de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie (1)

In Kolossenzen 1 geeft Paulus een indrukwekkende beschrijving van de Zoon van Gods liefde. God heeft Hem gesteld tot Eerste van de oude en de nieuwe schepping. Heel Gods voornemen met Zijn schepping, volbrengt Hij in, en door, Zijn Zoon. Dit plan omvat de hele schepping. Vandaar dat de Statenvertaling boven dit gedeelte heeft gezet: “de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie”.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: In deze studie over Kolossenzen 1 staat de heerlijkheid van de Zoon van Gods liefde centraal. Hij is de afbeelding van de onzichtbare God en de eerstgeborene van de gehele schepping. In Hem, het Hoofd van de Ecclesia, heeft God alles geschapen en alles vindt zijn samenhang in Hem. Uiteindelijk zal God via Hem het hele heelal en alle vijandschap met Zichzelf verzoenen door het bloed van het kruis.

Besproken Schriftgedeelten: Kolossenzen 1, Kolossenzen 1:13, Kolossenzen 1:20, Galaten 1:4, 2 Korinthe 4, Lukas 19:11, Hebreeën 2, Psalmen 2, 1 Timotheüs 2:6, Romeinen 5, Lukas 4, Hebreeën 8:5, Johannes 1:1, Romeinen 11:36, Efeze 1, Efeze 2, Efeze 3:6, Romeinen 6, 1 Korinthe 15, Kolossenzen 2, Filippenzen 2

“God gaat deze hele schepping brengen waar Hij het hebben wil, en dat doet Hij via de Zoon van Zijn liefde.”

Introductie: de Heerlijkheid van Christus en Zijn Evangelie ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen allemaal. Fijn om weer eens in uw midden te zijn. Ik wil het op deze stralende ochtend hebben over een stralend onderwerp. Het treft zo dat – dat zei Boy ook al – ik hier volgende week weer ben. Dat gaf mij de gelegenheid om eens een onderwerp te bespreken waarvan ik wist dat het me niet in één spreekbeurt zou gaan lukken, in ieder geval niet binnen de tijd die mij ongeveer gegeven is.

Ik wil een gedeelte bespreken uit Kolossenzen 1. De titel, het thema dat erboven staat, heb ik niet zelf bedacht; dat is al bijna 500 jaar oud. Want dat is een koptekst die de Statenvertalers boven dit gedeelte hebben gezet. Het klinkt wellicht wat gedragen: 'De heerlijkheid van Christus en Zijn Evangelie'. Maar ik moet zeggen dat het de lading volledig dekt. Het is soms best lastig als je een toespraak geeft om dat in een paar woorden samen te vatten: waar ga je het nou precies over hebben? Soms word je daarbij geholpen. Ik zag die koptekst in de Statenvertaling erboven staan en ik dacht: die zet ik er dus ook boven. De heerlijkheid van Christus. Wat is nou Zijn eer? Wat is de glorie?

We hebben zojuist wat liederen gezongen en ik had het met Boy voor de samenkomst al over de samenhang die vaak zo mooi is. Die samenhang hebben wij als gelovigen, want er is een Hoofd en Hij werkt door Zijn lichaam, door de leden van dat lichaam, en dan ontstaat er samenhang. Daar moest ik ook even aan denken toen ik de liederen zojuist voorbij zag komen. Er is best wat samenhang met het onderwerp dat ik heb. Wat is nou de glorie? Wat is de eer? Wat is de heerlijkheid van Christus? Dat wordt in dit gedeelte beschreven, en dus ook Zijn Evangelie. Daar komen we vanzelf op uit.

Ik wilde de verzen ongeveer vanaf vers 15 bespreken, maar ik heb vaak een aanloopje nodig. Dan is altijd de vraag: waar ga je beginnen? Dat is altijd het lastige. Ik ga beginnen in vers 13. Ik was in eerste instantie van plan om in vers 9 te beginnen, maar dan kom ik volgende week weer in tijdnood, dus dat leek me niet verstandig. Je bent altijd afhankelijk van de omstandigheden. Meestal geef ik hier één spreekbeurt, maar nu zijn het er toevallig twee achter elkaar. De omstandigheden zijn dus al wat makkelijker, maar je bent toch altijd beperkt.

Eigenlijk is er maar één ideale manier, en dat is gewoon beginnen bij hoofdstuk 1 vers 1 en de hele brief bespreken. Dat gaat nu eenmaal niet, dus binnen de gegeven omstandigheden probeer ik dan maar het meest ideale te doen. Dan hebben we dus wel wat verzen die we zomaar even overslaan, en daar wil ik toch wat over zeggen. Omdat ik volgende week hier weer ben, moeten jullie dat in de tussentijd vast wel doorgenomen kunnen hebben.

Epignosis: Groeien in het Werkelijke Besef van God ↑ hoofdstukken

In het begin van de Kolossenzenbrief spreekt Paulus zijn dankbaarheid uit. Hij dankt God voor die Kolossenzen en voor de liefde die zij hadden voor het Woord. Hij had gehoord van hun geloof in Christus Jezus. Wat had hij precies gehoord? Paulus was daar zelf nooit geweest, in de stad Kolosse. Hij was er zelf nooit geweest, maar Epafras was er geweest. Van hem hadden zij het goede bericht, het evangelie, gehoord en Paulus had op zijn beurt weer gehoord van hun geloof. Dat is voor Paulus de aanleiding om deze brief aan hen te schrijven. Hij zegt dan in dit gedeelte dat hij gehoord heeft dat ze de genade van God in waarheid besefd hebben. Dat staat in vers 6.

Dat woordje 'besef' komt drie keer voor in de verzen die ik nu even aanstip: in vers 6, in vers 9 en in vers 10. Dat zal je in de gangbare vertalingen niet zo snel terugzien, maar het Griekse woord is epignosis. Het woord 'epi' is een voorzetsel dat 'op' of 'boven' betekent, en 'gnosis' kennen we wel van gnostiek; dat heeft met kennis te maken, met weten. Epignosis is dus eigenlijk dat wat boven het gewone weten of de kennis uitgaat: opkennis of bovenkennis. Het is op zoveel verschillende manieren vertaald in de standaardvertalingen dat je eigenlijk geen besef hebt van wat dat woord nu precies inhoudt. Ik zou het zelf het liefst vertalen met 'besef'. Dat wat boven kennis uitgaat; 'besef' of 'realisatie' is ook een mooi woord. Je kunt namelijk iets weten, ergens kennis van hebben, maar besef of realisatie gaat veel dieper. Dat is wat dit woord betekent.

Zij hadden de genade van God in waarheid beseft. Dat is vers 6. In vers 9 zegt Paulus, nadat hij eerst gedankt heeft: "Ik bid ook voor jullie." Waar bidt hij dan voor voor die Kolossenzen? Dat zij vervuld mogen worden met het besef van Zijn wil. Dat zij zich werkelijk zouden realiseren, zouden beseffen, wat de wil van God is. De NBG-vertaling heeft hier geloof ik iets als 'de rechte kennis van Zijn wil'. Maar het gaat om het besef of de realisatie van Zijn wil. En in vers 10, de derde keer dat het woord voorkomt, is het nog steeds het gebed van Paulus dat zij zouden groeien in besef van 'dé God'. Zo staat het er letterlijk. Dat zij werkelijk zouden gaan beseffen wie 'dé God' is.

'God' is wellicht een wat versleten of uitgeholde term geworden omdat hij zo vaak gebruikt wordt. Maar God, zowel in het Grieks als in het Hebreeuws — er zit wat nuanceverschil in, maar de kern is hetzelfde — betekent dat Hij de Plaatser is. De Beschikker van alles. God is de Schepper van alles, maar Hij plaatst ook alles. Alles bestaat door Hem en alles heeft zijn bestemming in Hem. Wij zouden dus groeien in het besef van dé God en in het besef van Zijn wil. In het gedeelte dat ik nu ga bespreken, wordt uiteengezet hoe God Zijn wil, Zijn voornemen en Zijn plan gaat volvoeren en hoe Hij dat gaat vervullen. Dat doet Hij in de Zoon van Zijn liefde. Daar gaat dit gedeelte over. Hier wordt de heerlijkheid van de Zoon van Zijn liefde beschreven en geschilderd: de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie. Een mooier onderwerp kan ik me nauwelijks voorstellen, dus ik dacht: dat moeten we dan toch eens bespreken. Zoals gezegd vang ik aan in vers 13.

Vers 13: Overgeplaatst in het Verborgen Koninkrijk van de Zoon ↑ hoofdstukken

"Hij" in dit vers verwijst terug naar de Vader uit vers 12. Hij is het die ons redt vanuit de autoriteit van de duisternis. Ik lees even verder: "En Hij plaatst ons over in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde." Hier gaat het dus over God de Vader die ons redt. Dat woord "redden" heeft ook alles te maken met "uittrekken"; dat hebben sommige vertalingen ook zo staan. Hij trekt ons uit de autoriteit, de macht van de duisternis. Wij worden dus uit het één gehaald en overgeplaatst in het ander. Dat is wat hier staat.

Dat thema vinden we vaak terug in de brieven van Paulus. Denk bijvoorbeeld aan Galaten 1 vers 4, waar staat dat Hij ons "uittrekt" uit de tegenwoordige boze aeon. Deze aeon is boos, dit tijdperk is boos, omdat de god van deze aeon hier de macht heeft: de macht van de duisternis. Daar worden wij uit gered of uitgetrokken. De god van deze aeon, zo wordt hij genoemd in 2 Korinthe 4. Daar worden wij uit gered. Hij is het die ons redt vanuit de autoriteit van de duisternis en Hij plaatst ons over tot in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde.

Dat is wel mooi; ik moet er altijd aan denken als ik dit vers lees. Er staat dat Hij ons redt uit de macht van de duisternis en ons overplaatst in... En als ik nu de rest had weggelaten, dan zou het meest logische zijn geweest om op de puntjes in te vullen: "in het licht". Want dat is de tegenstelling. Maar er staat: "tot in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde." Maar dat is licht. We hebben het lied zojuist niet gezongen, maar we kennen het allemaal: "Ik wandel in het licht met Jezus." Licht heeft ook alles met kennis te maken, met de waarheid.

Ik noemde net al vers 6: de Kolossenzen hadden de genade van God in waarheid "beset". De waarheid was voor hen aan het licht gekomen. Licht is ook een beeld van het Woord van God, van God Zelf en van Christus. Denk aan de hemellichamen, de zon. De Zon der gerechtigheid is ook een beeld van Christus. Er zijn natuurlijk allerlei parallellen. Maar Hij redt ons vanuit de autoriteit van de duisternis en Hij plaatst ons over tot in het licht. Wij wandelen nu in het licht, maar er staat: "tot in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde." Wij zijn dus overgeplaatst in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde.

De term "de Zoon van Zijn liefde" kun je op twee manieren opvatten. De eerste is wellicht het meest voor de hand liggend: "Deze is Mijn geliefde Zoon, in wie Ik een welbehagen heb." Of: "In wie Ik al Mijn welbehagen heb", zoals we dat een paar keer in de evangeliën horen wanneer een stem vanuit de hemel dat zegt. Het betekent dus de Zoon die God zo liefheeft. Maar het kan ook betekenen: de Zoon in wie God Zijn liefde demonstreert, in wie God Zijn liefde laat zien. Ik ga niet kiezen tussen die twee, want ik denk dat de term gewoon beide betekenissen insluit. Dit gedeelte – ik gaf het als thema "de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie" – laat ook het goede bericht zien: namelijk dat God Zijn schepping liefheeft en dat Hij dat in Zijn Zoon demonstreert. Dat laat Hij zien in Zijn Zoon. Maar daar komen we nog op.

Hij plaatst ons dus over tot in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. Dit heb ik even onderstreept, omdat ik er wat dieper op in wilde gaan. Er zijn best wat gelovigen die nogal wat moeite hebben met die term "het koninkrijk". Ik hoef het hier gelukkig niet uit te leggen, want we hebben juist een aantal liederen gezongen waarin het voorkwam en ik zag dat jullie die allemaal hartelijk meegezongen. Er zijn echter heel wat gelovigen die zeggen: "Ja maar, dat koninkrijk is toekomst." De openbaring van dat koninkrijk is inderdaad toekomst; de Messias zal wederkeren en Hij zal Zijn koninkrijk openbaren. Via Israël zullen dan alle volkeren gezegend worden. Maar dat is slechts de helft van de waarheid.

Dat koninkrijk zal in de toekomst geopenbaard worden, maar dat betekent niet dat het koninkrijk er nu niet is. De Koning heeft Zich aangediend: de Koning-Messias. Hij heeft Zich aangediend, Hij was de komende Koning, alleen Israël heeft Hem verworpen. Maar hier in één van de gevangenisbrieven van Paulus staat dat dit koninkrijk er wel degelijk is. Maar het is dus een verborgen koninkrijk, want wij zien daar nu nog niets van. Dit is een verwijzing naar Lukas 19 vers 11, waar staat dat de Heer Jezus een gelijkenis vertelde omdat Zijn discipelen dachten dat het koninkrijk terstond openbaar zou worden. Dat gebeurde dus niet, maar er gebeurde natuurlijk wel iets met de Koning en het Koninkrijk, namelijk dat het werd verborgen.

Deze schriftplaats, Kolossenzen 1 vers 13, is voor mij overigens het sterkste bewijs dat het koninkrijk zeker wel bestaat, alleen in een verborgen vorm. Trouwens, de schrijver van de Hebreeënbrief zegt in hoofdstuk 2 dat alles aan Zijn voeten onderworpen of onderschikt is. Alleen wij zien dat nu nog niet; dat staat er echt bij. Wij zien nu nog niet dat Hem alle dingen onderworpen zijn. Dat wacht totdat Hij die positie daadwerkelijk gaat opeisen. Dat vinden we al in Psalm 2 en natuurlijk al veel eerder.

Vers 14: Verlossing als Vrijkoping en Vergeving als Loslating ↑ hoofdstukken

"In wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden." Wij hebben dus verlossing en vergeving van zonden. Dat woord verlossing is mooi; dat is het Griekse woord apolutrõsin. Dat heeft te maken met vrijkoping, want het woord lutron betekent losprijs. Dat komen we ook tegen in 1 Timotheüs 2 vers 6, waar staat dat Hij de losprijs voor allen heeft betaald.

Maar het woord apolutrõsin betekent specifiek vrijkoping. Het gaat over het vrijkopen van slaven. In dit vers lezen we al dat Hij ons redt of optrekt uit de macht van de duisternis en ons overgezet, overgeplaatst heeft in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. Wij zijn dus vrijgekochte slaven. Wij zijn geen slaven meer van de zonde, zegt Paulus ook bijvoorbeeld in de Romeinenbrief. Overigens zit in dat woord verlossing ook nog het aspect van het loskopen; daar heeft het mee te maken, het loskopen van een slaaf.

"In wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden," staat er dan. Ook daar wil ik iets over zeggen. Aphesin betekent letterlijk loslating, in de zin van bevrijding. Ik kan niet al die Schriftgedeeltes afbeelden, maar in Lukas 4 houdt de Heere Jezus een toespraak in de synagoge van Kapernaüm, geloof ik. Daar komt dit woord twee keer voor, en dan moet je maar eens opzoeken hoe dat vertaald wordt in de verschillende vertalingen. Daar gaat het over de loslating van gevangenen.

Het gaat hier dus over de vrijkoping van slaven en de loslating van gevangenen, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid. Dit gaat veel verder dan vergeving, want vergeving veronderstelt schuld en vergeving is dan het niet zien van schuld. Maar dit gaat veel verder: wij zijn bevrijd van zonde. Dat speelt geen rol meer; wij waren slaven van de zonde. Daarom zegt Paulus heel laconiek in Romeinen 5: "toen wij nog zondaren waren" — in de verleden tijd. Wij zijn daarvan bevrijd. In wie wij de vrijkoping hebben of de loslating, de bevrijding van de zonde. En dan kom ik bij vers 15, waar ik aan wilde komen.

Vers 15a: de Zoon als de Afbeelding (eikon) van de Onzichtbare God ↑ hoofdstukken

Hij, de Zoon van Zijn liefde, Hij is de afbeelding, het beeld van de onzichtbare God. In het Grieks is dit het woordje *eikon*; dat ziet u onderaan in de afbeelding ook van de interlineaire. Dat woord kennen wij nog wel: een icoon. Maar een *eikon* is een beeld, een afbeelding. Als je dat woord opzoekt waar dat nog meer voorkomt – ik heb een paar verwijzingen bijgezet – dan zie je dat Christus, de Zoon van Zijn liefde, de afbeelding van de onzichtbare God is. God is de Onzienlijke; Hij is niet zichtbaar, maar Hij heeft een beeld, een afbeelding, en dat is de Zoon van Zijn liefde.

In de schriftplaatsen die ik aanhaal, komen de Joodse leidslieden naar Jezus toe om Hem te beproeven. Ze vragen: "Is het geoorloofd de keizer belasting te betalen?" Dat was een strikvraag, want als Hij "ja" zou zeggen, kreeg Hij het aan de stok met de Joden, want dat was de Romeinse bezetter. Maar als Hij "nee" had gezegd, hadden zij bij de Romeinen aan kunnen bellen om te zeggen: "Er is hier een oproerkraaier die leert dat we geen belasting moeten betalen." Zowel het antwoord "ja" als het antwoord "nee" zou de Heer in de problemen brengen, om het menselijkerwijs te zeggen.

Dus wat zegt de Heer nou? Hij zegt: "Geef Mij eens zo’n belastingmunt." Dat is een denarius. Die geven ze aan Hem, Hij houdt hem hoog en vraagt: "Wiens beeltenis is dit? Wiens beeld is dit?" Dat zal Julius Caesar wel geweest zijn in die tijd, geloof ik, maar in ieder geval van de keizer. En dat zeggen ze dan ook: "Van de keizer." Dan zegt de Heer: "Geef dan aan de keizer wat van de keizer is, en geef aan God wat van God is." Een schitterend antwoord natuurlijk, waarna de mensen die Hem wilden beproeven, afdropen.

Het gaat mij er even om dat de Heer die munt ophoudt en vraagt: "Wiens beeld is dit?" Dat doen wij ook als we een muntje pakken. Ik zat net in de auto en had twee muntjes van 20 cent liggen. Ik kon niet echt wijs uit wat daar precies op stond – ik heb ook maar kort gekeken, want ik wilde hier nog veilig aankomen – maar op de euromuntstukken zal ongetwijfeld het hoofd van koning Willem-Alexander staan. Vroeger, toen ik nog heel jong was en in de kerk zat, bestudeerde ik vaak de guldens die ik in de collectezak moest gooien. Daar stond dan koningin Beatrix op. Dan vragen we: "Wie is dat?" En dan zeggen we: "Dat is koningin Beatrix," of: "Dat is Willem-Alexander." Maar dat is hem niet; het is een beeld van Willem-Alexander of Beatrix.

Nog een voorbeeld: ik fiets elke werkdag langs het Feyenoordstadion – mag ik dat zeggen in Den Haag? Het is nu eenmaal zo. Daar stond vroeger een standbeeld van Koen Moulijn, een oud-linksbuiten van Feyenoord. Volgens mij hebben ze het nu weggehaald, omdat er supporters van een andere club iets mee uitgehaald hadden, maar dan vragen we: "Wie is dat?" Dan zeggen we: "Dat is Koen Moulijn." Maar dat is niet Koen Moulijn; het is een beeld van hem.

Zo is de Heer, de Zoon van Zijn liefde, de afbeelding van de onzichtbare God. God is de Onzienlijke, de Onzichtbare, maar wanneer wij de Zoon zien, dan zien wij in Hem God. God openbaart Zich in Zijn Zoon. In Hem woont heel de volheid van de godheid op lichamelijke wijze. Hij is het beeld van de onzichtbare God. Hij is niet God Zelf; Hij is het beeld van de onzichtbare God.

Ik heb het niet aan het begin gezegd, maar over elk vers in dit gedeelte – soms zelfs over elk zinsdeel – zou je een complete studiedag kunnen houden. Dit is er zo één. Ik wil niet te veel ingaan op theologie en wat men ervan heeft gemaakt, maar dit wordt toch vaak misverstaan. Men spreekt over een drie-eenheid die bestaat uit drie personen: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Men noemt Hem dan "God de Zoon", maar dat vind je nergens in de Schrift. Hij is de Zoon van God en Hij is het beeld van de onzichtbare God. Hij is de eerstgeborene van de gehele schepping.

Ik wil nog twee schriftplaatsen aanhalen waar staat dat Hij de afbeelding van God is. In 2 Korinthe 4 gaat het over ongelovigen bij wie de god van deze aeon de gedachten verblindt. We hadden het zojuist over de macht van de duisternis waaruit wij getrokken zijn en overgeplaatst zijn in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde, maar hier gaat het over ongelovigen bij wie de god van deze aeon de gedachten verblindt. Zij wandelen dus niet in het licht, maar in de duisternis, opdat hen niet bestrale de verlichting van het goede bericht van de heerlijkheid van Christus. De god van deze aeon is degene die het licht wegneemt of verbuigt en de waarheid verdraait, opdat hen niet bestrale de verlichting van het goede bericht van de heerlijkheid van Christus, die de afbeelding is – het beeld, de *eikon* – van de onzichtbare God.

In Hebreeën staat dat de God die lang geleden vele malen en op veel manieren tot de vaderen gesproken heeft in de profeten, in deze laatste dagen tot ons spreekt in de Zoon. Deze Zoon plaatst Hij tot lotbezitter of erfgenaam van alles. Dat zullen we ook nog zien in Kolossenzen. God heeft in al die voorliggende tijden gesproken, op vele malen en vele manieren, door allerlei beelden maar ook in heldere taal tot de vaderen in de profeten. Maar Hij spreekt in deze laatste dagen tot ons in de Zoon. En die Zoon plaatst Hij tot lotbezitter en erfgenaam van alles. Alles valt Hem toe. Alles is Zijn bezit. Alleen zien we dat nu nog niet, maar er zal een moment komen dat dat openbaar wordt. Hij plaatst Hem tot lotbezitter van alles, door wie Hij ook de aeonen, de tijdperken, maakt.

Dat is trouwens een meervoud; ik zeg het er maar bij, want in de meeste vertalingen staat dat Hij "de wereld" maakt. Dat is ook wel zo, maar dan had er "de werelden" moeten staan, want er staat echt een meervoud. Dit gaat over tijdperken, aeonen. Door wie Hij ook de aeonen maakt, die de afstraling is van Zijn heerlijkheid. Hier gaat het over de Zoon die de afstraling is van Gods heerlijkheid. God is de Onzienlijke, maar Hij straalt Zijn heerlijkheid af in de Zoon. Hoe zien wij Gods heerlijkheid? Door te zien op de Zoon, op de Zoon van Zijn liefde.

Hij is de afstraling van Zijn heerlijkheid en de afdruk van Zijn onderstelling – "van Zijn aanname" staat in de interlineaire. De Statenvertaling heeft geloof ik "zelfstandigheid", of "Zijn wezen". De Heer Jezus Christus, de Zoon van God, is de afdruk van Zijn wezen. Dat wat God veronderstelt, dat is Hij; dat zien we in Hem. We zien op Hem en dan... ja, dit is wat lastig uit te leggen. Of althans, het is niet lastig uit te leggen, maar dat woord "onderstelling" of "aanname", wat betekent dat nou precies? Misschien kunnen we het beste zeggen dat Hij de afdruk is van Zijn wezen. Dat is trouwens ook een woord dat we kennen: de afdruk, het karakter. Hij is het karakter van Zijn wezen, de afdruk van Gods wezen. God is de onzienlijke God, maar we zien God in de Zoon van Zijn liefde. Hij drukt Zich uit in Zijn Zoon. Hij is het beeld van de onzienlijke God.

Vers 15b: de Eerstgeborene van de Gehele Schepping ↑ hoofdstukken

Hij is de eerstgeborene van de gehele schepping. Of van elk schepsel, van alle schepping, van elk schepsel. Hij is dus de eerstgeborene van de gehele schepping. Overigens heeft dat woord 'eerstgeborene' de klank alsof Hij als eerste geboren zou zijn. Maar als we het boek Genesis een beetje kennen, dan weten we dat dat niet het geval hoeft te zijn. Het is een kwestie van rechten, van eerstgeboorterecht dat wordt toegekend. Iemand wordt als eerstgeborene gesteld en niet per se als eerste geboren.

Ik zou tal van voorbeelden kunnen noemen uit het boek Genesis, maar dat ga ik maar niet doen, want die kennen jullie ook wel. Daar is het eigenlijk per definitie precies omgedraaid: degene die als eerste wordt geboren, is juist niet de eerstgeborene. Welnu, de Heer werd ook niet als eerste geboren. Eerst kwam Adam, en Hij is de laatste Adam. Hij kwam ook later in de tijd, maar Hij wordt wel gesteld, aangesteld tot eerstgeborene van de gehele schepping.

Nu is het zo – ik zeg het er maar bij, maar ook dat haalt nogal wat theologie onderuit – dat de Zoon dus een schepsel is. Want de 'eerstgeborene van de schepping' of 'van elk schepsel' is dus zelf ook een schepsel. Paulus noemt zichzelf de 'eerste van de zondaren'. Dat betekent dat hij een zondaar is, toch? Paulus is de eerste in dat rijtje, zegt hij. Welnu, de Heer is de eerstgeborene van elk schepsel of van de gehele schepping. Dat betekent dus dat Hij ook tot de geschapen wereld behoort.

Hij is echter volstrekt uniek, dat zeg ik er gelijk achteraan. Want tegen Maria werd gezegd: "De Geest van God zal u overschaduwen en dat wat in u groeit, of uit u geboren wordt, dat zal de Zoon van God genoemd worden." Hij was de Zoon van God omdat Hij geen biologische vader had. Een mens, Jozef, was niet Zijn biologische vader; nee, God was Zijn Vader in die zin. Hij werd geboren via Maria uit de mens en Hij is volstrekt uniek, dus ook als Zoon van God.

Dat is dus ook Zijn heerlijkheid; daar gaat dit gedeelte over. Wat is de heerlijkheid van Christus, wat is Zijn eer? Welnu, dat is niet dat Hij God is; nee, dat is dat Hij de Zoon van God is, dat Hij de eerstgeborene is van de gehele schepping. Dat Hij de Zoon is van Gods liefde, de eerstgeborene van de gehele schepping.

Dat heb ik eigenlijk al gezegd, maar dat werd onder andere al geprofeteerd in de Psalmen: "Ja, Ik zal hem tot eerstgeborene stellen." Eerstgeborenen worden dus gesteld. "Tot de allerhoogste van de koningen van de aarde." De Koning der koningen, zoals Hij genoemd wordt in Openbaring. Dat is de positie die God Hem heeft gegeven. Hij is de Eerstgeborene van de gehele schepping.

Vers 16 & 17: in Hem (de Logos) Wordt het Al Geschapen ↑ hoofdstukken

Want in Hem wordt alles geschapen. Dus in de Zoon van Zijn liefde, in Hem, het beeld van de onzichtbare God, wordt alles geschapen. Toen God deze schepping schiep, deed Hij dat in dat beeld van Zijn Zoon; Hij had dat beeld van Zijn Zoon in gedachten toen Hij deze schepping schiep. In Hem wordt alles geschapen. Hij is het concept waarin alles is geschapen. Ik heb wat moeite met dat woord, daarom heb ik het tussen aanhalingstekens gezet, want op mijn werk belanden concepten meestal in de prullenbak. Maar bij God belandt niets in de prullenbak. God heeft een plan en dat plan is volmaakt, en dat plan is het concept, het idee waarin Hij heel deze schepping heeft gemaakt. En dat heeft Hij gedaan in de Zoon van Zijn liefde. Hij had de Zoon van Zijn liefde voor ogen toen Hij deze schepping schiep. Dus deze hele schepping is ook verbonden met Zijn Zoon. Onlosmakelijk. Dat zullen we zo nog lezen.

Ik zei al: de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie. Want het is echt een goed bericht. Zoals Mozes de tabernakel moest maken naar het model dat hem op de berg getoond was. Dat staat in Hebreeën 8 vers 5; daar wordt dat aangehaald. Want: "Zie," zegt Hij — God zegt dus tegen Mozes — "dat gij het alles maakt naar het model, naar de afbeelding die u op de berg getoond is." Dus Mozes kreeg een model te zien van de tabernakel en in dat beeld, in dat model, ging hij aan de slag en werd die tabernakel, die tent, gemaakt. Overigens spreekt die tabernakel in al zijn facetten ook van de Zoon van Gods liefde. Maar er werd Mozes iets gezegd en Mozes kreeg iets te zien, en met dat idee ging hij die tabernakel maken. Zo heeft God ook in Hem alles geschapen. En ja, Mozes heeft dat overigens niet zelf gedaan. Dat waren twee mannen die hij de opdracht gaf. Hoe heetten ze ook alweer? Bezalel en Aholiab, ja. Ook een mooie geschiedenis met een geweldige betekenis.

Ja, Johannes noemt dat Logos. Dat is wel leuk, want dat woord kennen we ook hè, een logo. Dat is eigenlijk ook een synoniem van een beeld. Hij is het beeld. Maar de Logos in het Grieks is 'het Woord'. In Johannes 1 vers 1 — misschien een gedeelte waar we het ook nog eens een keer over moeten hebben — daar staat: "In het begin was het Woord en het Woord was naartoe de God," staat er letterlijk. Het wordt meestal vertaald met: "het Woord was bij God." In het begin was het Woord en het Woord was naartoe de God. Kijk, in het begin was daar... daar kunnen we ons nauwelijks een voorstelling bij maken, maar in het begin was alleen God daar. En God sprak, het Woord kwam uit Hem, maar dat was ook op Hem gericht. Daarmee is ook meteen gezegd dat alles wat Hij geschapen heeft — Hij sprak en het was er — ook spreekt van Hem. Dat zullen we straks ook nog zien. Want Hij spreekt: "In het begin was het Woord," maar het Woord is ook weer naartoe de God. Het spreekt ook van God.

Maar kijk, ik ga er niet teveel over zeggen, want hier zouden we ons ook een behoorlijke tijd mee kunnen bezighouden. Maar wat men meestal doet in dit gedeelte, is meteen verkeerd beginnen. Men zegt: "In het begin was het Woord," en dan zegt men: "Ja, het Woord is Christus." En dat is wel zo, maar dat staat hier niet. Dat staat pas in vers 14. Hier staat dat in het begin het Woord was en het Woord was naartoe de God en God was het Woord. Hij is de Onzienlijke, dus Hij werd niet gezien, slechts gehoord, om het zo te zeggen. En dan staat er nog van alles hierna wat ik nu oversla. In hetzelfde, dus in het Woord, was het leven en het licht der mensen, enzovoorts. Er wordt nog wat gezegd over Johannes zelf die kwam, maar dan staat er in vers 14 dat het Woord vlees werd. Het Woord werd vlees en heeft onder ons gewoond.

Dus toen God sprak: "In het begin was het Woord," dat Woord was naartoe de God, God was het Woord. Maar op een zeker moment werd daar geboren de Zoon van God, en dat Woord wat God gesproken had, werd vlees. Hij heeft door dat Woord ook alles gemaakt, dat vinden we hier ook, maar dat Woord heeft onder ons getabernakeld. Dat woord heeft alles met een tent te maken. En in de Hebreeënbrief, waar het over de tabernakel gaat, wordt het ook vertaald met tabernakel. Natuurlijk gaat het er ook over dat Hij tijdelijk onder ons gewoond heeft. Dat is niet vreemd, wij wonen allemaal hier tijdelijk. Maar het Woord werd vlees en heeft onder ons getabernakeld.

Dus dat woord, dat idee, die Logos, Gods Woord werd vlees in de Heer Jezus Christus. En ik haalde net al dat voorbeeld aan van de tabernakel. Die tabernakel werd ook vanuit een idee materie. Daar was eerst een idee, dat werd Mozes voorgehouden en Mozes ging dat materialiseren, en zo werd die tabernakel 'vlees', om het zo te zeggen. Die tabernakel werd zichtbaar. En zo is God ook zichtbaar in Zijn Zoon, de Heer Jezus Christus. Hij is het beeld van God. Want in Hem wordt alles geschapen, in de hemelen en op de aarde, het zichtbare en het onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij autoriteiten. Het alles, of het al, is door Hem en tot Hem geschapen.

Ja, dit zijn ook verzen die je op je in moet laten werken, want ook dat geeft zo'n enorme rust: dat alles in Hem geschapen is. Dus ook al die dingen die ons totaal niet aanstaan, wat we om ons heen zien — overheden, autoriteiten waar we het misschien niet mee eens zijn, zichtbaarheid, onzichtbaarheid — alles, niets is daarvan uitgezonderd. In Hem is alles geschapen. Het al, *tapanta* in het Grieks. Het alles is door Hem en tot Hem geschapen. De Zoon van Gods liefde is dus Gods beeld, Gods afbeelding waardoor, waarlangs Hij het kanaal is, en waarin en waardoor en waartoe Hij alles schiep.

Dat alles door Hem is geschapen, wordt ook nogal eens misverstaan. Dan zegt men: "Hij is de medeschepper." Alsof de Zoon dan naast God zou hebben gestaan toen God de wereld schiep. Maar daar hebben we wel wat schriftplaatsen voor; ik heb er twee. Ik druk ze niet eens af, ik haal ze alleen even aan: Job 9 vers 8 en Jesaja 44 vers 24, waar echt staat dat God plechtig verklaart: "Ik alleen heb de wereld geschapen," of "de hemel geschapen." Dat Hij door Hem alles heeft geschapen, betekent dat Hij door Hem heen, als het kanaal en vanwege Hem, alles heeft geschapen. Het al is in Hem, door Hem en tot Hem geschapen. Dat vinden we in vergelijkbare woorden natuurlijk ook in Romeinen 11:36. Want in Hem wordt het al, *tapanta*, het al geschapen: in de hemelen en op de aarde, het zichtbare, het onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappij, hetzij overheden, hetzij autoriteiten. Het al is door Hem en tot Hem geschapen. En Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem.

En nogmaals: Hij is de eerstgeborene van de hele schepping. Dus in rang is Hij voor alles. Hij is de eerste, de eerstgeborene, de eersteling, enzovoort. In alles is Hij de eerste. Hij is voor alles en alles staat samen in Hem. Dat is mooi: dat alles samen staat in Hem. Het is niet in elke vertaling even lekker vertaald, maar dit betekent dat alles in Hem zijn samenhang heeft. En ik wou het er juist even over hebben dat dat in het lichaam van Christus ook zo is. Wij hangen allemaal met elkaar samen, om het zo te zeggen, en vandaar dat er ook samenhang ontstaat als wij ons aan laten sturen door ons Hoofd en bijeenkomen rondom Zijn Woord. Maar dit is nog veel grootser. Dit gaat over de schepping. Alles staat samen in Hem. In de Statenvertaling staat geloof ik zoiets als: "alle dingen bestaan tezamen door Hem." Ja, alle dingen bestaan tezamen door Hem. Dat betekent dat alles — het al, het geheel, het heelal — zijn samenhang heeft in Hem. Dus alles in deze schepping.

Alles houdt verband met Hem en spreekt van Hem. Ik denk dat we hier nauwelijks een idee van hebben. We mogen daaraan ruiken, denk ik wel eens. Maar denk aan de sterrenhemel, de sterrenbeelden; natuurlijk spreken die van Hem. Je vindt hun samenhang in Hem.

Denk aan de natuur. In de winter sterft het af en in het voorjaar komt het weer tot leven. Natuurlijk spreekt dat van Hem, maar zo spreekt alles in deze schepping van Hem. Dan is er nog heel veel te ontdekken, denk ik zomaar.

Maar natuurlijk is dat ook in het Woord zo. Gods Woord spreekt van Hem. Toen God sprak... natuurlijk spreken de dingen in de schepping van Hem, maar ook Zijn Woord. Schriftuur en creatuur, zo heet dat. Ook Zijn Woord spreekt natuurlijk van Hem. En daarvan zeg ik ook: daar valt nog zoveel in te ontdekken.

Het een ligt wat meer voor de hand dan het ander, maar denk aan typen als Jozef en David; natuurlijk zijn dat typen van Christus. Maar ook al die rituelen in de offerdienst, in de tabernakel en in de tempel; alles spreekt van Hem. Alles heeft zijn samenhang in Hem. Geweldig. Dus we hebben nog wel wat te ontdekken in de komende aionen, denk ik zo. Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem.

Vers 18: het Hoofd van de Ecclesia en de Eersteling uit de Doden ↑ hoofdstukken

En Hij is het Hoofd van het lichaam, de Ecclesia. Hiervoor ging het over de oude schepping, deze wereld zoals wij die kennen. Daar staat Hij aan het hoofd van, maar Hij is ook het Hoofd van het lichaam van Christus, van de Ecclesia. Dat is dus het begin van de nieuwe schepping. Dus Hij staat aan het hoofd van de oude schepping – Hij is de eerstgeborene van de gehele schepping – maar Hij is ook het Hoofd van de nieuwe schepping. En dat begint natuurlijk bij het lichaam, de Ecclesia. Ik laat dat woord altijd graag staan; dat betekent zoiets als ‘uitroepsel’, ‘uitgeroepenen’. En dat heeft ook nog iets in zich van de uitgeroepenen die zich vergaderen, vandaar dat de interlineaire vertaling ‘uitgeroepen vergadering’ heeft. In het boek Handelingen, ik meen hoofdstuk 19, komt dat woord drie keer voor en dan wordt het vertaald met een volksvergadering. Dus het volk dat samenkomt. Nou ja, dat zijn wij dus ook als Ecclesia. Wat is de Ecclesia? Dat is dat waar Zijn volk samenkomt, Zijn lichaam samenkomt rondom het Hoofd. Hij is het Hoofd van het lichaam van de Ecclesia.

Hij is niet alleen de eerste in rang in de oude, maar natuurlijk ook in de nieuwe schepping. En in Efeze 1 onderschikt Hij alles onder Zijn voeten. Maar zoals Hebreeën zegt: dat zien wij nu nog niet. Maar dat zal in de toekomst veranderen. Hij onderschikt alles onder Zijn voeten – let ook op wat er staat. Hij onderschikt alles onder Zijn voeten en Hij geeft Hem als Hoofd boven alles – hoe vaak zijn we het woord ‘alles’ nu al niet tegengekomen? Hij geeft Hem als Hoofd boven alles aan de Ecclesia, weer die Ecclesia, die Zijn lichaam is. Dus die Ecclesia is Zijn lichaam, Hij is het Hoofd. En God onderschikt alles onder Zijn voeten. Maar wij zijn die voeten, hè? Wij zijn het lichaam, dus daar behoren de voeten toe. Dus wanneer God alles onder Zijn voeten onderschikt, dan is dat onder Hoofd en lichaam. Dat is wat Efeze 1 hier zegt. Dus wij zullen met Christus het al onderschikken, besturen, regeren, verzoenen, enzovoort. Hij onderschikt dus alles wat God aan Hem beloofd heeft – dat is alles, dat is het al – en daar delen wij in als Zijn lichaam. Want wij zijn één met Hem, wij delen in Zijn positie. Dat is wat Paulus in deze brieven bekendmaakt. En ja, ik zei al, daar kunnen we ons nauwelijks een voorstelling van maken natuurlijk, maar dat het geweldig is, dat durf ik te zeggen. God gaat deze hele schepping brengen waar Hij het hebben wil, en dat doet Hij via de Zoon van Zijn liefde. Hij is het Hoofd en daar zijn wij in betrokken, wij delen in die positie. Wij delen in de belofte van Christus Jezus, dat is weer Efeze 3 vers 6. Geweldig!

Hij is het Hoofd van het lichaam van de Ecclesia. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, opdat Hij in alles – daar is-ie weer: alles – de eerste zou zijn. Dus het Hoofd is het begin; nou, dat zijn eigenlijk gewoon synoniemen natuurlijk. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden. Hij is overigens niet de eerste die opgewekt werd uit de doden, want daar kennen we ook voorbeelden van uit de evangeliën en zelfs uit het Oude Testament. Mensen werden opgewekt uit de doden, alleen zij kregen hun oude leven terug en stierven alsnog. Maar Hij is het begin van de nieuwe schepping, de eerstgeborene uit de doden. Dat betekent dat Hij als eerste onvergankelijk leven heeft ontvangen. Zoals Romeinen 6 dat zegt: Hij heeft de dood achter Zich, Hij sterft niet meer. Dat is onvergankelijk leven en Hij is de eerste, in die zin de eerstgeborene uit de doden. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, opdat Hij in alles, zowel de oude als de nieuwe schepping, de eerste zou zijn. Zojuist werd geschilderd dat Hij de eerstgeborene is van de hele oude schepping en hier gaat het over de nieuwe schepping; daar is Hij ook het Hoofd van, opdat Hij in alles de eerste zou zijn. En Hij is nu het Hoofd van het lichaam. ‘De Christus’ wordt dat soms kortweg genoemd door Paulus. De Christus, Hoofd en lichaam, gaan heel deze schepping onderschikken en brengen waar God het hebben wil, opdat Hij in alles, zo oud als nieuwe schepping, de eerste zou zijn. Ja, Christus is de eerste die onvergankelijk leven ontving.

En dat vinden we ook in 1 Korinthe 15: "Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden, Eersteling van hen die ontslapen zijn." Dat woord ‘eersteling’ heeft ook nog met de oogst te maken, de eerste vrucht van de oogst. Maar dat houdt natuurlijk ook in dat er nog een hele oogst gaat volgen. De eerstelingen waren slechts de eersten, maar daarna zou de gehele oogst nog binnengehaald worden. Nou, daar gaat het hier ook over. "Nu, Christus is opgewekt uit de doden, Eersteling van hen die ontslapen zijn. Want omdat namelijk de dood er is door één mens, zo is ook de opstanding van doden door één mens." Ik had het zojuist over Adam en de laatste Adam; daar gaat het over in 1 Korinthe 15. Zo wordt de Heer ook genoemd in dit hoofdstuk. De dood is er door één mens, door Adam. Zo is ook de opstanding van doden door één mens, namelijk de laatste Adam, Christus. "Want net zoals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden." Dus net zoals in Adam allen stervende zijn – daar ontkomen we niet aan – zo zullen diezelfde allen in de laatste Adam, in Christus, allen levend gemaakt worden. En Hij is daarvan de Eersteling, en het gaat dus ook over datzelfde onvergankelijke leven wat ik zojuist al noemde. Want Hij is de Eersteling van hen die ontslapen zijn, staat hier. En dezelfde die in Adam sterven, die zullen zo ook in Christus worden levend gemaakt met dat onvergankelijke leven dat de dood achter zich heeft. Geweldig! Kijk, hier gaat het over hen die in Adam zijn, ‘Adamieten’ om het dan maar zo te zeggen. En dit gaat al heel ver, verder dan menigeen gelooft of wil geloven of wil horen. Maar ik zal u straks laten zien dat Paulus in Kolossenzen nog veel verder gaat.

Vers 19: de Gehele Godvolheid Woont in Hem ↑ hoofdstukken

Want de gehele volheid heeft een welbehagen om in Hem te wonen. Nog even terugkijkend: Hij is de afbeelding van de onzienlijke, de onzichtbare God. God heeft een beeld, en dat is de Zoon van Zijn liefde. Hij drukt Zich uit; Hij is de afdruk van Zijn wezen, de afstraling van Zijn heerlijkheid.

De gehele volheid heeft een welbehagen om in Hem te wonen. Welke volheid? De Godvolheid. Dus de gehele volheid van God heeft een welbehagen. Of om het iets anders te zeggen: God heeft er een welbehagen in dat heel Zijn volheid in de Zoon van Zijn liefde woont.

En dat verzin ik niet, want het staat natuurlijk gewoon in Kolossenzen 2: in Hem woont de gehele volheid van de Godheid lichamelijk, of op lichamelijke wijze. Dat is wat hier staat. Alles wat God is – de Onzichtbare – drukt Zich uit in de Zoon van Zijn liefde. Hij is de afbeelding van de onzienlijke God, en de gehele volheid van God heeft er een welbehagen in om in Hem te wonen. Geweldig!

Vers 20: de Alverzoening en Vredemaken Door het Bloed van Zijn Kruis ↑ hoofdstukken

En door Hem gaat God het al, of het alles, geheel met Zich verzoenen. Verzoenen is het veranderen van vijandschap. Dat weten wij als het goed is gewoon uit de krant: wanneer partijen zich verzoenen, dan wordt de vijandschap opgeheven of veranderd. Ik zeg dat omdat dit woord in het christendom nogal eens verkeerd wordt toegepast, bijvoorbeeld op het 'verzoenen van zonden'. Dat heeft met allerlei vertaalkwesties te maken, maar laat ik het daar nu niet over hebben. Verzoenen is simpelweg vijandschap veranderen.

We zullen dat de volgende keer ook nog zien als ik verderga in vers 21. Daar zegt Paulus dat Hij jullie, die eertijds vervreemd waren, nu heeft verzoend. Verzoening is dus het veranderen van vervreemding en het veranderen van vijandschap; het maken van een vijand tot een vriend of een liefhebber. Paulus is de enige die dat woord zo gebruikt. Als je dat woord opzoekt, bijvoorbeeld in Efeze 2, dan zie je dat verzoenen ook een 'vrede maken' is. Een vrede maken door de vijandschap te veranderen. Wij kennen natuurlijk voorbeelden uit de krant, maar dat is altijd nogal beperkt.

God gaat door Hem het al geheel verzoenen. De interlineair heeft het over 'wederzijds verzoenen' of 'afverzoenen'. Dat laatste is niet echt Nederlands, maar het geeft de volledigheid aan. God gaat deze schepping met Zich verzoenen – dat is verticaal – maar ook deze hele schepping zal onderling met elkaar verzoend zijn, dus horizontaal.

Wat is dat nu, 'het al' of 'het alles'? Meestal is dat gewoon 'alles', maar men heeft er natuurlijk alles aan gedaan om daar een draai aan te geven. Ik heb vanaf vers 15 een aantal verzen besproken en we zijn nu vijf verzen verder. Daar werd steeds gesproken over de gehele schepping. Je ziet die woorden ook in de interlineair: ta panta of pantos. In vers 15 ging het over de gehele schepping. In vers 16 lezen we dat in Hem het al geschapen is. Is daar iets van uitgezonderd? Nee. Het alles is door Hem en tot Hem geschapen. Is daar iets van uitgezonderd? Absoluut niet. Hij is vóór alles; Hij is de eerste in rang.

In vers 17 staat dat alles samenstaat in Hem; alles heeft zijn samenhang in Hem. Zijn daar dingen van uitgezonderd? Nee, dat is alles. Hij is het Hoofd, opdat Hij in alles de eerste zou zijn. Dit zijn zes vermeldingen en het treft dat we in Kolossenzen 1 vers 20 voor de zevende keer tegenkomen dat het over 'alles' gaat. Daar wordt gezegd dat Hij door Hem het al geheel gaat verzoenen.

Dit gaat over het hele heelal. Ik zeg wel eens dat dit nog verder gaat dan wat Paulus zegt in 1 Korinthe 15, want daar gaat het over de 'Adamieten', de mensenwereld. Maar hier in Kolossenzen gaat het over hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemelen is. De gehele schepping, het zienlijke en het onzienlijke, alles behoort Hem toe. Hij gaat dat geheel verzoenen. Alle vijandschap wordt tenietgedaan. Ook al die vijanden, die geestelijke machten en de geestelijke boosheid in de lucht; die vijandschap wordt veranderd in vriendschap. Zij worden veranderd in liefhebbers. Dat is verzoenen en dat gaat Hij doen met het geheel, met het heelal, tot in Hem. Alles heeft zijn bestemming in Hem. Geweldig!

Hij doet dit 'vredemakende door het bloed van Zijn kruis'. Wat is verzoenen? Vijandschap veranderen in vriendschap, maar het is ook vrede maken. Dat is een synoniem. In Efeze 2 gaat het over het lichaam van Christus. Daar wordt bijvoorbeeld gezegd dat Jood en heide nu in één lichaam verzoend zijn. De verschillen vallen weg, er komt verzoening tot stand en ze zijn nu één. Dat is verzoenen: vrede maken, één maken. Deze hele schepping zal één zijn met Hem en met elkaar. Dat is de alverzoening.

'Vredemakende door het bloed van Zijn kruis'. Dat is natuurlijk ook een onderwerp op zich. Het kruis is het ultieme symbool van de vijandschap van de wereld. God zond Zijn Zoon naar deze wereld, tot het volk Israël. Zij leverden Hem over aan de Romeinen, aan de heidenen. En wat deden ze met Hem? Ze gaven Hem de meest verachtelijke en verschrikkelijke dood die je kunt bedenken door Hem aan een kruis te slaan. Vanuit de wereld gezien is het kruis dus het symbool van de vijandschap van de wereld naar God en Zijn Zoon.

Wat doet God daarmee? Hij keert het volledig om. Het wordt het embleem, het symbool van Gods onverbrekelijke liefde. God zegt: "Al slaan jullie Mijn Zoon aan het kruis, al doden jullie Hem op de meest verachtelijke manier, Ik heb jullie lief. Ik ga die vijandschap veranderen van deze hele schepping, ook voor jullie." Dat is het bloed van het kruis.

Hij gaat het al geheel verzoenen, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemel is. Ik wil afsluiten met woorden uit Filippenzen 2. Daar staat dat in de naam van Jezus – Jehoshua, Yahweh redt – elke knie zich zal buigen. Van hemelsen, van aardsen en van onderaardsen. Zo staat het er letterlijk: hen die in de hemel zijn, hen die op de aarde zijn en hen die onder de aarde zijn. Niets is daarvan buitengesloten. Elke knie gaat buigen. Dat is verzoening, wanneer al die knieën gaan buigen en elke tong van harte gaat belijden dat Jezus Christus Heer is, tot heerlijkheid van God de Vader.

Dat is de heerlijkheid van Christus. Hij is de Zoon van Gods liefde, in wie God deze hele schepping heeft gemaakt. Heel Zijn schepping bestaat door Hem en heel Zijn schepping brengt Hij via de Zoon van Zijn liefde terug tot Zichzelf. Daarom zal elke knie buigen en zal elke tong dat van harte belijden tot eer van God de Vader. Ik zet hier geen punt, maar een komma, want de volgende keer ga ik verder met vers 21. Voor het verband zullen we deze verzen dan nog eens lezen. Maar voor nu zeg ik: Amen.

📖 Categorie: Studies