81. 1 Korinthe 10:1-4 – illustratief onderwijs van Paulus

In dit hoofdstuk geeft Paulus typologisch onderwijs, hij beschrijft hoe het volk Israël een voorbeeld is voor ons. In het voorgaande hoofstuk had hij uiteen gezet dat we de focus zouden hebben op het evangelie en daarom zouden afzien van alles wat dat in de weg staat. En dat was nogal wat in Korinthe, blijkens het voorgaande.

In deze verzen illustreert Paulus zijn onderwijs met een aantal voorbeelden uit de geschiedenis van Israël. Tot waarschuwing. Heel het volk Israël werd gered uit Egypte, maar slechts in een klein deel had God een welgevallen. Alle Korinthiërs waren gered, maar niet allen leidden een zinvol leven.

 

 

 

 

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: In deze studie wordt de geschiedenis van het volk Israël tijdens de uittocht uit Egypte behandeld als typologisch voorbeeld voor de gelovige. Hoewel het hele volk was uitgeleid en deelhad aan geestelijke zegeningen, zoals de doop in de wolk en de zee, bereikten slechts weinigen het beloofde land. Deze geschiedenis waarschuwt gelovigen ervoor dat een gegarandeerde redding niet uitsluit dat men een zinloos leven leidt. De doop in Mozes, het manna en het water uit de rots worden uitgelegd als beelden van de eenwording met Christus en de Ecclesia. Gelovigen worden opgeroepen de focus op de loopbaan te behouden om diskwalificatie te voorkomen.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Korinthe 10, Handelingen 18, 1 Korinthe 12

“Je kunt weliswaar deel hebben aan die geestelijke zegeningen enzovoort, maar toch nog een zinloos leven leiden.”

Context en de Loopbaan: Voorkom Dat Je Gediskwalificeerd Wordt ↑ hoofdstukken

Goedemorgen allemaal, kijkers en luisteraars. Ik ben bij de bespreking van de eerste Korinthebrief aangekomen in een nieuw hoofdstuk, 1 Korinthe 10. Een heel nieuw hoofdstuk, en dat vangt op deze manier aan: "Want ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders, dat onze vaders allen onder de wolk waren en allen door de zee heengingen."

Het is weliswaar een nieuw hoofdstuk, maar Paulus vangt dit eerste vers aan met: "Want ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders." Daarmee grijpt hij dus terug; hij borduurt voort op het voorgaande. Laat ik dat nog even in herinnering roepen. In het voorgaande had Paulus gesproken over de loopbaan. Hij noemde twee voorbeelden: een renbaan en een bokser. Beiden zijn atleten, sporters, en die zien af van bepaalde dingen om het doel dat ze zich gesteld hebben te bereiken.

Paulus had zich ook een doel gesteld, en dat was volledige focus op het evangelie. Daarvoor wilde hij van dingen afzien, zoals een bokser of een atleet, een hardloper, afziet van dingen om die prijs te behalen. Paulus zegt: "Zij dan om een vergankelijke prijs, en wij om een onvergankelijke." Laat ik dan het laatste vers van het vorige hoofdstuk nog even lezen. Hij zegt: "Nee, ik geef mijn lichaam ervan langs en ik leid het in slavernij, om niet, na aan anderen geproclameerd of gepredikt te hebben, zelf wellicht ondeugdelijk te worden."

Dat "ondeugdelijk", in het verband van de sporten die ik zojuist noemde, zou je ook kunnen weergeven met "gediskwalificeerd". Want een sporter die zich niet aan de regels houdt... In de loopbaan, op de renbaan en in de boksring gelden bepaalde regels waar je je aan moet houden. Doe je dat niet, dan word je gediskwalificeerd. Dat is ook het idee dat Paulus geeft bij die voorbeelden: dat zijn handel en wandel niet in overeenstemming zouden zijn met zijn woord, en dat zou dus ondeugdelijk zijn. Het zou hem diskwalificeren.

Hij zegt: "Want ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders." Daar wijs ik elke keer op als ik het tegenkom, en dat is een paar keer in deze brief, maar ook in andere brieven van Paulus. Het gaat in de eerste plaats om dingen weten: je bewust zijn van hoe de zaken zijn en wie jij bent – en in de eerste plaats natuurlijk wie Hij is. "Want ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders, dat onze vaders allen onder de wolk waren en allen door de zee gingen."

De Geschiedenis van Israël als Waarschuwing Tegen een Zinloos Leven ↑ hoofdstukken

Paulus zegt: "Ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders", tegen de Korinthiërs. Hij geeft dan het voorbeeld van "onze vaders". De schrijvers van deze brief, Paulus en Sostenes – je leest in Handelingen 18, geloof ik, dat hij een overste van de synagoge was – waren beiden Joden. Dus Paulus zegt: "Broeders, ik wil niet dat jullie onwetend zijn dat onze vaders" – dus de vaders van Paulus en Sostenes – "allen onder de wolk waren en allen door de zee heen gingen."

Dat zijn natuurlijk voorbeelden uit de geschiedenis van Israël die we kennen uit met name het boek Exodus, waarin het volk uitgeleid werd uit het land Egypte en onderweg was naar het beloofde land. Laat ik dat op voorhand zeggen, want Paulus gaat nu nog een paar voorbeelden noemen over dat volk. Hij zegt elke keer dat zij "allen" onder de wolk waren en "allen" door de zee gingen. Het hele volk werd uitgeleid uit Egypte, ze waren allen onder de wolk en ze gingen allen door de zee heen. Het idee is dat Paulus hen deze geschiedenis voorhoudt met de gedachte dat die Korinthiërs weliswaar allen gered waren, maar dat het – net zoals bij het volk Israël dat verging terwijl zij deel hadden aan al die zegeningen – nog steeds zo kan zijn dat je als het ware een verloren of een zinloos leven leidt.

Paulus zei in hoofdstuk 8 dat de broeder die zwak is door uw kennis verloren zal gaan, voor wie Christus gestorven is. De redding van eenieder is gegarandeerd; God is de Redder van alle mensen. Ik heb dat toen ook besproken toen ik Achfers Elmer besprak. Maar je kunt als gelovige een zinloos, verloren leven leiden, en daar heeft Paulus het hier over. Weliswaar waren al die Israëlieten, het hele volk, eens uitgeleid; ze waren allen onder de wolk en gingen allen door de zee. Ze hadden dus allen hun deel aan die wolk en waren allemaal door de zee heen gegaan, en toch, zegt Paulus uiteindelijk – ik denk niet dat ik daar nu aan toekom – toch had God in het merendeel van hen geen behagen.

Dat is een understatement, want het merendeel van het volk ging niet in in het beloofde land. Ja, dat is echt een understatement, want het waren er uiteindelijk maar twee die wel binnengingen: Jozua en Kaleb, van dat hele volk. Ze waren allen uitgeleid, maar er gingen er slechts twee het beloofde land binnen. En ze hadden al die wonderen gezien; ze hadden aan al die zegeningen deelgehad. Allemaal. Maar het merendeel van hen leidde toch een zinloos leven, om het even met die woorden te zeggen.

De Doop in Mozes: een Geestelijke Eenwording Zonder Water ↑ hoofdstukken

Ik wil niet dat jullie onwetend zijn, broeders, dat onze vaders allen onder de wolk waren – als een beeld van de Geest – en dat zij allen door de zee heen gingen. Ze werden allen in Mozes gedoopt, in de wolk en in de zee. Ze werden dus allen in Mozes gedoopt; ze werden in de wolk gedoopt en in de zee gedoopt. Dit zijn de verzen die ik altijd voorlees.

Het is opvallend dat mensen bij het woord dopen vrijwel altijd standaard aan water denken. Maar hier staat dat ze allen in Mozes gedoopt waren, in de wolk en in de zee, en ze waren bij alle drie niet nat geworden. Want zelfs toen ze gedoopt werden in de zee, kwamen ze immers droog aan de overkant. Eigenlijk zou je bij het dopen in de Schrift in de eerste plaats niet direct aan water moeten denken. Pas als het er specifiek bij staat dat het gaat om een doop in water, dan weet je zeker dat het om water gaat.

Maar zij waren allen in Mozes gedoopt. Ze waren in die wolk gedoopt en ze waren in de zee gedoopt. Dat houdt in dat ze deel hadden gekregen aan Mozes. En Mozes is natuurlijk een type van Christus, zoals wij deel hebben aan Christus. Paulus zegt ook in dit hoofdstuk dat dit allemaal geschied is tot een voorbeeld voor ons, dus daar kom ik later nog wel op, maar de kern is dat Mozes een type is van Christus.

Die wolk is een beeld van de Geest en het door de zee gaan is een beeld van de opstanding uit de dood. Zoals de waterdoop dat overigens ook is; want je gaat onder in het water en je staat op uit dat water. Het gaat er uiteindelijk om dat je opstaat uit dat water als een beeld dat je opgewekt bent met Christus. Zij waren allen in Mozes gedoopt als een type van hoe wij één geworden zijn met Christus, en ze waren in de wolk en in de zee gedoopt.

Geestelijke Voeding en de Rots Die de Christus Is ↑ hoofdstukken

En allen aten dezelfde geestelijke voeding. Aten ze dan werkelijk geestelijke voeding? Ze aten manna, dat weten we uit de geschiedenis in Exodus. Maar Paulus zegt hiermee – en hij licht dat niet eens toe – dat die voeding een geestelijke betekenis heeft. De primaire betekenis die Paulus er hier aan geeft, is dus niet zozeer dat ze voeding aten, maar dat het geestelijke voeding was.

En allen dronken dezelfde geestelijke drank, want zij dronken uit een geestelijke rots die hen volgde, en die rots was Christus. Ook hier geldt weer: zij dronken weliswaar een drank, maar het was een geestelijke drank. In de eerste plaats is dat wat zij dronken, dat water uit die rots, een beeld van geestelijk voedsel en geestelijke drank. Want zij dronken uit een geestelijke rots. Ze dronken uit de rots – ik zeg het nog een keer – ze dronken uit de rots. Er kwam water uit die rots, meerdere keren zelfs. Alleen zegt Paulus dat het geestelijk is: die rots is geestelijk en die rots, dat was Christus.

Die rots volgde hen, want we lezen meerdere keren over een rots waar water uitkwam. Dat volgde hen dus; dat bleef bij hen. Wellicht is het ook nog wel vaker gebeurd dan uiteindelijk op schrift gesteld is; dat zou zomaar kunnen. Maar die rots volgde hen door de woestijn en meerdere malen kwam er water uit. En de rots was Christus, zegt Paulus. Die rots was echter de Christus.

Wat 'de Christus' precies inhoudt, ga ik nu niet uitgebreid aantonen, maar dat heb ik laten zien in mijn studies over de Efezebrief. De Christus is in de eerste plaats de benaming van het Hoofd van het Lichaam. Soms noemt Paulus in 1 Korinthe 12 – daar komen we nog op – het geheel 'de Christus'. Hoofd en Lichaam samen is de Christus, zo noemt hij dat. Maar in de eerste plaats is de Christus natuurlijk het Hoofd van het Lichaam. Dat is de inhoud van het begrip 'de Christus'.

Het volk Israël trok dus uit Egypte, het hele volk. Ze werden allen in Mozes gedoopt in de... hoe stond het er ook alweer? In de wolk en in de zee. Ze aten allen dezelfde geestelijke voeding: dat manna, het beeld van het Brood des levens, van het Woord van God. Ze dronken allen dezelfde geestelijke drank, want ze dronken uit een geestelijke rots die hen volgde, en die rots is de Christus. Die rots representeert de Christus; die rots is een type van de Christus.

De Ecclesia Verborgen in het Oude Testament: een Oproep tot Focus ↑ hoofdstukken

En het volk Israël in die geschiedenissen is een beeld van het lichaam van Christus, van hen die tot de Christus behoren. En dat zeg ik voor degenen die denken dat je de Ecclesia niet tegenkomt in het Oude Testament. Nou, zeker wel! Maar zij is daarin verborgen, en dit is één van die geschiedenissen. Het is zelfs niet slechts één van de geschiedenissen; hiermee kun je meteen talloze geschiedenissen aanduiden waarin het volk Israël een type is van het lichaam van Christus, van de Ecclesia.

Zo hebben al die aardse toepassingen, die letterlijke geschiedenissen die we letterlijk kunnen lezen, een hogere geestelijke betekenis, en Paulus demonstreert dat hier ook. Want dat is natuurlijk ook een les die we hieruit zouden leren.

Maar een les is ook – en daar kom ik de volgende keer verder op terug – dat hoewel allen uitgeleid werden en deel hadden aan bepaalde zegeningen, Paulus dit de Korintiërs toch voorhoudt. Jullie zijn wel allemaal gered en jullie hebben allemaal deel aan bepaalde zegeningen, maar toch, zoals bij het volk Israël slechts een klein deel – ja, twee man uiteindelijk – het beloofde land binnenging en de rest een zinloze tocht en een zinloos leven leidde in die woestijn, zo houdt Paulus dat ook de Korintiërs voor.

Je kunt weliswaar deel hebben aan die geestelijke zegeningen enzovoort, maar toch nog een zinloos leven leiden. De oproep van Paulus is natuurlijk dat je je niet laat diskwalificeren, maar dat je de focus houdt op de loopbaan en op het evangelie, want dat is het enige wat echt telt. De volgende keer ga ik daarover verder. Graag tot de volgende keer dus!

Deel 81 van 157