Zonder opstanding is de prediking zinloos en leeg en dat geldt ook voor ons geloof, betoogde Paulus eerder. Daarmee is de inhoud ervan duidelijk: de opgewekte Christus. Zonder die boodschap waren Paulus en de andere apostelen de meeste ellendigen van alle mensen. Zij leden immers allerlei verdrukking en moeiten vanwege het evangelie. Toch ging Paulus door, omdat hij wist: Christus is opgewekt. Vandaar dat hij het ook uitroept: maar nú, Christus is opgewekt uit de doden!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Maar het feit dat Christus is opgewekt uit de doden en hij daarmee de eersteling of de eerste vrucht van de oogst is geworden van hen die ontslapen zijn, betekent dat hij de eerste is die onvergankelijk leven heeft ontvangen.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
De Erbarmelijkste van Alle Mensen ↑ hoofdstukken
Hallo beste kijkers, ik ben nog steeds in dat geweldige hoofdstuk 1 Korinthe 15 en dat zal nog wel even duren. We zijn bij vers 19 aangekomen en daar zegt Paulus: "Indien wij alleen in dit leven onze hoop op Christus gevestigd hebben, dan zijn wij de erbarmelijkste van alle mensen."
Ja, Paulus had in het voorgaande gesproken over de opstanding en over de bewering die onder de Korinthiërs rondzong dat er geen opstanding zou zijn. Paulus verklaart dan: als dat zo is, dan is onze prediking, onze proclamatie, leeg, ijdel en zinloos. En ook leeg, ijdel en zinloos is jullie geloof. Dat betekent dat de opgewekte Christus de inhoud is van de prediking en de inhoud is van het geloof.
Paulus zegt: "Indien wij alleen in dit leven onze hoop op Christus gevestigd hebben, dan zijn wij de erbarmelijkste van alle mensen." Want Paulus heeft het hier in de voorgaande verzen – laat ik dat er even bij pakken – dit gaf ik net al even aan: als er geen doden opgewekt worden, dan is ook Christus niet opgewekt. En indien Christus niet is opgewekt, dan is jullie geloof zinloos; jullie zijn dan nog in jullie zonde. Dan gingen ook zij die in Christus ter ruste gelegd zijn – "ontslapen zijn" zegt de NBG, dat is ook het idee natuurlijk – die gingen dan verloren.
Indien wij alleen in dit leven onze hoop op Christus gevestigd hebben, dan zijn wij de erbarmelijkste van alle mensen. Want Paulus spreekt hier in de eerste plaats – dit geldt natuurlijk ook voor iedereen hoor – dat als er geen opstanding zou zijn, we sowieso erbarmelijk zijn. Want dan is alles zinloos, dat zei hij in het voorgaande. Dan is alles leeg, alles ijdel, want dan is er geen opstanding. Dus dan zijn het alleen die paar decennia dat we hier de aarde beslaan, en ja, dan is het daarmee afgelopen.
Het Lijden van de Apostelen voor de Hoop in Christus ↑ hoofdstukken
Maar Paulus legt er hier de nadruk op dat het gaat om hem en de overige apostelen. Want ja, dan zou ik terug moeten gaan naar hoofdstuk 4, waar Paulus tegen die Korinthiërs zegt: "Hoe zei hij het ook alweer?" Hij gaf daar aan dat zij al aan het heersen waren. Blijkbaar hadden ze dus in ieder geval politieke ambities of bedreven ze zelfs politiek, maar Paulus zegt: "Was het maar zo dat jullie echt heersten." Was het maar zo dat jullie heersten, want dan zouden wij ook heersen. Dat gaat namelijk in de toekomst gebeuren in de opstanding; dan zullen wij als gelovigen van de Ecclesie, als Zijn lichaam, met Hem regeren en met Hem heersen. Maar dat is nu nog niet, en daarom zegt Paulus: "Was het maar zo dat jullie echt heersten, want dan zouden wij met jullie heersen." Die Korinthiërs heersten wel, maar dan op aards niveau.
Ik doe een beetje een beroep op uw Bijbelkennis, maar Paulus verklaart wat hem allemaal overkomen is als apostel. Dat doet hij een paar keer, maar in ieder geval in 2 Korinthiërs 11 noemt hij een heel rijtje: schipbreuk geleden, stokslagen gehad, een paar keer gevangen gezeten; gestenigd is Paulus, dat weten we uit Handelingen. Noem het maar op. Hij noemt een heel rijtje en daar ontbreekt nog van alles aan. Dus Paulus had in dit leven, naar de mens gesproken, een erbarmelijk leven. En de andere apostelen zijn evenzo op een erbarmelijke manier aan hun einde gekomen.
Daarom zegt Paulus: "Indien wij alleen in dit leven onze hoop op Christus gevestigd hebben, indien we alleen in dit leven in Christus gehoopt hebben, dan zijn we de erbarmelijkste van alle mensen." Want juist door de hoop die zij in Christus hebben en op Christus hadden, leidden zij een erbarmelijk leven. Daarom werden ze vervolgd, daarom werden ze verdrukt en daarom waren ze in benauwdheid. Vandaar dat Paulus zegt: "Indien wij alleen in dit leven in Christus gehoopt hebben, dan zijn wij de erbarmelijkste van alle mensen."
De Theologische Ommekeer: maar Nú! ↑ hoofdstukken
Maar dan zegt hij: maar nu, Christus is opgewekt uit de doden. De eerste vrucht van de oogst van hen die ter ruste gelegd zijn. Ja, dat 'maar nu', dat is echt zo’n ommekeer. Dat is ook een contrast met het voorgaande vers: indien wij alleen in dit leven onze hoop op Christus gevestigd hebben, dan zijn wij de erbarmelijkste van alle mensen.
Maar nu, zegt Paulus dan, en dat doet hij vaker. Ik heb het even opgezocht, dat zie je hier. Dat zijn die twee streepjes; dat betekent dat ik die twee woorden hier in de zoekfunctie heb ingetikt en dan krijg je alle combinaties van die twee woorden aan de rechterkant. Paulus doet dat bijvoorbeeld ook in Romeinen 3 – ik pak er één of twee bekende voorbeelden uit. Daar houdt Paulus een heel betoog dat er niemand is die goed doet, er is er ook niet één, allen zijn ze afgeweken en gezamenlijk zijn ze onnuttig geworden. Oftewel, het is een volledige ongeschiktheidsverklaring van de mens, om het zo te zeggen.
En dan zegt Paulus: "Maar nu is los van de wet rechtvaardigheid van God openbaar gemaakt, waarvan de wet en de profeten getuigen." Ik wil het vervolg wel lezen, maar ik kan beter gewoon teruggaan naar Korinthe. Maar het vervolg is in ieder geval dat Paulus zegt dat allen rechtvaardig worden. Allen komen tekort aan de heerlijkheid van God en worden gerechtvaardigd om niet, uit de genade die in Christus Jezus is. Dat is het vervolg in Romeinen 3.
Efeze 2 ligt bij mij ook nog dik bovenop omdat ik de Efezebrief onlangs heb besproken. Daar gaat het over de natiën die veraf waren, vervreemd van het burgerschap van Israël, zonder hoop en zonder God in de wereld. Dan zegt Paulus: "Maar nu, in Christus Jezus, zijn jullie die eens veraf waren, dichtbij gekomen door het bloed van Christus Jezus." Het is dus echt zo’n tegenstelling die Paulus gebruikt. Je ziet dat ook alleen maar in de brieven van Paulus – als je Hebreeën meerekent tenminste, en ik doe dat wel.
Maar nu: de ommekeer. Christus is opgewekt uit de doden. En dat "uit de doden", dat is tussen de overige doden uit. Daar heb ik in een eerdere video op gewezen, dus nu noem ik het alleen. Christus is opgewekt uit de doden; Hij is de eerste vrucht van de oogst van hen die ter ruste gelegd zijn.
Ter ruste gelegd zijn – ik zei net al dat de NBG daarbij zegt: "ontslapen zijn". Dat is natuurlijk ook het idee. Het is mooi om zo aan de dood te denken, als een ontslapen zijn. Het is een slaap, en de doden zullen gewekt worden. Die zullen wakker worden en die zullen opgewekt worden; die zullen dan uit die doodstoestand opgewekt worden. Dat is natuurlijk een geweldig beeld om daar zo aan te denken, als een ontslapen zijn. Net zoals wij vanavond weer naar bed gaan en morgen, vroeg in de morgen – zoals Christus vroeg in de morgen werd opgewekt – weer wakker worden.
Maar nu: Christus is opgewekt uit de doden, Hij is de eerste vrucht van de oogst. Dat is één woord in de grondtekst. De NBG zegt daar "als eersteling", en dat is ook het idee: als eersteling van hen die ontslapen zijn.
Christus als de Eerstelingsschoof van Onvergankelijk Leven ↑ hoofdstukken
Deze term, de eerste vrucht van de oogst, verwijst ook nog eens naar de eerstelingsschoof. Ik heb afgelopen zondag in een studie over Johannes 20, over de verzen die verslag doen van de opstanding in het Johannes-evangelie, dit al even aangehaald omdat de dag van de eerstelingsschoof ook de dag was waarop Christus opstond. En dat is een hoogtij van Yahweh, de eerstelingsschoof die is beschreven en geïnstrueerd in Leviticus 23. Daar wordt al gesproken van een eerste vrucht van de oogst die aan Yahweh zou worden aangeboden, en de priester zou die eerstelingsschoof bewegen voor het aangezicht van Yahweh. Daarmee zou die schoof als het ware een levende schoof worden. En dat is een beeld van Christus, die de eersteling was die opgewekt is uit de doden.
En als u nu denkt: ja, maar er zijn toch meer mensen die opgewekt zijn uit de doden? Zoals Lazarus, het dochtertje van Jaïrus, de jongeling van Naïn en zelfs in het Oude Testament bij Elisa wordt er een dode opgewekt. Er zijn dus meer voorbeelden van. Maar het feit dat Christus is opgewekt uit de doden en hij daarmee de eersteling of de eerste vrucht van de oogst is geworden van hen die ontslapen zijn, betekent dat hij de eerste is die onvergankelijk leven heeft ontvangen.
Zoals Romeinen 6 zegt — ik weet het vers niet precies uit mijn hoofd — de dood heerst niet meer over hem, want de dood ligt achter hem. Bij het leven dat wij hebben, met kleine letters, is er eigenlijk sprake van sterfelijkheid, want de dood ligt nog voor ons. Op die uitzondering van degenen die levend overblijven bij de wegrukking na, zijn wij sterfelijk en hij is dat niet. Daarmee is hij de eersteling. Al die andere doden die opgewekt werden, voornamelijk door de Heere Jezus zelf maar ook in het Oude Testament, ontvingen dit oude leven terug en moesten dus weer sterven. Maar hij is de eersteling met de dood achter zich.
Volgende keer gaan we verder bij vers 21 en we komen daar in een aantal geweldige verzen terecht. Dus graag tot dan!