In deze verzen wordt de liefde voorgesteld als persoon. Deze liefde is Gods onvoorwaardelijke liefde en deze persoon is dan ook God zelf! Paulus beschrijft een aantal eigenschappen die de liefde is en een aantal die de liefde niet is. Dit waren eigenschappen die hij onder de Korinthiërs vond.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Maar dit is de agape, Gods onvoorwaardelijke liefde waarvan de bron God Zelf is.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Agape: Liefde Gepersonificeerd als God Zelf ↑ hoofdstukken
Hallo beste vrienden, in 1 Korinthe 13 ben ik aangekomen in vers 4 en daar vinden we een opsomming die zich uitstrekt over een aantal verzen met als onderwerp de liefde. Ja, om dat hoofdstuk staat het natuurlijk bekend. Ik heb in een eerdere video al gewezen op dit Griekse woord voor liefde, *agape*, wat niet zomaar liefde is die opgewekt wordt door eigenschappen van een ander. Dat kan fysiek zijn, zoals de seksualiteit – daar is een ander Grieks woord voor: *eros*. Of dat kan wat breder zijn; wat wij zouden noemen 'een klik hebben met diegene', of iemand doet dingen die ons wel aanspreken. Dat is in het Grieks *phileo*, genegenheid; zo zou je dat wellicht beter kunnen vertalen.
Maar dit is de *agape*, Gods onvoorwaardelijke liefde waarvan de bron God Zelf is. Het is dus niet zoals bij *phileo* dat het te maken heeft met genegenheid, met eigenschappen van de ander en wat de ander doet en laat. God houdt van Zijn schepping omdat het Zijn schepping is, omdat Hij het gemaakt heeft en omdat het uit Hem voortgekomen is. Hij is dé God en Vader van heel Zijn schepping.
Nou, dan wordt de liefde hier dus... ja, dat noemen ze een personificatie. De liefde wordt hier voorgesteld als een persoon. Dat vind je overigens veel vaker in de Bijbel, bijvoorbeeld ook met de wijsheid in Spreuken. We hebben ook in het vorige hoofdstuk gezien dat de voet, het oor of het oog werden gepersonificeerd. Want in bijvoorbeeld 1 Korinthe 12 vers 15 staat: "En als de voet zou zeggen...". Nou, voeten praten niet, dus daar wordt de voet gepersonificeerd.
Nou, hier is het de liefde: de liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk. De liefde is niet jaloers, de liefde schept niet op, zij is niet opgeblazen. Wat een sleutel is om dit te lezen: ik zei zojuist dat de liefde gepersonificeerd wordt, dat de liefde voorgesteld wordt als persoon, maar ten diepste is die persoon natuurlijk God Zelf. God is liefde. Ik zoek het maar even op, maar ook dit zijn overigens teksten die je op trouwkaarten en bij andere gelegenheden vindt. 1 Johannes 4 vers 8: "Degene die niet liefheeft, die kent God niet, want God is liefde." En een paar verzen verder in hetzelfde hoofdstuk, vers 16: "God is liefde en degene die...", nou enzovoorts. Ik ga die verzen nu niet helemaal lezen. Maar in 1 Korinthe 13, als het dus gaat over de liefde en die wordt voorgesteld als persoon...
Geduldig en Deugdelijk: de Positieve Eigenschappen van de Liefde ↑ hoofdstukken
Dan gaat het over God Zelf. God Zelf: de liefde is geduldig. God is geduldig, Hij heeft de tijd. Ja, Hij kent de tijden en Hij overziet de tijden. En Hij weet ook dat Hij Zijn plannen zal verwezenlijken; vandaar dat Hij ook geduldig is.
De liefde is vriendelijk, zegt de vertaling dan. In dit woord zit het woordje 'gebruiken' inbegrepen. Het heeft ook met vriendelijk te maken, met goedheid. Het is wel leuk als je het zo achter elkaar zet: gebruiken, vriendelijk zijn, gebruiksvriendelijk. Daar heeft het mee te maken, dus ook: geschikt en deugdelijk. Je hebt van die websites waar je synoniemen kunt vinden, maar daar heeft het dus mee te maken: aangenaam, deugdelijk en geschikt.
De liefde is niet jaloers. De liefde schept niet op, zij is niet opgeblazen. Eerst worden er dus twee positieve eigenschappen genoemd: de liefde is geduldig en de liefde is geschikt. Dat God 'geschikt' is, betekent trouwens ook dat Hij schikt; Hij plaatst de dingen. Daarin is Hij aangenaam, deugzaam en deugdelijk. Hij geeft daarin ook ruimte, want Hij is geduldig. Ik wilde er niet te veel een woordstudie van maken.
Het Contrast: Niet Jaloers en Niet Opgeblazen ↑ hoofdstukken
De liefde is niet jaloers. Kijk, eerst waren het twee positieve eigenschappen, maar nu wordt er contrast gegeven door te zeggen wat de liefde niet is. De liefde is niet jaloers. De liefde schept niet op, zij is niet opgeblazen.
En ik zou jullie mee kunnen nemen door de Korinthiërbrieven; we zijn nu in hoofdstuk 13, maar dit zijn allemaal eigenschappen die Paulus nu noemt die onder die Korinthiërs wel aanwezig waren. Zij waren jaloers. Er waren twisten onder hen, ruzies onder hen. Ze gunden elkaar het licht in de ogen niet, zouden wij wellicht zeggen. In 3 vers 30 zegt Paulus: "Jullie zijn nog vleselijk, want onder jullie is jaloezie en nijd en twist en tweedracht. Zijn jullie dan niet vleselijk en wandelen jullie naar de mens?" Dat is dus menselijk.
De liefde schept niet op, zij is niet opgeblazen. Nou, dat woord zijn we echt al een aantal keren tegengekomen in deze brief. Ik ga ze nu allemaal niet opzoeken, maar in 4 vers 6 en 4 vers 18 – sommigen werden opgeblazen – 4 vers 19, 5 vers 2 – "en jullie zijn opgeblazen" – 8 vers 1 en nu zijn we in 13 vers 4. Ik ga dat allemaal niet opzoeken, maar om te laten zien waarom Paulus zei dat ze opgeblazen worden – zoek dat maar op – maar opgeblazen is meer inhoud aan de dingen geven terwijl het niet meer is. Jezelf opblazen, gebakken lucht zouden wij zeggen. Het klinkt allemaal groots, maar het stelt niks voor en als je doorprikt, dan is de luchtbel verdwenen. Dus dat is opgeblazenheid. Dat is wel goed om erbij te zeggen.
Wat zuurdeeg doet met brood: het doet de dingen groter lijken. Dat is wat zuurdeeg doet en daar heeft Paulus het over in 1 Korinthiërs 5. Het doet de dingen groter lijken, maar het is allemaal lucht. Het blaast op en de eigenschap van zuurdeeg is dat zodra je dat gaat toevoegen aan voedsel – en dan vinden wij dat brood lekker, dan is het lekker luchtig en zo – maar zodra je het toevoegt, dan is het aan bederf onderhevig. En juist dat ongezuurde brood, dat is niet onderhevig aan dat bederf. Zij is niet opgeblazen.
Zichzelf Niet Zoeken en het Kwade Niet Toerekenen ↑ hoofdstukken
Zij is niet onfatsoenlijk. Niet schandelijk. Ja, dat gaat natuurlijk ook over schande: het spreken van anderen en daarin onfatsoenlijk zijn. Dat doet de liefde niet, want zij zoekt zichzelf niet. Jezelf niet zoeken, dat betekent niet dat je jezelf miskent; daar gaat het juist niet over. Het gaat er juist over dat je weet wie je zelf bent in Gods ogen. En als je dat weet, dan kun je ook de ander dienen.
Ik heb vrij jonge kinderen en dan heb je het weleens over pesten. Je hoort weleens dingen op school over wat er gebeurd is. Ik zeg altijd: als kinderen anderen pesten, dan komt dat altijd omdat er iets bij henzelf zit. Want degene die volledig in evenwicht is met zichzelf – of hoe zeg je dat? – die weet wie hij is. Als je weet wie je bent in Gods ogen, dan ga je een ander niet pesten. Dan ga je ook niet een ander zwartmaken of roddelen over een ander. Want ook dat zijn allemaal dingen die de mens doet om er zelf beter uit te komen, om die ander naar beneden te drukken zodat je zelf beter lijkt.
Maar de liefde, zij zoekt zichzelf niet. En dat is ook een eigenschap van wanneer je... Dit gaat natuurlijk ook over God. God zoekt Zijn schepping en Hij zoekt het verlorene totdat Hij het gevonden heeft. Maar als jij die God kent en je weet wie je bent in Zijn ogen, als je daar kennis van hebt en dat beseft, dan ben je ook in staat om de ander te zoeken en te doen wat goed is voor de ander.
Paulus gaf daar zelf een voorbeeld van in deze brief, in 1 Korinthiërs 8. Dat ging over het eten van vlees. Hij zei daar dat hij weliswaar het recht had om vlees te eten dat aan afgoden geofferd was, maar hij zegt: als ik daarmee mijn broeder zou verstrikken, dan zou ik tot in de aion geen vlees meer eten. Dan ben je dus in staat om niet van je eigen recht gebruik te maken, maar de ander te zoeken en zelfs af te zien van je rechten.
Zij wordt niet geprikkeld en zij rekent het kwade niet toe. Ja, dat is natuurlijk ook wat God doet: Hij rekent het kwade niet toe. Ondanks al dat kwaad wat Zijn schepselen doen en wat Zijn schepping doet, verzoent Hij het al met Zichzelf, zowel hetgeen op de aarde als hetgeen in de hemelen is. Overigens zou dit woord 'toerekenen' vertaald kunnen worden als 'toerekenen', maar ook als 'rekenen'. Daarmee zou gezegd kunnen worden: zij rekent het kwade niet. Dat betekent – noem het onnozel of naïef op menselijk niveau gesproken – dat je niet uitgaat van het kwaad in de ander, maar juist van het goede.
Het kwade niet toerekenen, dat is natuurlijk echt een eigenschap van God. Hij deed dat ondanks het kwaad dat ze Zijn Zoon hebben aangedaan. Juist door het bloed van het kruis – Colossenzen 1 vers 20 – juist door die onrechtvaardige daad doordat men Zijn Zoon kruisigde en doodde, juist door die daad gaat Hij, doordat Hij Zijn Zoon opwekte uit de doden en leven gaf, heel Zijn schepping dat leven geven. Dat is geweldig en dat is God die het kwade niet toerekent.
Ik ga volgende keer gewoon verder bij vers 6, want daar gaat de opsomming ook verder. Voor nu laat ik het even hierbij. Tot ziens!