ambassadeurs van Christus

Wij zijn ambassadeurs van Christus, volgens Paulus. Dat betekent dat wij vertegenwoordigers zijn van het koninkrijk van God in deze wereld. De boodschap die een ambassadeur van Christus uitdraagt, is het evangelie van de vrede:  God verzoent in Christus de wereld met zichzelf en de oproep aan de wereld is: wordt verzoend met God!

Maar hoe zouden we ons als ambassadeurs van Christus opstellen naar de overheden van deze wereld? Ook daarop geeft de Schrift het antwoord.

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum: 16 september 2018

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: De Bijbelstudie behandelt de rol van de gelovige als ambassadeur van Christus in deze wereld. Gevolmachtigd door God dragen gelovigen het evangelie van de vrede uit: de boodschap dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoent. Vanuit het besef dat ons burgerschap in de hemel is, worden gelovigen opgeroepen om het kwade met het goede te overwinnen. Dit uit zich in de praktijk door onderschikking aan aardse overheden, in het vertrouwen dat God alle machten onder Zich heeft gesteld en ultiem recht zal verschaffen.

Besproken Schriftgedeelten: Efeze 6, Efeze 6:15, Efeze 6:18, Efeze 6:19, Kolossenzen 1, Kolossenzen 1:20, 1 Timotheüs 4:10, Handelingen, Filippenzen 1, Filippenzen 2, 2 Korinthe 5, 2 Korinthe 5:17, Romeinen 6, Filippenzen 3:20, Romeinen 13, Romeinen 13:1, Romeinen 13:2, Romeinen 12, Romeinen 12:17, Romeinen 11:36, 1 Timotheüs 2, 1 Thessalonicenzen 5, Deuteronomium 32:35, Hebreeën 10, Spreuken 21:25, Handelingen 5:29, Daniël 4:17, Lukas 20

“God verzoent de wereld met Zichzelf door Christus; namelijk Hij maakt vrede door het bloed van het kruis. En wij zijn ambassadeurs van dat koninkrijk met die boodschap.”

Introductie: het Bijbelse Begrip Ambassadeur ↑ hoofdstukken

En ik had bedacht: laat ik het mezelf eens makkelijk maken met een onderwerp over een term die we maar twee keer vinden in de Schrift. Dan hoeven we maar twee schriftgedeelten te behandelen. Maar er zijn natuurlijk altijd wel wat aanverwante termen en verbandhoudende teksten die over hetzelfde gaan.

Als we het hebben over ambassadeur of ambassadeurs, dan is dat een term die we maar twee keer vinden in de Schrift, in ieder geval in het Nieuwe Testament. In het Oude Testament heb ik niet eens gekeken, maar ik denk niet dat de term daar voorkomt. We vinden die term ambassadeurs twee keer en beide keren in de brieven van Paulus.

Laten we eerst eens kijken wat een ambassadeur is volgens de woordenboeken, volgens Van Dale, of in ons geval wil ik eens kijken wat Wikipedia daarvan zegt. Een ambassadeur of ambassadrice natuurlijk, want dat hoor je er tegenwoordig bij te zeggen, of MV erachter als je het over een ambassadeur hebt. Een ambassadeur of ambassadrice is een persoon die de regering van zijn of haar land vertegenwoordigt bij een ander land of bij een internationale organisatie, bijvoorbeeld de NAVO of de Verenigde Naties. Formeel vertegenwoordigt een ambassadeur dan het staatshoofd. Tegenwoordig kan een ambassadeur ook een vertegenwoordiger zijn van een organisatie of groep voor promotionele doeleinden.

Dat is dus wat een ambassadeur is, of zo ongeveer. Er valt nogal wat meer over te zeggen. We hadden het er net van tevoren even over, Arjan en ik. Arjan had wat oude correspondentie opgedoken en daar had hij ook een keer gecorrespondeerd met iemand over dat begrip ambassadeur. Daar valt dus nogal wat meer over te zeggen: een ambassadeur woont in een vreemd land, in een gastland, en is daar te gast. Hij heeft bijvoorbeeld ook geen kiesrecht, maar is wel onderworpen aan de wetten van het land. Nou, enzovoorts. Dus ga in de pauze even langs bij Arjan en dan krijg je nog wat aanvulling.

Maar dat is dus een ambassadeur volgens de woordenboeken of volgens de internet-encyclopedie Wikipedia in dit geval. Ik heb ook de woordenboeken daarop nagekeken en die zeggen daar ongeveer wel hetzelfde over.

Efeze 6: Vrijmoedigheid voor het Geheim van het Evangelie ↑ hoofdstukken

Een van de twee schriftplaatsen waar we dit begrip tegenkomen, is in Efeze 6, helemaal aan het einde van de brief. De brief heeft zes hoofdstukken en dit staat in vers 18. Het is dus echt het einde van de brief zo’n beetje. Het komt na al het voorgaande, na wat Paulus in deze brief naar voren brengt: geweldige waarheden over juist onze positie en onze tegenwoordige tijd, waarin wij delen als lichaam van Christus in de positie van ons Hoofd. Wij zijn leden van Zijn lichaam en delen in Zijn positie; dat doen we nu, maar dat zullen we ook straks doen wanneer heel deze schepping onderworpen zal worden.

Dat is dus het voorgaande. Het direct voorgaande van dit gedeelte is ook een heel bekend gedeelte dat gaat over de geestelijke wapenrusting. Dit komt direct na dat gedeelte over die wapenrusting. Ik ga dat nu niet uitgebreid bespreken, maar ik acht het wel bekend. Ik denk dat iedereen juist dat gedeelte in de Efezebrief al kent. Maar ook dat gedeelte is natuurlijk geheel gebaseerd op het voorgaande betoog over Christus die Hoofd is van Zijn ecclesia, en de ecclesia die deelt in de positie van Christus.

Paulus zegt daar — ik val er dus middenin: "En bid daarbij" — bij het aantrekken van die geestelijke wapenrusting, daar gaat het over — "met elk gebed en smeekbeden bij elke gelegenheid in de geest. En wees waakzaam daarin met alle volharding en smeekbeden voor alle heiligen." Paulus vraagt om gebed. "Bid daarbij met elk gebed en smeekbeden bij elke gelegenheid." Gebed is natuurlijk een houding. Het is niet zo dat we per se een bepaalde lichamelijke houding moeten aannemen als we gaan bidden, zoals handen samen en ogen dicht, zoals we dat kennen. Nu is dat overigens sowieso vreemd aan de houding die we in de Schrift tegenkomen bij gebed. Gebed is een innerlijke houding.

Ik heb er volgens mij wel eens vaker iets over gezegd of in ieder geval over geschreven. Dat woord ‘bidden’ in het Grieks betekent, als je dat woord opdeelt in zijn delen, zoiets als ‘naartoe gericht zijn’ of ‘naar boven gericht zijn’. Daar komt het op neer dat gebed een bepaalde gerichtheid is. Het is niet per se het uitspreken van bepaalde woorden, maar het gericht zijn op onze Heer in de hemel natuurlijk. Het is ook weer een houding van onderschikking; we weten dat we ondergeschikt zijn aan onze Heer en dat Hij degene is die voor ons zorgt.

"Bid daarbij met elk gebed en smeekbeden bij elke gelegenheid in de geest." Paulus’ gebeden gaan niet over het vlees, maar gaan over en in de geest. Het zou een mooi onderwerp zijn om de gebeden van Paulus ook eens langs te gaan. Zijn gebeden gaan over geestelijke dingen en over het krijgen van zicht op geestelijke dingen. Het zijn gebeden dat we verlichte ogen zouden krijgen van ons verstand en van ons hart, zodat we zouden zien wat we daadwerkelijk van Hem ontvangen hebben. Daar gaat deze brief met name over: wat we in Hem ontvangen hebben.

Paulus bidt één keer voor het vlees en dat gaat over die doorn in het vlees. Maar dan zegt hij ook dat drie keer wel genoeg was. "Drie keer heb ik de Heer daarom gebeden." En toen zei de Heer tegen hem: "Mijn genade is u genoeg." Dus ook geen slak; Mijn genade is jou genoeg, Paulus. Toen had hij zijn lesje wel geleerd.

"Wees waakzaam daarin met alle volharding en smeekbeden voor alle heiligen, ook voor mij." Paulus vraagt dus ook om gebed voor zichzelf aan die Efeziërs. En ook hier gaat het weer om geestelijke dingen, om het Woord. Dat zegt hij er ook bij: "opdat aan mij het Woord gegeven zal worden bij het openen van mijn mond." Er staat letterlijk: "opdat aan mij woord gegeven zal worden." De vraag is dan: is dat ‘een woord’ of ‘het Woord’? Ik zou zelf denk ik vertalen met ‘het Woord’: "opdat aan mij het Woord gegeven zal worden bij het openen van mijn mond", namelijk om in vrijmoedigheid het geheim van het goede bericht bekend te maken. Het gaat hier ook om een specifiek woord, namelijk het woord van het geheim van het goede bericht.

Paulus vraagt om gebed omdat hij in vrijmoedigheid die dingen bekend zou kunnen maken. We hebben het nu toch over woorden. Dit woord ‘vrijmoedig’ betekent, als je het opdeelt in zijn delen: ‘alles’ en ‘stromen’. Het gaat om woorden, dus dat je alles laat stromen. Dat is vrijmoedigheid: openlijk de dingen spreken die je wilt of moet spreken. Wij hebben het ook wel over ‘openhartig’, met een open hart; dat wat in het hart leeft, dat je dat in alle vrijmoedigheid spreekt, onbevangen en vrij. Dit zegt hij natuurlijk in verband met de wapenrusting waar hij het zojuist over had, want die wapenrusting zouden wij aantrekken omdat er tegenstand is. Hij heeft het over de vurige pijlen van de boze. Maar Paulus vraagt om gebed om in de situaties waarin hij zat en waarin hij kwam, vrijmoedig te kunnen en te mogen spreken. Alles laten stromen, dus zonder beperking, om in vrijmoedigheid het geheim van het goede bericht bekend te maken.

Het geheim — de Statenvertaling heeft hier ‘de verborgenheid’. Ik kan nooit zo goed kiezen tussen die woorden, maar ik vind ze allebei mooi. Geheim betekent dat iets bij een klein, select gezelschap bekend is. Het Griekse woord is ‘mysterion’. Dat heeft natuurlijk met een mysterie te maken, maar ik ben niet zo’n voorstander van het woord ‘mysterie’, want dat krijgt weer allerlei zweverige of duistere associaties. En dat is het nou juist weer niet; het is juist een boodschap van licht. Dat zie je hier ook: het woord is opgebouwd uit de componenten ‘dichtdoen’ en ‘bewaren’. Het is dus geheim, het is verborgen. Maar dat het verborgen is, betekent wel dat het na te gaan is. Naar iets wat verborgen is, moet je zoeken; dat ligt niet aan de oppervlakte, want er ligt iets overheen. Het is namelijk geheim en het is niet voor iedereen bestemd. Ik kan dus nooit zo goed kiezen tussen het woord geheim of verborgen, geheimenis of verborgenheid. We houden ze beide maar in gedachte.

Hij vraagt om gebed opdat hem het Woord gegeven zal worden bij het openen van zijn mond, zodat hij in vrijmoedigheid dat Woord mag spreken. Maar dat gaat om een specifiek woord, dus ik zou liever zeggen: niet ‘een woord’ maar ‘het Woord’. Namelijk het Woord van het geheim, de verborgenheid van het evangelie, van het goede bericht. Het geheim van het evangelie; daar bidt Paulus om dat hij de vrijmoedigheid mag hebben en dat hij bij het openen van zijn mond dat geheim van het goede bericht bekend mag maken.

Paulus zegt hier niet rechtstreeks wat het inhoudt, maar hij zegt er wel dingen over in het voorgaande. Daar noemt hij dat evangelie "het goede bericht van de vrede". "De voeten te schoeien met de gereedheid" — de Statenvertaling en NBG-vertaling hebben ‘bereidheid’ — "van het goede bericht van de vrede." Gereedheid betekent dat je er klaar voor bent, dat je klaarstaat om dat goede bericht van de vrede bekend te maken. Zoals Petrus zegt: "Wees altijd bereid om verantwoording af te leggen van de hoop die in u is." Die gereedheid, die bereidheid is het. Het gaat hier over het evangelie dat Paulus noemt het goede bericht van de vrede. Dat is het evangelie waarover hij spreekt in vers 19, en dit is het voorgaande uit die wapenrusting in vers 15.

Dat is een drukfout. Ja, dat is vers 15, maar ik zie al hoe het komt omdat ik dat verkeerd gedaan heb. Vers 15 staat namelijk direct boven vers 16, dus daar zal de vergissing zitten. Als de rest maar klopt inderdaad. Mocht ik daar nog erg in hebben en mijn geheugen me niet in de steek laten — want mijn ogen laten mij blijkbaar wel in de steek — dan zal ik dat nog aanpassen voor ik het op internet zet.

Het evangelie van de vrede, de verborgenheid van het evangelie; daar bidt Paulus om, om dat bekend te maken. Om in vrijmoedigheid het geheim, de verborgenheid van het goede bericht van het evangelie bekend te maken. Het geheim van het evangelie is dus... hij licht hier een tipje van de sluier op. In andere brieven spreekt hij er ook over, in Kolossensen 1 is dat, dat Hij vrede maakt. Dat God vrede maakt door het bloed van het kruis. Het evangelie van de vrede, het goede bericht van de vrede is dat God vrede maakt door het bloed van het kruis. In Kolossensen 1 vers 20 vind je dat.

Maar hier geeft hij niet zo heel direct antwoord op wat dat geheim is, het geheim van het evangelie, wat dat nu precies inhoudt. Maar we gaan gewoon verder; daarvoor doen we bijbelstudie, we vergelijken de schriftplaatsen met elkaar. Hij zegt nog meer: "om in vrijmoedigheid het geheim van het goede bericht bekend te maken, waarvoor ik een ambassadeur ben." Kijk, daar hebben we die term. Paulus was dus een ambassadeur van het evangelie van de vrede of van de verborgenheid van het evangelie. Daar was hij ambassadeur van.

We zagen net al wat een ambassadeur is. Ik zal eens kijken wat de Statenvertaling heeft: "gezant". Dat heeft volgens mij de NBG ook. Een gezant, een afgezant of een afgevaardigde. Het gaat in ieder geval ook om iemand die met een bepaalde volmacht ergens te gast is, of die met een bepaalde volmacht zijn regering of zijn staatshoofd vertegenwoordigt in een gastland. Dat is een ambassadeur. Paulus was ook gevolmachtigd door God Zelf. Dat betekent het woord apostel ook: een afgevaardigde. Paulus was gevolmachtigd en afgevaardigd door Christus Jezus Zelf, zegt hij. Met een boodschap: het evangelie van de vrede, dat God vrede maakt door het bloed van het kruis.

Maar bijvoorbeeld ook wat hij zegt in 1 Timotheüs 4 vers 10, waarbij hij stelt dat de levende God de Redder is van alle mensen. Dan zegt hij ook niet van: "Nou ja, weet je, dat is een boodschap waar je anders over kunt denken." Nee, hij zegt: "Beveel en leer dit." Want Paulus was voor die boodschap gevolmachtigd en afgevaardigd. Nu heb ik natuurlijk al een beetje verklapt wat het geheim inhoudt van dat goede bericht. Maar die verborgenheid van het evangelie, het geheim van het goede bericht, daarvan was hij ambassadeur. En voor die boodschap was hij gevolmachtigd. Die volmacht had hij om die boodschap te verkondigen in deze wereld.

Paulus was een ambassadeur... ik zal even in Wikipedia kijken of dat niet te ver terug is. Kijk, Paulus was een ambassadeur, alleen niet van een staatshoofd. We zouden een streep door "staats" kunnen zetten en "Hoofd" met een hoofdletter kunnen schrijven. Hij was de vertegenwoordiger, een ambassadeur van het Hoofd, namelijk van Christus Jezus Zelf. Dat zegt hij ook — daar gaan we straks naartoe in 2 Korinthe 5 — ambassadeur van Christus. Paulus was gevolmachtigd door Christus Jezus Zelf; hij vertegenwoordigde het Hoofd als ambassadeur. We gaan gewoon weer terug.

Een Ambassadeur in de Keten: Gods Antwoord op Vijandschap ↑ hoofdstukken

Hij was een ambassadeur van het geheim, van het goede bericht, de verborgenheid van het evangelie, waarvoor hij een ambassadeur was, gebonden met een keten. Paulus schrijft deze brief – ik had dat nog niet vermeld – de Efezebrief, vanuit gevangenschap. Hij was dus gebonden in een keten; andere vertalingen zeggen ‘ketenen’, maar er staat een enkelvoud. Waarvoor ik een ambassadeur ben, gebonden met een keten.

Nu is het zo dat wij dat begrip ‘ambassadeur’ ook nog steeds kennen. We hebben ambassadeurs in allerlei landen; ik weet niet precies in welke landen het Koninkrijk der Nederlanden ze allemaal heeft, maar dat zullen er best veel zijn. Dat zijn de vertegenwoordigers van de koning – zo zal het officieel wel zijn – maar in ieder geval van het Koninkrijk der Nederlanden, die zich bevinden in een gastland en daar hun koninkrijk vertegenwoordigen. Paulus was een ambassadeur van het koninkrijk van Christus, die als afgezant van Christus dat koninkrijk in deze wereld vertegenwoordigde. Maar Paulus zegt hier: "Ik ben een ambassadeur in een keten." Hij was dus gevangengenomen als ambassadeur.

In onze maatschappij, in onze wereld, is dat een regelrechte daad van vijandschap. Het kan absoluut niet dat een ambassadeur van een ander land gevangengenomen wordt. Zij genieten namelijk diplomatieke onschendbaarheid. Wikipedia zegt dat ook: ambassades, consulaten en hun aanhorigheden genieten diplomatieke of consulaire onschendbaarheid. Het gevangenzetten van zo’n ambassadeur is eigenlijk een illegale daad en zou in veel gevallen zelfs een oorlogsverklaring inhouden. Het mag niet, het kan niet en het hoort niet; het is een absoluut onrecht. Volgens het internationale recht kan en mag dit niet.

Wikipedia vermeldt ook dat wanneer relaties tussen landen verslechteren – en als je een ambassadeur gevangenzet, kun je daar zeker van spreken – of wanneer een land iets heeft gedaan dat in de ogen van een ander land onverkwikkelijk is, dat andere land zijn ambassadeur kan terugroepen. Dat is natuurlijk wat lastig als die ambassadeur in een keten zit, maar daar zou dan waarschijnlijk diplomatieke macht voor worden aangewend. Maar wanneer relaties tussen landen verslechteren of een land iets gedaan heeft dat in de ogen van een ander land onrecht is en onverkwikkelijk, dan kan het andere land zijn ambassadeur terugroepen en van deze handeling gaat een sterke symboliek van afkeuring uit. Dit hoor je natuurlijk ook wel eens op het journaal, dat landen hun ambassade sluiten in bepaalde landen of een ambassadeur terugroepen.

Wanneer Paulus als ambassadeur in een keten zit, wanneer hij als ambassadeur gevangen is, dan is dat eigenlijk ook wat God volgens het internationale recht zou moeten doen: Zijn ambassadeur terugroepen en hem weghalen uit die wereld. Paulus zat gevangen in Rome, de hoofdstad van het wereldrijk van dat moment, de vertegenwoordiging van de wereldmacht. Paulus was dus een ambassadeur in een keten in de hoofdstad van het koninkrijk van de wereld op dat moment. God zou volgens het internationale recht die ambassadeur terug moeten roepen, maar wat doet God? Hij roept die ambassadeur niet terug. Nee, Hij verkondigt juist door die ambassadeur het evangelie van de vrede. Dus waar de wereld die ambassadeur gevangenneemt en hem vastzet in een keten – wat een onrechtmatige daad en een oorlogsverklaring is – daar verkondigt deze ambassadeur geen oorlog, maar vrede. Hij brengt het evangelie van de vrede.

Dat deed hij juist in die keten; juist in deze gevangenschap schrijft Paulus bijvoorbeeld de Efezebrief en de brief aan de Kolossenzen. In Kolossenzen 1:20 staat dat God vrede maakt door het bloed van het kruis. Ook dat is een boodschap die Paulus verkondigt in een keten, in gevangenschap. Paulus bidt om in vrijmoedigheid het geheim van het goede bericht bekend te maken waarvoor hij een ambassadeur is. Gebonden met een keten, om daarin vrijmoedig te zijn "zoals het mij bindend is te spreken." Ik heb die letterlijke vertaling zo laten staan, want in combinatie met die keten is dat een prachtige woordspeling: zoals het mij bindend is te spreken. Hij kon niet anders, want dat was zijn opdracht; daarin was hij gevolmachtigd als ambassadeur. Hij kon niet anders dan die boodschap spreken, het evangelie van de vrede.

Kolossenzen 1: Vrede Maken Door het Bloed van het Kruis ↑ hoofdstukken

Ik ga toch heel even naar Kolossenzen 1 vers 20. Want ik heb het nu volgens mij drie keer aangehaald, dus laat ik het dan toch maar even laten zien. Hier gaat het over de Zoon van Gods liefde. Dat is vers 13, of 12, daar in die buurt. En door Hem, die Zoon namelijk... alles, het al, het heelal, hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemel is. Als je niet begrijpt wat 'alles' is, dan wordt dat nog even uitgelegd en benadrukt: hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemel is. In Filippenzen 1, in Filippenzen 2 staat er zelfs nog bij dat elke knie gaat buigen van degenen die onder de aarde zijn. Maar door Hem alles, het al, het heelal, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemel is, tot Hem wederzijds te verzoenen, wanneer Hij door Hem vrede maakt – hier ook weer dat vredemaken – wanneer Hij door Hem vrede maakt door het bloed van Zijn kruis.

Dus Gods boodschap, het evangelie van de vrede, is dat God door die Zoon, de Zoon van Gods liefde die het begin is van heel de schepping (dat staat ook in Kolossenzen 1), door Hem alles wat op de aarde is en hetzij wat in de hemel is, tot Hem verzoent, wederzijds verzoent. Nou, hoe doet God dat? Dat Hij door die Zoon vrede maakt door het bloed van Zijn kruis. En dat de Zoon werd gekruisigd, was natuurlijk ook al een ultieme daad van vijandschap. Dat is de grootste daad van vijandschap in de geschiedenis van de mensheid, zou je kunnen zeggen: dat de Zoon van Gods liefde, Zijn geliefde Zoon, aan een kruis werd genageld en daar stierf.

En wat deed God? Hij rekende dat de wereld die dat deed – want het waren ook weer de Joden en de Romeinen als vertegenwoordigers van deze wereld – Hij rekende het de wereld niet aan, maar Hij gaat juist vrede maken door het bloed van het kruis. Hoe deed God dat? Door Hem uit de doden op te wekken en door de hele wereld het leven te geven door diezelfde Zoon die zij gekruisigd hebben. Dat is het refrein in Handelingen: "Jullie hebben Hem gekruisigd, God heeft Hem opgewekt", zeggen de apostelen daar elke keer weer tot de toehoorders. Dat is het werk van de mens, dat daar de Zoon van God werd gekruisigd. God wekte Hem op en God gaat door die Zoon, die stierf maar die Hij opwekte uit de dood, de hele wereld het leven geven.

Nou, dat is de ultieme daad van Gods liefde. En dat doet Hij door de Zoon van Zijn liefde en door vrede te maken door het bloed van Zijn kruis. Want wanneer je dat beseft, dan blijf je niet meer vijandig tegenover zo’n daad van liefde staan, tegenover God staan.

Snel weer terug naar Efeze 6. Paulus bidt om vrijmoedigheid voor die boodschap: het geheim van het goede bericht waarvoor hij een ambassadeur is. In een keten weliswaar. Hij bidt om in vrijmoedigheid het geheim, het goede bericht, de verborgenheid van dat evangelie bekend te maken waarvoor hij een ambassadeur is, gebonden in een keten. Ja, en die ambassadeur spreekt dus vrijmoedig in een keten. Terwijl hij gebonden is, spreekt hij vrijmoedig van een God die vijandschap beantwoordt met het maken van vrede; het evangelie van de vrede. Paulus was dus een ambassadeur voor het geheim, de verborgenheid van het evangelie. Nu ga ik naar die andere schriftplaats.

Korinthe 5: de Bediening van de Verzoening ↑ hoofdstukken

We gaan naar een gedeelte waar die term 'ambassadeur' ook voorkomt: 2 Korinthe 5. Dat is een bekend gedeelte, al is het altijd een beetje lastig om slechts één term of thema te behandelen. Wanneer je de Schriftplaatsen op die manier afgaat, moet je namelijk vaak een beetje voorbijgaan aan de volledige context van de brief; je kunt moeilijk eerst de hele context van de tweede Korinthebrief neerzetten. Maar ik vang aan in vers 17: "Zodat indien iemand in Christus is, dan is hij een nieuwe schepping. Het oude ging voorbij, zie, het nieuwe is gekomen."

We hadden het net over Efeze 6, waar Paulus sprak over het geheim van het evangelie. In de Efezebrief spreekt hij ook over de verborgenheid van de Christus, of het geheim van de Christus, en met name in die brief ontsluit hij die waarheid ten volle. Daar maakt hij volledig bekend wat dat geheim, die verborgenheid van de Christus, precies inhoudt. Maar er zijn ook een aantal andere Schriftplaatsen waarin hij die dingen bekendmaakt, zoals hier: wij zijn namelijk 'in Christus'. Indien iemand in Christus is, dan is hij nu al een nieuwe schepping. Wij zijn dus in Christus, zoals Paulus ook zegt in Romeinen 6: wij zijn met Hem gestorven, begraven en met Hem opgewekt. Wij delen in Zijn dood, begrafenis en opstanding. Maar wij zijn ook in Christus wat onze toekomst betreft; we delen in Zijn positie. We delen in Zijn positie van dood, begrafenis en opstanding, maar wij zullen ook in Zijn positie delen wanneer Hij vanuit de hemel het al gaat onderschikken. Dat is het geheim van de Christus: dat wij delen in die positie van de Christus.

Dat geheim van de Christus, in het enkelvoud, de verborgenheid van de Christus, bestaat weer uit diverse aspecten. Paulus spreekt ook over 'de verborgenheden'; hij maakt diverse geheimenissen bekend. Maar al die geheimenissen zijn een onderdeel van die ene waarheid van het geheim van de Christus: dat wij delen in de positie van Christus. Hier zegt hij dus: "Indien iemand in Christus is, die is een nieuwe schepping." Het oude ging voorbij, dat ligt achter ons. Zie, het nieuwe is gekomen. En dit alles is uit God. Daar komt geen mensenhand aan te pas; dat is inderdaad allemaal uit God. Letterlijk staat er nog iets sterker: "Dit alles is uit de God," de God die alles beschikt. Het is geen mensenwerk, er komt geen mensenhand aan te pas, het is allemaal Gods werk.

"Dit alles is uit God, die door Christus ons tot Zichzelf verzoent." Verzoening zou je kunnen zeggen is een synoniem van vrede maken. Verzoening is het wegnemen of het tenietdoen van vijandschap. In dat Griekse woord voor verzoenen zit ook het woord 'veranderd in'. Die vijandschap wordt veranderd in liefde; vijanden worden veranderd in liefhebbers. Dus vijanden worden verzoend en er wordt vrede gemaakt; er komt harmonie tot stand. Bij ons is vrede vaak het afwezig zijn van oorlog, maar in de Schrift is het sterker: het is echt het veranderen van de houding. Je komt in een hele andere positie tot God te staan. De vijandschap wordt weggenomen en er komt harmonie tot stand. Dit alles is uit God. Het is ook Gods werk; God verzoent. Niet 'God verdoemt', maar 'God verzoent' door het bloed van het kruis. Dat is wat je meestal hoort in deze wereld: dat God verdoemt. Nee, God verdoemt niet, God verzoent. Dat rijmt nog mooi ook.

God verzoent ons door Christus tot Zichzelf. Het is ook de mens die verzoend wordt; wij zijn daarin passief. Dit staat overigens haaks op de klassieke theologie, waarin wordt geleerd dat God verzoend moest worden door Christus. Ik weet niet of u een beetje op de hoogte bent van die theologie? Het idee dat God boos was en dat Jezus toen moest komen om al Gods toorn en woede op Zich te laten stillen, zodat Hij ons daarna weer kon liefhebben. Daar hangt een hele theologie aan vast, ook met die drie uren van duisternis. Maar je leest nergens in de Schrift dat God verzoend moest worden. Je leest het echt nergens. Dus als het gaat over verzoening is het altijd God die verzoent. God is de Verzoener, de Alverzoener zelfs. God is de Verzoener en wij worden verzoend. Wij zijn daarin passief; de mens is daarin passief en God is Degene die dat doet door Christus.

Zoals we net in Kolossenzen 1:20 lazen: wat is dat dan, verzoenen? Nou, God maakt vrede. Hij brengt harmonie tot stand door het bloed van het kruis, namelijk door Christus. Hij laat hiermee juist zien dat Hij niet boos is. Hij laat juist zien: ook al kruisigen jullie Mijn Zoon – de ultieme daad van vijandschap van deze wereld – ondanks dat jullie Mijn Zoon aan het kruis slaan, ga Ik jullie juist door die ultieme daad van vijandschap het leven geven en redden. Zo breng Ik heel deze schepping bij Mezelf, door Christus, door het bloed van het kruis.

Dit alles is uit God, die door Christus ons tot Zichzelf verzoent en ons de bediening van de verzoening geeft. 'Bediening', dat kennen we tegenwoordig bijna alleen nog maar in de horeca. In de katholieke kerk is het ook een term voor vlak voordat iemand overlijdt; dan krijg je de sacramenten bediend. Maar God verzoent ons door Christus tot Zichzelf en Hij geeft ons de bediening, de dienst van de verzoening. Wij mogen de verzoening 'bedienen', zo zou je het ook kunnen zeggen; wij mogen de verzoening opdienen. Wat houdt dat dan in, die dienst van de verzoening? Wat is die bediening, die verzoening die wij mogen bedienen? Paulus legt het uit in het volgende vers. Wat hierin bestaat – er staat een komma, maar het zou een dubbele punt kunnen of moeten zijn om aan te geven waarin die dienst bestaat.

Het Woord van de Verzoening: God Verzoent de Wereld tot Zichzelf ↑ hoofdstukken

Hoe dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Ook hier, ik wijs er maar op, staat dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Dus God is actief, de wereld is passief. De wereld wordt verzoend en God is de Verzoener. Dus er staat hoe dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Hé fijn, we hebben een extra luisteraar. Mooi plekje, Jens. Zo vanuit de hoogte, vanuit de bovenzaal. Vanuit een hoge positie, bovenaan de trap. Ik ben gelijk even van mijn à propos door jouw vriend.

Hoe God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Dus niet Zichzelf tot de wereld, nee, de wereld tot Zichzelf. Ook hier staat dat weer zo. Hoe dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was en hen hun misstappen niet toerekent. Hoe verzoent God deze wereld? Nou, Hij rekent hen de misstappen niet toe. Welke misstappen in de eerste plaats? Nou, dat zij Zijn Zoon gekruisigd hebben. Vervolgens dat zij Zijn ambassadeur vastzetten in een keten; die zou je ook nog kunnen noemen. Maar in de eerste plaats dat ze Zijn Godzoon hebben gekruisigd. Nee, dat rekent God hen niet toe.

God is in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend en Hij rekent hun misstappen niet toe. Dat is de bediening van de verzoening. Wat is de bediening van de verzoening die wij ontvangen hebben? God heeft ons de bediening van de verzoening gegeven. Nou, dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was en hun misstappen hen niet toerekent. Wat is die bediening van de verzoening? Nou, dat God in Christus de wereld met Zich verzoent. Dat is de boodschap die wij als ambassadeurs van Christus uit mogen dragen. Dat zegt hij ook: en het woord van de verzoening in ons legt, in ons plaatst.

Wij hebben dat woord van de verzoening ontvangen, namelijk dat God vrede maakt door het bloed van het kruis, Colossenzen 1 vers 20. Of, zoals ik het even gehighlight heb: dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. En Hij plaatst dat woord van de verzoening in ons. Wat is dat woord van de verzoening? Waar zijn wij dan ambassadeurs van? Wij zijn dan ambassadeurs voor Christus, van dat woord van de verzoening. Dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenend was en hun misstappen niet toerekent. Dat is dat woord van de verzoening. Dat is dan ook dat woord waar wij ambassadeurs voor zijn.

Wij zijn dan ambassadeurs voor Christus, zegt Paulus, van die boodschap: God verzoent deze wereld met Zichzelf. Van die boodschap zijn wij dus ambassadeurs en was ook Paulus een ambassadeur. Wij zijn dan ambassadeurs voor Christus. En wat had Paulus in Efeze 6 gezegd? Dat het hem gegeven werd om in vrijmoedigheid het geheim, de verborgenheid van het evangelie, van het goede bericht bekend te maken, waarvoor ik een ambassadeur ben. Van welke boodschap was hij een ambassadeur? Nou, van het geheim, de verborgenheid van het evangelie.

En hier zegt hij: wij zijn dan ambassadeurs voor Christus. Voor die boodschap, namelijk dat Christus de wereld met Zichzelf verzoent. Wat is dus het geheim van het evangelie? Dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoend was. Twee keer gebruikt Paulus dat woord ambassadeur hier: in 2 Korinthe 5 en in Efeze 6. En als je die twee naast elkaar legt, dan zie je dat het geheim van het goede bericht, de verborgenheid van het evangelie, ja, dat is dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Wij zijn dan ambassadeurs voor Christus. Hij zegt het elders ook weer anders.

Filippenzen 3: Ons Hemels Burgerschap ↑ hoofdstukken

Ons burgerschap is in de hemelen. In Filippenzen 3 vers 20 staat: "Want ons burgerschap is in de hemelen, van waaruit wij ook de Redder verwachten, de Heer Jezus Christus." Dat woord 'burgerschap', het Griekse woord daarvoor is *politeuma*. Dat lijkt natuurlijk op ons woord politiek. Hier staat in de NBG staat het ook zo meen ik: ons burgerschap is in de hemelen. De Statenvertaling heeft: "Onze wandel is in de hemelen." Het heeft alles met onze positie te maken. Onze *politeuma*, onze politiek, is in de hemelen.

Want wij zijn ambassadeurs van en voor Christus. Als we het dan over politiek hebben, dan is ons burgerschap dáár. Dan zijn wij onderdanen van een koninkrijk in de hemel. Wij zijn overgezet – hoe staat het ook alweer in Kolossenzen 1? – uit de duisternis in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. In dat koninkrijk zijn wij overgezet en dat wij in deze wereld zijn... ja, dat mag dan zo zijn, maar wij zijn ambassadeurs. Dus wij horen bij dat hemelse koninkrijk, bij het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. En wij zijn gezet in deze wereld als ambassadeurs, maar wel met een boodschap, namelijk het evangelie van de vrede.

Dat is het woord van de verzoening: dat God in onze plaats trad, dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenend was. God verzoent de wereld met Zichzelf door Christus; namelijk Hij maakt vrede door het bloed van het kruis. En wij zijn ambassadeurs van dat koninkrijk met die boodschap. "Beveel en leer dit", zegt Paulus in 1 Timotheüs 4 vers 10. En onze *politeuma*, ons burgerschap, onze wandel, onze positie is in de hemelen. En voor zover wij in deze wereld zijn, dan zijn we dat als ambassadeurs. Wij zijn dan ambassadeurs voor Christus van het geheim van de verborgenheid van het evangelie: dat God vrede maakt door het bloed van het kruis en dat God in Christus de wereld tot Zichzelf verzoenend was. Dáár zijn wij ambassadeurs van.

Alsof God door middel van ons oproept; in naam van Christus smeken wij jullie: word verzoend met God! Dat is de boodschap aan deze wereld. Word verzoend met God. God hoeft niet verzoend te worden; God is geen vijand van deze wereld. God heeft deze wereld lief – alzo lief heeft God deze wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft. Ja, inderdaad, en God staat niet vijandig tegenover deze wereld. Deze wereld staat over het algemeen vijandig tegenover God. En de oproep aan die wereld is het woord van de verzoening: word verzoend met God.

God hoeft niet verzoend te worden. Nee, de oproep aan de wereld is: word verzoend met God. Wees verzoend met God, word verzoend met God. Er staat in andere vertalingen: "laat u met God verzoenen". Nee, word verzoend met God. Ga daaruit leven! God heeft Zijn Zoon gegeven. De wereld kruisigde Zijn Zoon, maar God gaat door die Zoon de wereld het leven geven. En dat is het woord van de verzoening dat wij uit mogen dragen als ambassadeurs.

De oproep aan de wereld, aan iedereen die het maar horen wil – en dat zijn er niet veel – is: word verzoend met God, leef daaruit. Dat is het woord van de verzoening en dat is het woord waarvan wij ambassadeurs zijn. God is niet vijandig, wees dus ook niet vijandig. Dat is de oproep.

Nou, wat zou dan onze houding zijn naar bijvoorbeeld de overheden in deze wereld? Want daar leven wij wel degelijk onder of tussen, of hoe je het ook wilt noemen. Want wij zijn gezanten, wij zijn ambassadeurs die met onze ambassade in dat gastland zijn geplaatst. Nou, wat zal onze houding daarvoor zijn? Daar gaan we na de koffie eens even over nadenken. Eerst gaan we naar de koffie. Wij gaan weer verder.

Onze Houding Ten Opzichte van de Aardse Overheden ↑ hoofdstukken

De twee schriftplaatsen waar Paulus dat begrip noemt — ambassadeur, ambassadeurs voor Christus — die hebben we gehad: Efeze 6 en 2 Korinthe 5. Maar je zou je dan kunnen afvragen: als wij dan, om het zo te zeggen, onderdanen of ambassadeurs zijn van een ander koninkrijk, wat zou dan onze houding moeten zijn ten opzichte van de overheden die wij kennen in deze wereld?

Zoals daar is het kabinet-Rutte. Toch? We hebben immers een kabinet-Rutte; één, twee of drie inmiddels al. De derde alweer. Of het nu paars is of groen, daar valt ook wel wat over te zeggen. En dat doet Paulus ook, en dat doet hij met name in Romeinen 13. Maar ja, Romeinen 13 is nu eenmaal het dertiende hoofdstuk van de Romeinenbrief. Soms zeg ik best zinnige dingen die ook nog eens makkelijk te checken zijn.

Maar als wij dan burgers zijn van een ander koninkrijk, welke houding past ons dan naar koningen en andere hoogwaardigheidsbekleders in dit land of deze wereld? Als wij ambassadeurs zijn, wat zou dan onze houding moeten zijn?

Romeinen 12: het Kwade in het Goede Overwinnen ↑ hoofdstukken

Ik vang even aan in Romeinen 12 voor het verband. Want de Romeinenbrief, de eerste elf hoofdstukken zou je kunnen zeggen, die zijn leerstellig. En hoe men dat dan vaak indeelt is: vanaf Romeinen 12 begint het praktische gedeelte. Dan zegt Paulus: "Ik bid u dan, broeders, door de ontferming Gods." Dat doet hij in verband met het voorgaande van wat hij uiteen heeft gezet. "Ik bid u dan dat jullie jullie lichamen stellen tot een levend, heilig, Gode welbehaaglijk offer." Dus dat wij ons zouden onderschikken aan God en ons leven in Zijn dienst zouden stellen als ambassadeurs van Christus en het woord van de verzoening uitdragen.

Ja, als ik Romeinen 1 tot 11 moet samenvatten, doet Paulus dat ook in Romeinen 11 vers 36: "Uit Hem, door Hem en tot Hem zijn alle dingen." Als je dat dan weet, wat zou dan onze houding zijn ten opzichte van God? Nou, dat we onze lichamen stellen tot een levend, heilig offer – want Hij heiligt het – een levend, heilig en Gode welbehaaglijk offer van: hier ben ik, Heer, doe met mijn leven wat U wilt. En als ambassadeurs van Christus, hoe zouden wij ons opstellen naar deze wereld, naar de overheden in deze wereld?

Zoals gezegd, ik vang dus even aan in Romeinen 12 vers 17. Dit is: "Vergeld niemand kwaad met kwaad, houd het goede in beeld van alle mensen." Ja, dat staat er wat anders waarschijnlijk dan in jullie vertalingen, maar ik ga daar even overheen, want anders wordt het echt een beetje een woordstudie en dat ga ik nu niet doen. Maar wij zouden in de Statenvertaling lezen: "bezorgt hetgeen eerlijk is voor alle mensen." Hoe ze dat zeggen: bezorgt hetgeen eerlijk is voor alle mensen. Houd het goede in beeld van alle mensen. Bezorgt hetgeen eerlijk is voor alle mensen staat er in de Staten. Nou, dat is niet gewoon dat je maar eerlijk moet zijn. Ja, dat sowieso, haha! Maar ik ben wel benieuwd nu. We gaan toch even kijken. We doen toch bijbelstudie, dus...

Kijk, ik heb die vertaling van de Schrift ook wat aangepast, omdat het ook niet treft: "ideale voorzieningen voor het oog van alle mensen". Het is een wat ingewikkeld vers qua vertaling. Maar het gaat in ieder geval over onze houding ten opzichte van alle mensen. Nou, en wat dan? Aan niemand kwaad in plaats van kwaad vergelden. En dan... ik haal dat even weg... "voorzieningen treffende". Kijk, dit woord heeft met – ik doe het even zo – daar staat hij voor "plus denken" te maken. Dus: vooruitdenken. Maar hoe kunnen wij, wat zouden wij vooruit bedenken voor alle mensen? Dat God de Redder is van al die mensen!

Paulus vraagt in 1 Timotheüs 2 ook om gebed voor alle mensen, want hij zegt: er is één God en één Heer Jezus Christus. Maar er is één God die wil dat alle mensen gered worden. En daar staat dan ook: bid dan voor al die mensen. Nou, zoiets, die schriftplaats zou je hiernaast kunnen leggen. Als het gaat over alle mensen: vergeld niemand kwaad met kwaad, maar bedenk voor, denk voor, alle mensen het goede. Het ideale. Waarom? Voor en tegenover of tegen? Ja. Dus ook al doen ze jou kwaad, jij moet voor die mensen nog steeds in gedachten houden... Maar we weten dat God ook het goede in beeld heeft van alle mensen, want Hij verzoent deze wereld in Christus tot Zichzelf. En Hij is de Redder van alle mensen, dus Hij heeft ook het beste voor met alle mensen. Daar laat ik het maar even bij.

Maar dat vinden we natuurlijk wel vaker in de brieven van Paulus. Zie toe – dat is 1 Thessalonicenzen 5 wat ik hier heb afgedrukt – zie toe dat niemand kwaad met kwaad vergeldt, maar jaag altijd het goede na, jegens elkaar en jegens allen. Elders zegt hij: doet aan iedereen goed, bovenal aan de huisgenoten van het geloof. Maar er staat wel: doe goed aan allen. Vergeld niemand kwaad met kwaad, maar houd het goede in beeld. Houd het goede in het oog. Bedenk het goede voor alle mensen. Het goede voorzien, trouwens, is ook het goede voorzien voor alle mensen. Dus je voor ogen houden wat God gaat doen met al die mensen. Dat verandert ook je houding naar al die mensen. Wij zien vooruit. Wij bedenken van tevoren en wij kennen Gods plan met alle mensen. En daardoor kunnen we ook een bepaalde houding aannemen tot al die mensen.

Vergeld niemand kwaad met kwaad, houd het goede in beeld van alle mensen. Leef, voor zover het van jullie afhangt, in vrede met alle mensen. Weer alle mensen. Er zijn altijd twee partijen nodig voor werkelijke harmonie. Maar voor zover het van ons afhangt... leef voor zover het van jullie afhangt in vrede met alle mensen. *It takes two to tango*, maar ik bedoel, onze houding kan zijn: vrede met alle mensen. Wij kunnen ons schikken in elke situatie. We hadden het in de pauze al over wat lastige situaties – dat is zwak uitgedrukt overigens – maar wat situaties die je als moeilijk kunt ervaren. Nou, leef voor zover het van jullie afhangt in vrede met alle mensen, harmonie. Ja, en als die ander dat niet wil, ja, dat is niet ons aandeel. Daar kunnen wij niets aan doen. Maar voor zover het van ons afhangt, kunnen we in vrede leven met alle mensen, want wij kennen het evangelie van de vrede.

Verschaf jezelf geen recht, geliefden, zegt Paulus dan ook. Wij hoeven ons recht niet te halen. Word je onrecht aangedaan? Wat verwacht je anders in een boze aion? Maar verschaf jezelf geen recht, je hoeft niet altijd je recht te halen. Maar geef plaats aan de boosheid, aan de toorn. Als je onrecht wordt gedaan natuurlijk, dat onderga je niet lachend. Dat kan boos maken, dat kan verdrietig maken, teleurgesteld. Maar geef dat plaats. Nou waarom? Want er staat geschreven: "Aan Mij is de rechtverschaffing, Ik zal terugbetalen, zegt de Heer." In de meeste vertalingen staat hier: "Aan Mij is de wraak", maar dan weet je meteen wat wraak is. Aan Mij is de rechtverschaffing. Wraak is ook rechtverschaffing, bij ons is dat een heel zwaar en negatief beladen begrip. Maar vervang dat woord wraak nu eens voor rechtverschaffing. God gaat rechtzetten.

Ja, vraking. De rechters kun je wraken, geloof ik. Dus dan worden ze weggezet en dan komen er anderen. Dan wordt het rechtgezet, want die rechters staan blijkbaar niet in de juiste positie. Dus als het wordt rechtgezet, dan komen er nieuwe rechters. En daar ga je mee aankomen bij de juryleden? Ja, over John Grisham hebben we het wel een andere keer, films en boeken. Maar verschaf jezelf geen recht, geliefden, maar geef plaats aan de toorn, want er staat geschreven: aan Mij, aan God is de rechtverschaffing. Hij gaat alles rechtzetten. Dus wij hoeven niet zo nodig ons recht te halen. We weten: ja, Hij gaat dat toch wel doen. "Ik zal terugbetalen," zegt de Heer.

Dit wil ik nog wel laten zien, want ik zei al: wraak is zo'n heel zwaar negatief beladen begrip. Ik heb een aantekening in mijn eigen Bijbel staan die ik opzocht, en toen dacht ik: dat is wel heel mooi. Kijk, dit is namelijk een aanhaling uit Deuteronomium 32 vers 35. In Hebreeën 10 wordt het ook weer genoemd; het zal best nog vaker voorkomen. Maar als je gaat naar Deuteronomium 32 vers 35, dan staat er: "Aan Mij is de wraak... tot Mijn wraak en terugbetaling heeft het..." Maar dit woord terugbetaling, vergelding – "aan Mij komt de wraak toe en de vergelding" – dat is de schriftplaats uit Deuteronomium 32 vers 35. Dat woord terugbetaling is afgeleid van een Hebreeuws woord: Shalom. Dat herken je hier ook wel. Dus dat God terugbetaalt, dat God recht verschaft, ja, hoe doet hij dat?

Nou, dat woord, dat doet Hij door vrede te maken, en dat kan best pijnlijk zijn. Maar het heeft in ieder geval — dat wil ik gezegd hebben en dat wil ik laten zien — te maken met vergelding. Ja, vergelding is ook zo'n woord. "Nou, ik zal het hem wel eens even vergelden! Atoombom erop ofzo," weet je wel. In het wereldgebeuren kennen wij vergeldingsacties; dat is altijd aan de orde. We hebben het nu over Hebreeën, maar als het gaat over de Palestijn of wie dan ook: zij doen iets, en de Joden voeren vergeldingsacties uit. Dat betekent dat ze de boel platgooien.

Maar hoe vergeldt God? Door vrede te maken. Eigenlijk door dingen weer recht te zetten. Verzoenen, inderdaad. Verzoenen is vrede maken. Dus dat heeft alles met elkaar te maken. Dan ga je zo’n woord als vergelding toch al in een ander perspectief zien. En daarom doen we Bijbelstudie: dan zoomen we eens even op zo’n woord in. Want er staat geschreven: "Aan Mij is de rechtverschaffing, Ik zal terugbetalen." Wij hoeven ons recht dus niet te halen.

Maar in het geval dat jouw vijand honger heeft... geef hem te eten. Meestal is de natuurlijke reactie van de mens: "Mijn vijand heeft honger? Laat hem maar lekker... wie niet horen wil, moet maar voelen, hè? Lekker voor hem." Op die manier. Nee, in het geval dat jouw vijand honger heeft: geef hem te eten. Dat is precies het tegenovergestelde van wat wij wellicht als primaire reactie zouden hebben. Wat doet God met Zijn vijanden? Die verzoent Hij en Hij maakt vrede door het bloed van het kruis. Dat voorbeeld zouden wij volgen.

In het geval dat hij dorst heeft, geef hem te drinken. Want wanneer jij dit doet — en dit komt uit Spreuken 21 vers 25 — dan zal jij gloeiende kolen van vuur op zijn hoofd stapelen. Met gloeiende kolen kun je niet blijven rondlopen. Diegene is vijandig gezind ten opzichte van jou, en wat doe je? Je doet precies wat hij niet verwacht. Je geeft hem te eten, je geeft hem te drinken. Dan kan hij zijn vijandschap niet handhaven. Dus wanneer je dit doet, stapel je gloeiende kolen van vuur op zijn hoofd. Dat is dus ook verzoening.

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede. "Word niet overwonnen onder het kwaad", zo staat het er letterlijk: onder het kwaad. Dan heeft het kwaad jou eronder, hè? Als je je laat overwinnen onder het kwaad, dan heeft het kwaad ook jou in zijn greep. Want wanneer jij vijandschap of wrok koestert, dan pluk je daar zelf de wrange vruchten van. Meestal heeft diegene tegen wie je wraak of wrok koestert er minder last van dan dat je er zelf last van hebt. Dat is het probleem met die dingen; het vreet aan jezelf, zeggen we dan.

Laat je niet overwinnen onder het kwaad, maar overwin het kwade. De meeste vertalingen zeggen "door het goede". Nee, ook niet "met", eigenlijk, maar "in". In die sfeer, in die positie. In het goede. Het is niet een instrument dat we er af en toe even bij pakken van: "Nou, laten we eens even het goede doen." Nee, daar is onze positie.

Laat je niet overwinnen onder het kwaad, maar overwin het kwade in het goede. Dat is weer die houding: vijandschap beantwoorden met vriendschap. Degene die honger heeft, beantwoorden door hem te eten te geven. Degene die dorst heeft, beantwoorden door hem of haar te drinken te geven. Word niet overwonnen onder het kwaad, maar overwin het kwade in het goede. In die positie dus.

Romeinen 13: Onderschikking aan Autoriteiten Onder God ↑ hoofdstukken

En dan komen we bij Romeinen 13. Wij hebben een hoofdstukindeling, en daar ben ik heel blij mee, want het is makkelijk om te zeggen: "We gaan even naar Romeinen 13 vers 1." Alleen gaat de uiteenzetting van Paulus gewoon verder. Het is niet zo dat hij nu een heel ander onderwerp heeft; dit gaat nog steeds over hetzelfde, namelijk over het innemen van je positie.

Hij zegt hier dan ook: "Laat elke ziel – elk mens, zeggen de meeste vertalingen, maar laat elke ziel – zich onderschikken aan de superieure autoriteiten en de machten, aan de overheden, want er is geen autoriteit dan onder God." Ik heb het letterlijk zo afgedrukt, omdat dit allemaal net iets sterker en scherper staat dan bijvoorbeeld in de NBG- of de Statenvertaling. Als we kijken hoe de NBG dat heeft: "Ieder mens moet zich onderwerpen aan de overheden." Dat woord 'moeten' staat er al niet. Het gaat er juist niet om dat je iets móét; het gaat erom dat het een logisch gevolg is van het andere. Namelijk: als je weet dat uit Hem, door Hem en tot Hem alle dingen zijn, dan hoef je niet zo nodig jezelf recht te verschaffen. Dan hoef je niet zo nodig in opstand tegen overheden te komen, want daar gaat het hier over. Dan kun je jezelf namelijk onderschikken aan autoriteiten, want er is geen autoriteit, geen macht, geen overheid dan onder God. Zo staat het er ook: onder God. En die er zijn? Die zijn onder God gezet.

Kijk, wij leven in een democratisch land en democratie is ongeveer het hoogste goed in deze wereld. Ik ben ook bijzonder dankbaar dat we in een land als Nederland leven waar we zomaar bij elkaar kunnen komen rondom het Woord van God. Er zijn natuurlijk landen genoeg waar dat niet zo is, of waar het in ieder geval meer beperkt wordt. Er zijn zeker tijden geweest waarin dat minder algemeen goed was. Wij leven in een vrij land en we hebben de vrijheid om dit te doen, en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Maar wij leven wel een beetje met het idee: wij kiezen onze overheid en die overheid is verantwoording schuldig aan ons. Dat vind je in de Schrift dus niet terug. Macht is top-down. "Laat elke ziel zich onderschikken aan de autoriteit, want er is geen autoriteit dan onder God." Dus die autoriteiten en die overheden die er zijn, die zijn onder God gezet. Die zijn Hem verantwoording schuldig, aan Degene boven hen, en niet aan ons. Onze positie zou zijn dat wij ons aan die overheden onderschikken, want er is geen autoriteit dan onder God en die er zijn, zijn onder God gesteld.

Maar beseffen die autoriteiten zich dat wel? Nee, maar dat doet er niet toe. God zegt, de Schrift zegt, dat de autoriteiten onder God gesteld zijn. En of ze zich dat nu beseffen of niet, dat doet er helemaal niet toe. Of ze het geloven of niet, doet er ook niet toe. Wíj geloven het, want de Schrift zegt het. Dus wij kunnen ons onderschikken aan die overheden, want die zijn onder God gezet. Dus als ze ons dingen aandoen die ons niet aanstaan, dan doen ze dat blijkbaar binnen de autoriteit die hen gegeven is door God. Dat is ook relaxed.

Onderschikken, ja. Het betekent niet dat je een overheid altijd gehoorzaam moet zijn. Dat betekent het niet. In Handelingen 5 vers 29 staat dat men God meer gehoorzaam moet zijn dan mensen. Er zijn momenten, denk aan het voorbeeld van de Tweede Wereldoorlog, dat je de overheid niet gehoorzaam kúnt zijn. Maar dat betekent niet dat je je niet kunt onderschikken aan diezelfde overheid. Je hoeft niet in opstand te komen tegen die overheid, maar je kunt je nog wel in een ondergeschikte positie stellen. Je onderschikt je aan die overheid door bijvoorbeeld de straf te aanvaarden. In de Tweede Wereldoorlog was het verbergen van Joden verboden door de Duitsers. Maar ja, als je iemand hebt die om hulp vraagt, dan geef je die hulp, want wij moeten God meer gehoorzaam zijn dan mensen en we horen onze naaste lief te hebben als onszelf.

Als ik die schriftplaats lees, moet ik altijd denken aan een zijlijntje: "Men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen." Ik had ooit een meningsverschil met oudsten in een evangelische gemeente en ik had daar iets over geschreven: "Ik kan jullie niet gehoorzamen, want men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen." Toen zei iemand tegen mij: "Je kunt die tekst niet zomaar uit zijn verband halen." Toen dacht ik later: als er één tekst is die je altijd uit het verband kunt halen, dan is het deze wel. Want in wat voor situatie is het níét zo dat men God meer gehoorzaam moet zijn dan mensen? Dat was even een zijlijntje, maar er schiet me van alles te binnen als ik jou zie, Arjan.

Er is geen autoriteit dan onder God. Er is ook geen overheid dan onder God, en die er zijn, zijn onder God gezet. Dat vinden we al in Daniël; dat vind ik ook altijd mooi. Opdat de levenden erkennen – Daniël 4 vers 17 – dat de Allerhoogste Heerser is over het koninkrijk van de mens, en dat geeft aan wie Hij wil, en daarover zelfs de laagste onder de mensen aanstelt. Als ik het journaal kijk, denk ik altijd: ja, dat is ook wel zo. Ik weet niet hoe jullie dat hebben, maar af en toe komen er toch wel wat figuren voorbij... die meneer in Amerika? Ik wil geen namen noemen, maar dat is aan jullie. Dan denk je: "Ja, maar dat is niet de enige." Ik denk altijd als ik deze schriftplaats zie, dan zie ik die film in mijn hoofd voorbijgaan met al die hoofden die ik op het journaal zie. En dan denk ik: ja, het is wel zo. Het is één grote voorstelling.

Dus: onderschikken, maar niet altijd gehoorzamen. God geeft die koninkrijken aan de mensen. Wat zouden wij dan doen als onderdanen van het Koninkrijk? Onderschikken. Dat is toch relaxed? Dan hoef je je juist nergens druk om te maken. En wij hebben hier helemaal geen klagen, want we hebben het bijzonder goed hier. Paulus schreef dit bovendien in een tijd dat Nero de Romeinse keizer was. Nou, als er iemand heeft huisgehouden in de geschiedenis, ook richting het christendom, dan is het keizer Nero geweest. Zoek maar eens op internet op wat die man allemaal uitgevreten heeft. Maar onder dát bewind zegt Paulus dus deze woorden: "Er is geen autoriteit dan onder God en die er zijn, zijn onder God gezet." Dit is Paulus, en in de tijd van Nebukadnezar zegt Daniël: "Hij geeft dat aan wie Hij wil en Hij zet daarover zelfs de laagste onder de mensen." En dat zei hij volgens mij tegen iemand die later op zijn handen en voeten rondkroop en gras at.

Wie zich dus tegen een autoriteit verzet, heeft Gods mandaat weerstaan. Dat is wel een mooi woord in dit verband: mandaat. Want een mandaat is een volmacht; je geeft iemand een volmacht. Zij zijn dus onder God gesteld met een bepaalde volmacht. Ze kunnen handelen binnen de ruimte die God hen geeft. Dat is een heel ander onderwerp, maar overigens is Satan ook zo’n macht; ook hij beweegt zich binnen de ruimte die God hem geeft. Laten we hier vers 1 en 2 eens doorlezen, daar wordt dat heel beeldend beschreven.

Wie zich dus tegen hun autoriteit verzet, heeft Gods mandaat weerstaan. En wie weerstaan hebben, zullen voor zichzelf oordeel in ontvangst nemen. Ja, oordeel van wie? Van die overheid natuurlijk, want daar gaat het over. Want bestuurders zijn niet tot vrees voor het goede werk, maar voor het kwade. En het goede werk is je onderschikken aan die overheid; het kwade is wanneer je je niet onderschikt. Voor wie zich onderschikt is er geen vrees, want die heeft niets te vrezen van die overheid – over het algemeen.

Bestuurders zijn niet tot vrees voor het goede werk, namelijk voor degene die zich onderschikt, maar voor het kwade. En wil jij niet vrezen voor de autoriteit? Doe het goede, namelijk: onderschik je, en jij zal lof van haar hebben. Het goede is onderschikkend, het kwade is verzet. Want zij is Gods bediende, jou ten goede. Dit is zo. Alle machten en autoriteiten zijn onder God gesteld. Dit is zo, ook al vinden zijzelf van niet. Ik wou zeggen: wij kunnen niet zeggen dat wij het van niet vinden, maar ook al vindt iedereen van niet: het is zo. God heeft dat zo gesteld. God plaatst dat zo.

Zij is Gods bediende; dat is gewoon een waarheid. Zij is Gods bediende – zo moet ik het zeggen – jou ten goede. Alle overheden en alle autoriteiten staan onder God en ze zijn Hem verantwoordingsschuldig. Niet ons. Wij zouden ons onderschikken. Het is niet democratisch, maar dat is wel Bijbels. Maar in het geval dat jij kwaad doet: vrees. Namelijk wanneer je je niet onderschikt en wanneer je je verzet – het voorgaande vers – want zij draagt het zwaard niet voor de schijn. Want zij is Gods bediende, een rechtverschaffer voor boosheid tegen hem die kwaad verricht.

Het gaat hier dus om degene die zich niet onderschikt aan de overheid. Ja, hier gaat het om een zwaard. Dat is natuurlijk de macht die de overheid heeft om onderdanen de wil op te leggen. Vroeger gebeurde dat met het zwaard, tegenwoordig worden we meer in onze portemonnee getroffen als we te hard rijden of zo, of andere dingen doen. Wie niet horen wil, moet maar voelen, dat is het eigenlijk. Zij draagt het zwaard niet voor de schijn, want zij is Gods bediende en zij is onder God gesteld; God heeft overheden geplaatst.

Overheden zijn rechtverschaffers tegen degene die zich verzet, die zich niet onderschikt. Ze vergelden kwaad met kwaad, ja. Maar wij zouden dat niet doen. Wij zouden niet door het kwaad overwonnen worden, maar het kwade door het goede overwinnen. Namelijk in onderschikking. Kwaaddoen is dus hier, in dit verband: je niet onderschikken.

En daarom is het noodzaak zich te onderschikken, niet alleen vanwege de boosheid, maar ook vanwege het geweten. Nou, dit is dus wat Paulus ook zegt tegen ons als ambassadeurs van Christus die in dat gastland geplaatst zijn. Onderschik je, want al die overheden waaronder wij leven, zijn onder God gesteld en onze houding zou onderschikking zijn. Want wij weten namelijk dat er boven al die overheden een God is die alles in Zijn handen heeft en die alles beschikt.

Dus, ja, ik zei net: wie niet horen wil, moet maar voelen. Maar in dit geval is het: wie het laatst lacht, lacht het best. Want daarom – oh ja, dat is ook een leuke – daarom heb ik het er nog even bij afgedrukt.

Praktische Onderschikking: Belasting Betalen en de Naaste Liefhebben ↑ hoofdstukken

Want daarom voldoen jullie ook belastingen, want zij zijn dienstverrichters van God die juist op dit punt volharden. Ja, dat moest ik er even bij zeggen, want ik heb zelf ook de blauwe envelop gekregen van de week. Daarom voldoen jullie ook belastingen, want zij zijn dienstverrichters van God die juist op dit punt volharden. Betaal aan allen de verschuldigde dingen: aan wie belasting, belasting; aan wie tol, tol; aan wie vrees, vrees; aan wie eer, eer.

Want net als Jezus zei in Lukas 20, toen ze met een munt kwamen aanzetten omdat ze Hem vroegen: "Moeten we belasting betalen aan de keizer, de Romeinse overheersers? Wat is dan onze positie ten opzichte van die overheersers?" Nou, en Jezus zei: "Laat me die munt zien," en Hij vraagt: "Wiens beeld is dit dat op deze munt staat?" Toen zeiden ze – want ze probeerden Hem te verzoeken, je kent de geschiedenis wel – toen zeiden ze: "Dat is de keizer." Geef aan de keizer wat van de keizer is en aan God wat van God is. Oftewel: betaal gewoon je belastingen. Betaal aan allen de verschuldigde dingen: aan wie belasting, belasting; aan wie tol, tol; aan wie vrees, vrees en aan wie eer, eer.

God zorgt toch al voor ons. Dus hoeveel nou? Tien procent betalen? Of nou ja, zestig, zeventig plus btw? Je zou het dus moeten uitrekenen, maar dat kun je beter niet doen denk ik. Gewoon betalen.

We zijn niemand iets verschuldigd dan elkaar lief te hebben. En liefhebben is ook onderschikking; je onderschikt je aan de ander door de ander te dienen. Liefhebben... ik vind het moeilijk. Accepteren vind ik makkelijker. Ja, dat is ook een vorm van liefhebben, toch? Accepteren is zeker onderschikkelijk. Er zijn ook dingen waar je zelf vrede mee hebt, dan weet je toch al: diegene die dat doet moet het maar uitzoeken. Wat Paulus zegt: accepteren is ook een vorm van onderschikking, want primair zou je reactie verzet zijn. Maar ik accepteer het als jij dan zo bent of dat doet, wat de omstandigheden ook zijn. Ik accepteer het, ja, dit is oké.

Soms heb je met dingen geen raad en dan wordt je iets aangedaan. Je denkt: "Nou, ik snap het niet hoor, ik zou hem het liefst in elkaar slaan." Dat kan ik niet meer opmaken. Maar als je het gewoon laat en accepteert en denkt: "God, zoek het maar uit met de mensen die het weten," dan heb je er zelf toch best vrede mee. En dat is een vorm van liefhebben.

Liefhebben... kijk, wij leven natuurlijk in een tijd van "lief zijn voor elkaar". Liefde wordt vaak in verband gebracht met gevoel. Maar liefhebben is elkaar dienen. Dat is in de eerste plaats liefhebben. Dat is een houding. Het is iets anders dan "lief vinden". Je hoeft iemand niet lief te vinden om hem lief te hebben. En dat bedoel ik ook. Wie de ander liefheeft, heeft de wet vervuld. Want – ik moet stoppen geloof ik – want de wet zegt: gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. En ook dat is overigens een belofte.

Nou, ik denk dat het goed is om het hierbij te laten voor vandaag. Dus dat doen we dan ook maar.

📖 Categorie: Studies