het ABC van het evangelie

In de eerste verzen van 1 Korinthe 15 gaat het over het fundament van het evangelie: Christus stierf voor onze zonden, werd begraven en werd opgewekt. Onder de Korinthiërs waren er die zeiden dat er geen opstanding was en Paulus legt uit dat dan alles zinloos is. Opstanding is de basis van het evangelie.

En wat betekent die andere frase: Christus stierf voor onze zonden? Over het algemeen wordt hier ingelegd dat Christus stierf om de straf op onze zonden te dragen en dat Hij onze schuld aan God hiermee voldeed. Maar dit idee is vreemd aan de Schrift. Christus stierf om ons van zonden te bevrijden, zodat we dood zijn voor de zonden en leven voor Hem!

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum: 19 februari 2017

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Het ABC van het evangelie houdt in dat Christus stierf, werd begraven, is opgewekt en werd gezien. De opstanding is hierbij het absolute fundament; zonder opstanding is de prediking leeg en het geloof zinloos. In tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen, stierf Christus niet om de straf op onze zonden te dragen of Gods toorn te stillen. Hij betaalde de losprijs door de dood te overwinnen, met als doel ons te bevrijden en los te maken van de zonde zélf, zodat wij nu in Christus een nieuw leven voor God kunnen leven.

Besproken Schriftgedeelten: Lukas 8, Lukas 8:52, Job 14, 1 Korinthe 15, 1 Korinthe 15:1, 1 Korinthe 15:2, 1 Korinthe 15:3, 1 Korinthe 15:4, 1 Korinthe 15:11, 1 Korinthe 15:12, 1 Korinthe 15:13, 1 Korinthe 15:15, 1 Korinthe 15:16, 1 Korinthe 15:58, Galaten 1:3, Galaten 1:4, 1 Johannes 4:10, Romeinen 3, 1 Johannes 2:2, Efeze 1:7, Kolossenzen 1, Kolossenzen 1:13, Kolossenzen 1:14, Hebreeën 2:14, Lukas 4, Lukas 4:16, Lukas 4:20, Romeinen 5:8, Romeinen 6, Romeinen 6:8, Romeinen 6:10, Romeinen 6:12, 2 Korinthe 5, 2 Korinthe 5:14, 1 Timotheüs 2, 1 Timotheüs 2:5

“Christus verlost ons niet enkel van de straf op de zonde. Het is niet zo alsof God een soort bliksemafleider nodig had om ons vervolgens te kunnen vergeven. Nee, wij worden van de zonde zélf bevrijd.”

Terugblik: de Dood Is een Slaap ↑ hoofdstukken

Deze keer hebben we als onderwerp 'het ABC van het evangelie'. Dat heb ik er niet helemaal secuur op gezet, maar daar kom ik straks nog wel even op terug. De vorige keer hebben we het gehad over de vraag: wat is dood? Om dat heel kort samen te vatten, zijn we tot de conclusie gekomen vanuit de Schrift dat dood ook echt dood is. Het is het tegenovergestelde van leven, of je zou ook kunnen zeggen: de afwezigheid van leven.

Iemand gaf al aan: het is een slaap. Ik las van de week een Bijbelverhaal voor aan Fem, dat ging over het dochtertje van Jaïrus. In Lukas 8 staat dat beschreven. Ook daar zegt de Heer Jezus op een gegeven moment: "Dat meisje is niet dood, maar ze slaapt." Waarop ik natuurlijk van Fem de onvermijdelijke vraag kreeg of ze dan niet echt dood was. Ik zei: "Nee, ze was wel echt dood, maar voor de Levensvorst is dat niet het eindstation." Dat legde ik ook aan Fem uit. Bij mensen is er, als je ziek bent, altijd nog hoop. Er is hoop dat er een behandeling is; er zijn knappe dokters die je kunnen genezen en er zijn knappe behandelingen. Er wordt steeds meer uitgevonden. Ik werk zelf in een academisch ziekenhuis, dus ik zie op het internet en intranet nogal eens wat voorbij komen aan nieuwe geneesmethoden en behandelmethoden. Er komen steeds weer nieuwe dingen, maar als je dood bent, dan houdt het voor de mens op. Dan is het wat de mens betreft echt klaar. Dan kunnen wij niets meer doen; dan zijn onze armen te kort, om het zo maar te zeggen.

Maar voor God en voor de Heer Jezus is dat niet het eindstation. Sterker nog, in 1 Korinthiërs 15 — waar we straks ook naartoe zullen gaan — is dit juist de basis van de boodschap. Daar begint de boodschap die Paulus naar voren brengt. Als het gaat over het dochtertje van Jaïrus, dan zegt de Heer in Lukas 8 vers 52: "Huil maar niet, want zij is niet gestorven, maar zij slaapt." Voor God en voor Jezus, die de macht heeft over de dood, is de dood als een slaap waaruit Hij een mens, en uiteindelijk ook alle mensen, zal opwekken. Dat is in het kort samengevat de studie van de vorige keer. De vraag die Job zich stelde in Job 14, is ook de vraag die wij zouden stellen met betrekking tot de dood: "Zullen de doden herleven?" Dat is de vraag, maar het antwoord is natuurlijk ja. Dat wordt onder andere uiteengezet in 1 Korinthiërs 15.

Paulus zet daar het evangelie uiteen; dat zegt hij ook zelf. Eigenlijk gaat het hoofdstuk over de opstanding. Je zou dus al snel kunnen concluderen als je dat hoofdstuk leest: het evangelie, het goede bericht, is een boodschap van opstanding. En dat is ook juist geformuleerd, maar daar komen we straks nog wel op. Laat ik eerst een aantal verzen lezen om een beetje in de sfeer te komen. 1 Korinthiërs 15 vanaf vers 1. Ik lees een aantal verzen, niet het hele hoofdstuk, want dat heeft maar liefst 58 verzen. Ik was in eerste instantie van plan om — omdat we het de vorige keer over de dood hadden en toen al snel kwamen op het contrast van de dood, namelijk het leven, en dan juist dat opstandingsleven en onvergankelijke leven waar het in 1 Korinthiërs 15 over gaat — dat hoofdstuk in een paar keer door te nemen. Maar ik ben eigenlijk bij die eerste verzen een beetje blijven steken toen ik het ging voorbereiden, omdat daar zoveel in staat wat het fundament is van wat je zou kunnen zeggen het evangelie of de leer van het christendom. Dat vind ik een beetje een gevoelig woord, maar het is eigenlijk wel de basis, het fundament van het evangelie. Paulus zegt dat hier zelf ook, dus ik durf dat rustig zo te zeggen.

Paulus zegt daar: "Voorts, broeders, ik maak u bekend het evangelie, dat ik u verkondigd heb, hetwelk gij ook aangenomen hebt, in hetwelk gij ook staat; door hetwelk gij ook zalig wordt, indien gij het behoudt op zodanige wijze als ik het u verkondigd heb; tenzij dan dat gij tevergeefs geloofd hebt. Want ik heb ulieden ten eerste overgegeven, hetgeen ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, naar de Schriften; en dat Hij is begraven, en dat Hij is opgewekt ten derden dage, naar de Schriften; en dat Hij is van Cefas gezien, daarna van de twaalven. Daarna is Hij gezien van meer dan vijfhonderd broeders op eenmaal, van welken het merendeel nog over is, en sommigen ook zijn ontslapen. Daarna is Hij gezien van Jakobus, daarna van al de apostelen. En ten laatste van allen is Hij ook van mij, als van een ontijdig geborene, gezien. Want ik ben de minste van de apostelen, die niet waardig ben een apostel genaamd te worden, daarom dat ik de gemeente Gods vervolgd heb. Doch door de genade Gods ben ik, dat ik ben; en Zijn genade, die aan mij bewezen is, is niet ijdel geweest; maar ik heb overvloediger gearbeid dan zij allen; doch niet ik, maar de genade Gods, Die met mij is. Hetzij dan ik, hetzij zijlieden, alzo prediken wij, en alzo hebt gij geloofd."

Tot zover maar even. Op de verzen die hierna komen, kom ik straks sowieso ook nog wel terug.

Het Abcd van het Evangelie ↑ hoofdstukken

Paulus bespreekt hier het ABC van het evangelie, zo heb ik het dan even genoemd. Ik had het al aangekondigd en toen dacht ik: eigenlijk klopt het niet helemaal, het zou eigenlijk ABCD moeten zijn. Want hij zegt in vers 3: "Ik heb u dit ten eerste overgegeven." Hij zegt dus dat hij in de eerste plaats, als het allerbelangrijkste, heeft overgegeven wat hij ook zelf ontvangen heeft: dat Christus gestorven is voor onze zonden. Christus stierf, dat is de A. En dat Hij is begraven – Christus werd begraven – dat is de B in de opsomming. En Hij werd opgewekt ten derde dage, waarbij ook nog "overeenkomstig de Schriften" wordt toegevoegd.

Maar hij zegt vervolgens nog wat. Hij zegt dat Hij door Kefas is gezien. Christus werd dus gezien. Hij werd door Petrus gezien – Kefas is de Aramese naam voor Petrus. Hij is dus door Petrus gezien en daarna door meer dan vijfhonderd broeders, enzovoort. Als je kijkt hoe het er letterlijk staat, zegt hij: "Ik lever aan u over, ten eerste, datgene wat ook ik accepteer: dat Christus stierf ten behoeve van onze zonden, overeenkomstig de Schriften, en dat Hij werd begraven, en dat Hij is opgewekt, en dat Hij werd gezien." Je zou dat dus met recht het ABCD van het evangelie kunnen noemen.

Mijn titel is dus wellicht niet helemaal juist of volledig. Maar we voelen allemaal wel aan dat die D, puntje D in de opsomming – dat Christus werd gezien – toch al een beetje losstaat van die ABC. Het ABC is dat wat aan Christus gebeurde of aan Hem geschiedde. Hoe zeg je dat precies? En daarna gaat het natuurlijk over dat Christus werd gezien door anderen. Hij stierf, Hij werd begraven, Hij werd opgewekt en Hij werd gezien door anderen. Nou, dat zou je dus het ABC of het ABCD van het evangelie kunnen noemen.

Dat wil dus zeggen dat de opstanding ook tot het goede bericht behoort. Dat zegt Paulus ook, en dan lees ik even verder in de verzen die ik zojuist niet meer gelezen heb. Dat is vanaf vers 12; ik was gebleven in vers 11, maar ik volg gewoon even de opsomming in de verzen vanaf vers 12.

Zonder Opstanding Is de Prediking Zinloos ↑ hoofdstukken

Daar staat: indien nu Christus gepredikt wordt dat Hij uit de doden opgewekt is, hoe zeggen sommigen onder u dan dat er geen opstanding der doden is? Kijk, dat is de kern. Laat ik het zo zeggen: dat was de reden waarom Paulus dit hoofdstuk schreef. Er waren sommigen onder de Korintiërs die zeiden dat er geen opstanding van doden is.

Nu zegt Paulus in vers 13: "Indien er geen opstanding van doden is, dan is ook Christus niet opgewekt." Als doden überhaupt niet opgewekt worden, dan is Christus ook niet opgewekt. Het is eigenlijk een hele logische redenering, bijna op kinderlijk niveau hoe Paulus hier redeneert. Want hij gaat verder: als Christus niet opgewekt is, dan is onze prediking ijdel. Dan is wat wij verkondigd hebben, wat wij geproclameerd hebben — wat Paulus in het midden van die Korintiërs geproclameerd had, de opstanding van Christus — een lege boodschap. Zinloos.

En dan zegt hij ook: "IJdel is uw geloof." Dus wanneer wij geen opstanding kennen, zoals sommigen onder de Korintiërs beweerden, dan is je geloof leeg, dan is je geloof zinloos. Hij gaat verder in vers 15: "En zo worden wij ook bevonden als valse getuigen van God." Dan is Paulus een leugenaar, zegt hij. Want wij hebben van God getuigd dat Hij Christus opgewekt heeft. En als er geen opstanding van doden zou zijn, zoals sommige van die Korintiërs zeiden, dan is Paulus een leugenaar. Want Christus is dan helemaal niet opgewekt en dan heeft God Hem niet opgewekt.

Zo gaat hij verder in vers 16: "Want indien de doden niet opgewekt worden, zo is Christus niet opgewekt; en indien Christus niet opgewekt is, is uw geloof tevergeefs, zo zijt gij nog in uw zonden." Oftewel: zonder opstanding is ons geloof tevergeefs, zijn wij nog in onze zonde. Alles mist dan zijn doel. Want dat is zonde: doel missen. En hij zegt dan ook: "Zo zijn dan ook degenen die in Christus ontslapen zijn, verloren." Over degenen die in Christus ontslapen zijn, hebben we het de vorige keer overigens ook al gehad. Wij zijn niet bedroefd zoals degenen die geen hoop hebben. Paulus vervolgt dat de doden in Christus eerst opgewekt zullen worden en daarna de levend overblijvenden tezamen met die doden de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht.

Hier zegt hij: als Christus niet is opgewekt, is jullie geloof tevergeefs en zijn jullie nog in jullie zonde. En dan zijn degenen die ontslapen zijn, die gestorven zijn — de doden in Christus — ook verloren. Want die zijn dan dood en blijven dood indien er geen opstanding van doden is. Enzovoorts, enzovoorts. De opstanding is dus de basis, het fundament dat hoort bij het ABC van het goede bericht. Zonder opstanding is er dan ook geen evangelie.

Waar ik even snel doorheen ben gegaan, is dat het ook voorzegd was in de Schriften. Dat zegt Paulus in de verzen 3 en 4: gestorven voor onze zonden naar de Schriften, begraven en opgewekt op de derde dag naar de Schriften. Hij zegt dat het een historisch feit is; het is gedocumenteerd en wel. Hij gebruikt daar de term dat Hij "gezien" is. Er waren getuigen. Niet alleen mensen die het hadden gezien, maar die er ook over spraken. Hij zegt eigenlijk: als je er niet in gelooft, nou, je kunt het nog navragen, want de meesten zijn nog gewoon in leven; zij zijn daar getuigen van geweest.

Met deze achtergrondinformatie wil ik nu aanvangen in vers 1 en 2. Ik wil die verzen toch meenemen voordat we bij het ABC van het evangelie komen in vers 3 en 4. Ik heb eerst wat van die andere verzen kort besproken ter inleiding, omdat de aanhef van het hoofdstuk vaak verkeerd opgevat wordt. Paulus zegt daar: "Ik maak u bekend." Dat klinkt toch wel een soort van plechtig. Hij zegt: "Ik maak jullie een bericht bekend, een evangelie, een goed bericht. Ik maak aan jullie bekend, broeders, het goede bericht."

Kijk, dit Griekse woord *euangelion* is gewoon het woord dat wij kennen als "evangelie". Evangelie is eigenlijk geen Nederlands woord, maar een woord dat is overgenomen uit het Grieks. Letterlijk betekent het "welboodschap" of "goede boodschap". Dan krijg je dus: "een goed bericht". "Ik maak jullie bekend het goede bericht dat ik jullie verkondigd heb", zegt de Statenvertaling. Ook hier staat letterlijk: "het goede bericht dat ik jullie breng als goed bericht". We zouden ook kunnen zeggen: "het evangelie dat ik jullie breng". Of liever: "het evangelie dat ik jullie evangeliseer". Kort en krachtig is dat.

Dat evangelie dat jullie ook geaccepteerd hebben en waarin jullie ook staan. Wij weten uit het laatste vers van het hoofdstuk, maar eigenlijk uit de hoofdstukken 1 tot en met 14, dat die Korintiërs niet zo vast stonden. Ze werden door van alles en nog wat heen en weer bewogen. Er waren allerlei zaken die ze belangrijk achtten, waarvan Paulus dan zegt: "Weten jullie dan niet dat..." Neem het spreken in tongen, of het feit dat de Korintiërs elkaar voor het gerecht daagden. Paulus zei: "Weten jullie dan niet dat jullie de engelen zullen oordelen? Hoe kun je dan als gelovigen onderling bij elkaar een aardse rechter opzoeken?" Enzovoorts.

In het laatste vers van dit hoofdstuk zegt hij dan ook: "Zo dan, mijn geliefde broeders, wordt..." De vertaling zegt "zijt", maar er staat letterlijk "wordt". "Zo dan, mijn geliefde broeders, wordt standvastig. Wordt bestendig." Ze lieten zich dus... ze stonden wel, ze kenden die boodschap van het evangelie, ze hadden die ooit geaccepteerd en ontvangen, maar ze stonden daarin niet erg vast. Ze stonden daarin niet onbeweeglijk. En Paulus zegt in vers 58, concluderend naar aanleiding van alles wat hij hier naar voren brengt over de opstanding: "Word standvastig. Sta daarin."

En dat natuurlijk ook naar aanleiding van wat we zojuist gelezen hebben: hoe kan het dan dat sommigen onder jullie zeggen dat er geen opstanding van doden is? Paulus zegt: word standvastig, sta daarin, in die boodschap. En dan zegt hij in vers 2 dat hij het evangelie bekendmaakt, het goede bericht dat hij "evangeliseert", hetwelk hij verkondigd heeft, dat gij ook aangenomen hebt, waarin gij ook staat, "door hetwelk gij ook zalig wordt" — waardoor jullie ook gered worden — "indien gij het behoudt op zodanige wijze als ik het u verkondigd heb, tenzij dan dat gij tevergeefs geloofd hebt".

Sommigen concluderen hieruit dat Paulus bang was dat je van het geloof af kon vallen, bijvoorbeeld de zogenaamde "afval der heiligen". Maar dat zegt hij niet. Paulus zegt: "door hetwelk gij ook gered wordt, indien gij het behoudt" — als jullie het vasthouden op de wijze zoals ik het jullie geëvangeliseerd heb.

Fem, ga eens even gewoon naar boven en ga even op je kamer zitten. Even luisteren... Paulus spreekt over de boodschap van redding. De boodschap van redding zit in het evangelie dat ik jullie verkondigd heb. Namelijk in dat evangelie zoals hij dat naar voren gebracht heeft: dat Christus is gestorven, dat Hij is begraven en dat Hij is opgewekt op de derde dag. Zoals Paulus het naar voren bracht: hoe zeggen sommigen onder jullie dan dat er geen opstanding van doden is? Ja, in een bericht waarin er geen opstanding van doden is, daarin is geen redding. Want dan geloof je tevergeefs, dan ben je nog in je zonde en dan zijn degenen die in Christus ontslapen zijn, ook verloren. Dat is wat Paulus hier naar voren brengt.

Daarom heb ik ook eerst die verzen wat verderop in het hoofdstuk gelezen. Door dat goede bericht — dat goede bericht is een evangelie van redding. En buiten dat bericht, buiten de opstanding, is er geen redding. Ja, dat is het.

Ik heb de laatste tijd volgens mij wat Griekse lessen van Menno Heijman, en dat is soms net het neusje van de zalm. Hier zegt hij bij het woord dat ik breng als goed bericht: het woord dat ik jullie geëvangeliseerd heb, staat in de derde naamval. Dat betekent eigenlijk dat het de plaats is, het domein waarin wij worden gered. Dus in dat woord, in dat goede bericht, daarin is redding. Zoals wij in Christus zijn, zijn wij in het domein van Christus. Daar kom ik overigens verderop nog op terug, dat komt ook nog een keer ter sprake, maar daarin is die redding. Daarbuiten dus niet.

En als Paulus dan tegen de Korintiërs zegt dat sommigen onder hen zeggen dat er geen opstanding is, ja, daarin is dus geen redding. Wanneer je het evangelie ontdoet van de opstanding, dan is er sprake van een lege boodschap.

Nou, dan komen we bij dat ABC van het evangelie en dan zegt Paulus: "Ik heb ulieden ten eerste overgegeven..." Ten eerste, de eerste dingen die ik heb overgegeven. Dat is overigens ook wel mooi hè, dat is de boodschap van Paulus, de apostel van de natiën. Die begint dus waar eigenlijk de evangeliën zo ongeveer ophouden. De evangeliën eindigen met de dood en opstanding van Christus, en ook nog wel dat Hij door Kefas is gezien en nog een aantal dingen die daarna volgen. Maar alles wat Paulus voor de rest in dit hoofdstuk naar voren brengt, dat komt daarna. En daar begint de boodschap van Paulus, de apostel van de natiën.

Maar Paulus geeft hier aan: Hij is gestorven voor onze zonden. Ik ben een beetje verkouden, mensen, dus... "Niet te horen." Nee, dat is niet te horen hè? Nee, ik probeer het te verbergen, maar dat lukt niet helemaal.

De Theologische Visie: Droeg Christus Onze Straf? ↑ hoofdstukken

Ik weet niet wat jullie voor idee hebben bij 'gestorven voor onze zonden'. Ik heb gisteren eens op internet zitten kijken wat men daar zoal voor ideeën bij heeft. Het is een lang verhaal, maar ik lees het even voor: "God wilde wel verder met deze wereld, maar Hij wilde ook dat de mensheid gestraft zou worden voor de opstand tegen Hem en voor alle zonden die daarna elke dag maar weer werden en worden gedaan. God zag dat geen mens in staat zou zijn om die straf te dragen en om Zijn toorn te stillen. Hij besloot om Zijn eigen Zoon als mens op de aarde geboren te laten worden, zodat Hij de straf over de zonden zou kunnen dragen en zo Gods toorn zou kunnen stillen."

Samengevat wordt hier dus gezegd dat Christus voor onze zonden stierf om de straf op onze zonden te dragen, blijkbaar. Want God had dat nodig, zo lees ik dat. Hij was nogal boos op ons; Hij was toornig op de mens en Hij kon daar niet mee verder, dus iemand moest de straf van al die mensen gaan dragen. Jezus kreeg de straf voor onze zonde. Ik heb er geen bronvermelding bij gedaan, ik heb gewoon wat van het internet geplukt. Als u zelf kijkt: het internet is ervan vergeven. Google op 'Jezus droeg de straf voor onze zonde' of iets dergelijks, en je komt het vanzelf tegen.

Jezus kreeg de straf voor onze zonde, wij ontvangen vergeving en vrede. Dat is wel vreemd, hè? Iemand heeft onze straf gedragen en dan worden wij vergeven? Stel dat mijn vader weet dat ik 100 euro schuld heb bij Inge. Hij gaat naar Inge en zegt: "Kijk eens, hier heb je 100 euro." Als Inge dan vervolgens naar mij toe komt en zegt: "Gerrit, ik scheld het je kwijt", dan is dat een vreemd soort taalgebruik. Dat kan eigenlijk niet. Als iemand die straf al gedragen heeft, wat betekent het begrip 'vergeving' dan eigenlijk nog?

Dit was een vraag met een antwoord: "Wie heeft God gezonden om in onze plaats de straf voor onze zonde te dragen? De Heer Jezus." Dat is dan het antwoord: de Heer Jezus. Ik heb er geloof ik nog één, dit was een vraag van een vrouw: "Mijn man en ik geloven dat God aan Christus de zonde van Zijn kinderen gestraft heeft en dat allen die in Hem geborgen zijn, niet zelf de straf hoeven te dragen, maar dat Christus in hun plaats is gegaan." Dat 'plaatsvervanging' hoorde ik net ook al iemand zeggen. Enzovoort, enzovoort. Want ik had er ook nog standaardwerken zoals de catechismus bij kunnen halen, of de *Institutie* van Calvijn. Daar staat deze gedachte ook uitgebreid in: God was toornig op de mensheid en eigenlijk moest Hij de mens straffen, maar Jezus kwam om de schuld en de straf van alle mensen te dragen. Nou, dat is ook niet helemaal waar natuurlijk volgens Calvijn en volgens 99,999% van degenen die dat voorstaan, want het is dan ook nog eens alleen voor degenen die daar 'amen' op zeggen en die dat geloven. Ik geloof hier helemaal niets van, maar dat had u wellicht al begrepen uit de manier waarop ik dit naar voren breng.

Maar hoe zit het dan wel? Ik kwam een schriftplaats tegen die mooi is om even bij te pakken, dat is Galaten 1 vers 4. Daar wordt ook gesproken over 'voor onze zonden'. In Galaten 1 vers 3 gaat het over onze Heer Jezus Christus en dan zegt vers 4 — ik lees eerst voor uit de Statenvertaling: "Die Zichzelf gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader." Je zou hier, als je dit zo letterlijk in de Statenvertaling leest, kunnen denken: "Oh, dat gaat over het kruis, dat Hij Zichzelf gegeven heeft voor onze zonde." Maar dat staat er niet. Daarom heb ik de interlineaire vertaling er even bij gepakt. Er staat: "degene die Zichzelf geeft", of "gevende". Dat is een tegenwoordige tijd. Dat wil zeggen dat de Heer Jezus Christus, onze Heer Jezus Christus uit vers 3, Zichzelf *nu* geeft voor onze zonden.

Wat dat betekent? Oké, maar staat hier dat Hij Zich nu geeft om de straf op onze zonde te dragen of iets dergelijks, zoals men vaak in 1 Korinthe 15 vers 3 leest? Nee, hier staat dat Hij Zich nu geeft — overgeeft wellicht — voor onze zonden. Waarom? Opdat Hij ons niet 'trekken' zou, maar opdat Hij ons zal uittillen. Ook dat staat in de tegenwoordige tijd en dat is Hij nu aan het doen, om het zo te zeggen. Hij geeft Zich voor onze zonden, opdat Hij ons uittilt uit deze tegenwoordige boze Aion. Wat in de Statenvertaling is vertaald met 'wereld', is in het Grieks *Aion*. Deze wereld ligt in de macht van de god van deze Aion. Het tijdperk waarin wij leven is een boze Aion — dat hoef ik u vast niet te vertellen — en Hij tilt ons daaruit, zodat wij daar geen onderdeel meer van zijn, zodat wij daar 'uitgetild' worden. Dat is het werk wat Hij nu doet.

Hoe doet Hij dat? Wat betekent het dan dat Hij is gestorven voor onze zonde? Ik kom er straks nog wel uitgebreid op terug, maar Hij bevrijdt ons van zonde. Laten we eerst nog even kijken naar twee verzen waar ook dat begrip 'voor onze zonde' wordt genoemd. In 1 Johannes 4 vers 10 staat: "Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben..." Ja, ook hier weer gewoon de tegenwoordige tijd. Het feit wordt gesteld: "niet dat wij God liefhebben". Als u vertalingen beziet, die zijn echt vergeven van de voltooid verleden tijd. Vaak staat er in het Grieks een aorist of een tegenwoordige tijd. Een aorist betekent gewoon dat het feit gesteld wordt. Nou, hier is dat ook zo. "Hierin is de liefde: niet dat wij God liefhebben, maar dat Hij ons liefheeft." Als er staat dat Hij ons liefgehad *heeft*, dan zou je kunnen denken dat het over is. Nee, het is juist niet over. Hierin is de liefde: niet dat wij God liefhebben, maar dat Hij ons liefheeft en Zijn Zoon gezonden heeft — dat staat dan in de vertaling — "tot een verzoening voor onze zonden".

We hebben het niet op deze plaats, maar wel in eerdere studies gehad over dat begrip 'verzoening' in relatie tot het verzoendeksel. Ik weet niet of jullie dat nog weten, maar hier staat dan het Griekse woord *hilasmos* en het Griekse woord dat in het Nieuwe Testament vertaald wordt met 'verzoendeksel' is *hilasterion*. We hebben toen ook gezien dat dit de beschutplaats is; Romeinen 3 zegt dat Christus die beschutplaats is. Hier wordt gesproken over de beschutting. Hij is de beschutting, de bedekking, de bescherming; Hij is een beschutting voor onze zonden. Dat is wat anders dan verzoening van onze zonde. Daar hebben we het toen tamelijk uitgebreid over gehad, maar hier wordt het ook weer gebruikt als een begrip 'voor onze zonde'. Overigens wel met een iets ander voorzetsel; er staat het voorzetseltje *peri*, dat 'rondom' of 'aangaande' betekent. In de vertalingen is het echter 'voor onze zonden'.

Dezelfde Johannes noemt het iets eerder in de brief ook, in 1 Johannes 2 vers 2. Daar zegt hij: "Hij is een beschutting, Hij is een verzoening, Hij is een beschutting voor onze zonden; en niet alleen voor de onze, maar ook voor de zonden van de hele wereld." Christus is dus een bedekking voor onze zonde, een beschutting voor onze zonde. Maar niet alleen voor de onze, maar ook voor de zonde van de hele wereld.

Dat zijn zo ongeveer de schriftplaatsen waar gesproken wordt over ‘voor onze zonden’ of ‘gestorven voor onze zonden’. Er zijn nog een aantal teksten waarin het iets anders geformuleerd wordt, maar nergens lees je dat Christus stierf om de straf op onze zonden te dragen. In ieder geval niet in deze tekst. En ik geloof ook dat het echt nergens in de Schrift staat dat Christus de straf op onze zonden droeg.

Maar waarom stierf Christus dan voor onze zonden? Want daar hadden we het over in 1 Korinthiërs 15. Wat betekent het dat Christus stierf voor onze zonden? Nou, heel simpel, maar ik ga dat niet als een soort cliffhanger ophangen. Ik wil na de pauze uitgebreid wat schriftplaatsen hierover laten zien.

Waarom stierf Christus voor onze zonden? Wat betekent dat? Christus verlost ons niet van de straf op de zonde, maar Hij verlost, Hij bevrijdt ons van de zonde zelf. Wij worden, wij zijn van zonden bevrijd. Dat is de betekenis van het feit dat Christus stierf voor onze zonden: wij worden, wij zijn van zonden bevrijd.

Hij geeft ons namelijk een nieuw leven en dat oude is achter ons; dat is voorbij, over en klaar. We zijn een nieuwe mens. En in die nieuwe mens zijn wij in Christus volmaakt, bevrijd van zonde. En als u zegt: "Ja, maar...", dan zeg ik: "Nee, dat is de boodschap van de Schrift." Gaan we na de pauze even verder.

Verlossing Is Bevrijding van de Zonde Zelf ↑ hoofdstukken

Ja, waarom stierf Christus voor onze zonden? Wat betekent dat eigenlijk? Voor de pauze was het in feite alleen nog maar inleiding, maar nu gaan we er echt op in. Christus verlost ons niet enkel van de straf op de zonde. Het is niet zo alsof God een soort bliksemafleider nodig had om ons vervolgens te kunnen vergeven. Nee, wij worden van de zonde zélf bevrijd. Dat is wat de Schrift ons eenvoudigweg zegt.

In Efeziërs 1 vers 7 wordt dit door Paulus verwoord. Dat valt in eerste instantie wellicht niet zo op als we alleen de vertaling bekijken. Paulus gebruikt het specifieke begrip 'vergeving' slechts twee keer in zijn brieven. Als we daar nader op inzoomen, dan zien we dat het begrip dat daar vertaald wordt met vergeving eigenlijk nog veel breder is. Je zou bijna kunnen zeggen dat hij de term in de gangbare zin nauwelijks gebruikt.

Ik lees Efeziërs 1 vers 7 even voor, zonder daar direct al te veel commentaar op te geven, en dan gaan we naar de tweede schriftplaats waar Paulus deze term gebruikt. In vers 7 staat, sprekend over de Geliefde uit vers 6 — dat is natuurlijk Christus, de Zoon: 'In Wie wij de verlossing hebben door Zijn bloed, namelijk de vergeving van de misdaden, naar de rijkdom van Zijn genade.' In Hem hebben wij dus de verlossing door Zijn bloed. En wat is die verlossing? Dat is de vergeving van de misdaden, overeenkomstig de rijkdom van Zijn genade. Op dat woord 'vergeving' kom ik straks nog terug.

Vervolgens gaan we naar Kolossenzen 1, de tweede schriftplaats waar Paulus hierover spreekt. Daar staat iets soortgelijks. In vers 13 en 14 gaat het over de Zoon van Zijn liefde, ook een bekend vers: 'De Zoon van Zijn liefde, in Wie wij de verlossing hebben door Zijn bloed, namelijk de vergeving van de zonden.' Dat zijn nagenoeg dezelfde woorden als in Efeziërs 1 vers 7.

Het woordje 'verlossing' komt vaker voor, al is het ook weer niet overdreven vaak. We vinden het onder andere in Efeziërs 1:7 en Kolossenzen 1:14. Het idee bij verlossing is dat van 'losmaking'; het heeft alles te maken met het losmaken van iets of iemand. In de Schrift is de gedachte achter verlossing dat iemand wordt losgekocht. Denk aan een slaaf die werd vrijgekocht doordat er losgeld voor hem werd betaald. Het is dus letterlijk een vrijkoping. Wij kennen dat begrip 'losgeld' tegenwoordig vooral nog uit het criminele circuit, maar het principe is in de basis hetzelfde: iemand wordt ergens door of door iemand vastgehouden, en er wordt een prijs betaald om die ander vrij te kopen en te bevrijden. Dat is de betekenis van dit begrip apolutrosis: verlossing of vrijkoping.

Wat is dan die verlossing die wij hebben door Zijn bloed? Welnu, dat is de vergeving van de zonden. In Hem hebben we dus de vrijkoping. Zoals een slaaf wordt losgekocht en daarna vrij is, zo zegt de Schrift dat wij slaven waren van de zonde. We werden daardoor vastgehouden. Maar wij hebben in Hem de verlossing van die zonde; namelijk, zo zegt Paulus, de bevrijding van de zonde, de vergeving van de zonde.

Christus betaalde dus inderdaad een prijs, maar — en dat is essentieel — die prijs betaalde Hij niet aan God. Dat lees je nergens in de Schrift. Je zou kunnen zeggen dat er een prijs betaald werd aan de dood. Christus stierf, en dat was de prijs die Hij betaalde. Dat is de hoogste prijs die je kunt betalen: je leven geven voor iets. Maar die prijs betaalde Hij niet aan God, maar aan degene die de macht over de dood had, of aan de dood zelf. In Hebreeën 2 vers 14 wordt gesproken over de satan als degene die de macht over de dood had. Christus betaalde de hoogste prijs door te sterven, maar Hij stond op en liet het graf leeg achter. Zie daar: de vrijkoping en de bevrijding.

Als er in Kolossenzen 1 vers 14 gesproken wordt over de verlossing die wij in Hem hebben, staat er in sommige handschriften 'door Zijn bloed' niet expliciet bij, maar dat zoeken we nog wel een keer uit. De kern is dat wij de verlossing hebben, en de vertaling noemt dat de 'vergeving'. In de grondtekst staat daar echter een woord dat 'het laten gaan' van de zonden betekent. Een aflating, een laten gaan. Ook dat heeft weer alles te maken met loslating en bevrijding.

Vergeving als Loslating en Vrijheid (lukas 4) ↑ hoofdstukken

Kijk, dit woord *afesis* of *afesin*. Dat wordt in onze vertalingen altijd vertaald met vergeving, maar het is veel meer dan dat. Vergeving ligt er wel in, maar het is feitelijk bevrijding, losmaking, loslating. Dat wil ik u laten zien door een schriftgedeelte waar dat heel mooi geïllustreerd wordt: Lukas 4.

Fem? Ga eens naar boven, naar je kamer. Niet op de trap gaan zitten. Kinderen en een trap... dan gaan we juist op de trap zitten.

Nou ja, kijk hier in de interlineaire. Als ik op dit woord klik dat vertaald wordt met vergeving, dan zoekt hij alle schriftplaatsen waar het woord voorkomt. Dan zie je dat er in Lukas 4 een tweetje achter staat; dit woord *afesis*, dat in het Grieks altijd vertaald wordt met vergeving, komt twee keer voor in dat vers.

Ik lees even vanaf vers 16 in Lukas 4. Daar staat: "En Hij kwam te Nazareth, waar Hij opgevoed was." Het gaat over Jezus; de plek waar Hij geboren en getogen was, Nazareth. "En Hij ging naar Zijn gewoonte op de dag van de Sabbat in de synagoge en Hij stond op om te lezen. En Hem werd gegeven het boek van de profeet Jesaja. En toen Hij het boek opengedaan had, vond Hij de plaats waar geschreven was..."

Dan komt het: "De Geest des Heren is op Mij, daarom heeft Hij Mij gezalfd. Hij heeft Mij gezonden om armen het evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken zijn van hart, om gevangenen te prediken loslating, en de blinden het gezicht, om de verslagenen heen te zenden in vrijheid, om te prediken het aangename jaar des Heren."

Laten we even inzoomen op die laatste twee verzen. In vers 20 doet de Heer het boek van de profeet Jesaja weer dicht en Hij gaat zitten. De ogen van allen in de synagoge waren op Hem geslagen. En toen zei Hij: "Heden is deze Schrift in uw oren vervuld." Dus de Heer zegt hier: ja, deze profetie gaat over Mij.

Hij haalt hier een schriftgedeelte uit Jesaja aan waar staat: "De Geest des Heren is op Mij. Daarom heeft Hij Mij gezalfd. Hij heeft Mij gezonden om armen het evangelie te verkondigen. Om te genezen die gebroken zijn van hart." En dan staat er: "om gevangenen te prediken loslating." Wat is een evangelie voor gevangenen? Namelijk dat ze losgelaten worden, dat ze bevrijd worden. En dit woord 'loslating', wat hier in de Statenvertaling vertaald is met 'loslating', dat is datzelfde woord *afesis* of *afesin*: laten gaan of bevrijding.

Dat zien we ook verderop in het vers, want er staat: "om de gevangenen te prediken loslating, de blinden het gezicht, om de verslagenen – of degenen die onder druk zijn – heen te zenden in vrijheid." Het is datzelfde woord: vrijheid. Dus als Paulus het in Kolossensen 1 in de Statenvertaling heeft over 'vergeving van zonden', dan is dat in Lukas 4 vertaald met 'loslating' en 'vrijheid'. En wij hebben dus, zegt Paulus, in Hem de verlossing, namelijk de bevrijding van zonde.

Christus verlost ons dus niet alleen van de straf op de zonde; nee, Hij verlost ons van de zonde zelf. Wij zijn dus van zonden bevrijd. Het zou dus geen rol meer moeten spelen in ons leven. Ja, maar we zijn toch arme zondaren? Nee, we zijn bevrijd van zonden. Ja, maar we zijn toch nog steeds zondaren? Nee, we zijn bevrijd van zonden!

Romeinen 5 schiet me nu te binnen, nu ik dit zo zeg. Want zijn we nu nog zondaren, of zelfs arme zondaren? Daar staat in Romeinen 5 vers 8: "God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is..." – daar heb je het weer, dat Hij voor ons gestorven is – "...toen wij nog zondaars waren." Verleden tijd! Wij waren zondaars, en toen is Christus voor ons gestorven. En nu geeft Hij ons een nieuw leven waarin wij bevrijd zijn van zonde.

Maar dat is natuurlijk wel iets wat je moet weten. Daarom zegt Paulus ook zo vaak in zijn brieven: "Weten jullie dat dan niet?" Ik zit hier in Romeinen: "Wetende dat..." of "Weet gij dan niet, broeders?" Dat zegt hij ook in de Korintiërbrieven. Je moet het wel weten dat je bevrijd bent van zonde, anders heb je er nog niets aan, om het maar even zo te zeggen.

Je kunt schathemelrijk zijn. Ik kan een staatslot hebben liggen waarop een grote prijs is gevallen. Noem maar wat: tien miljoen. Een mooi bedrag, echt heel veel, dat krijg ik nooit meer op. Maar als ik niet weet dat die prijs erop gevallen is, en ik krijg een rekening in de bus en ik denk: "Maar ik heb helemaal geen geld om die rekening te betalen..." Als je niet weet dat je rijk bent, dan heb je er ook niks aan. Dat is met geestelijke zaken ook zo. Je moet ze kennen, je moet ze weten, je moet ze verstaan. Je moet ze beseffen en dan kun je er ook uit leven.

Wij zijn bevrijd van zonden. Dat woord 'vergeving' in de vertaling is prima, maar bij vergeving is de gedachte vaak: God ziet het door de vingers. We hebben slechte dingen gedaan in het verleden, gelukkig vergeeft God ons en kunnen we weer verder. Maar de volgende dag doen we die dingen weer, of andere dingen. Ja, en dan? Misschien wil Hij ons wel weer vergeven? Nee, we zijn bevrijd van zonde en daaruit zouden wij leven. Hij heeft ons een nieuw leven gegeven.

Reken Uzelf Dood voor de Zonde (romeinen 6) ↑ hoofdstukken

Romeinen 6, we zitten nu toch in Romeinen. Daar wordt ook gezegd dat Hij voor de zonde is gestorven. Ik lees even vanaf vers 8: "Indien wij nu met Christus gestorven zijn..." Als het zo is dat we met Hem gestorven zijn, zo geloven wij dat wij ook met Hem zullen leven. Als het één zo is, dan is het ander ook zo, zegt Paulus. En dan zegt hij: "Wetende..." Weet gij dan niet? Wetende dat Christus, opgewekt zijnde uit de doden, niet meer sterft. De dood heerst niet meer over Hem. Letterlijk staat er: de dood is geen heer meer over Hem. Dus Hij heeft de dood met recht achter Zich. Hij is de Eersteling, Hij heeft onvergankelijk leven ontvangen. Wetende dat Christus, opgewekt zijnde uit de doden, niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem.

En dan komt het, vers 10: "Want dat Hij gestorven is, dat is Hij voor de zonde eenmaal gestorven; en dat Hij leeft, dat leeft Hij voor God." Hier ook weer: dat Hij voor de zonde is gestorven. En nu komt de uitleg wat het nu daadwerkelijk ook betekent dat Hij gestorven is: dat is Hij voor de zonde eenmaal gestorven en dat Hij leeft, leeft Hij voor God.

Nou, en dan komt het. Hier staat in het Grieks een woord waarvan ons woord 'logisch' een afleiding is. Rekent. Als het één zo is, dan is het ander ook zo. Als het één zo is, dan is het logisch dat... Rekent. Het is een kwestie van logisch redeneren, dat is het eigenlijk. Reken dat jullie voor de zonde dood zijn. Waarom is Christus gestorven voor de zonde? Want dat Hij stierf, stierf Hij eenmaal voor de zonde, zodat wij dood zouden zijn voor de zonde.

We hebben het de vorige keer gehad over wat nu precies 'dood' is. In de dood is er geen bewustzijn, er is geen gemeenschap, de doden loven God niet, enzovoort. Dus als wij voor de zonde dood zijn, betekent dat dat de zonde geen enkele rol zou moeten spelen in ons leven. Het is voorbij, het ligt achter ons. Reken dat je voor de zonde dood bent; dat jullie voor de zonde dood zijn. Maar, net zoals er in vers 10 staat dat Christus leeft voor God, zo zijn wij dan voor de zonde dood omdat Hij eenmaal is gestorven voor de zonde. Reken zo, zegt Paulus, maar voor God levend in Christus Jezus.

En dat is dus een leven bevrijd van zonden. Want dat is dood, dat ligt achter ons. We zijn voor de zonde dood en Christus stierf voor ons, voor onze zonde inderdaad, zodat wij van die zonde bevrijd zouden worden en zodat wij levend zijn in Christus Jezus, onze Heer. Kijk, als wij mensen naar elkaar kijken – daar hadden we het zojuist even over, bijvoorbeeld op je werk – dan word je beoordeeld op je functioneren. Dat gaat over je verleden. Maar ook als ik zeg: "Nou, ik vind die Daniël al een aardige gozer", dan zeg ik dat omdat ik goede ervaringen met hem heb. Omdat ik de ervaring met hem heb dat hij in het verleden vaker aardig tegen me is geweest dan niet aardig. En als ik zeg: "Nou, dat vind ik een minder prettige persoon", dan is het natuurlijk precies omgekeerd. Wij kijken altijd naar elkaar op basis van een verleden.

Maar wat God doet, is zeggen dat het verleden voorbij is. In Christus is dat dood voor de zonde. Je bent met Christus gestorven. En God ziet ons zoals Hij ons straks gaat maken, namelijk levend in Christus Jezus. Zoals Christus Jezus al levend is, met de dood achter Zich. Want Hij is voor de zonde eenmaal gestorven; dat Hij leeft, leeft Hij voor God. De dood heerst niet meer over Hem. Hij heeft de dood achter Zich en Hij heeft onvergankelijk leven ontvangen, dus dat heeft Hij ook voor Zich, om het zo te zeggen.

En God zegt: "Zo zie ik jou in Christus." Gij zijt volmaakt in Hem – dat is weer Kolossensen – maar wij zijn in Hem volmaakt. Zo rekent God. Dus zo zouden wij ook moeten rekenen: bevrijd van zonde, losgemaakt van zonde. Het zou geen rol moeten spelen in ons leven. Paulus zegt dan ook in vers 12 dat de zonde dan niet moet heersen, en dat je niet beheerst zou worden door die zonden.

De Liefde van Christus Dringt Ons (2 Korinthe 5) ↑ hoofdstukken

Ja, 2 Korinthe 5 dan nog even. Want daar zegt Paulus iets soortgelijks. 2 Korinthe 5 vers 14: "Want de liefde van Christus dringt ons." Ook mooi hè, dat hij niet nalaat om te zeggen: de liefde van Christus dringt ons. Niet de liefde voor Christus – dat kan ook hoor – maar het staat hier niet. De liefde van Christus dringt ons. Wanneer wij ons bewust zijn van Zijn liefde, dat God, zoals we in Johannes ook lazen, het gaat er niet om dat wij God liefhebben, maar dat Hij ons liefheeft. Of dat Hij ons eerst liefgehad heeft. Zo ook de liefde van Christus dringt ons. Als wij die liefde kennen voor Zijn schepping, voor elk mens, ja, dat dringt ons.

De liefde van Christus dringt ons als wij dit oordelen: dat indien één voor allen gestorven is, zij dan allen gestorven zijn. Christus stierf voor allen, dus hoe rekent God dan? Nou, dat allen gestorven zijn. Wij zijn dus met Christus gestorven; overigens zei Paulus dat in Romeinen 6 ook al, die verzen haalde ik ook al even aan. Als je het begin van Romeinen 6 leest, dan zegt Paulus ook: "Weet gij niet dat zovelen als wij in Christus Jezus gedoopt zijn..." Dus in Christus Jezus gedoopt, niet in water, maar in Hem gedoopt, vereenzelvigd met Hem zijn. Weten jullie dan niet, zegt Paulus, dat wij in Zijn dood gedoopt zijn? We zijn één geworden met Hem, één plant geworden. Dat is overigens ook Romeinen 6. Niet alleen in Zijn dood, maar ook in Zijn opstanding. Zo rekent God ons.

Ook hier lezen we dat, als wij dit oordelen, dat indien één voor allen gestorven is, zij dan allen gestorven zijn. Christus stierf voor onze zonde zodat wij dood zijn voor de zonde. En Hij is voor allen gestorven, staat er dan, opdat degenen die leven – want wij ontvangen leven van Hem, een nieuw leven – opdat degenen die leven niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven en opgewekt is. Hij bevrijdt ons van zonden; Hij is gestorven om ons van onze zonden te bevrijden, zodat wij leven ontvangen, een nieuw leven ontvangen wat bevrijd is van zonde, en zodat wij niet meer voor onszelf zouden leven maar voor Hem, voor Hem die gestorven is en opgewekt.

En dan heb je dus echt een leven en ook gewoon relaxed. Het is toch heerlijk om zo in het leven te mogen staan: bevrijd van zonde, levend voor Hem. Dan hoef je ook je eigen boontjes niet te doppen, om het zo te zeggen. Dan kun je er gewoon op vertrouwen dat Hij voor je zorgt. Je hebt leven ontvangen voor Hem, je mag voor Hem leven. Ook over die zonde zouden wij niet tobben. Daar zijn we van bevrijd. Dat wordt ons natuurlijk wel voor allerlei andere dingen aangepraat door elkaar of door onze buren of weet ik veel, door de godsdienstige wereld. Maar de Schrift zegt dat we er bevrijd van zijn. Dat we bevrijd zijn van zonde, dat we dood zijn voor de zonde opdat we voor Hem zouden leven. Zo zouden wij rekenen.

Maar niet alleen voor onszelf, maar ook naar de ander toe. Zo mogen we ook elkaar rekenen. In Christus. Natuurlijk, als ik naar jullie kijk zie ik allemaal zondaren. Nee, zo zouden we niet naar elkaar kijken. We zijn allemaal in Hem bevrijd van zonde. We zijn in Christus en Hij is voor mij gestorven, maar ook voor die anderen. En daarom zijn we dood voor de zonden en levend voor God in Christus Jezus.

Nog wat tijd over zie ik.

De Losprijs Is voor Allen Betaald (1 Timotheüs 2) ↑ hoofdstukken

Ik wil nog even naar 1 Timotheüs 2. Dat had ik voor het mooie wellicht wat eerder moeten doen. Daar gaat het namelijk wel over een prijs die betaald is. Ik haalde dat al even aan, dat in de Schrift wel degelijk geleerd wordt dat er een prijs betaald is. Maar niet een prijs aan God of om de straf op onze zonde — niet dat daar een prijs voor is betaald. Maar er is wel degelijk een prijs betaald.

Voor het verband lees ik vers 5 even mee: "Er is één God, er is ook één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus." Eigenlijk is die eerste zin al het evangelie in een paar woorden. Er is één God. Er is één God die alles in zijn handen heeft. Die alles plaatst. Die met alles een doel heeft. Die ook zijn schepping liefheeft. God is liefde, zegt Johannes. Daar zou je eigenlijk al genoeg aan hebben met die wetenschap. Er zijn ook maar weinigen die dat weten: dat er één God is die alles in zijn handen heeft.

Maar er is één God, en er is ook één middelaar van God en mensen: de mens Christus Jezus. Die zichzelf gegeven heeft. Sterker nog, die geeft gevende zichzelf. Ook hier weer zo'n tegenwoordige tijd. Tot een losrantsoen, zegt de Statenvertaling. Een rantsoen voor allen. Hier staat dus ook een woord voor losprijs; een overeengekomen loskoopsom. Maar hij heeft dus de losprijs betaald en die heeft hij betaald voor allen. En daardoor zullen ook allen verlost worden.

Nogmaals, die prijs die hij betaalde — dus inderdaad dat hij stierf — dat was de hoogste prijs die hij kon betalen. Hij gaf zijn leven, hij stierf en God wekte hem daardoor op uit de doden. En in hem zijn allen gestorven; hij betaalde de losprijs voor allen. De mens werd gevangen gehouden door de dood. En om die dood te overwinnen moest hij opstaan uit de dood. Dus de prijs die hij betaalde was zijn sterven. Christus stierf, betaalde de prijs en dat deed hij om ons te bevrijden van zonde. Zodat wij nu dood zijn voor de zonde en levend voor God, voor hem in Christus Jezus.

Ik wil het voor nu hier maar bij laten over dit onderwerp. Er valt nog wel heel wat meer te zeggen. Je zou bijvoorbeeld een hele uiteenzetting kunnen geven van Schriftplaatsen die zeggen waarom Christus nu precies moest sterven. Er zijn nogal wat verschillende antwoorden op te geven vanuit de Schrift. Dat hij de dood moest overwinnen, dat hij de dood teniet zou doen. Maar ook dat hij ter dood was veroordeeld. Waarom moest Christus sterven? Ja, hij was ter dood veroordeeld. Dat zijn allemaal van die antwoorden die de Schrift ook wel zelf geeft.

Maar nergens lees je in ieder geval dat hij moest sterven om de straf op onze zonden te dragen of om een schuld te betalen aan God, waardoor Gods toorn gestild werd. Dat lees je in alle theologische werken en wat dan ook, maar je leest het niet in de Schrift. En als u denkt het wel ergens te lezen dan hoor ik dat graag en dan hebben we een onderwerp voor de volgende keer. Maar voor nu laat ik het hierbij.

📖 Categorie: Studies