aan de voorkant een gordijn om binnen te komen. Dat gordijn schijnt ontzettend groot geweest te zijn, ik meen wel een meter of drieëntwintig hoog. Daarom was het vanaf de Olijfberg ook goed zichtbaar. Dat gordijn aan de voorkant van de tempel, dat dus van buitenaf zichtbaar was, scheurde van boven tot beneden in tweeën.

Dat de aarde beefde en de rotsen werden gespleten, doet mij denken aan de Hebreeënbrief. In Hebreeën 10 wordt namelijk de typologie hierachter uitgelegd. Hoewel het daar over de tabernakel gaat — de draagbare voorloper van de tempel — legt Paulus daar het commentaar en de betekenis uit. Hij zegt: "Omdat wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in de heiligdommen door het bloed van Jezus." Het gaat hier over die twee heilige plaatsen: het heilige en het heilige der heiligen. U moet zich voorstellen dat het voor het volk absoluut verboden was om deze heiligdommen binnen te gaan. Dat mocht niet en dat kon niet. Alleen de priesters mochten onder bepaalde voorwaarden in het heilige komen om daar dienst te doen. En alleen de hogepriester mocht één keer per jaar in het allerheiligste vertrek komen, het heilige der heiligen, en wel op Grote Verzoendag. Op die dag werd er bloed gesprenkeld op het verzoendeksel en werden de zonden van het gehele volk bedekt, oftewel verzoend.

Nu zegt Paulus dat wij vrijmoedigheid hebben om in te gaan in de heiligdommen door het bloed van Jezus, langs de 'pasgeslachte' weg. In de vertaling staat vaak 'een nieuwe en levende weg', maar er staat letterlijk een 'pasgeslachte en levende weg'. Het gaat hier over het geslachte Paaslam, het ware Pascha dat voor ons geslacht werd. Christus werd weliswaar geslacht, maar Hij leeft, en daarom is Hij de pasgeslachte en levende weg. Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven. Die weg heeft Hij voor ons ingewijd door het gordijn heen, en dat gordijn is Zijn vlees. Op het moment dat de Heer stierf, scheurde dat gordijn in de tempel van boven naar beneden. Daar zit natuurlijk een prachtige typologie in: de weg werd vrijgemaakt van boven naar beneden. God kwam in Zijn Zoon vanuit de hemel naar de mens op aarde.

Wij hebben nu door Hem de vrijmoedigheid om die heiligdommen binnen te gaan waar de hogepriester vroeger slechts eenmaal per jaar mocht komen onder uiterst strenge voorwaarden. Als hij daar niet aan voldeed, was het altijd maar de vraag of hij levend terugkwam, want op straffe des doods moest hij aan alle voorwaarden voldoen. Eén keer per jaar mocht hij naar binnen om verzoening te doen. Maar Paulus zegt dat wij nu die vrijmoedigheid hebben om in te gaan in de heiligdommen waar dat aardse heiligdom typologisch van spreekt, namelijk de hemel zelf. Dat doen we door het bloed van Jezus, langs de pasgeslachte en levende weg. De hogepriester sprenkelde destijds bloed op de weg terwijl hij door het heiligdom liep; er werd als het ware een weg van bloed gemaakt. Wij mogen die Hogepriester nu volgen het heiligdom in. Die hogepriester was een beeld van Christus, de ware Hogepriester die in de hemel is. Wij mogen Hem achterna lopen langs de weg die Hij voor ons heeft ingewijd door het gordijn, dat is Zijn vlees. Door Zijn kruisdood en Zijn opstanding mogen wij Hem volgen. Alles wat vroeger niet mocht, kunnen wij nu met vrijmoedigheid doen: het heiligdom ingaan achter de Hogepriester aan.

Het gordijn scheurde zodat je er werkelijk in mocht. De Joden zullen dat gordijn ongetwijfeld weer hersteld hebben, wat een enorme klus geweest moet zijn, maar typologisch is de weg naar het heiligdom daarmee definitief vrijgemaakt. Israël had op dat moment geen hemelse positie, maar voor ons werd die hemel, dat heiligdom, geopend. In Hebreeën 9 vers 24 staat letterlijk dat het aardse heiligdom een beeld is van het ware heiligdom, namelijk de hemel zelf. Hier op dit moment werd die weg geopend en Hij ging daar als Eerste door naar binnen.

En wij mogen Hem daar met vrijmoedigheid in volgen. Laten wij dan toetreden, toegaan met een waarheidsgetrouw hart, in volle zekerheid van het geloof, met harten die besprenkeld zijn van een boosaardig geweten en met een lichaam dat gebaad is in rein water.

Daar zit natuurlijk nog van alles achter, ook van dat koperen wasvat dat bij de tempel en de tabernakel stond. Wij worden gewassen met rein water. We hadden het net over Johannes; die kon daar natuurlijk ook over meepraten, want die beschrijft ook die voetwassing van Jezus waarbij de voeten van de discipelen gereinigd werden.

Maar dat kleine zinnetje over het voorhangsel, dat scheuren van boven naar beneden, daar zit zoveel achter. En dat wordt uitgelegd in de Hebreeënbrief. Daar stierf Hij, daar verscheurde Hij als het ware... Hij werd niet letterlijk verscheurd, maar Hij stierf en daardoor, door Zijn vlees... Hoe staat er? Dat gordijn is een uitbeelding van Zijn vlees. Dat voorhangsel van de tempel is een uitbeelding van Zijn vlees, en dat verscheurde.

Daardoor werd de weg vrijgebaand; dan kunnen wij toetreden met een waarheidsgetrouw hart, in volle zekerheid van het geloof. We kunnen daar gewoon achteraan lopen. De hogepriester kwam daar op Grote Verzoendag alleen, eenmaal per jaar kwam de hogepriester daar op Grote Verzoendag om alle zonden van heel het volk weg te nemen. Nou, Hij is naar binnen gegaan en sindsdien is het Grote Verzoendag en kunnen wij daar achteraan lopen. Dus wij leven eigenlijk in één hele lange Grote Verzoendag.

En voordat we naar vers 52 gaan, gaan we eerst even koffie drinken; dan gaan we verder. Het gordijn van de tempel werd van boven tot beneden in tweeën gespleten, de aarde beefde en de rotsen werden gespleten — daar hebben we het over gehad.

De Aardbeving en de Opstanding van de Ontslapen Heiligen ↑ hoofdstukken

En de grafgewelven werden geopend en vele lichamen van de ter ruste gelegde heiligen kwamen overeind, stonden op. En ze gingen uit vanuit de grafgewelven na het wekken van Hem en ze kwamen binnen in de Heilige Stad en ze worden aan velen kenbaar gemaakt. Ja, hier staat dus dat op het moment dat de Heer stierf en dat gordijn scheurde en de aarde beefde – dat moet echt heel indrukwekkend geweest zijn wat daar allemaal gebeurde – dat er zelfs graven geopend werden. Vele lichamen van ter ruste gelegde heiligen, overleden gelovigen dus, die al waren overleden, die kwamen overeind en stonden op. En zij gingen uit vanuit de graven en nadat Hij opgewekt was, kwamen ze ook in de Heilige Stad.

Hoe je dat nou precies moet lezen, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Ik bedoel, op het moment van het overlijden van Jezus stonden zij op, maar er staat dat ze pas in de Heilige Stad kwamen nadat Hij opgewekt werd. Dat is toch drie dagen later? Dus hoe dat dan precies gegaan is, weet ik niet, maar zo staat het er wel letterlijk. Ja, dit is het enige wat er van gezegd wordt, dus de rest moet je erbij denken. En de vraag is natuurlijk: wat betekent dit en waarom stonden deze mensen op?

Ik ken daar eigenlijk maar één verklaring van, maar dat staat niet zo in de Schrift. Ik denk echter dat deze heiligen, deze gelovigen, de Heer Jezus zelf gekend hebben en dat ze in Hem geloofden. Zij zijn overleden voordat Jezus stierf en opstond en daarom worden zij opgewekt. Want er zit nogal een verschil tussen de oudtestamentische gelovigen, om dat even zo te zeggen, en ons als gelovigen na de opstanding van Christus. Wij behoren namelijk tot het lichaam van Christus en dat was daarvoor natuurlijk niet zo.

De enige logische verklaring die ik kan bedenken, is dat deze mensen gelovigen waren die in de Heer Jezus geloofden als Messias. Dat zij door hier weer opgewekt te worden alsnog werden toegevoegd aan het lichaam van Christus en dus nieuwtestamentische gelovigen werden. Zij ontvingen het leven van Christus en dat kon niet daarvoor, want Christus was de eersteling die dat leven ontving. Zij hebben vervolgens nog enige tijd geleefd en zijn daarna natuurlijk alsnog overleden. Dus zullen zij bij de wegrukking delen in die opstanding. Dat is de enige zinnige verklaring die ik ken, de meest logische ook. Maar dat betekent wel dat ik opensta voor andere verklaringen, want meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

Wat ik wel vond, is dat er staat dat het 'vele lichamen' van de ter ruste gelegde heiligen waren. Dat kun je ook lezen als: niet álle lichamen van de heiligen. Heiligen zijn sowieso gelovigen en er lagen er natuurlijk nogal wat, maar het waren er velen, dus zeker niet allemaal. Je zou alle gelovigen van Adam tot nu kunnen duiden als heiligen, maar het is niet zo dat die allemaal opstonden. En zij zijn later weer gestorven, want ze ontvingen hier niet het leven van de eersteling Christus. Hij is immers de enige en ook de eerste die dat ontving. Dus zij kregen dat leven sowieso niet vóór Hem, maar zij zullen daar wel in delen. Zoals Paulus in 1 Korinthe 15 zegt, dat Christus de eerste is die levend gemaakt is. Iedereen in zijn eigen rangorde: eerst Christus, daarna die van Christus zijn in Zijn parousia. Dus zij zullen daar dan alsnog deel in hebben, ook weer in fases. Dat is ook weer een onderwerp apart.

Kijk naar de Heer Jezus in Johannes 11. Toen Hij Lazarus riep met 'Lazarus sta op' of 'Lazarus kom uit', noemde Hij ook specifiek zijn naam. Anders hadden alle doden daar op dat moment opgestaan. Hij is de Levensvorst. Maar Lazarus is ook weer gestorven, net als de jongeling van Naïn. Nou, deze gelovigen uit de geopende graven zijn ook weer gestorven. Ze zijn wel opgestaan, maar nog niet levend gemaakt; ze kregen het oude leven terug, om het zo maar te zeggen. Maar we gaan verder.

De Belijdenis van de Heidense Hoofdman en de Vrouwen uit Galilea ↑ hoofdstukken

We komen vandaag niet eens aan het eind van dit hoofdstuk. In Mattheüs 27:54 lezen we: "En de hoofdman over honderd, en degenen die met hem Jezus bewaakten, namen de aardbeving waar, en de dingen die er gebeuren." Ze werden enorm bevreesd en ze zeiden: "Waarlijk, deze was Zoon van God." Die hoofdman heeft dat dus allemaal gezien, evenals degenen die bij hem waren, en hij verklaart: "Ja, waarlijk, deze was Zoon van God."

Dat is opvallend, want de eerste die gelooft na de dood van de Heer Jezus is een heiden, een Romein. Dat is ook weer tekenend voor de dingen waar we het over hebben. We hebben het over Judas gehad, die terzijde werd gesteld als een uitbeelding van het volk van Juda dat terzijde gesteld zou worden. En hier is het ook weer een heiden die als eerste tot geloof komt.

Zouden wij zeggen: "Nou ja, het was wel een natuurgebeuren met die aardbeving en die opstanding, dat moet indrukwekkend geweest zijn." Het was inderdaad indrukwekkend; ik heb ergens over de exacte afmetingen van die beving gelezen – ik weet het niet meer precies – maar in ieder geval was het werkelijk heel groot. En hij was een hoofdman over honderd. Het is altijd een beetje lastig om zo even uit de losse pols over getallen te spreken, maar honderd is tien keer tien. Het getal tien is een uitbeelding van het spreken van de woorden van God: de tien woorden van God, de tien geboden. Maar ook in Genesis 1 staat er tien keer: "En God zeide." En hier, wanneer Gods woord vervuld wordt, zien we dat getal weer: tien keer tien. De eerste die tot geloof komt is dus een heiden, die zegt: "Waarlijk, deze was Zoon van God."

Er waren daar ook vele vrouwen die van veraf aanschouwden; zij waren Jezus vanaf Galilea gevolgd om Hem te bedienen. De Statenvertaling zegt dat de vrouwen "van verre" stonden. Deze vrouwen kwamen uit Galilea, en Galilea wordt ook wel "Galilea der heidenen" genoemd. Ook dat is weer een beeld van hoe de heidenen, de natiën, tot Hem komen.

Ze stonden van veraf. Dat begrip "van ver" of "van veraf" vinden we ook weer terug in de brieven van Paulus en in Handelingen 2. In Handelingen 2 zegt Petrus: "Want voor jullie is de belofte, en voor jullie kinderen, en voor al degenen die ver weg zijn, zovelen als de Heer, onze God, tot Zich zal roepen." Hier gaat het over de pinksterdag, na de opstanding van Christus. Maar Paulus zegt bijvoorbeeld in Efeze 2: "Maar nú, in Christus Jezus, zijn jullie, die eens veraf waren, dichtbij gekomen door het bloed van Christus." En bij Zijn komst brengt Hij het goede bericht, het evangelie van vrede, aan jullie die ver weg waren en vrede aan hen die dichtbij waren.

Het is een beschrijving van de natiën die eerst ver weg stonden en nu dichtbij gekomen zijn. Die vele vrouwen die Jezus vanaf Galilea der heidenen gevolgd waren om Hem te bedienen, zijn daar een uitbeelding van. Zij zijn een beeld van wat Paulus later in Efeze 2 zegt: de natiën waren eens veraf en zijn nu dichtbij gekomen door het bloed van Christus.

Tot deze vrouwen behoorden Maria de Magdaleense (Maria Magdalena), Maria de moeder van Jakobus en Jozef, en de moeder van de zonen van Zebedeüs. Ik heb nog even geaarzeld om al de evangeliën naast elkaar te leggen, maar dan wordt het een studie over al die Maria's, want dat zijn er nogal wat in de Schrift. Daar ga ik nu dus even aan voorbij.

Jozef van Arimathea: het Lichaam van Christus Onder de Natiën ↑ hoofdstukken

Ik ga verder naar vers 57. Daar vinden we weer een nieuwe gebeurtenis, om het zo te zeggen. Het wordt avond en er komt een rijk mens vanaf Arimatea, genaamd Jozef, die ook een leerling van Jezus is. Deze komt tot Pilatus en hij verzoekt het lichaam van Jezus. Dan beveelt Pilatus het lichaam af te geven. We hadden al gezien vanuit het evangelie van Johannes dat Pilatus verbaasd was dat Hij al was gestorven, maar Mattheüs beschrijft dat hier niet. Pilatus was verbaasd dat Hij al was gestorven, maar dat vinden we hier dan niet beschreven.

Dit is echter opvallend: een rijk mens vanaf Arimatea, genaamd Jozef. Die Jozef van Arimatea verdwijnt ook weer heel snel van het toneel, maar hij heeft blijkbaar in ieder geval het lef, maar ook misschien wel het recht, om het lichaam van Jezus op te eisen. Men zegt dan vaak dat hij familie geweest moet zijn, omdat het lichaam anders niet zomaar aan hem gegeven zou worden, maar de Bijbel zwijgt daar volgens mij over. Er zijn wel theorieën over dat het een oom van Jezus is geweest.

We hebben het wel eens gehad over die twee en tien stammen, over Juda en Jozef of Efraïm. Dat zijn benamingen voor de twee en tien stammen. Die tien stammen zijn verdwenen onder de natiën en zijn daar eigenlijk geassimileerd—om het dure woord te gebruiken—ofwel opgelost onder de natiën en hun Israëlitische identiteit kwijtgeraakt. Ze zijn nu daar onder de natiën. Maar wat we hebben gezien aan het begin van deze geschiedenis, is dat Judas—Juda—Jezus overlevert. Maar Jozef (de vader van Efraïm in Genesis heet ook Jozef) is ook een benaming voor die tien stammen. Het is Juda, de twee stammen, die Hem overlevert, en het is Jozef die Hem van het kruis afhaalt. Dus Jezus wordt door Juda overgeleverd en Juda wordt terzijde gesteld. Waar komt Jezus vervolgens terecht? Bij Jozef. Waar is Jozef nu? Onder de natiën. En wij zijn gelovigen uit de natiën, dus als je het beeld doortrekt, is het lichaam van Jezus, het lichaam van Christus, terechtgekomen onder de natiën. Dat wordt hier dan ook uitgebeeld, als je het mij vraagt. Judas levert Hem over en Judas spijkert Hem aan het kruis door de hand van onrechtvaardigen, zoals Petrus meen ik zegt in Handelingen. Maar Jozef haalt Hem van het kruis af. Het is een uitbeelding van hoe het Joodse volk terzijde wordt gesteld en redding naar de natiën gaat. Hoe het lichaam van Jezus, het lichaam van Christus, terechtkomt onder de natiën. Paulus zegt in Kolossenzen 1: "Christus onder jullie natiën."

Jozef neemt het lichaam en hij wikkelt het in een reine, linnen wikkeldoek. Linnen is priesterlijke kleding. We hadden het net al even over die hogepriester die dat heiligdom inging op de Grote Verzoendag; die had een priesterlijk kleed aan, en een van die priesterlijke kledingstukken was van wit linnen. Ook dat is natuurlijk een heel uitgebreid verhaal, want we hadden ook nog een ander kleed, maar linnen is in ieder geval priesterlijke kleding. Priesters werden ook gekleed in linnen opdat zij niet zouden zweten. Want zweten is een uitbeelding van werken en van de wet, maar die priesters zouden niet zweten; zij zouden niet leven onder de wet. Jozef neemt het lichaam en wikkelt het in een reine, linnen wikkeldoek. Jozef herkent Hem door wat hij doet als het ware als Hogepriester. Dat is het beeld: Jozef herkent Hem als Hogepriester. Linnen is een beeld van opstanding en van een hogepriesterschap. Het is wit, wat natuurlijk spreekt van reinheid. Kijk, wat Jozef ook doet, daarmee is hij een beeld van Christus. Jozef verzorgt het lichaam van Christus, toch? Hij is hier een uitbeelding van het Hoofd dat het Lichaam verzorgt.

Jozef neemt dat lichaam en hij plaatst het in zijn nieuwe grafgewelf, dat hij in de rots had uitgehouwen. Hij wentelt een grote steen voor de deur van het grafgewelf en ging weg. En Maria de Magdaleense was daar, samen met de andere Maria, en ze zitten tegenover het graf. Dus Jozef legt dat lichaam van Jezus in een nieuw graf. Let ook op hoe het er staat: een nieuw graf. Het is misschien overbodig om dat erbij te zeggen, maar het is natuurlijk de plaats waar Christus opstaat uit de doden, maar ook een nieuw verbond waar nieuw leven en een nieuw verbond tot stand wordt gebracht. Een nieuw graf, dat hij in de rots had uitgehouwen. Ja, dat is wel hoe het hier staat.

André schreef nog eens een dagstukje dat er leven uit die rots kwam. Net als bij Mozes, die de rots zocht in de woestijn. Bij Mozes kwam er water uit—leven—en hier kwam de Heer eruit, opgestaan uit de dood, wat nieuw leven bracht. Jozef wentelt een grote steen voor de ingang. Je leest in de andere evangeliën dat de vrouwen onderweg waren en dat ze het erover hadden hoe ze die steen voor het graf weg zouden krijgen. Dat moet best een grote steen geweest zijn. En het graf werd bewaakt, dat lezen we straks nog. Maar Jozef legt het lichaam van Jezus in dit nieuwe graf dat in de rots was uitgehouwen.

Kijk, die rots is altijd een beeld van Christus. Paulus zegt dat in 1 Korinthe 10 en daar gaat het over die geschiedenis over water dat uit de rots kwam. Hij zegt dan: "Zij hebben allemaal gedronken uit de geestelijke steenrots, welke is Christus." Dus de rots is Christus. Hoe groot dat rotsje ook is—want het kan ook die vijfde steen zijn die Goliath versloeg, dat is een heel klein rotsje, of dat steentje dat zonder mensenhanden werd afgehouwen in Daniël en dat naar beneden rolde en heel de aarde vulde—die rots of die steen is een beeld van Christus. Ook de geschiedenis dat Mozes op de rots sloeg en dat die rots water voortbracht, namelijk leven.

Hier staat dan dat hij een grote steen voor het graf wentelde. Weten jullie nog dat ik het de vorige keer heb gehad over dat wentelen? In het Hebreeuws is wentelen of omwentelen *galal*. Ik heb uitgelegd dat het Hebreeuwse woord *gulgoled* ook omwentelen betekent en dat daar ook de naam Golgotha van is afgeleid. Op Golgotha vond de omwenteling plaats. En dit graf, zo lees je ook weer in een van de andere evangeliën, was daar vlakbij. Dus waarschijnlijk ook nog op de Olijfberg of aan de voet van de Olijfberg. Er wordt een grote steen voor de ingang gewenteld en hij ging weg. Ja, wentelen en Gilgal heeft alles met wedergeboorte te maken. En ja, zij die eens veraf waren, zijn dichtbij gekomen. Maria de Magdaleense, Maria Magdalena, was daar en de andere Maria en ze zitten daar, getuige van dit alles, tegenover het graf.

De Verzegeling van het Graf en een Vooruitblik op de Opstanding ↑ hoofdstukken

En de volgende morgen, dat is na de Voorbereiding, verzamelden de oversten van de priesters en de Farizeeën zich bij Pilatus. En zij zeggen: "Heer, wij worden eraan herinnerd dat diegene die deed dwalen, bij zijn leven zei: 'Na drie dagen zal Ik opgewekt worden.' Beveel dan het graf te verzekeren tot de derde dag, opdat niet Zijn leerlingen Hem 's nachts komen stelen en dat zij dan tot het volk zeggen: 'Hij werd opgewekt van de doden.' De laatste dwaling zou erger zijn dan de eerste." Ze zeggen dus dat wat Hij gezegd heeft over Zijn opstanding na drie dagen, een dwaling is. Maar als ze dan ook nog Zijn lichaam zouden stelen, ja, die dwaling zou werkelijk erger zijn dan die eerste. Dat zou echt verschrikkelijk zijn, dat is wat ze eigenlijk tegen Pilatus zeggen.

En Pilatus zei dan tot hen: "Jullie hebben een wachtpost, ga heen en verzeker het naar jullie beste weten." En zij gaan en zij verzekeren het graf; zij verzegelen de steen met de wachtpost. Wat er dus gebeurt, is dat er een grote steen voor het graf wordt gewenteld en dat dit graf wordt verzegeld. Er werd een keizerlijk zegel aangebracht, een soort plakkaat. Ik meen dat ze dat tegenwoordig nog steeds doen bij crime scenes om een deur te verzegelen; als die dan open is geweest, kun je dat direct zien. En wat ik begreep, was het op straffe des doods dat zo'n zegel verbroken zou worden. Het graf werd dus verzegeld en het was op straffe des doods als men dat graf zou openen.

En wat gebeurde er? Hij stond op uit de dood en Hij bracht leven en onvergankelijkheid aan het licht. Dat wil je allemaal laten zien: dat daar ook die doden opstonden en dat Zijn dood leven voortbrengt. Eigenlijk is dat het hele verhaal. Dat heb ik nu mooi kort samengevat. Heb ik er langer over gedaan, Leen? Oh jee, we zitten daar even. Dat wordt er gelijk gezegd. Zullen we jouw voeten...? Dat scheelt ons wel wat tijd. Of dat jij het in een samenvatting schrijft, dan zal ik dat even bewaren, want die verhaaltjes van jou zijn meestal niet kort.

Wat moet ik hier nog over zeggen? Ja, die wachtpost. Wij denken misschien dat er één vent wordt neergezet, een Romeinse soldaat, maar zo'n wachtpost schijnt echt uit een aantal mannen bestaan te hebben. Sommigen zeggen vier, sommigen zeggen zeven, ik heb zelfs twaalf gehoord. In ieder geval was een Romeinse wacht niet één man die daar stond, maar dat waren er echt een aantal. En zij gaan en ze verzekeren het graf en ze verzegelen de steen met de wachtpost. Wat hier natuurlijk uiteindelijk is gebeurd, is dat wat Paulus in Kolossenzen zegt: dat Hij de overheden en machten ontwapend heeft en Hij heeft die in het openbaar tentoongesteld, te kijk gezet. En Hij heeft door het kruis, en natuurlijk door Zijn opstanding, over hen getriomfeerd.

Ja, dan komen we in Mattheüs 28. Ik twijfel nu een beetje of ik verder ga of niet. Laat ik nog even een cliffhanger bedenken. Toen ik dit voorbereidde, dacht ik al: ik weet niet of ik aan Mattheüs 28 ga toekomen, en als ik eraan toekom, hoeveel tijd heb ik er dan voor? Toen nam ik Mattheüs 28 door en wat mij daarin opviel — daar hadden we het in de pauze nog even over — is dat we het hier over de belangrijkste gebeurtenis hebben die ooit heeft plaatsgevonden. Het belangrijkste in de wereldgeschiedenis wat er ooit is gebeurd en nog zal gebeuren, wordt hier beschreven. En het wordt maar in een paar verzen beschreven. Over de opstanding zelf lees je niet eens iets. Je leest dat het graf leeg was en dat er mensen naar dat graf komen, maar wat er nou precies in dat graf gebeurd is, daar lezen we niets over. Ja, je leest in andere evangeliën dat er doeken lagen, maar het is echt heel kort en summier wat je daarover leest, terwijl het de belangrijkste gebeurtenis in de geschiedenis is.

Maar het is natuurlijk wel zo dat alle brieven in het Nieuwe Testament gaan over de opstanding en over de consequenties van de opstanding. Dus het wordt natuurlijk nog uitgebreid besproken, maar het verhaal zelf is echt heel summier. Zeker in Mattheüs, want wat we eigenlijk moeten doen — en ik denk dat ik dat volgende keer ga doen — is die evangeliebeschrijvingen naast elkaar leggen. Daar zijn de beschrijvingen nogal verschillend, en daarmee bedoel ik niet dat ze in tegenspraak met elkaar zijn, maar alle evangelisten noemen verschillende details. Dat is sowieso altijd zo: als ik een boek lees of jullie lezen een boek en we moeten dat reproduceren en vertellen waar het over ging, dan komen we allemaal met andere details. Ik wil niet zeggen dat die details in tegenspraak met elkaar zijn, maar ons vallen andere dingen op. En dat is bij die evangelisten ook het geval. In Mattheüs alleen staat niet zo heel veel. Dan zie je dat ze elkaar dus allemaal aanvullen. Ik wist al dat ik dat vandaag sowieso niet uitgebreid kon doen en de tijd loopt gewoon door. Het lijkt me daarom goed om hier even een punt of een puntkomma te zetten en dan de volgende keer verder te gaan om hier wat uitgebreider op in te gaan. Dan laten we het voor nu hierbij. Dan hebben jullie een vroegertje, zoals dat heet.

📖 Categorie: Studies