In deze verzen geeft Paulus de conclusie die volgt op zijn uiteenzetting over het volk Israël. Zij stonden niet op Gods beloften, maar verklaarden: “alles wat Yahweh gesproken heeft, zullen wij doen”. Een misvatting van zelfrechtvaardiging die ook onder de Galaten populair was. Maar je valt daarmee uit de genade (Gal.5:4).
Israël werd beproefd en wij worden ook beproefd. Maar Paulus geeft de belofte dat wij niet boven vermogen beproefd zullen worden en dat God samen met de beproeving, ook de uitkomst zal geven, zodat wij de beproeving kunnen doorstaan. Op die belofte kunnen wij staan!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“God is trouw; Hij zal niet toelaten dat wij beproefd worden boven wat wij kunnen doorstaan, boven wat wij vermogen.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Wie Meent te Staan, Zie Toe Dat Hij Niet Valt ↑ hoofdstukken
Goedemorgen vrienden, ik ga verder met de bespreking van het vers in 1 Korinthe 10; bij vers 12 ben ik gebleven. Daar gaat Paulus een conclusie geven en ook in het volgende vers een geweldige belofte die toen actueel was, maar die nu nog steeds actueel is – die eigenlijk altijd actueel is. Maar dat is het vooral in een situatie waarin wij ons beproefd achten, waarin we te maken hebben met verdrukking of benauwdheid of dingen die we lastig vinden. Daar geeft Paulus in het volgende vers een belofte, maar hier gaat hij eerst concluderend samenvatten naar aanleiding van het voorgaande.
Laat ik het eerst maar lezen. Hij zegt: "Zodat: laat hij die meent te staan, uitkijken dat hij niet valt." Dit is de conclusie, samenvattend op het hele voorgaande in 1 Korinthe 10, waar Paulus heeft gesproken over het volk Israël als voorbeeld voor de Korinthiërs, als voorbeeld voor ons. We zijn hier in vers 12; de voorgaande elf verzen gaan erover hoe het volk Israël als geheel, allen waren uitgeleid uit Egypte en allen deel hadden aan de zegeningen van Mozes. De geestelijke spijs, de geestelijke steenrots, nou enzovoorts. Geestelijk voedsel, daar heb ik het over gehad. Wat natuurlijk allemaal in de zin van het volk Israël letterlijk was: de letterlijke steenrots, letterlijk voedsel, letterlijk Mozes. Maar het zijn allemaal typen en voorbeelden.
Nou, zij hadden daar allemaal deel aan gehad; dat is het punt wat Paulus maakt. Maar slechts een heel klein deel, twee man – Jozua en Kaleb – waren ingegaan in het beloofde land. De rest was neergeveld, gevallen dus in de woestijn. En Paulus concludeert dan: "Zodat: laat hij die meent te staan" – zegt hij tegen de Korinthiërs – "uitkijken dat hij niet valt." En wij staan, en wij zouden staan in de genade, en standvastig daarin zijn.
Vervallen van de Genade: de Waarschuwing aan de Galaten ↑ hoofdstukken
Paulus komt hier in 1 Korinthe 15, helemaal aan het einde, ook nog op terug: sta dan, word standvastig. Maar Paulus heeft – laat ik dat als voorbeeld aanhalen – een hele brief geschreven aan een ecclesia, of ecclesia’s; aan een groep of groepen mensen die stonden in de genade, maar die van de genade waren vervallen. Dat is de Galatenbrief.
Zij hadden het evangelie geaccepteerd, ontvangen zoals Paulus dat aan hen predikte: het evangelie van de genade Gods. En zij stonden in die genade, maar zij waren daarvan vervallen. Zij waren teruggevallen op eigen werken. Ze waren begonnen met genade en ze waren verder gegaan met werken. Als je dan rechtvaardig wilt leven, nou, dan moet je wel... noem het allemaal maar op.
En ook die Korinthiërs stonden in ieder geval niet zo standvastig. Maar de Galatenbrief is echt een voorbeeld waar Paulus dat ook zegt. Hij zegt ook letterlijk tegen hen dat ze van de genade vervallen zijn; ze waren daarvan afgevallen. Dus Paulus zegt: "Laat hij die meent te staan, uitkijken dat hij niet valt." Zoals het volk Israël, die dachten te staan, de belofte van God hadden en deelden in de zegeningen, maar toch stonden zij niet en vertrouwden zij uiteindelijk niet op God – op slechts een heel klein deel na.
De Belofte: Niet Beproefd Boven Vermogen ↑ hoofdstukken
Nou, en dan komt die geweldige belofte in het volgende vers: "Geen beproeving heeft jullie genomen, behalve wat menselijk is. En God is trouw, die niet zal toelaten dat jullie beproefd worden boven wat jullie vermogen. Maar Hij zal samen met de beproeving ook de uitkomst maken, zodat jullie het kunnen doorstaan."
Ja, dat is wat letterlijker vertaald, en velen zullen dit vers kennen uit de Statenvertaling of de NBG: "Ulieden heeft geen verzoeking bevangen" – bevangen, gegrepen, vastgepakt – "dan menselijke". Maar God is getrouw. De verzoekingen die wij ontvangen, die zijn slechts menselijk. En die kunnen wellicht zwaar zijn, maar dat blijven menselijke verzoekingen.
En Paulus belooft, hij verklaart plechtig: Maar God is trouw. God is trouw, Die niet zal toelaten dat jullie beproefd worden boven wat jullie vermogen. Boven wat jullie kunnen, boven wat jullie bij machte zijn, in staat zijn. Nou, dat is natuurlijk een geweldige belofte. God is trouw; Hij zal niet toelaten dat wij beproefd worden boven wat wij kunnen doorstaan, boven wat wij vermogen. Maar Hij zal samen met de beproeving ook de uitkomst maken of geven, zodat jullie het kunnen doorstaan.
Wij weten dus dat wanneer we leven uit de belofte, wanneer we opzien naar Hem, dan kunnen we verzocht worden. Het kan zwaar zijn weliswaar, maar God is trouw en Hij laat niet toe dat we beproefd worden boven wat we aankunnen, boven wat we vermogen, boven wat we bij machte zijn. En Hij zal samen met de beproeving, dus tegelijk met die beproeving, ook de uitkomst geven, zodat wij het kunnen doorstaan.
Vasthouden aan de Toekomst: de Voorbeelden van Jozef en David ↑ hoofdstukken
Nou, dat is geweldig. Ik denk dat een hele grote rol daarin speelt: weten wie je bent in Christus en ook je toekomst kennen. Wij zijn één met Christus, wij delen in Zijn positie en dat is de belofte die God ons gedaan heeft in Zijn Woord. In de toekomst zal alles rechtgezet worden; al het onrecht zal rechtgezet worden, en daarom kunnen we nu ook onrecht verduren en doorstaan.
Er zijn daar twee geweldige voorbeelden van in de Schrift; dat waren de eerste die me te binnen schoten, maar er zullen er ongetwijfeld meer zijn. Denk aan Jozef, hoe hij beloften had gehad en hoe God tot hem verborgenheden had gesproken in een droom. Jozef wist: "Ik zal regeren over mijn broeders." Daarna heeft hij jaren van ellende meegemaakt. Ik geloof dat hij zeventien was toen hij door zijn broers werd verkocht, en hij was dertig toen hij aan het hof van de farao in die positie werd gesteld als onderkoning. Dat is nogal een periode, maar al die tijd heeft hij volgehouden. Ondanks al het onrecht wat hem overkwam in het huis van Potifar en in de gevangenis, wist hij: God gaat de dingen rechtzetten. Hij zag op zijn toekomst.
Of wat dacht je van David? Hij was weliswaar tot koning gezalfd, maar hij werd vervolgd door Saul. Hij moest vluchten en leefde in spelonken en grotten. Dat was niet echt het huis van de koning, terwijl hij wel koning zou zijn. Maar ook David zag op de toekomst. Zo mogen wij ook, net als Jozef en David, zien op onze toekomst met Hem. Die is zeker en vast.
Laten we daarop dan ook staan, zoals het vorige vers zei: "Zodat: laat hij, die meent te staan, uitkijken, dat hij niet valt." God gaat ons dat geven in genade. Dat weten we, dat heeft Hij ons beloofd. Sta daarop, wees standvastig. De beproevingen die wij hebben, die kunnen wij doorstaan, want wij zullen niet boven vermogen beproefd worden en God zal ons samen met die beproeving ook de uitkomst maken.
Heerlijk om daarbij stil te mogen staan, ook in een tijd waarin zoveel onzeker is en zoveel heen en weer gaat. Denk aan het woeden van de natiën en golven van wind van leer — noem het allemaal maar op. Maar wij staan op Zijn belofte en op de Rots. En die Rots, dat zei Paulus al in 1 Korinthe 10, de geestelijke steenrots uit 1 Korinthe 10 vers 4, is Christus. Het is geweldig om daar zo bij stil te mogen staan. Volgende keer gaan we verder in vers 14. Tot dan!