In Opb.1:3 doet Johannes een oproep aan zijn lezers om de woorden van de profetie en dat wat geschreven is, te bewaren, want “de bestemde tijd is nabij”. Bedoelt hij hiermee dat de dingen die hij in Openbaring naar voren brengt, zich spoedig na zijn schrijven zouden voltrekken?
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Dus zij waren slechts één aanroepen van de naam des Heren verwijderd van de bestemde tijd, van deze periode.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Openbaring 1 Vers 3: Tijd of Bestemde Tijd? ↑ hoofdstukken
Goedemiddag allemaal, goed dat je weer kijkt. Ik wil het deze keer over Openbaring 1 hebben. Ik moet zeggen: nogmaals over Openbaring 1, want mijn twee voorgaande video's gingen hier ook al over. Ik kreeg echter een vraag over Openbaring 1 en ik heb in mijn voorgaande video's benadrukt dat het goed verstaan van deze eerste verzen van Openbaring noodzakelijk is om de rest van het boek Openbaring goed te kunnen plaatsen en begrijpen.
Iemand stelde me een vraag over Openbaring 1 vers 3 en vroeg aan me: "Hoe zie jij dit vers? Hoe lees jij dit vers?" Daar staat: "Gelukkig is hij die leest en zij die de woorden van de profetie horen, en zij die de dingen die daarin geschreven zijn bewaren, want de bestemde tijd is nabij." Vooral dat laatste is van belang. Op het moment dat Johannes dit schreef — dat is natuurlijk in het begin van onze jaartelling geweest — schrijft hij: "Gelukkig is hij die leest, zij die de woorden van deze profetie horen en de dingen die daarin geschreven zijn bewaren, want de bestemde tijd is nabij."
Als ik nu naar de NBG en de Statenvertaling ga, dan zie je daar dat er staat: "want de tijd is nabij." En hier ook in de Statenvertaling: "want de tijd is nabij." Dus de NBG en de Statenvertaling zijn daarin gelijk; die hebben dat precies hetzelfde vertaald. Maar als we dan even terugklikken naar de interlineair, dan zie je dat hier "bestemde tijd" staat, of een periode. Een bestemde tijd in de zin van een vastgestelde tijd.
Chronos en Kairos: het Verschil Tussen Tijdsverloop en Periode ↑ hoofdstukken
Kijk, in het Grieks van het Nieuwe Testament zijn er twee woorden die vertaald worden met tijd, en dit is één van die woorden. Het andere woord kennen we ook, dat is chronos. Dat zal ik straks wel laten zien. Daar is natuurlijk ook ons woord chronologie van afgeleid, maar chronologie gaat meer over het tijdsverloop. Zo noemen wij bijvoorbeeld ook de Bijbelse chronologie.
Om een voorbeeldje te noemen: als ik zeg dat mijn dochter op 16 juni jarig is, mijn zoon op 1 augustus en ik op 15 december, dan weet je iets over het tijdsverloop. Dan weet je: zijn dochter is als eerste jarig, daarna zijn zoon en uiteindelijk is hij zelf nog aan de beurt aan het einde van het jaar. Maar je weet niets over mijn leeftijd, of over de leeftijd van mijn dochter of van mijn zoon; over de bestemde tijd die ons hier al is gegeven. Dus dat gaat meer over een periode, terwijl chronos meer over tijd gaat.
Nou, daarom is het wat misleidend, of in ieder geval niet zo precies, dat de Statenvertaling en de NBG-vertaling hebben vertaald met 'tijd'. Want dat zet je op het verkeerde been. Als je leest 'de tijd is nabij', dan zou je kunnen denken dat Johannes op het moment dat hij dit schreef bedoelde dat wat hij nu geschreven had allemaal spoedig zou gaan aanbreken. Ook bij 'bestemde tijd' zou dat overigens kunnen.
De Bestemde Tijd Is de Dag Des Heren ↑ hoofdstukken
Maar laat ik eerst even vaststellen wat die bestemde tijd is. Want een bestemde tijd is ook een vastgestelde tijd. Maar in het verband van Openbaring is deze bestemde tijd de dag des Heren. De dag van de Heer, in Openbaring 1 vers 10 wordt dat genoemd. Daar gaat het over. De bestemde tijd waarover Johannes spreekt, is de periode waarin hij in de geest was overgeplaatst. Hij was in de geest op de dag des Heren, staat er in hoofdstuk 1 vers 10. Of van mijn part zegt hij dat die bestemde tijd de tijd van de openbaring van Jezus Christus is. Want daar gaat het boek over en zo vangt het boek ook aan in vers 1. Nou, beide keur ik goed, beide is prima, want het is ook hetzelfde.
Maar die dag van de Heer komt – dat zegt de oudtestamentische profetie ook – die dag zal komen als de dageraad en zal aanvangen met duisternis. Maar die duisternis is een bedekking. Die bedekking zal wijken, de duisternis zal wijken en dan zal Christus geopenbaard worden. Dat wil zeggen: dan zal de dag aanbreken. Want dat is het moment waarop de duisternis wijkt en het licht geopenbaard wordt. En Christus is het licht der wereld. De dag breekt dus aan. Dus die bestemde tijd was hier nabij.
Zoals ik al zei, zijn er twee woorden in het Nieuwe Testament – misschien wel meer, maar dat weet ik niet – die naast elkaar gebruikt worden: de ene is *chronos* en de andere is *kairos*. Ik ga even naar een voorbeeldje in 1 Thessalonicenzen 5. Daar worden beide woorden namelijk naast elkaar gebruikt. Paulus heeft in 1 Thessalonicenzen 4 geschreven over het tijdstip van de wegrukking en hij beschrijft de gebeurtenissen daaromtrent, en dan zegt hij: "Wat betreft de tijden (*chronos*) en de gelegenheden (*kairos*)" – periode, gelegenheid, bestemde tijd. Dus wat betreft de tijden of het tijdsverloop en de bestemde tijden of gelegenheden, broeders, is het niet nodig dat er aan jullie geschreven wordt.
Hier worden die twee woorden dus naast elkaar gebruikt: tijdsverloop (*chronos*) en het moment van de wegrukking, en *kairos*, de bestemde tijd. En dat is ook hier trouwens de dag van de Heer. Want dat staat in het volgende vers: "Wat betreft de tijden en gelegenheden, broeders, is het niet nodig dat er aan jullie geschreven wordt, want jullie weten zelf nauwkeurig dat de dag van de Heer, de dag des Heren, zo komt als een dief in de nacht." En in het vervolg legt hij uit – dat wil ik er graag bij zeggen – dat voor hen de dag van de Heer niet komt als een dief in de nacht, want zij zijn kinderen van de dag en zij zijn wakker en nuchter. Maar voor hén komt het als een dief in de nacht; lees de volgende verzen maar eens door. Maar ook hier is de bestemde tijd dus de dag van de Heer, de dag des Heren.
Nou, even terug naar Openbaring 1 vers 3: de bestemde tijd is nabij. In 2 Thessalonicenzen 2 vers 6 geef ik nog even twee schriftplaatsen waar ook heel duidelijk van de bestemde tijd als een periode of een afgebakende tijd wordt gesproken. Bijvoorbeeld in 2 Thessalonicenzen 2 vers 6: daar wordt de mens van de wetteloosheid genoemd en die heeft ook een bestemde tijd. Hij heeft een begin wanneer hij zich openbaart en een einde wanneer de Heer hemzelf teniet zal doen. Dat staat allemaal in 2 Thessalonicenzen 2. Dat is zijn bestemde tijd, van die mens; dat is 2 Thessalonicenzen 2 vers 6.
En dan nog eentje die ook goed past in dit verband: de duivel. In Openbaring 12 vers 14 wordt ook van hem gezegd dat hij op aarde wordt gegooid en daar een bestemde tijd heeft wanneer hij rond zal gaan en zijn grimmigheid zal tonen. Nou, die bestemde tijd van de dag des Heren, van de openbaring van Jezus Christus, daarvan zegt Johannes...
In Welk Opzicht Was de Bestemde Tijd Nabij? ↑ hoofdstukken
De bestemde tijd is nabij. Nu zou je kunnen zeggen dat het qua tijd natuurlijk gebleken is dat het niet zo is, want we zijn inmiddels tweeduizend jaar verder en de Heer is nog steeds verborgen en niet geopenbaard. Maar je kunt deze uitspraak, dat de bestemde tijd nabij is, ook benaderen als een cryptische uitspraak waar een verborgen lading in zit.
Toen Johannes dit boek schreef – ik wilde eigenlijk 'brief' zeggen, want het heeft nogal wat kenmerken van een brief, zoals de brieven aan de Ecclesia die je in Openbaring 2 en 3 vindt – deed hij dat, naar ik aanneem, voor het jaar 70 na Christus. Dat is het jaar waarin de tempel en de stad Jeruzalem werden verwoest door de Romeinen en een groot deel van het Joodse volk in ballingschap werd weggevoerd. Dat is echt een mijlpaal in de geschiedenis; zoek dat maar eens op op Wikipedia of elders.
Johannes heeft dit geschreven voordat het licht voor het Joodse volk echt uitging, om het zo maar te zeggen. Het was een moment waarop zij zich in theorie nog als volk hadden kunnen bekeren, waarna het Koninkrijk zou zijn aangebroken. Als dat was gebeurd, dan had je deze uitspraak heel letterlijk kunnen nemen: de bestemde tijd is nabij. Dat is natuurlijk heel hypothetisch, maar dan zouden deze gebeurtenissen zich zijn gaan voltrekken.
Achteraf weten we dat het niet gebeurd is, en toch was die bestemde tijd nabij. Maar dan niet in chronologische tijd; men was slechts één roep, één aanroepen van de naam des Heren verwijderd van deze bestemde tijd. Want op het moment dat het volk de naam des Heren zou aanroepen en zich als volk zou bekeren – Petrus zegt dat in Handelingen 3 – dan zal God Christus terugzenden en zal Hij alles herstellen waarvan de profeten gesproken hebben. Dus zij waren slechts één aanroepen van de naam des Heren verwijderd van de bestemde tijd, van deze periode. In die zin was die tijd inderdaad zeer nabij.
Het Aanroepen van de Naam Des Heren in de Profetieën ↑ hoofdstukken
Je leest dat bijvoorbeeld in Zacharia op heel veel plaatsen in het Oude Testament, maar ik laat er twee zien. Want in de toekomst zal alsnog Israël als volk wel tot bekering komen en dat zal gebeuren doordat zij de naam des Heren aanroepen. In Zacharia 13 vers 8 en 9 lees je over de grote verdrukking en daar wordt al gezegd – ik lees even uit de NBG: "In het gehele land, luidt het woord des Heren, zullen twee derden uitgeroeid worden en de geest geven; maar een derde zal daarin overblijven."
Dat is de tijd van benauwdheid voor Jakob, de grote verdrukking. Dat derde deel zal Ik in het vuur brengen – beeld van die verdrukking – en Ik zal hen smelten zoals men zilver smelt, ja hen louteren zoals men goud loutert. Zij zullen Mijn naam aanroepen en Ik zal hen verhoren. Ik zeg: "Dat is Mijn volk", en zij zullen zeggen: "De Here – namelijk Yahweh – is mijn God." Zij zullen dus Mijn naam aanroepen. Dat was al voorzegd in Zacharia.
Wanneer het volk de naam des Heren had aangeroepen, daarvan spreekt Petrus in Handelingen 3. Dan had God Zijn Messias teruggestuurd en dan zou Hij Zijn koninkrijk gaan vestigen en alles herstellen waarvan de profeten gesproken hebben. In het volgende hoofdstuk in Zacharia – daar ga ik nu niet helemaal naartoe, maar het is in Zacharia 14 vers 4 meen ik – lees je dat wanneer het aanroepen van die naam des Heren volgt: "Dan te dien tijde zullen Zijn voeten staan op de Olijfberg." Enzovoorts. Dan zal Hij wederkeren voor Zijn volk.
We vinden dat bijvoorbeeld ook in Joël, ook een bekend vers: Joël 2 vers 32. Ik lees het ook even uit de NBG: "En het zal geschieden, dat ieder die de naam des Heren – de naam van Yahweh – aanroept, behouden, gered zal worden. Want op de berg Sion en te Jeruzalem zal ontkoming zijn, zoals de Here gezegd heeft; en tot de ontkomenen zullen zij behoren, die Yahweh de Here aanroepen." Ook hier: het zal geschieden dat ieder die de naam des Heren aanroept gered zal worden.
In de toekomst komt dat natuurlijk steeds dichterbij. In de toekomst zal het volk in hun uiterste nood, in de grote verdrukking, de naam des Heren aanroepen. De naam van Yahweh die zij nu niet uitspreken. Zij noemen die naam nu niet uit allerlei vrome motieven; of dat terecht of onterecht is, doet er nu niet toe, maar dan zullen zij de naam van Jehova aanroepen.
In Zacharia 14 staat beschreven wat er dan gebeurt. Dan zal inderdaad de Messias verschijnen, Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg en voor dat gelovig overblijfsel van Israël dat daar in grote verdrukking is, zal een vluchtweg gecreëerd worden naar de woestijn. Want die Olijfberg zal in tweeën splijten om die vluchtweg te creëren. Dat is een onderwerp op zich.
Even terug naar Openbaring 1 vers 3. Was de bestemde tijd nabij op het moment dat Johannes dit schreef? Ja, de bestemde tijd, die periode van de Dag des Heren en de openbaring van Jezus Christus, was nabij. Uiteindelijk bleek dat in tijd niet zo te zijn; er is inmiddels 2000 jaar verstreken. Maar er was op dat moment slechts één aanroepen van de naam des Heren verwijderd van die bestemde tijd. Dat is toen niet gebeurd, maar het gaat in de toekomst alsnog gebeuren, want God heeft een plan met Israël. Ook dat zal allemaal rechtgezet worden en voor Israël wacht nog een geweldige toekomst.
Goed, voor deze keer laat ik het hierbij en graag weer tot de volgende keer.