Paulus neemt ons in dit gedeelte mee door de verscheidenheid aan gaven, die God geeft. Hij benadrukt dat het één geest is en dat diezelfde geest in iedere gelovige anders werkt, met het oog op wat nuttig is. Dat wat nuttig is, is dat wat opbouwt, schreef hij al eerder (10:23). Als Gods genade in ons inwerkt, is het tot opbouw van het geheel. En het heeft dit een uitwerking die bij ons past. ‘Toedelende het eigene‘.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Het is één Geest die het geheel opbouwt, maar dat doet Hij door een verscheidenheid te geven.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Terugblik: Verscheidenheid en Toedelingen ↑ hoofdstukken
Hallo beste kijkers, ik ga onze reis door de Korinthebrief vervolgen bij vers 7 van 1 Korinthe 12. Ik wil nog even teruggrijpen op het voorgaande, omdat ik daar nog iets over wil zeggen naar aanleiding van de vorige video.
Daar zegt Paulus – en dan lees ik het even zoals ik het zelf zou vertalen: "Nu, er is verscheidenheid van genaderesultaat of genade-effecten, maar dezelfde geest. En er is verscheidenheid van bedieningen, maar dezelfde Heer. En er is verscheidenheid van inwerkingen, maar dezelfde God die alles in allen inwerkt." Dit woord 'toedelingen', dat vertalen de NBG en de Statenvertaling met 'verscheidenheid'. Dat woord is opgebouwd uit de elementen 'door' plus 'heffen'. Ik heb dat nog eens opgezocht in de Studiebijbel en de woordstudie vertelt dat dit woord te maken heeft met het splitsen van dingen.
Natuurlijk, als je dingen toedeelt – en het is een meervoud, het zijn toedelingen – dan is het één geest, maar die geest geeft toedelingen. Dus dan wordt het al gesplitst over meerdere mensen in dit geval. Want de geest werkt in gelovigen, dus dan wordt het verdeeld over meerdere gelovigen. Dat zegt dus al dat er een verscheidenheid is. Maar dat splitsen, een synoniem daarvoor is natuurlijk scheiden. Vandaar dat ik denk dat 'verscheidenheid' een hele goede weergave daarvoor is. Maar ja, we doen bijbelstudie en de interlineaire vertaling heeft gekozen voor het woord 'toedeling' en zal daar ongetwijfeld ook redenen voor hebben gehad. Bij deze heb ik nog wat aanvulling gegeven op dat woord, dus ik ga weer verder.
De Uiting van de Geest Is tot Opbouw ↑ hoofdstukken
En aan ieder wordt de manifestatie van de geest gegeven met het oog op wat nuttig is. Aan ieder wordt een manifestatie, een verschijning, een openbaarmaking van de geest gegeven naar dat wat nuttig is. Dus er is één geest; die ene geest werkt in alle gelovigen. Ik heb het in de vorige video dan ook gehad over die ene Heer, die ene Geest en die ene God die in ons werkt. Dat zorgt in ieder voor een verschil, zoals onze adem in verschillende blaasinstrumenten een ander geluid voort kan brengen. Het is dan wel dezelfde adem, maar het is een ander instrument en al die andere instrumenten brengen een ander geluid voort.
Aan ieder op zich wordt dus, in die verscheidenheid, de verschijning of manifestatie van de geest gegeven met het oog op wat nuttig is. Dat is interessant, want dat woord ‘nuttig’ zijn we al eerder tegengekomen in de Korintiërsbrief. Je hoeft dus niet te filosoferen over wat nuttig is; je kunt dat gewoon opzoeken in bijvoorbeeld 1 Korintiërs 10 vers 23. Daar zei Paulus: "Alles is mij geoorloofd, maar niet alles is nuttig." En dan licht hij dat toe: "Alles is mij geoorloofd, maar niet alles bouwt op." Wat is dus nuttig? Nou, dat wat opbouwt. En dat opbouwen gaat natuurlijk met name over de ander opbouwen. Dat is wat liefde is, dat is wat genade is; dat is gericht op de ander. Alles is mij geoorloofd, maar niet alles bouwt op.
Als Paulus dan in 1 Korintiërs 12 vers 7 zegt dat aan ieder de manifestatie — de uiting, de verschijning — van de geest wordt gegeven met het oog op wat nuttig is, dan gaat het erom dat die ene geest in verscheidenheid wordt gegeven aan de individuele leden van de Ecclesia, aan de individuele gelovigen. Maar dat is tot opbouw van het geheel. Daar gaat het over. Het is één Geest die het geheel opbouwt, maar dat doet Hij door een verscheidenheid te geven.
Paulus gaat straks in dit hoofdstuk — daar kom ik nu nog niet aan toe — de metafoor van de vergelijking met het lichaam gebruiken. Zoals wij één lichaam hebben, zo is de Ecclesia ook één lichaam. Maar dat lichaam heeft verschillende lichaamsdelen, verschillende leden: vingers, armen, benen, voeten, hoofd, ogen, neus, noem het maar op. Die hebben allemaal hun eigen specifieke functie en dat is allemaal tot opbouw van het geheel. Het is allemaal in dienst van het geheel en het wordt organisch geleid, namelijk door het hoofd. En dat is met de Ecclesia natuurlijk ook zo; ons hoofd is Christus. Aan ieder wordt de manifestatie, de verschijning van de geest gegeven met het oog op wat nuttig is.
Verscheidenheid van Gaven in de Vroege Ecclesia ↑ hoofdstukken
Aan de een wordt door het toedoen van de geest het woord van wijsheid gegeven, aan een ander het woord van kennis, in overeenstemming met dezelfde geest. Het is dus dezelfde geest, één geest die geeft aan de een een woord van wijsheid en aan de ander een woord van kennis. We komen hier in 1 Korinthe 13 uitgebreider op terug, maar dit gaat over de beginfase, wat Paulus de kinderlijke fase van de ecclesia noemt, waarin het grootste deel van de woorden van de apostelen nog niet op schrift was gesteld. In die fase was het nodig dat deze charismata – deze genade-effecten of genadegaven – werden gegeven tot opbouw van de ecclesia. Zo maakte de geest hier een woord van wijsheid en daar een woord van kennis bekend. Dat is natuurlijk verborgen wijsheid en verborgen kennis, want dat wat in de Hebraïose Bijbel stond, was al bekend en op schrift gesteld. Wat echter nog niet vastgelegd of geboekstaafd was, deelde de geest in verscheidenheid mee aan de verschillende gelovigen.
Aan een ander wordt geloof gegeven door dezelfde geest. Daarmee wordt niet het geloven in Christus op zich bedoeld – wat overigens ook een gave van God is – maar hier gaat het om geloof in een specifieke uitkomst van iets, een vertrouwen in een bepaald resultaat. Aan een ander geeft de ene geest genadegaven van gezondmaking. Letterlijk staat er 'gezondheden'. Een gezondmaken-resultaat is eigenlijk 'gezondheden' of 'genezingen'. De MBG vertaalt dit als 'genezingen', wat volgens mij een goede vertaling is. Meestal wordt dit opgevat alsof die gave is gegeven om anderen te genezen, en ik sluit niet uit dat het hier ook bedoeld wordt, maar als we dit gewoon letterlijk lezen, staat er dat aan een ander het genade-resultaat van genezingen wordt gegeven door de ene geest. Het staat in het meervoud. Dat betekent dus ook dat genade in iemand kan bewerken dat hij of zij geneest. Zo lees ik de tekst in de eerste plaats: genade-effecten of genade-resultaten van genezingen in de mens zelf. Genade geeft immers vreugde, blijdschap en vrede. Je hoeft geen dokter te zijn om te weten dat die dingen een positieve uitwerking hebben op een mens, al zal elke dokter dat beamen.
Er schiet me nu iets te binnen over het vorige hoofdstuk, waar het ging over het onwaardig eten en drinken. Paulus zei daar juist dat er onder hen vele zwakken en zieken waren omdat zij het lichaam niet onderscheidden. Zij onderscheidden de eenheid, de gemeenschap, de overwinning en het nieuwe leven niet, en dat maakte dat er vele zwakken en zieken onder hen waren. Nu spreken we over genade-effecten van gezondmaking. Dat wil overigens niet zeggen – en dat is misschien overbodig om te zeggen – dat je altijd geneest wanneer je genade kent. Je kunt dat niet claimen, hoewel anderen dat wel beweren. Ik geloof daar niets van en ken ook voorbeelden van het tegendeel. Ik denk dat het hier in de eerste plaats gaat over genade-effecten van genezingen: dat men genas door Gods genade, doordat God genade inwerkte in de persoon door middel van de ene geest. En dat er daarnaast ook anderen werden genezen, dat zou heel goed kunnen.
Aan een ander wordt de inwerking van machtige daden gegeven, *dunameōn*, oftewel krachten of vermogens. Die genezingen zullen daar ongetwijfeld ook mee te maken hebben; ik denk dat dit meer een overkoepelend begrip is. Krachten, zegt de MBG. Aan een ander wordt profetie gegeven: het spreken namens God. De apostelen worden overigens ook profeten genoemd, want zij spraken namens God. Die woorden zijn voor ons op schrift gesteld, maar in de tijd waar we nu over lezen was dat nog niet zo, en vandaar dat dit door middel van profetie werd gedaan. Aan een ander geeft de geest het onderscheid maken van geesten. Een lering of een woord is 'geest'. Er werd natuurlijk van alles verkondigd, en Johannes zegt: beproef of test de geesten. Er waren gelovigen aan wie de ene geest de gave gaf om onderscheid te maken tussen die verschillende leringen; wat de geest in hen werkte, was dat zij dat onderscheid konden maken.
En aan een ander geeft de geest soorten van talen of tongen – het spreken in vreemde talen – en aan weer een ander de vertaling van die talen. De een sprak het, de ander vertaalde het. In hoofdstuk 14 gaan we hier ook nog op in, omdat daar wordt uitgelegd dat daar orde in moet zijn. Ik rond deze video af met dit vers.
Eén Geest Deelt aan Ieder het Eigene Toe ↑ hoofdstukken
En al deze dingen werkt één en dezelfde geest in. Die geest deelt aan een ieder het eigene toe — letterlijk staat er 'het eigene', het woord 'dingen' staat er niet — zoals Hij dit besluit. Dus die ene geest, Gods geest, de geest van Hem, die werkt in de individuele gelovigen tot opbouw van het geheel, en Hij doet dat door aan ieder het eigene toe te delen.
Daar klinkt ook in door dat God aan ieder toedeelt wat ook bij hem hoort en wat bij hem past. Het sluit ook aan bij natuurlijke vermogens en, hoe zeg ik dat, interesses. Misschien is dat niet helemaal het goede woord, maar het is niet zo dat de geest je dingen laat doen die volledig tegen je natuur ingaan. Of ja, je natuur... ik weet ook niet of dat een goed woord is, maar in ieder geval niet tegen wie je bent. Je moet er wel een beetje feeling mee hebben.
Kijk, nu zeg ik allemaal verschillende dingen om het een beetje uit te leggen. Maar zoals het er staat: God deelt aan ieder het eigene toe, zoals Hij dit besluit. Hij heeft jou zo gemaakt zoals Hij wil en als Hij Zijn genade in jou werkt door Zijn geest, dan heeft dat een uitwerking die bij jou past: het eigene.
Nou goed, volgens mij is het de hoogste tijd om het hierbij te gaan laten. De volgende keer gaan we verder in vers 12. Dat is een schitterend vers, dus daar wil ik graag wat dieper op ingaan. Tot dan!