Aan de heerschappij van Christus, zit een uitdrukkelijk ’totdat’. Christus’ heerschappij wordt beëindigd wanneer hij alle overheid, autoriteit en macht teniet gedaan zal hebben en alle vijanden zal onderschikt hebben. De laatste vijand die teniet wordt gedaan, is de dood. Dit valt samen met het einde van de levendmakingen, de laatste groep overgebleven doden, zal zijn levend gemaakt. Allen zijn dan levend en de dood is buiten werking gesteld!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Want Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
De Rangorde in de Levendmakingen ↑ hoofdstukken
Hallo allemaal. Mijn vorige video ging over de rangorde in de levendmakingen. In vers 22 staat geschreven dat, zoals allen in Adam sterven, alzo ook in Christus allen zullen worden levend gemaakt. En dat is dus een universeel feit; daar krijgen alle mensen, allen die in Adam sterven – dus alle Adamieten, allen die in Adam stervende zijn – deel aan. Alleen geschiedt dat wel in een rangorde. Er is een rangorde in de levendmaking en dat zei het vorige vers, vers 23: maar ieder in zijn eigen rangorde.
De eersteling, of de eerste vrucht van de oogst, is Christus. Vervolgens zij die van Christus zijn in Zijn aanwezigheid, in Zijn parousia. Ik heb toen ook een aantal voorbeelden gegeven van de opstandingen, meervoud, die er plaatsvinden in Zijn parousia, want dat zijn er meerdere.
Daarna het einde. Ja, dat is natuurlijk niet het einde van de wereld of iets dergelijks, en ook niet het einde van de aion, maar het einde van de levendmakingen. Daar gaat het hier over. Daarna het einde. Dus dit einde, het einde van de levendmakingen, is ook het moment waarop het einddoel is bereikt, namelijk dat allen zijn levend gemaakt, zoals vers 22 zegt. Allen die in Adam stervende zijn of sterven, die zullen in Christus – diezelfde allen – worden levend gemaakt.
Ieder in zijn eigen rangorde: de eersteling Christus, daarna die van Christus zijn in Zijn parousia, in Zijn aanwezigheid, en daarna het einde, wanneer het einddoel bereikt wordt, namelijk dat allen zijn levend gemaakt, wanneer Hij het koninkrijk overdraagt aan God de Vader, wanneer Hij alle overheid en alle autoriteit en macht teniet zal doen.
Het Vestigen van het Koninkrijk ↑ hoofdstukken
Christus gaat regeren, Hij gaat heersen, vandaar een koninkrijk. Dus Hij gaat Zijn koninkrijk vestigen. Dat is nu nog volstrekt verborgen. Hij is verborgen in de hemel; daar kom ik straks nog wel even op terug. Hij is verborgen in de hemel, maar straks zal Hij geopenbaard worden. We hebben een heel Bijbelboek dat erover gaat: de Openbaring van Jezus Christus. Maar dan wordt Hij zichtbaar, dan wordt Hij openbaar, dan verschijnt Hij.
Dan gaat Hij Zijn koninkrijk vestigen. Om te beginnen zal Hij Zijn lichaam, Zijn bestuurlijk lichaam, de Ecclesia, tot Zich nemen en dan op de troon in Jeruzalem gaan heersen, eerst over Israël en daarna over de volkeren. Die zullen onderworpen en ondergeschikt worden aan Hem, en dat gaat niet zonder slag of stoot, lezen we in Openbaring.
Maar Hij gaat dus heersen wanneer Hij het koninkrijk... Dit spreekt over het einde, wanneer het einddoel bereikt wordt, namelijk de levendmaking van allen. En dat geschiedt wanneer Hij het koninkrijk overdraagt aan God de Vader, wanneer Hij alle overheid en alle autoriteit en machten teniet zal doen. Die overheden, machten en autoriteiten zijn dan tenietgedaan, omdat Christus over hen heerst. Dat koninkrijk is dan over al die overheden, autoriteiten en machten gevestigd.
Want Hij moet heersen, Hij moet Koning zijn. Dit woord 'heersen' heeft ook het woord 'Koning zijn' in zich. Dat Griekse woord, *basileuein*, heeft met koning te maken. Hier ging het in het voorgaande vers over een koninkrijk: wanneer Hij het koninkrijk overdraagt aan God de Vader, wanneer Hij alle overheid en alle autoriteit en macht teniet zal doen. Want Hij moet heersen.
Heersen Totdat Alle Vijanden Onderworpen Zijn ↑ hoofdstukken
"Hij moet als koning heersen", zeggen andere vertalingen, zoals de Statenvertaling. "Want Hij moet heersen" – of "als koning heersen" – "totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst." Hier wordt dus ook meteen gezegd dat er aan de heerschappij van Christus een einde komt. Nou, dat is iets wat je in de theologie zelden hoort, maar Paulus zegt het gewoon. Hij moet heersen, Hij moet als koning heersen, totdat... En waarom? Dat staat in de volgende verzen: waarom er een "totdat" is en wat er dan gebeurt. Maar Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst.
Dit is een citaat uit Psalm 110, een psalm die vaak geciteerd wordt in het Nieuwe Testament. Ik zoek hem even op; ik wilde even weten welk vers het was, maar dat is gewoon vers 1. Psalm 110 vers 1. Ik pak even de Statenvertaling of de NBG erbij. Een psalm van David. "Aldus luidt het woord des HEEREN" – het woord van Jahwe – "tot mijn Heer, tot mijn Adonai: Zit aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden gelegd heb als een voetbank voor uw voeten." Of: "Zit aan mijn rechterhand, totdat Ik jouw vijanden als een voetenbank voor jouw voeten stel."
En dat "Zit aan mijn rechterhand", dat is de huidige situatie. Ik zei al: dat Koninkrijk bestaat wel. Dat vinden sommige mensen ook moeilijk. Dat Koninkrijk bestaat wel, maar het is verborgen. Paulus zegt in de Kolossenzenbrief dat wij – ik meen uit de duisternis – zijn overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. In het Koninkrijk van Zijn geliefde Zoon, van de Zoon van Zijn liefde. En dat is een verborgen Koninkrijk, maar wij zijn koningskinderen. Nou, sterker nog: wij zullen met die Koning heersen. Dus wij horen bij Hem, we zijn Zijn lichaam. Hoofd en lichaam zijn nu nog fysiek gescheiden, maar daar komt spoedig een einde aan.
Maar tot die tijd heeft Jahwe met nadruk gezegd tot "Heer van mij" – Jahwe heeft gesproken tot mijn Heer, tot mijn Adonai: "Zit aan mijn rechterhand." Dat is de situatie zoals die nu is. Christus zit aan de rechterhand van God, en dit vind je in alle brieven van Paulus terug. Dit vers uit Psalm 110 wordt nogal eens geciteerd in het Nieuwe Testament, ook in de Hebreeënbrief talloze keren. "Zit aan mijn rechterhand totdat Ik jouw vijanden als een voetenbank voor jouw voeten stel." De Heer zit aan Gods rechterhand totdat Hij gaat heersen. Totdat Hij Zijn vijanden gaat onderwerpen. Totdat Hij Zijn vijanden als een voetbank onder Zijn voeten gaat stellen.
En even voor de fijnproevers: Zijn voeten behoren tot het lichaam, dus wij zijn daarbij betrokken als Zijn lichaam. Het gaat hier over Gods rechterhand, maar Hij is Hoofd en wij zijn Zijn lichaam. Van hoofd tot aan de voeten, dat is het lichaam van Christus: Hoofd en lichaam. En Hij zit aan Gods rechterhand totdat... Hij gaat heersen totdat, zegt God: "Ik jouw vijanden als een voetenbank voor jouw voeten stel." Dus die vijanden zullen onderschikt worden en dat is Zijn heerschappij. Maar wanneer Hij alle overheid en alle autoriteiten en machten teniet heeft gedaan, dan stopt ook die heerschappij. En dat staat hier ook, want Hij moet heersen, Hij moet onderschikken, Hij moet die vijanden onder Zijn voeten stellen. Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst. En dan is het ook over met de heerschappij.
De Laatste Vijand: de Dood Wordt Tenietgedaan ↑ hoofdstukken
Ook de dood heeft een plek in die heerschappij van Christus. Want vijanden worden onderschikt, onderworpen of gedood. Paulus spreekt hier over de levendmaking van allen, want daar hadden we het over: ieder in zijn eigen rangorde. Het einde van die levendmaking geschiedt wanneer Hij het koninkrijk overdraagt aan God de Vader, wanneer Hij alle overheid en alle autoriteit en macht teniet zal doen. Want Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst.
Het einde van die levendmakingen, de laatste groep die wordt levend gemaakt, vindt plaats aan het einde van de heerschappij van Christus. Tot die tijd speelt ook de dood een functie in het heersen van Christus. Want er zullen velen gedood worden en dat lees je ook gewoon in Openbaring. In het volgende vers staat dan ook: de laatste vijand, de dood, wordt buiten werking gesteld of wordt tenietgedaan, ontheven, afgedankt. Het is duidelijk: de dood zal worden weggedaan, maar dat gebeurt bij de laatste levendmaking. Want wanneer allen zijn levend gemaakt, dan is er geen dood meer. Dan zijn allen die zich in de dood bevonden uit de dood opgewekt en levend gemaakt. Er is dan ook geen dood meer, dus de dood heeft dan geen werking meer.
Zolang er nog één iemand in de dood is, heeft de dood nog een werking. Dus dit gebeurt pas—de laatste vijand, de dood die teniet wordt gedaan of buiten werking wordt gesteld—bij de allerlaatste levendmaking. En dan is er dus geen dood meer. Dat zal gebeuren aan het einde van de heerschappij van Christus. Hij moet heersen totdat Hij alle vijanden onder Zijn voeten heeft gesteld.
Wat Paulus hier beschrijft in deze verzen, daarmee ziet hij verder dan de laatste hoofdstukken in onze Bijbel, verder dan Openbaring 20 of 21 en 22. Waar in Openbaring 22 vers 5 bijvoorbeeld—laat ik daar maar mee afsluiten—wordt gesproken over heerschappij. Want de Heer God zal hen verlichten en zij zullen heersen tot in de aeonen van de aeonen. Over wie het hier precies gaat, dat doet er nu even niet toe, maar zij zullen heersen tot in de aeonen van de aeonen; die twee volgende aeonen die nog zullen komen. Hier zijn dus nog niet alle vijanden onderworpen. In ieder geval de dood nog niet, want je leest ook in Openbaring 20 vers 15 en 21 vers 8 dat daar nog de tweede dood is. Voor een groot deel geldt dus, voor zij die voor de grote witte troon verschijnen, dat zij geworpen zullen worden in de poel of het meer van het vuur, waarvan dan wordt uitgelegd dat dit de tweede dood is. De dood zal voor hen daar voortgezet worden, dus die dood is daar nog niet tenietgedaan.
Paulus ziet in deze verzen in 1 Korinthe 15 voorbij aan wat Johannes beschrijft in Openbaring 21 en 22. Want dat gaat nog over de heerschappij van Christus, en Christus moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten heeft geplaatst. Die laatste vijand, dat is de dood, en die wordt tenietgedaan. In dit vers valt meer over te zeggen, dus laat ik daar de volgende keer verdergaan. Voor nu is het weer even genoeg en ik zeg dan ook graag: tot de volgende keer.