de Zoon van Zijn liefde

In Kolossenzen 1 geeft Paulus een krachtige en verheven beschrijving van de Zoon van Gods liefde. God heeft Hem aangesteld als de Eerstgeborene van zowel de oude als de nieuwe schepping. Alles wat God met Zijn schepping van plan is, wordt door en in Zijn Zoon tot vervulling gebracht. Dit plan omvat de gehele schepping. Kolossenzen 1 vormt de kern van het evangelie.

De kwaliteit van de video laat te wensen over, maar ook het scherm staat er maar half op.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze Bijbelstudie behandelt Kolossenzen 1, een iconisch gedeelte waarin de heerlijkheid van de Zoon van Gods liefde wordt beschreven. Hij wordt voorgesteld als de afbeelding van de onzichtbare God en de eerstgeborene van zowel de oude als de nieuwe schepping. In, door en tot Hem is het complete heelal geschapen, en alle dingen vinden hun samenhang in Hem. Daarnaast legt de studie de nadruk op het doel van Zijn offer: God gaat door het bloed van het kruis de gehele schepping, in hemel en op aarde, volledig met Zich verzoenen. Deze alomvattende verzoening van alle dingen is de ware hoop van het evangelie.

Besproken Schriftgedeelten: Kolossenzen 1, 1 Korinthe 15, Galaten 1:4, Kolossenzen 3, Romeinen 8, Mattheüs 3:17, Kolossenzen 1:20, 1 Timotheüs 2:6, Lukas 4, Exodus 3, Openbaring 13, 2 Korinthe 4:4, Efeze 1, 1 Korinthe 7, Efeze 2:16, Efeze 2, Filippenzen 2, Efeze 3:2, Efeze 4:21

“De Zoon van Gods liefde is Gods afbeelding, Gods icoon, waarin, waardoor en waartoe God alles heeft geschapen.”

Introductie en Lezing van Colossenzen 1 ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen allemaal. Fijn om hier weer in jullie midden te zijn. Ik wil jullie deze ochtend eens meenemen naar een gedeelte uit een brief van Paulus. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat dit gedeelte één van de hoogtepunten is uit de brieven van Paulus. Het is echt een gedeelte waarin hij... ik heb de studie de titel meegegeven: 'De Zoon van Zijn liefde'. We zullen straks zelf zien waarom, maar in dit gedeelte wordt de Zoon van Gods liefde beschreven. Wie is Hij in al Zijn majesteit? Ik mag wel zeggen dat het een iconisch gedeelte is. Dat zeg ik ook niet helemaal zonder reden op die manier, maar daar komen we nog wel op terug.

Hierin wordt de Zoon voorgesteld. Wie is Hij? En ook welke taak, welke functie heeft God Hem gegeven? Wat gaat Hij daarin bereiken? Dat wordt allemaal in dit gedeelte besproken. Net zoals in het gedeelte uit 1 Korinthe 15 dat Herman zojuist noemde, wordt ook hier een en ander beschreven waar nogal wat misverstanden over bestaan. Nou, dat is in dit hoofdstuk niet anders. Dus ik dacht: laat ik jullie eens meenemen naar dit gedeelte. Het is een brief van Paulus, en ook nog eens een van de gevangenisbrieven. Ik zeg er altijd maar bij dat ik er een beetje moeite mee heb om ergens te beginnen en ergens op te houden. Dat heb je nu eenmaal in die brieven van Paulus, en dat heb ik met name in de Efezebrief en de Kolossenzenbrief. Daar schrijft de apostel zulke lange zinnen waar zoveel in staat. Ik heb daar keuzes in moeten maken en die zal ik ook proberen toe te lichten. Dat heeft natuurlijk ook met de tijd te maken; we moeten toch een beetje binnen de tijd blijven. Ik weet niet binnen welke tijd precies, maar ongeveer.

Maar: de Zoon van Zijn liefde. Laat ik eerst het gedeelte even helemaal lezen, althans het gedeelte dat ik wil bespreken. Zodat we straks kunnen gaan inzoomen op zinnen, zinsdelen en ook op woorden. Maar laten we eerst even een stap terug doen en het hele gedeelte lezen. Kolossenzen 1, ik lees vanaf vers 13:

Hij, die ons redt vanuit de autoriteit of de macht van de duisternis, en ons overplaatst tot in het koningschap van de Zoon van Zijn liefde. In Wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden. Hij is de afbeelding van de God, de onzichtbare, eerstgeborene van heel de schepping. Want in Hem werd het al geschapen, wat in de hemelen is en wat op de aarde is. Het zichtbare en het onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij autoriteiten. Alles is door Hem en tot in Hem geschapen. En Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem. En Hij is het Hoofd van het lichaam, de ecclesia. Hij is de oorsprong, de eerstgeborene uit de doden, opdat Hij in alles de eerste zou zijn. Want de gehele volheid heeft een welbehagen om in Hem te wonen en door Hem het al, of het alles, geheel te verzoenen tot in Hem. Vrede makend door het bloed van Zijn kruis, hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemelen is. Ook jullie, die eens vervreemd waren en vijanden in het denken en in de boosaardige werken, verzoent Hij nu geheel. In het lichaam van Zijn vlees, door Zijn dood, om jullie heilig, smetteloos en niet aan te klagen voor Zijn aangezicht te presenteren. Aangezien jullie blijven in het geloof, gefundeerd en standvastig, en niet afgebracht worden van de hoop van het evangelie dat jullie gehoord hebben en dat geproclameerd wordt in de gehele schepping onder de hemel, waarvan ik, Paulus, een dienaar werd.

Ja, tot zover. Daar hebben we onze handen vol aan, denk ik. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer u meegelezen heeft, u denkt: "Nou, daar zitten wel wat zinnen, zinsdelen en verzen bij die toelichting behoeven. Wat staat daar nou precies?" Nou, we gaan de verzen één voor één doornemen. Ik zei al dat ik ergens moet beginnen, en ik begin in vers 13.

Gered uit de Macht van de Duisternis ↑ hoofdstukken

En daar staat: Hij die ons redt vanuit de autoriteit of de macht van de duisternis. Ja, en hier is al wat voorafgegaan; dat blijkt ook wel, denk ik, uit wat hier staat. Er wordt gerefereerd aan 'Hij' en dat gaat over het voorgaande. Wat Paulus beschrijft in die eerste verzen van Kolossenzen, is dat hij ook dankt en bidt voor de Kolossenzen: dat ze mogen vervuld worden met alle wijsheid en geestelijk inzicht en het besef van Gods wil. En ook van het besef van God. Dus besef van Zijn wil en besef van God; dus wie God is. Nou, dat besef van wie God is en wat Zijn wil is, dat wordt in dit gedeelte beschreven.

Ik weet niet wat voor vertaling jullie gebruiken. Ik heb hier een Statenvertaling liggen en daar staat een kopje boven deze pericoop, boven vers 9 is dat. Dan nog wat verder terug. Daar staat: 'De heerlijkheid van Christus en zijn evangelie'. Dat is een opschrift wat al meer dan vijfhonderd jaar oud is, maar dat dekt de lading wel. De heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie, Zijn goede bericht. Wat is nu de heerlijkheid, de eer van Christus? Nou, dat wordt in dit gedeelte beschreven. En eigenlijk wilde ik beginnen bij vers 15, want daar gaat Paulus de Zoon voorstellen, maar ik neem er toch een kleine aanloop. En we hebben ook gelezen over: ja, wat is nu het evangelie? De 'hoop van het evangelie' noemt hij dat in vers 23. Wat is de hoop van het evangelie? Dus 'De heerlijkheid van Christus en zijn evangelie' had ik het ook als titel mee kunnen geven. Maar hier gaat het over 'Hij', God, die ons redt vanuit de autoriteit of de macht van de duisternis.

Dus wij zijn gered uit de duisternis. Wij leven nog steeds te midden van een wereld die in duisternis is, maar wij worden daaruit gered. Het is een andere brief, Efeze, waar Paulus ook bidt voor zijn lezers om verlichte ogen van het hart. Want we leven in een wereld die in duisternis is, een boos tijdperk, een boze aion, waarin de god van deze aion — de satan — regeert. Hij is de god van deze aion; deze wereld is in principe zijn domein. Het is gedelegeerde macht, maar hij is de god van deze aion. En de wereld leeft in de macht van de duisternis. En de wereld is ook in duisternis, is onwetend en weet ook niet waar ze vandaan komt en waar ze naartoe gaat. Maar Hij redt ons vanuit de autoriteit van de duisternis. En bijvoorbeeld in Galaten 1 vers 4 zegt Paulus dat Hij ons uittilt uit deze tegenwoordige boze aion. Nou, dat zijn andere woorden waarmee je ongeveer hetzelfde zegt als hier staat: Hij redt ons uit de autoriteit van de duisternis.

Overgeplaatst tot in Zijn Koningschap ↑ hoofdstukken

Hij plaatst ons over. Ik heb altijd de neiging om, als ik dit vers bespreek, dat laatste gedeelte nog niet te noemen en dan te zeggen: Hij die ons redt vanuit de macht van de duisternis en ons overplaatst tot in... en vul dan maar in wat op de puntjes zou moeten staan. Dan zou je volgens mij zeggen: die ons overplaatst tot in het licht. Toch? Uit de duisternis in het licht. Maar er staat: tot in het koningschap van de Zoon van Zijn liefde. Maar dat is natuurlijk hetzelfde.

Dat woord koningschap wordt meestal vertaald met koninkrijk. Dat kan allebei. Bij een koninkrijk denken we meer aan een gebied en bij koningschap denken we meer aan een functie, maar dit woord kun je zowel vertalen met koningschap als met koninkrijk. En als je het zou vertalen met koninkrijk, dan is dat natuurlijk een verborgen koninkrijk. Het koninkrijk werd niet geopenbaard omdat Israël de komende Koning afwees. Het koninkrijk werd verborgen en de Koning – de Koning-Messias, de Heer Jezus Christus – is nu aan de rechterhand van God in de hemel. Dat is trouwens Kolossenzen 3. Hij is dus verborgen.

Maar er staat hier dat wij niet slechts geplaatst zijn onder Zijn koningschap, maar er staat dat wij zijn overgeplaatst tot in het koningschap. Namelijk: wij zijn geplaatst tot in Hem. Wij hebben deel aan Hem. We hebben het ook net gelezen, want wij zijn de ecclesia – of anders gezegd de gemeente – en wij zijn Zijn lichaam. Wij behoren dus tot Hem. Dus wij zijn niet slechts geplaatst onder Hem, maar in Hem. En dat is een van de waarheden die Paulus bekendmaakt in deze brief, in de Kolossenzenbrief en natuurlijk ook in de Efezebrief.

En hij noemt dit... ja, daarom heb ik er dus moeite mee om zomaar in dit gedeelte binnen te vallen en ergens te gaan beginnen. Want Paulus had het hiervoor over het lotbezit of het lotsdeel van de heiligen; dat zijn de gelovigen in het licht. Maar het lotsdeel, het lotbezit, dat is een woord dat meestal vertaald wordt met erfenis. Maar dat is het deel, het aandeel, het lotsdeel of lotbezit wat wij zullen ontvangen. En dat is natuurlijk ook een erfenis, alleen hebben we bij een erfenis vaak andere associaties. Maar een erfenis, een lotsdeel of lotbezit is simpelweg dat wat wij ontvangen.

Maar dat wat wij ontvangen, het lotbezit van de heiligen, is hetzelfde als wat Hij ontvangt. En dat is het grote geheim dat Paulus bekendmaakt in zijn brieven: dat de gelovigen van de gemeente, van de ecclesia die Zijn lichaam zijn en tot Zijn lichaam behoren, delen in Zijn positie. Dus wij zijn overgeplaatst tot in het koningschap van de Zoon van Zijn liefde. Wij hebben deel aan alles wat aan de Zoon van Gods liefde is beloofd. Dat wordt onder andere ook beschreven in dit hoofdstuk: de hele schepping valt Hem toe als de Zoon. Dus onze positie is in Hem als Zijn lichaam, dus wij zullen daarin delen.

Daar zien we nu natuurlijk nog helemaal niets van, maar dat is toekomst. Ik noemde net Kolossenzen 3, maar ook dit is Kolossenzen 3: Hij is verborgen aan Gods rechterhand, ons leven is met Christus verborgen in Hem, en wanneer Hij geopenbaard zal worden, zullen wij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid. En wij zullen dus – dat staat weer in Romeinen 8, ik zeg het graag op veel manieren want het heeft vele aspecten – ook als zonen aangesteld worden. Hij is dé Zoon, maar wij zullen als zonen worden aangesteld. Dan staat er in Romeinen 8 dat Hij, dé Zoon, de Eerstgeborene zou zijn onder vele broederen.

Dus wij zijn broederen, Zijn broers. En dus medezonen en mede-erfgenamen, mede-lotbezitters die samen delen in wat Hem toekomt. Wat Hem toekomt, dat is ook ons deel. En daarom zijn wij overgeplaatst, niet slechts onder het koningschap van de Zoon van Zijn liefde, maar tot in. De Zoon van Zijn liefde... ja, dat is wel een mooie term, die is dubbelzinnig. Want die zou je kunnen lezen als Zijn geliefde Zoon. Ik heb er maar een verwijzing naar Mattheüs 3 vers 17 bij gezet, waar een stem uit de hemel klonk: "Dit is Mijn geliefde Zoon in Wie Ik al Mijn welbehagen heb." Dat was Gods stem die klonk bij Zijn doop door Johannes de Doper.

Maar je zou dit ook kunnen lezen, de Zoon van Zijn liefde, als de Zoon in Wie God Zijn liefde voor Zijn schepping betoont, demonstreert. Hoe lief heeft God Zijn schepping? Kijk naar de Zoon. En dat is wat Paulus in dit gedeelte naar voren brengt. We lazen net over het bloed van het kruis, maar het bloed van Zijn kruis – dat is vers 20, dus ik ga nu wat sneller vooruit – dat is het bloed dat Hij vergoot. De wereld kruisigde Zijn Zoon, de wereld kruisigde Zijn Zoon. Maar God gaat door die ultieme daad van vijandschap heel de schepping het leven geven. Dus in de Zoon demonstreert God de liefde voor Zijn schepping.

Verlossing en Bevrijding van de Zonde ↑ hoofdstukken

In Wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden. Dat woord 'verlossing' is opgebouwd uit delen die wijzen op losmaking. In het Grieks staat daar *apolutrosin*, en in dat woord zit *lutron* verborgen. *Lutron* betekent 'losprijs'. *Apolutrosin* is dus het vrijkopen door middel van een losprijs. In 1 Timotheüs 2 vers 6 staat dat de losprijs is betaald voor allen, en daar wordt precies dat woord *lutron* gebruikt. Wij hebben dus verlossing, en dat betekent dat wij zijn losgekocht. De prijs is betaald en de gedachte is dat wij zijn vrijgekocht zoals een slaaf wordt losgekocht. Een slaaf is dan geen slaaf meer, want hij is vrijgekocht; hij is dus vrij.

Alles waar wij aan gebonden waren — we leefden immers in de slavernij van de zonde — dat is voorbij. Wij zijn vrijgekocht, en dat wordt in het vervolg nog verder uitgewerkt. Het is wat doorgaans nogal magertjes vertaald wordt als 'de vergeving van de zonden'. Overigens heeft dat woord 'verlossing' ook het begrip 'lossing' in zich, zoals we dat kennen uit het Oude Testament, uit de Tenach. Een lossing vindt plaats wanneer een slaaf wordt losgekocht, maar ook wanneer de 'losser' optreedt om het verloren familiebezit terug te kopen. We vinden dit prachtige voorbeeld in het boek Ruth. Dat hele concept zit in dit begrip opgesloten.

Vergeving veronderstelt schuld. Bij de vergeving van zonden wordt er niet meer met die zonde gerekend, maar eigenlijk staat het er nog sterker. Er is sprake van aflating, oftewel loslating. Als we naar Lukas 4 gaan — ik heb op de dia alleen het gedeelte afgedrukt waar het mij om gaat — dan zien we dat de Heer Jezus opstaat in de synagoge en een stuk voorleest uit Jesaja. Daar staat: "om aan gevangenen loslating te verkondigen en verbrokenen heen te zenden in vrijheid." Zo vertaalt de NBG-vertaling dit. Ik had die woorden 'loslating' en 'vrijheid' eigenlijk dik moeten drukken of moeten cursiveren, want in het Grieks staat daar twee keer hetzelfde woord: *aphesin*.

In deze passage uit Lukas is het dus niet vertaald met 'vergeving', maar met 'loslating' en 'vrijheid'. Wij hebben dus de loskoping in Hem; in Wie wij de verlossing hebben, de bevrijding van de zonde. En dat is werkelijk wat anders dan alleen maar vergeving van zonden. Als je bevrijd bent van de zonde, dan is dat simpelweg verleden tijd. Dan heeft het geen invloed meer op je. Wij zijn bevrijd van de zonde zoals een slaaf bevrijd is uit de slavernij. Zo'n slaaf is vrij om te gaan en staan waar hij wil; hij is geen slaaf meer. En zo zijn wij dus ook geen slaven meer van de zonde.

Dan komen we nu bij vers 15.

De Zoon als Afbeelding van de Onzichtbare God ↑ hoofdstukken

De Zoon van Zijn liefde, wie is Hij? We zijn overgezet uit de macht van de duisternis en overgeplaatst in het koningschap van de Zoon van Zijn liefde. Hij is de afbeelding van de God, de onzichtbare, zo staat het er letterlijk. God is onzienlijk, onzichtbaar. Wanneer God Zich laat zien, dan gebeurt dat op een specifieke wijze. In het Oude Testament, in de Tanakh, was dat door middel van engelen. Als je bijvoorbeeld in Exodus 3 leest, dan staat er dat Yahweh, de HEERE, aan Mozes verscheen. Een vers verder staat dat de Engel des HEEREN tot Mozes sprak. Daar verscheen God dus door middel van engelen. Zelfs Mozes kreeg de wet door bemiddeling van engelen, zo staat het in de Galatenbrief. Maar nu laat God Zich zien in Zijn Zoon. Hij is het beeld van de God, de onzichtbare.

Het woord 'afbeelding' is het Griekse *eikon*, waar ons woord 'icoon' van afgeleid is; vandaar dat ik zei dat dit een iconisch hoofdstuk is. Een *eikon* is een beeld of een afdruk. De eerste keer dat dit woord in de Evangeliën voorkomt, is in Matthäus 22. Daar komen de leidslieden van het volk naar Jezus toe met de vraag of het geoorloofd is om belasting te betalen. Dat was een strikvraag waar Hij ogenschijnlijk geen goed antwoord op kon geven. Als Hij 'ja' zou zeggen — de belasting was immers voor de Romeinen — dan zouden de Joden zeggen dat Hij heulde met de vijand. Als Hij 'nee' zou zeggen, konden ze naar de Romeinen stappen om te melden dat er een oproerkraaier was die zei dat er geen belasting betaald mocht worden.

De Heer vraagt daarop om de belastingmunt, de denarius, te laten zien. Hij vraagt: "Wiens *eikon*, wiens afbeelding is dit?" Zij antwoorden dat deze van de keizer is, want het hoofd van de keizer stond erop. Net zoals op onze euro’s tegenwoordig koning Willem-Alexander staat. Ik zat vroeger in de kerk altijd de guldens te bestuderen die ik in de collectezak moest gooien; daar stond koningin Beatrix op. We zeggen dan: "Dat is Beatrix", "Dat is Willem-Alexander" of "Dat is de keizer". Maar het is een afbeelding, een icoon van de persoon.

Ik heb zelf jarenlang voor mijn werk langs het Feyenoordstadion gefietst. Ik weet niet of ik dat hier mag zeggen of dat jullie meer op Amsterdam georiënteerd zijn, maar het is een illustratief verhaal. Bij het stadion stond een beeld van Koen Moulijn, de iconische linksbuiten van Feyenoord. Als je vraagt wie dat is, zeg je: "Dat is Koen Moulijn." Maar natuurlijk is hij dat niet; het is een beeld van hem. Inmiddels staat het beeld binnen de hekken, omdat supporters van een andere club hem een petje hadden opgezet, een shirt hadden aangetrokken en er wat bij hadden geschreven — en dat was toevallig die club uit Amsterdam. Dat wilden ze niet nog een keer laten gebeuren, dus hij staat nu beveiligd.

Het gaat erom dat God de onzienlijke is en Hij een afbeelding heeft. In Hem laat God zien wie Hij is; Hij is Gods beeld. Hij is dus niet God Zelf, maar Gods beeld. In de kanttekeningen van de Statenvertaling wordt gesproken over de heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie. Als je zegt dat Christus God is, ontdoe je Hem — hoewel dat heel vroom klinkt — van Zijn heerlijkheid. Want Zijn heerlijkheid is precies wat hier staat: dat Hij het beeld van God is. Hij is de afbeelding van God. Hij is de Zoon van God, de Zoon van Gods liefde en Zijn beeld. De onzichtbare God laat in Hem zien wie Hij is.

In Openbaring 13 wordt gesproken over het beest, dat ook een beeld voor zichzelf laat maken; een beeld dat gaat spreken. Men zegt wel dat Satan de 'aap van God' is; hij aapt veel dingen na, waaronder dit principe dat hij zichzelf een beeld laat aanmeten. God heeft Zich echter een beeld bereid. Daarom staat er in de wet dat je geen gesneden beelden van God mag maken. God maakt namelijk Zelf Zijn beeld. Hij is het beeld van de onzichtbare God. In 2 Korinthiërs 4 vers 4 staat dat letterlijk, en ook Hebreeën 1 vers 1 tot 3 is een geweldig gedeelte waarin de Zoon wordt voorgesteld. Daar staat dat Hij de afstraling van Gods heerlijkheid is en het afgedrukte beeld van Zijn wezen. Dat is wie de Zoon is.

De Eerstgeborene Waarin het Al Is Geschapen ↑ hoofdstukken

Hij is de eerstgeborene van heel de schepping, of de eerstgeborene van elk schepsel. Hij is dus niet de eerste in volgorde, maar de eerste in rangorde. Adam werd in Zijn beeld geschapen. Dus toen God Adam schiep, had Hij om het zo te zeggen de laatste Adam al op het oog. Adam werd in Zijn beeld geschapen en de Heer Jezus Christus werd natuurlijk later in de tijd geboren in het vlees, maar Hij is aangesteld tot eerstgeborene van heel de schepping. Dat had God al voor ogen toen Hij deze schepping maakte; Hij had de Zoon in beeld.

Als je het woord 'eerstgeborene' gewoon letterlijk neemt, zou je veronderstellen dat Hij als eerste geboren zou zijn. Maar als we het boek Genesis een beetje kennen, dan weten we dat eigenlijk per definitie degene die het eerste geboren werd, nooit de eerstgeborene werd. Volgt u die? Ik zal een voorbeeld noemen: Jakob en Ezau. Ezau werd eerst geboren, maar Jakob werd aangesteld tot eerstgeborene. Zo kan ik een heel rijtje geven. We gaan heel nauwkeurig lezen: Hij is eerstgeborene van heel de schepping. De Zoon is dus een schepsel, Hij is onderdeel van de schepping. God is geen onderdeel van de schepping, maar de Zoon is in die zin ook geen God. Kijk, de eerste van de maanden is een maand. Paulus noemt zichzelf trouwens de eerste van de zondaren, wat betekent dat hij een zondaar is. Zo zou ik honderd voorbeelden kunnen noemen. De eerstgeborene van de schepping is dus ook deel van de schepping. Hier gaat het om de oude schepping, en even verderop zullen we zien dat Hij ook de eerstgeborene van de nieuwe schepping is.

Kijk wat hier staat: "In Hem werd het al geschapen." De zin loopt dus als volgt: Hij is de eerstgeborene, niet omdat Hij als eerste geboren werd, maar *want* in Hem werd het al geschapen. *Ta panta* staat hier: het alles, het al. Ik heb het vertaald met 'het al' of 'het alles'. Hij is de eerstgeborene en Hij wordt tot eerstgeborene aangesteld omdat in Hem alles, het al, werd geschapen. Hij is het 'concept'. Ik zet dat woord altijd maar tussen haakjes, want ik weet niet hoe dat bij u op het werk is, maar concepten belanden meestal in de prullenbak of ze zijn in ieder geval niet klaar. Maar een concept is wel een idee; het heeft te maken met een opzet, een doel, een plan of een ontwerp. En de Heer Jezus Christus is het doel, het ontwerp en het plan waarin alles is geschapen. U zegt misschien dat dit heel menselijk gesproken is, maar ik zou niet weten hoe ik het anders moet zeggen. In Hem werd alles geschapen. Als we een cirkel zouden trekken, dan is dat Christus: in Hem werd alles geschapen. Er is niets dat buiten Hem om geschapen is. God maakte alles met Hem voor ogen, met Hem in beeld.

Daar hebben we ook een voorbeeld van in de Bijbel, namelijk toen Mozes de tabernakel moest maken. Tegen Mozes werd gezegd: "Maak die tent, die tabernakel naar het model dat jou op de berg getoond is." Ik vraag me wel eens af wat Mozes daar nu gezien heeft. Zou hij een maquette hebben gezien van die tabernakel? Dat denk ik eigenlijk niet. Ik denk dat God hem dingen heeft verteld die hij moest uitdrukken in materie. Ik zie sommigen een beetje bedenkelijk kijken, maar ik zal het uitleggen. De tabernakel spreekt namelijk van hemelse dingen. Paulus zegt bijvoorbeeld dat de hogepriester op Grote Verzoendag het heiligdom inging en daar bloed sprenkelde op de ark van het verbond, en dat dit een uitbeelding is van de Heer Jezus Christus die na Zijn opstanding eenmaal is ingegaan in het heiligdom – de ware tabernakel, namelijk de hemel zelf. Daarmee weet je dus dat die tabernakel een beeld is van de hemel en dat die hogepriester een beeld is van Christus.

Heeft God nu tegen Mozes gezegd: "Jij moet een tent maken en dan gaan we een hogepriester inzetten die één keer per jaar naar die ark van het verbond gaat, en die ark moet je van hout maken en overtrekken met goud"? Of heeft God Mozes bepaalde geestelijke waarheden verteld die Mozes vervolgens uit ging drukken, waardoor die tabernakel tot stand is gekomen? Ik denk zelf dat laatste. Mozes stelde daar ook mannen voor aan, Bezaliel en Aholiab, die dat moesten doen; dat waren echt kunstenaars, dat lees je daar ook. Maar zoals Mozes de tabernakel maakte vanuit wat hem op de berg getoond was, zo heeft God met Christus als uitgangspunt deze wereld geschapen. In Hem werd alles geschapen.

Bij Johannes heet dit de *Logos*. Daar kunnen we ook een ochtend over spreken, misschien nog wel meer, maar in Johannes staat: "In het begin was het Woord." Wat men nu meestal doet, is vragen wie het Woord is, en dan zegt men: "Dat was Christus." Men concludeert dan: "In het begin was Christus bij God." Ja, dat is wel zo, maar nog niet *als* de Christus, maar als het Woord. En dat staat hier: "In het begin was het Woord en het Woord was naartoe de God." Dus alles wat God sprak, sprak van Hem. En toen God schiep, spraken de dingen die Hij maakte ook weer van Hem. Dat was dus ook weer "naartoe de God". En God was het Woord. In hetzelfde was het leven en het leven was het licht der mensen. Dat gaat allemaal over het Woord. En dan in vers 14 staat er: "En het Woord werd vlees en heeft onder ons gewoond", of getabernakeld. Het heeft tijdelijk onder ons verbleven, dat is het idee.

Toen het Woord vlees werd... de Heer Jezus Christus is dus het vlees geworden Woord van God. Hij is die *Logos*. Gods Woord is niet alleen maar wat Hij spreekt, maar dat zijn ook Zijn gedachten en Zijn ideeën. Wat God wil, het doel wat God wil bereiken en hoe Hij dat wil bereiken, dat is allemaal die *Logos* en dat is vlees geworden in de Heer Jezus Christus. En dus in Hem werd alles geschapen; dat had God voor ogen toen Hij deze schepping schiep. Dan staat er: "wat in de hemelen is, wat op de aarde is, het zichtbare en het onzichtbare." Het is namelijk heel veel wat wij niet zien, wat ook door Hem is gemaakt. Daar gaat het hier dus ook allemaal over in dit hoofdstuk. Het gaat over heel de schepping. In Hem is alles geschapen, wat in de hemel is, wat op aarde is en nog eens toegelicht: het zichtbare en het onzichtbare. En dan: "hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij autoriteiten." Alles is door Hem en tot in Hem geschapen.

De Zoon van Gods liefde is Gods afbeelding, Gods icoon, waarin, waardoor en waartoe God alles heeft geschapen. Dat 'waardoor' kan in het Nederlands misverstanden oproepen, omdat je daaruit zou kunnen concluderen dat Hij dan de medeschepper is en dat de Heer Jezus Christus erbij was toen God die dingen schiep. Maar dat geloof ik niet, want er zijn Schriftplaatsen waarin staat dat God zegt: "Ik alleen heb de aarde gemaakt" of "Ik alleen heb de hemelen uitgebreid." Hij is de Schepper. God heeft dus alles *in* Hem geschapen, maar ook *door* Hem – 'doorheen Hem', hoe zeg je dat in goed Nederlands? God had Hem in gedachten waardoor Hij alles schiep in Hem, maar ook waartoe: alles is door Hem en tot in Hem geschapen.

Alles heeft zijn bestemming in Hem. Anders gezegd: alles heeft zijn bestemming in Hem. En daar gaat dit hoofdstuk ook over. Alles komt uiteindelijk bij Hem terecht, om het zo te zeggen. Kijk naar die zinnen: "want in Hem werd het al geschapen, wat in de hemelen is en wat op de aarde is, het zichtbare en het onzichtbare". Dat is de reikwijdte. Dat is dus alles. Het is alomvattend. Heel de schepping, het al, het alles, het heelal. Dat is ook een leuke term, het heelal. Dat vind ik een leuke term omdat die dubbelop is: het heel en het al, geheel en al dus. Maar om maar te zeggen: het is alles. Alles is in Hem geschapen, dus die reikwijdte is alomvattend.

En het volgende: tronen, heerschappijen, overheden, autoriteiten. Dat spreekt weer van hiërarchie, zoals ze dat noemen, een rangorde. Dus ook al die machten – om het dan maar even samen te vatten in één woord – zijn door Hem geschapen. En daar staat Hij dus natuurlijk boven, maar dat zullen we straks ook nog wel zien. Hij heeft de allerhoogste positie gekregen, namelijk boven al die overheden en machten. Dus boven alle machten die wij kennen, de zienlijke en de onzienlijke, maar natuurlijk ook de onzienlijke machten.

En Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem. Want Hij is de eerstgeborene van heel de schepping, dus Hij is vóór alles. Dat is ook weer de rangorde. Hij staat in een rangorde boven – dat is een ander voorzetsel natuurlijk – maar boven al die overheden en machten enzovoort. Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem. Tja. Alles staat samen in Hem. De NBG heeft hier: "alle dingen hebben hun bestaan in Hem". De Statenvertaling: "alle dingen bestaan tezamen door Hem". Dat is een ander voorzetsel. Ik zag het mooi in de NCV, de Nederlandse Concordante Vertaling: "alle dingen hebben hun samenhang in Hem".

Kijk wat hier staat; het lijkt me best lastig om dit te vertalen. Dus ik heb echt wel begrip voor de NBG-vertalers en de Statenvertalers. Hoe vertaal je dit nu: "alles staat samen in Hem"? Maar je hebt daar andere mooie woorden voor, coherentie bijvoorbeeld. Alles heeft zijn samenhang in Hem. Dus alles, alles in de schepping. Op zich is het logisch wat hier staat, want alles is in Hem geschapen, door Hem geschapen en tot in Hem geschapen. Ja, dan is het logisch dat alles in deze schepping zijn samenhang heeft in Hem en dus ook alles spreekt van Hem.

Kijk, God heeft deze schepping gemaakt met het oog op Zijn Zoon. Hij had Zijn Zoon voor ogen, Zijn Zoon in beeld. En vanuit dat startpunt, laat ik het zo maar even zeggen, heeft Hij alles gemaakt. Dan is het toch ook logisch dat alles wat Hij gemaakt heeft op de een of andere manier spreekt van Hem? Nou, ik sta hier wel vaker en dan hebben we het over het geschreven woord. Dat spreekt ook allemaal van Hem. "De schriftuur en de creatuur" is zo'n term. Maar de Schrift spreekt van Hem, maar de creatuur, de schepping, spreekt dus ook van Hem. Dus alles in de Schrift spreekt op de een of andere manier van God en Zijn Zoon en het plan dat Hij heeft. Nou ja, dat hoef ik hopelijk niet uit te leggen, want dat doe ik hier wel vaker. Maar zo zijn ook de dingen in de schepping: die houden verband met Hem, die spreken van Hem.

Ik noem maar bijvoorbeeld, het eerste wat me te binnen schiet: een olijfboom. Een hele bijzondere boom die een heel bijzonder product genereert: olijfolie, wat spreekt van geest en leven. En die olijfboom heeft een regenererend vermogen; hij herstelt zichzelf, ook als beeld van onvergankelijk leven. Het is nu hoogzomer, om het zo maar even te zeggen, maar in de herfst sterven de dingen af. In het voorjaar komt het weer op: beelden van dood en opstanding. Maar jullie begrijpen dat wat ik nu naar voren breng, onuitputtelijk is. Alles in de schepping spreekt van Hem en ik denk dat we daar maar een beetje aan kunnen ruiken, en dat we amper een idee hebben van wat dit nou precies inhoudt. Dus alles heeft zijn samenhang in Hem, alles bestaat samen in Hem.

Het Hoofd van de Ecclesia en de Nieuwe Schepping ↑ hoofdstukken

En Hij is het Hoofd van het lichaam, de ecclesia. Die term "ecclesia" laat ik altijd maar staan, dat Griekse woord. De gemeente, of zoals de interlineair hier heeft: de uitgeroepen vergadering. Het heeft inderdaad met uitroepen te maken, maar het is specifiek voor deze tijd. In de tijd waarin wij leven staat het volk Israël terzijde; het is momenteel niet het enige uitverkoren volk. God verzamelt zich nu een volk uit alle volkeren en uit alle natiën voor Zijn Naam. En dat volk, wat naar onze menselijke definitie eigenlijk geen volk is – hoewel de Schrift het overigens wel zo noemt – dat volk is de ecclesia, het lichaam van Christus. Daar is Hij het Hoofd van.

Dat betekent dat Hij – we zagen het net al – de eerstgeborene is van heel de schepping. Dat gaat over de oude schepping, de schepping die wij kennen en waarin wij ons bewegen. Maar Hij is ook het Hoofd van de nieuwe schepping. Hij is het Hoofd, en een hoofd is een eerste of een begin. In het Hebreeuws zijn de woorden voor "hoofd" en "eerste" ook ongeveer hetzelfde. En bij een geboorte komt het hoofd ook als eerste tevoorschijn, als het goed is. Hij is dus het Hoofd, het eerste, het begin en de oorsprong van de nieuwe schepping. Wij zijn nu al een nieuwe schepping in Christus. Wij zijn uitgetrokken uit de macht van de duisternis – weten jullie nog, vers 13? – en overgeplaatst tot in het koningschap van de Zoon van Zijn liefde. Hij is het Hoofd van het lichaam dat Hij zich nu verzamelt: de ecclesia. Die ecclesia is één met Hem, één lichaam met Hem, en deelt in Zijn positie. Daar is Hij het Hoofd van, en dat is ook het begin van de nieuwe schepping. Eerst kwam de oude schepping aan bod, en nu komt de nieuwe schepping in het betoog van Paulus.

In Efeze 1 staat – en dan val ik ook een beetje midden in het gedeelte – een tekst over de uitnemende grootheid van Zijn kracht in ons die geloven. Er staat over die kracht dat God deze heeft ingewerkt in Christus, wanneer Hij Hem opwekt uit de doden en wanneer Hij Hem doet zitten aan Zijn rechterhand in de hemelen. God heeft Christus dus opgewekt uit de doden en Hem aan Zijn rechterhand gezet in de hemelen. Ik zei net al dat dit ook in Kolossenzen 3 staat. Daar is Hij nu, aan Gods rechterhand, waarvan de hogepriester die het Heilige binnenging ook een beeld was. Hij is daar nu, ver boven alle overheid, autoriteit, macht en heerschappij, en alle naam die genoemd wordt; oftewel boven alles. Hij staat boven alle machten.

En dat is niet alleen in deze aeon, in dit tijdperk, maar ook in de toekomende. Hem is nu al gegeven alle macht in hemel en op aarde; dat zegt Hij zelf ook aan het slot van Mattheüs. In de Hebreeënbrief staat dat alles aan Zijn voeten onderschikt is. Alleen staat daarbij: nu zien wij nog niet dat Hem alle dingen onderschikt zijn. Dat is nog verborgen, maar Hij is wel in die positie gesteld en die positie zal Hij ook gaan opeisen. Hij staat boven al die overheden en machten, niet alleen nu, maar ook in de toekomende aeon, het toekomende tijdperk. En dan staat er: "En Hij onderschikt alles onder Zijn voeten en Hij geeft Hem als Hoofd over alles aan de ecclesia."

Ik lees even verder: "...die Zijn lichaam is." Dat lazen we natuurlijk ook in Kolossenzen 1. De ecclesia is Zijn lichaam, de vervulling of de compleetmaking van Hem die alles in allen vervult of compleet maakt. Ja, dat is een hele mond vol. Ik ga dat nu niet helemaal uitdiepen; misschien hebben we het een andere keer weer eens over dat gedeelte. Waar het mij nu om gaat, is dat de Heere Jezus Christus gezeten is aan Gods rechterhand, gesteld boven alle overheden en machten, en dat die machten onderschikt zijn onder Zijn voeten. Maar die voeten, zo zeg ik er altijd bij, dat zijn u en ik. Want wij zijn Zijn lichaam. Of we nu de armen zijn, de benen, de oren of de ogen – Paulus noemt die onderdelen ook ergens in de Korinthebrief – het lichaam bestaat uit allerlei delen. Wij zijn Zijn lichaam en Hij is het Hoofd. Alle overheden en machten zijn onder die voeten gesteld. Dat zien wij nu nog niet, maar dat zal in de toekomst geopenbaard worden. Dan gaat Hij alles onderschikken onder Zijn voeten.

Maar wij zijn Zijn lichaam. God geeft Christus als Hoofd over alles – al die dingen die hiervoor genoemd zijn – aan de ecclesia. Dus de ecclesia is met Hem "Hoofd over alles". Wij gaan samen met Hem regeren. We zijn samen lotbezitters met Hem, zoals Romeinen 8 zegt. Wij gaan deze hele schepping samen met Hem onderschikken. Als deze schepping onderschikt wordt aan Hem, dan is dat als Hoofd en lichaam samen. Dat is wat daar staat: "...die Zijn lichaam is, de vervulling, de compleetmaking van Hem die alles in allen vervult of compleet maakt." Daar gaat het dus ook over in Kolossenzen 1 als er staat dat Hij het Hoofd is van het lichaam, de ecclesia. Hij is het Hoofd van de nieuwe schepping, de oorsprong en het begin.

De Eerstgeborene uit de Doden ↑ hoofdstukken

De eerstgeborene uit de doden. Dus nogmaals, Hij is de eerstgeborene uit de doden en daarom is Hij de eerste van de nieuwe schepping. Want de nieuwe schepping is een schepping die niet meer vergankelijk is, maar de dood achter zich heeft. En Hij is daar de eerste van. Hij was de eerstgeborene van heel de schepping, van de oude schepping, maar dus ook van de nieuwe schepping. En dat is Hij omdat Hij de eerstgeborene uit de doden is.

Daarin was Hij trouwens ook niet de eerste die uit de doden werd opgewekt, maar Hij was wel de eerste die onvergankelijk leven ontving. Alle doden die werden opgewekt — dat lees je zelfs al in het Oude Testament bij Elia en Elisa, maar denk ook aan de jongeling van Naïn, Lazarus of het dochtertje van Jaïrus — werden opgewekt uit de dood, maar zij stierven daarna weer. De Heere Jezus Christus is echter de Eersteling die onvergankelijk leven heeft ontvangen en daarom de eerstgeborene uit de doden, opdat Hij in alles de eerste zou zijn. Hij is dus in alles de eerste: in de oude en in de nieuwe schepping.

Christus is dus de eerstgeborene uit de doden. In 1 Korinthe 15 noemt Paulus dit 'de Eersteling'. Dus hier de eerstgeborene en in 1 Korinthe 15 de Eersteling. Ik neem aan dat jullie deze verzen wel kennen, dus ik lees ze zonder daar al te veel commentaar bij te geven. Maar daar staat: "Maar nu..." En Paulus zegt dat "maar nu echter" als tegenstelling, omdat er onder de Korinthiërs waren die zeiden dat er geen opstanding van de doden is. Nou, Paulus zegt dat dit er wel degelijk is, want als dat niet zo zou zijn, dan zijn wij leugenaars. Wij hebben immers van Christus verkondigd dat Hij wel is opgewekt, en dan zou Christus dus niet opgewekt zijn als dat niet waar zou zijn.

Hij zegt: "Maar nu echter, Christus is opgewekt uit de doden en Hij is de Eersteling van hen die ontslapen zijn." En dat woord Eersteling verwijst naar de oogst. Hij is de eerste vrucht van de oogst. Zoals bij de oogst de eerste vrucht werd binnengehaald, zo is Christus de Eersteling die uit de dood werd opgewekt. Hij is de eerste die uit de dood werd opgewekt als eerste vrucht van de oogst. En die eerste vrucht van de oogst werd altijd gevierd: de eerstelingschoof. Dat was een hoogtijd van Yahweh, dat was daar vastgesteld. Dat hield ook de belofte in dat de hele oogst zou volgen, want daarna kwamen er nog veel meer oogstmomenten.

Christus is daarin de Eersteling. Want omdat namelijk de dood er is door één mens, zo is ook de opstanding van doden door een Mens. Door Adam is de dood de wereld binnengekomen, zo is ook de opstanding van doden door een Mens. Want net zoals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus — de Eersteling, de eerste vrucht van de oogst — allen levend gemaakt worden. Hij is de Eersteling als garantie dat allen die in Adam zijn gestorven, ook in Christus zullen worden levend gemaakt. Dat betekent dus dat Hij de Eersteling is, of anders gezegd met de woorden van Kolossenzen 1: de eerstgeborene.

Want de gehele volheid heeft een welbehagen om in Hem te wonen. Ja, dit is wat cryptisch zou je zeggen, maar verderop in Kolossenzen legt Paulus het uit. Want in Hem woont heel de volheid van de Godheid lichamelijk, of op lichamelijke wijze. Dus God heeft een welbehagen om in Hem te wonen; heel Gods volheid woont in Zijn Zoon. De Zoon laat Gods genade, Zijn liefde en Zijn rechtvaardigheid zien. Alle eigenschappen van God worden zichtbaar in Zijn Zoon: Zijn genade, Zijn liefde, Zijn rechtvaardigheid, noem het maar op. God is de onzichtbare en Hij heeft een beeld, dat is Zijn Zoon, de Zoon van Zijn liefde, en in Hem demonstreert God wie Hij is. Laat Hij Zijn genade zien, Zijn rechtvaardigheid, Zijn liefde, alles. Want de gehele volheid heeft een welbehagen in Hem te wonen. En wat gaat God nog meer doen door Zijn Zoon?

Het Al Verzoenen Door het Bloed van Zijn Kruis ↑ hoofdstukken

En door Hem het al, of het alles, geheel te verzoenen tot in Hem. Verzoenen is het veranderen van vijandschap. Wij kennen dat wel uit de krant. Je leest het niet vaak, maar als vijanden zich verzoenen... Tegenwoordig zijn we al blij als ze een paar dagen de wapens laten liggen, maar als vijanden zich werkelijk verzoenen, dan is dat verzoening. Er is nog een ander woord in de Bijbel dat vaak vertaald wordt met verzoenen, maar daar gaat het over het verzoenen van zonden. Dat is lastig, omdat twee totaal verschillende Griekse woorden met één Nederlands woord zijn vertaald. Maar zonden worden niet verzoend; die worden beschut of bedekt. Vijanden worden verzoend, want dit is namelijk het veranderen van een houding.

Dit woord verzoenen vinden we alleen bij Paulus. We kennen het woord *katallasso* – ik heb de schriftgedeeltes erbij gezet waar dit voorkomt – en het betekent het veranderen van vijandschap. In 1 Korinthe 7 staat bijvoorbeeld dat als binnen het huwelijk twee gelovigen uit elkaar zijn gegaan, Paulus zegt dat je dan ongetrouwd moet blijven of je met elkaar moet verzoenen. Daar is verzoenen weer die eenheid, het tot stand brengen van de eenheid. Dat is dat woord *katallasso*. Maar Paulus gebruikt hier in Kolossenzen 1 vers 20 een ander woord: *apokatallasso*. Dat is een versterkende manier om te verzoenen, een versterkt woord. Vandaar dat ik het weergegeven heb met 'geheel verzoenen'. Sommige vertalingen zeggen 'volledig verzoenen' of 'wederzijds verzoenen'. Het komt maar drie keer voor: in dit vers, in het volgende vers en in Efeze 2 vers 16. Het betekent dat God elk hart voor zich gaat winnen. Dat is wat er staat. God gaat door Hem, door de Zoon van Zijn liefde in wie heel de godsvolheid woont, door Hem het alles geheel verzoenen, namelijk tot in Hem.

Dit woord verzoenen komt dus ook nog voor in Efeze 2. Als je Efeze 2 leest, dan krijg je allemaal synoniemen van verzoening en dan weet je ook precies wat dit woord verzoenen betekent. In Efeze 2 staat: Hij is onze vrede, die de beiden één maakt en de middenmuur van de stenen omheining afbreekt, de vijandschap in Zijn vlees. Ook dit is wat cryptisch, maar er was ooit een muur in de tempel die de vijandschap, het verschil, symboliseerde tussen Jood en heiden. Die muur is weggebroken, zegt Paulus. Wat verzoening dus ook is, legt Paulus in dat hoofdstuk uit: niet alleen dat wij met God verzoend zijn, dus niet alleen verticaal, maar ook horizontaal. God verzoent de mens met Zich, maar die mensen worden ook met elkaar verzoend, zoals Jood en heiden verzoend zijn binnen het lichaam van Christus.

Die stenen muur die weggebroken werd, is daar de uitbeelding van. Want die stenen muur was vijandschap. De heidenen mochten maar in een bepaald deel van de tempel komen, en als zij die muur voorbijgingen, was dat op straffe des doods. Dat symboliseerde vijandschap. Nou, dat heeft Hij weggebroken, opdat Hij de twee, Jood en heiden, in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen, vrede makend, en beiden in één lichaam geheel zou verzoenen. Wat is dus verzoenen? Dat is vrede maken. Eén maken, dat is verzoenen. Vijandschap wegnemen. Het staat allemaal in dit gedeelte: de vijandschap wordt weggenomen, die beiden worden één gemaakt, die twee worden in één lichaam geheel verzoend, namelijk doordat Hij vrede maakt en die twee tot één nieuwe mens schept. Ja, met God door het kruis waarin Hij de vijandschap doodt. Dus die vijandschap wordt weggenomen.

Dan gaan we even terug naar ons gedeelte: en door Hem het al geheel te verzoenen tot in Hem. Het al is *ta panta*, het alles. Als u heel scherp opgelet hebt, dan denkt u: dat is al de zoveelste keer dat hier staat 'alles' of 'al' of 'geheel'. Het is een heel rijtje, want in vers 15 begon het al en ging het over de gehele schepping. De Zoon van Gods liefde is de eerstgeborene van heel de schepping. Want in Hem werd het alles geschapen. Het alles is door Hem en tot in Hem geschapen, hebben we gelezen. Hij is vóór alles en alles staat samen in Hem; alles heeft zijn samenhang in Hem, opdat Hij in alles de eerste zou zijn. Elke keer dat dit zo beschreven wordt, gaat het over alles, het geheel. Daar is niets van uitgezonderd, het is namelijk alomvattend.

Hier vinden we dit voor de zevende keer, en dat is natuurlijk niet voor niks. Zeven is het getal van volheid, van compleetheid. Hier staat dat God het al, compleet en geheel, gaat verzoenen tot in Hem, en dat doet Hij door vrede te maken door het bloed van Zijn kruis. Dus ook hier is verzoenen weer vrede maken, en vrede maken is één maken. God gaat vrede maken in deze schepping, dat doet Hij door Zijn Zoon, en dan gaat Hij deze schepping één maken. Vrede maken door het bloed van Zijn kruis. Want het kruis is natuurlijk het symbool van vijandschap. Wat de wereld overhad voor de Zoon van God, was het kruis. Het ultieme symbool van vijandschap is dus het kruis. Maar hier staat dat God vrede gaat maken door het bloed van Zijn kruis. De wereld sloeg de Heer Jezus Christus aan een kruis, en God gaat heel deze schepping verzoenen door het bloed van dat kruis. Dat kruis, het ultieme symbool van de vijandschap van de wereld, wordt juist het symbool, het embleem van Gods onvoorwaardelijke liefde voor Zijn schepping. Juist door die daad, de meest gruwelijke en onrechtvaardige daad die de mens ooit heeft gepleegd – namelijk de Zoon van God aan het kruis nagelen – juist door die daad gaat God de hele schepping met Zich verzoenen en het leven geven.

Dat staat er ook direct achter: hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemelen is. Het zichtbare, het onzichtbare, wat in de hemel is, wat op de aarde is, tronen en heerschappijen enzovoort. Elke keer weer ligt de nadruk op het geheel, het al. We lazen net 1 Korinthe 15; daar gaat het over de mensenwereld: allen die in Adam sterven, zullen in Christus worden levend gemaakt. Maar hier is het niet beperkt tot de mensenwereld. We lazen al: het zichtbare en het onzichtbare, alles wat op de aarde is en wat in de hemelen is. In het onzienlijke, dat wordt geheel verzoend met God. Het is dus niet beperkt tot de mensenwereld, maar elk wezen, elk geestelijk wezen in het heelal wordt met Hem verzoend. In Filippenzen 2 staat: opdat in de naam van Jezus elke knie zich zou buigen, van hemelsen, van aardsen en van onderaardsen – zij die al in het graf zijn en natuurlijk ooit op aarde zijn geweest – en alle tong van harte zou belijden dat Jezus Christus Heer is, tot heerlijkheid van God de Vader. Ook hier staat het weer. De heerlijkheid van Christus en Zijn evangelie was het kopje boven dit gedeelte in Kolossenzen, maar het is de naam van Jezus waarvoor alle knieën zich zullen buigen. Elke tong gaat van harte belijden dat Jezus Christus Heer is tot heerlijkheid van God de Vader. Het is de heerlijkheid van de Zoon dat Hij op de Vader wijst, en dat God door Hem heel Zijn schepping bij Hem brengt.

Onze Verzoening en de Hoop van het Evangelie ↑ hoofdstukken

Ook jullie, die eens vervreemd waren. Wat is nou eigenlijk verzoening? Nou, dat is dat vervreemden worden verzoend. Ook jullie, die eens vervreemd waren en vijanden in het denken en in de boosaardige werken, verzoent Hij nu geheel. Wij zijn degenen die nu verzoend zijn. Wij mogen leven uit die verzoening, en het zijn juist vervreemden en vijanden die verzoend worden. Deze schepping is vervreemd van God en staat vijandig ten opzichte van Hem, zowel de zichtbare als de onzichtbare wereld. God gaat die schepping met Zich verzoenen. Het zijn nu nog maar enkelingen, eerstelingen, maar straks betreft het het geheel, het heelal. Door het bloed van het kruis gaat God het alles geheel met Hem verzoenen.

Ik lees nog heel even verder, want hoewel ik eigenlijk hier wilde stoppen, heb ik deze twee verzen toch nog toegevoegd om iets belangrijks te laten zien. In het lichaam van Zijn vlees – dus ook jullie die eens vervreemd waren en vijanden in het denken en in de boosaardige werken verzoent Hij nu geheel – in het lichaam van Zijn vlees, of in Zijn vleselijk lichaam, door Zijn dood. In het Grieks staat daar *dia*, wat betekent: door Zijn dood héén. In Kolossenzen 1 vers 20 wordt gezegd hóé Hij gedood werd, namelijk door het bloed van Zijn kruis. Hier in vers 22 gaat het erover dat de dood niet het laatste was, maar dat Hij door God opgewekt is uit de doden. Hij is de eerstgeborene uit de doden en wij zijn in Hem verzoend. Wij waren vervreemd en vijanden in de boze werken, maar nu zijn wij verzoend in het lichaam van Zijn vlees door Zijn dood.

Dit heeft een doel: om jullie heilig en smetteloos en niet aan te klagen voor Zijn aangezicht te presenteren. Hij presenteert ons dus heilig, smetteloos en onaanklaagbaar voor Zijn aangezicht. En dan staat er: aangezien jullie blijven in het geloof, gefundeerd en vast. In de meeste vertalingen staat hier "indien" jullie blijven in het geloof, gefundeerd en vast. Maar dit specifieke woord vind je ook in Efeze 3; tenminste, die uitdrukking die ik hier weergeef met "aangezien". Dat zijn twee woorden in het Grieks die in Efeze 3 vers 2 en 4 vers 21 vertaald worden met "daar jullie immers weten". Dus: aangezien jullie weten. Hier staat het dus ook zo: aangezien jullie blijven in het geloof, gefundeerd en standvastig, en niet afgebracht worden van de hoop van het evangelie.

De hoop van het evangelie is de verwachting van het evangelie. Toch? Hoop is verwachting. Maar wat is nu die hoop, die verwachting van het evangelie? Is dat de opwekking, de opstanding, dat we levend worden gemaakt? Ja, maar het is nog sterker. Het is datgene wat we zojuist gelezen hebben in Kolossenzen 1 vers 20: dat deze hele schepping geheel met God verzoend wordt. Dat is de hoop van het evangelie, want dat is namelijk – om het met een Engelse term te zeggen – *all-inclusive*. Kijk, bij opstanding en opwekking kun je nog zeggen dat het over de mensenwereld gaat, zoals we dat in 1 Korinthe 15 lezen: allen die in Adam sterven, zullen in Christus worden levend gemaakt. Maar de verzoening van het al, het zichtbare en het onzichtbare, wat er in de hemel is en op aarde is, dat omvat de hele schepping. Deze hele schepping wordt verzoend met God en dat is de hoop van het evangelie. Dat is waartoe Hij Zijn Zoon, de Zoon van Zijn liefde, heeft aangesteld en waarin Hij dit alles gaat volbrengen en bewerken.

Dat is de hoop van het evangelie waarvan Paulus zegt dat jullie die gehoord hebben en dat deze geproclameerd wordt in de gehele schepping onder de hemel, waarvan ik, Paulus, een dienaar werd. Paulus was de bediening gegeven om dit onder de natiën te verkondigen. Hij zegt ook dat we daarin gefundeerd en standvastig zouden staan. Het is natuurlijk geen overbodige luxe dat hij dit zegt, want al heel kort na de dagen van Paulus is men daarvan afgeweken. Tegenwoordig is het zelfs zo dat als je het woord alverzoening noemt, dat bijna een vloek in de kerk is. Als u dit in de wereld vertelt, denken de mensen misschien dat u gek bent. Maar als je dit in een kerk vertelt, in een godsdienstige wereld – dat God het al met Zich verzoent – dan zijn de poppen aan het dansen, om het met een understatement te zeggen. Men gelooft het niet. Men is daar dus niet gefundeerd en standvastig op blijven staan, maar het is wel wat Paulus hier naar voren brengt en het is wat God in de Zoon van Zijn liefde gaat bewerken. En daar wil ik het bij laten voor deze morgen.

📖 Categorie: Studies