Paulus sluit het hoofdstuk af met de opmerking dat er sprake is van een huwelijk, totdat één van beide huwelijkspartners overlijdt. Niet gevoel, maar ’trouw, tot de dood scheidt’ is het motto. Daarna is de weduwe of weduwnaar vrij om te trouwen, met wie hij of zij wil. Mits in de Heer. Of zoals Paulus in de 2e Korinthe brief zegt: “vorm geen ongelijk span met ongelovigen” (6:14).
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Een vrouw is gebonden door de wet zolang haar man leeft.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Gebonden Door de Huwelijkswet ↑ hoofdstukken
Hallo allemaal, beste kijkers. De laatste twee verzen van 1 Korinthe 7 wil ik nu bespreken, en dat zijn vers 39 en vers 40. Het is een vrij lang hoofdstuk waarin Paulus nogmaals antwoord heeft gegeven aan de Korintiërs op de vragen die bij hen speelden.
Die vragen hebben alles met het huwelijk te maken: met scheiding, met de duur van de geldigheid van een huwelijk, wat te doen als je vrijgezel bent, of wat te doen als je weliswaar een relatie hebt maar nog niet getrouwd bent, enzovoorts. Paulus sluit af met deze opmerking: "Een vrouw is gebonden door de wet zolang haar man leeft." Dit gaat natuurlijk over de wet, de huwelijkswet. De wet van het huwelijk, wat in feite een overeenkomst is, een contract tussen twee mensen.
Maar in de Schrift is een huwelijk datgene wat man en vrouw ook één maakt; die twee zullen één vlees zijn. En vandaar dat een vrouw gebonden is door de wet zolang haar man leeft. En andersom natuurlijk ook: de man is gebonden aan de vrouw door die huwelijkswet zolang zijn vrouw leeft. Dat betekent dus inderdaad: tot de dood scheidt. Paulus wist ook wel dat dit het ideaal is en dat het soms anders loopt.
Scheiding en de Gerichtheid op Verzoening ↑ hoofdstukken
In vers 11 was hij daarop ingegaan, ik breng dat nog even in herinnering. Maar in het geval dat zij gescheiden wordt – dit gaat over scheiding dus – laat haar ongehuwd blijven of laat haar met haar man verzoend worden. En een man zou zijn vrouw niet verlaten. Dat is hoe het er staat.
Maar wanneer er dus wel gescheiden wordt: blijf dan ongehuwd, zegt Paulus. Want het oogmerk daarbij is altijd verzoening. Dat de twee die één zijn door dat huwelijk, weer bij elkaar komen. Zoals God Zijn schepping opzoekt en met Zich verzoemt en die eenheid tot stand brengt. Gegarandeerd gaat Hij dat tot een goed einde brengen.
En zo worden wij ook opgeroepen, als er sprake is van scheiding, om ons verzoend op te stellen en de deur dus open te houden. Vandaar dat Paulus het ook niet over hertrouwen heeft in een dergelijke situatie, want daarmee gooi je die deur dus dicht.
Hertrouwen Na het Overlijden van de Partner ↑ hoofdstukken
In vers 39 heeft hij het overigens wel over hertrouwen, maar dat is pas wanneer een van de huwelijkspartners is overleden, want dan is het huwelijk pas echt ontbonden. Een vrouw is gebonden door de huwelijkswet zolang haar man leeft, maar in het geval dat haar man ter ruste wordt gelegd – de NBG zegt hier gewoon 'ontslapen', daar gaat het ook over; is overleden, is gestorven – dan is het huwelijk ten einde. Ter ruste wordt gelegd tot de dag dat hij opgewekt wordt, dat is natuurlijk het idee. Daarom is het ook wel mooi, dat rusten.
Maar in het geval dat haar man ter ruste wordt gelegd, is zij vrij om getrouwd te worden met wie zij wil. Dus dan zou zij weer kunnen trouwen en dit is ook echt de enige optie die Paulus noemt om te hertrouwen: wanneer één van de huwelijkspartners is overleden, want dan is feitelijk het huwelijk ontbonden. Paulus spreekt bij een scheiding er zelfs niet van dat het huwelijk ontbonden zou zijn. Ik liet net dat vers al zien; hij zegt: laat die deur open staan zodat een verzoening plaats kan vinden. Andere opties bespreekt hij wat dat betreft niet eens. In het geval dat haar man ter ruste wordt gelegd, is zij vrij om getrouwd te worden. Dan ben je dus vrij om te trouwen.
Trouwen in de Heer: Geen Ongelijk Span ↑ hoofdstukken
Maar, zegt hij erbij: met wie zij wil, mits in de Heer. En dat betekent dus dat wanneer je zou hertrouwen, dan doe je dat natuurlijk – ik zou het niet anders kunnen duiden dan als vanzelfsprekend – met iemand die ook een gelovige is. Iemand die zich ook onderwerpt en onderschikt aan zijn Heer.
In 2 Korinthe 6 – ik heb dat geloof ik wel een keer genoemd, maar ik weet niet of ik het vers opgezocht heb, volgens mij niet – in 2 Korinthe 6 vers 14 zegt Paulus: vorm geen ongelijk span met ongelovigen. Hij vergelijkt dat met een juk of wellicht een span waar een tweetal dieren een kar trekt. Nou, daar zet je geen paard en een ezel achter. Daar zoek je een gelijk span voor: twee paarden of twee ezels. Vorm dus geen ongelijk span met ongelovigen. Want als jij een gelovige bent en je vormt een span met een ongelovige, dan is het per definitie een ongelijk span. En dat gaat niet alleen over het huwelijk, dat gaat ook over je bedrijf of een business. Wanneer je bepaalde lasten, plichten of een juk op je neemt, dan is dat een span en dat zou je niet moeten doen met ongelovigen. Dat zou je jezelf niet moeten aandoen, maar die ander ook niet. Je gaat dan altijd water bij de wijn doen of je gaat vrijving krijgen. Want wat voor partnerschap hebben rechtvaardigheid en wetteloosheid? Of welke gemeenschap heeft licht met duisternis? Dat zijn tegenovergestelde begrippen.
Welke overeenstemming is er tussen Christus en Beliar? Daar ga ik nu even niet op in, maar welk deel heeft een gelovige met een ongelovige? Paulus bespreekt dat in 1 Korinthe 6, maar hij bespreekt het ook op andere plekken; in Efeze en volgens mij ook in Galaten is er een schriftplaats die zegt dat ongelovigen geen lotsdeel hebben in het koninkrijk van God en van Christus. De gelovige heeft wel dat lotsdeel; dat is ons deel en dat is niet het deel van de ongelovige. En hier zegt hij het ook – dit is natuurlijk al breder getrokken: welk deel heeft een gelovige met een ongelovige? Ook hier in het praktische leven op aarde is dat natuurlijk zo.
Om weer terug te keren naar 1 Korinthe 7: als haar man overleden is, is zij vrij om getrouwd te worden met wie zij wil, mits in de Heer.
Paulus' Advies Om Ongetrouwd te Blijven ↑ hoofdstukken
Maar, zegt hij, toch is zij naar mijn mening gelukkiger indien zij zo zal blijven. Namelijk wanneer haar echtgenoot overleden is, dat zij alleen zou blijven. Paulus blijft bij zijn standpunt dat het ideaal is om vrijgezel te zijn. Dan heb je je handen vrij. Ik ga daar nu verder niet meer op in, want Paulus heeft dat al zo vaak naar voren gebracht in dit hoofdstuk en ik dus ook.
En dan voegt hij er nog aan toe: "en ik meen ook de Geest van God te hebben." Ik meen echter ook Geest van God te hebben. Nou, dat kun je wel zeggen. Hij schreef deze brieven door God geïnspireerd; volgens 2 Timotheüs 3 vers 16 zijn ze door God ingeblazen, door God geïnspireerd.
Dus daar zouden wij zeker acht op slaan. Of het nu is dat Paulus rechtstreeks zo'n woord van God ontvangen heeft of zijn eigen mening geeft als apostel, dat weegt allebei zwaar. Nou, laat ik het hier maar bij laten voor deze keer en de volgende keer verder gaan in 1 Korinthe 8, een nieuw hoofdstuk, bij vers 1. Tot dan!