145. 1 Korinthe 15:36-38 – zaaien, begraven en de opstanding

In deze verzen gaat Paulus in op de tegenwerping, hoe doden dan precies opgewekt worden. Dat is menselijkerwijs immers onmogelijk. Maar Paulus had al gezegd dat je met zo’n tegenwerping buiten God rekent (:34). In deze verzen gaat Paulus voorbeelden geven uit de schepping, waarin we tallozen uitbeeldingen van opstanding uit de dood vinden. In deze verzen vergelijkt hij het zaaien van een zaad in de aarde en wat daaruit voortkomt, met het begraven van een dood lichaam en wat God daaruit voortbrengt: het opstandingslichaam!

 

 

 

 

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Paulus gebruikt het beeld van het zaaien van een zaadkorrel in de aarde om de opstanding van de doden te illustreren. Zoals een zaadje eerst moet sterven voordat het ontkiemt tot een plant, zo is de dood een noodzakelijke voorwaarde voor de opstanding. God zal aan het begraven lichaam een volkomen nieuw en onvergelijkbaar opstandingslichaam geven, precies zoals Hij dat wil. De hele schepping en de seizoenen in de natuur weerspiegelen dit wonderlijke beeld van opstandingsleven.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Korinthe 15:36

“Het sterven, het doodgaan, is dus juist de voorwaarde om opgewekt te kunnen worden.”

De Dwaasheid van Twijfel aan de Opstanding ↑ hoofdstukken

Hallo allemaal. We zijn in Korinthe 15, vers 36. We hebben al eerder in de Korintiërsbrief gezien — hoofdstuk 9 is dat meen ik — dat Paulus zegt dat hij voor de Joden een Jood was en voor de Grieken een Griek. Degenen die onder de wet zijn als onder de wet en degenen die zonder wet leven als zonder wet, maar "wettig van Christus", zegt hij dan. Paulus paste zich wel aan als dat ter bevordering van het evangelie was, maar als het gaat om de waarheid, dan deed hij geen concessies. Als het gaat om het fundament van het evangelie, dan deed hij geen concessies.

Want hij zegt hier: "Onverstandige!" Dat is overigens een reactie op degene die hij naar voren haalt in het vorige vers. Hij zegt: "Maar, zal iemand uitspreken...?" Paulus schildert hier een opponent en hij zal daar ongetwijfeld ook aanleiding toe hebben gehad. Hij zal daar vragen over hebben gehad of geluiden erover gehoord hebben dat er mensen zijn die dit zeggen. Want in Korinthe was er een groepering die zei dat er geen opstanding van de doden is.

En hij zegt dan: "Maar, zal iemand uitspreken...?" Dus als tegenwerping, dat "maar". "Hoe worden de doden opgewekt en met wat voor lichaam komen zij?" In mijn vorige video heb ik laten zien dat Paulus in het vers hiervoor zegt dat je dan een gebrek aan kennis van God hebt. Dan houd je geen rekening met God als je denkt dat dat voor God een probleem is. Voor mensen is dit een probleem: doden opwekken. Dat wat dood is weer tot leven brengen of überhaupt leven voortbrengen, dat kan een mens niet. Maar ja, God heeft deze hele schepping voortgebracht. Dat is één en al leven, dan wel met kleine letters, maar het zijn allemaal voorafschaduwingen, beelden van werkelijk leven. Namelijk onvergankelijk leven.

En dat gaat hij in de komende verzen demonstreren: hoe dit wordt geïllustreerd in de natuur. "Hoe worden de doden opgewekt en met wat voor lichaam komen zij?" "Onverstandige!" Nou, "onverstandige"... de Statenvertaling en de NBG zeggen: "Dwaas". "Gij dwaas." Dat is iets minder parlementair, maar dit woord is opgebouwd uit de onderdelen "niet" en een "gezindheid met verstand". Dus: niet verstandig. Paulus vindt zo'n tegenwerping dus niet zo intelligent en dat had hij natuurlijk al naar voren gebracht in de voorgaande verzen, waar hij zegt dat je dan gewoon een gebrek aan kennis van God hebt. En nu gaat Paulus laten zien dat dit in de oude schepping, om het zo te zeggen, al wordt geïllustreerd.

Sterven als Voorwaarde voor de Opstanding ↑ hoofdstukken

Wat jij zaait, wordt niet levend gemaakt in het geval dat het niet sterft. Wat Paulus hier natuurlijk ook zegt, is dat de dood geen verhindering is voor de opstanding, maar juist een voorwaarde om doden op te wekken. Wat jij zaait, wordt niet levend gemaakt in het geval dat het niet sterft. Wat Paulus hier doet, is het zaaien van een zaad in de aarde vergelijken met het zaaien van een dood lichaam in de aarde. Het begraven van een dood lichaam is dus het zaaien van dat lichaam, met de zekerheid dat het zal worden opgewekt.

Het een is een beeld van het ander. Het zaad dat de boer, de landbouwer aan de grond toevertrouwt, is eigenlijk gewoon een dode korrel. Het stelt niets voor en als je ernaar kijkt, dan denk je: wij weten hoe het gaat als we zaad in de aarde doen. We weten dat het gaat gebeuren, dat het zaad gaat ontkiemen en dat het gaat groeien, omdat we dat al zo vaak hebben gezien. Als het maar de juiste voorwaarden heeft: licht en water, wat natuurlijk ook beelden zijn van het Woord van God.

Maar het is natuurlijk een absoluut wonder dat zoiets gebeurt. Je legt een klein, zwart, hard dingetje in de aarde; het is dood. Wij hadden vroeger thuis wat we nu het stookhok noemen. Daar stond de ketel en daar was het vaak nogal warm. We waren daar ook weleens met zaadjes bezig. Ik had een opa die een moestuin in onze achtertuin onderhield, dus daar lag weleens wat zaad. Dat werd dan altijd daar neergelegd omdat het daar lekker warm en droog was. Zo kon er geen vocht bij dat zaad komen en bleef het goed. Maar dat betekent ook dat dat zaad volledig uitgedroogd was, door en door droog en dus doods.

Maar toch weten we: als je dat in de grond legt en er komt water en licht bij, dan gaat het ontkiemen en groeit daar iets uit. Dat is een beeld van een lichaam dat wij begraven en dus zaaien in de aarde met de verwachting van de opstanding. Wat jij zaait, wordt niet levend gemaakt in het geval dat het niet sterft. Het sterven, het doodgaan, is dus juist de voorwaarde om opgewekt te kunnen worden.

Het Verschil Tussen het Gezaaide Zaad en het Nieuwe Lichaam ↑ hoofdstukken

En als jij zaait, zaai je niet het lichaam dat het zal worden, maar een naakte zaadkorrel, bijvoorbeeld van graan of van iets anders. Wat in de grond gelegd wordt, zegt Paulus, dat als dat eruit komt, als dat ontkiemt, groeit, volgroeit en gaat bloeien en vrucht dragen – dat zijn allemaal latere fases – dan is dat iets totaal anders dan wat we in de grond leggen.

En dat is dus de vergelijking. Het lichaam, het dode lichaam als we zijn gestorven, wordt in de grond gelegd in de hoop en in de verwachting: God gaat dat lichaam opwekken. En dan wordt er dus ook totaal iets anders opgewekt, namelijk een opstandingslichaam dat onvergelijkbaar is met het lichaam dat we hier hebben.

Paulus maakt die vergelijking: "Als jij zaait, zaai je niet het lichaam dat het zal worden, maar een naakte zaadkorrel, bijvoorbeeld van graan of van iets anders. En God geeft er een lichaam aan, zoals Hij het wil, en wel aan ieder van de zaden zijn eigen lichaam." God geeft dus aan al die zaden – of het nu tarwe is, of noem het allemaal maar op – hun eigen vorm. Als je een appelzaadje aan de grond toevertrouwt, komt er een appelboom uit, en ga zo maar door. Al die verschillende zaden zien er vaak ook nog vrijwel hetzelfde uit, en toch komt er iets totaal anders uit tevoorschijn. Dat is zoals God dat wil, zoals God dat bepaald heeft. Het is ook een compleet godswonder dat dit gebeurt.

En zo is het dus ook met de opstanding. God geeft er een lichaam aan zoals Hij het wil, en wel aan ieder van de zaden zijn eigen lichaam. Het idee is natuurlijk dat dit ook in de opstanding zo zal zijn. Want Paulus gaat dat straks in vers 42 zeggen: "Zo zal het ook in de opstanding van de doden zijn. Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid en wordt opgewekt in onverderfelijkheid." De Statenvertaling lees ik nu voor, want dat staat hiernaast. Maar ik ben nu nog niet in vers 42 aangekomen, dus daar ga ik ook nog niet naartoe.

De Schepping als Prachtig Beeld van het Opstandingsleven ↑ hoofdstukken

Maar Paulus maakt nu in de volgende verzen nog een andere vergelijking over vlees. Daar gaan we de volgende keer op in, maar ook over de hemellichamen enzovoort. Dus daarover hebben we het de volgende keer, want dat zijn ook allemaal beelden van het opstandingslichaam.

Het is geweldig om daar zo bij stil te staan, maar ook om dat om je heen te zien in de natuur en wanneer je de ogen naar boven richt naar de sterrenhemel en de hemellichamen. Zeker ook in dit seizoen natuurlijk, in de lente waarin alles ontkiemt en tot bloei komt. De knoppen verschijnen, de bomen lopen uit. Dat is allemaal een beeld van dat opstandingsleven en God demonstreert dat in heel de schepping. Geweldig!

Volgende keer gaan we verder bij vers 39.

Deel 145 van 157