Deze schepping is aan de vergankelijkheid onderwerpen. Dat is niet de keuze van Adam geweest, maar het is Gods ontwerp (Rom.8:20-21). Wij zijn ‘Adamieten’ en hij werd uit het stof gemaakt. Daarmee zijn we vergankelijk, zonder eer, zwak en ziels. Maar net als we nu delen in de eerste mens, Adam, zo zullen wij ook het beeld dragen van de laatste Adam. Hij is de levendmakende geest, die ons opwekt in onvergankelijkheid, heerlijkheid, kracht en met een geestelijk lichaam. Wat een vooruitzicht!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Dat is natuurlijk de essentie: het feit dat de laatste Adam een levendmakende geest is. Hij maakt namelijk allen levend.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Tegenstellingen in de Opstanding ↑ hoofdstukken
Hallo allemaal! 1 Korinthe 15 vers 45. Dat is al een heel eind in het hoofdstuk, maar het hoofdstuk heeft 58 verzen, dus we hebben er nog een paar te gaan. Het is een schitterend hoofdstuk over de opstanding, van vers 1 tot en met vers 58.
In het voorgaande heeft Paulus contrasten gegeven over het aardse lichaam en het geestelijke lichaam. Hij zei: "Zo zal ook de opstanding van de doden wezen." Het lichaam wordt gezaaid in vergankelijkheid, het wordt opgewekt in onvergankelijkheid. Het wordt gezaaid in oneer, zonder eer; het wordt opgewekt in heerlijkheid. Het wordt gezaaid in zwakheid; het wordt opgewekt in kracht. Een ziels lichaam wordt er gezaaid, een geestelijk lichaam wordt er opgewekt.
Het zijn allemaal tegenstellingen: vergankelijkheid tegenover onvergankelijkheid, oneer tegenover heerlijkheid, zwakheid tegenover kracht, en ziels tegenover geestelijk.
De Eerste Adam: een Sterfelijke Ziel ↑ hoofdstukken
En dan zegt hij: "Zo staat er ook geschreven: De eerste mens, Adam, werd een levende ziel, de laatste Adam een levendmakende geest." Ja, dit gaat natuurlijk over de eerste mens, dat staat er gewoon: de eerste mens, Adam. Die werd een levende ziel. Genesis 2 vers 7 is dat meen ik, waar staat dat God de adem van het leven in zijn neus blies en zo werd de mens, Adam, een levende ziel.
Maar de Schrift zegt ook dat de ziel die zondigt, zal sterven. Dus een ziel is sterfelijk, want die ziel is ook in het bloed en alles wat bloed heeft, is ook sterfelijk. En Adam werd daar geplaatst in die hof en hij moest daar eten van de boom des levens, zodat hij zou blijven leven.
Dus Adam was — dat zegt Romeinen 8 — de schepping is aan de vergankelijkheid onderworpen. Dus Adam was ook vergankelijk vanaf dag één. En dat is hij niet geworden door zijn eigen keuze, nee, dat staat overigens ook in Romeinen 8: dat de schepping aan de vergankelijkheid is onderworpen, niet om haar eigen wil, maar om de wil van Hem die haar daaraan onderworpen heeft. De Schepper namelijk heeft de schepping daaraan onderworpen. De eerste mens, Adam, met een levende ziel, was dus ook sterfelijk.
De Laatste Adam: een Levendmakende Geest ↑ hoofdstukken
De laatste Adam is een levendmakende geest, en geest staat hier weer tegenover ziel. We hebben al wat contrasten tegengesteld gezien in de voorgaande verzen en dat gaat hier nog door: geest tegenover ziel. Adam werd een levende ziel, weliswaar sterfelijk, en hij was ook degene die de dood de wereld inbracht. Dat is Romeinen 5 vers 12: dat door één mens de dood de wereld is binnengekomen. In ieder geval kwam de dood de wereld binnen door Adam. Hij is dus weliswaar een levende ziel, maar wel een levende ziel die de dood de mensenwereld inbracht. Dat staat ook in Romeinen 5 vers 12, dat de dood zo tot alle mensen is doorgegaan.
Hier ligt tussen de regels door nog iets besloten. Er staat: de eerste mens, Adam, werd een levende ziel, de laatste Adam een levendmakende geest. Maar daar klinkt ook in door dat Adam degene was die de dood de wereld inbracht, zodat elk mens uiteindelijk sterfelijk werd. Dat had Paulus al gezegd in vers 22 van dit hoofdstuk: "Zodat zoals allen in Adam sterven of stervende zijn, alzo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden."
Dat is natuurlijk de essentie: het feit dat de laatste Adam een levendmakende geest is. Hij maakt namelijk allen levend. Vandaar dat hij ook de laatste Adam wordt genoemd. Daarmee is het werk af; hij is niet de tweede Adam, ook niet de derde, de vierde of de hoeveelste dan ook. Nee, hij is de laatste en hij is met recht de bekroning op Gods werk. Hij brengt dat ook tot stand door allen die in Adam sterven, levend te maken.
Gods Ontwerp: Eerst het Zielse, Dan het Geestelijke ↑ hoofdstukken
Maar niet eerst het geestelijke, maar het zielse, vervolgens het geestelijke. We zien hier weer dat zielse en dat geestelijke tegenover elkaar staan. Ja, nogmaals, dat is een tegenstelling. Lees die verzen hiervoor maar eens goed door. Wat ik dan vaak doe, is die tegenstellingen noteren: een blaadje pakken, een verticale streep trekken, met aan de linkerkant 'ziel' en aan de rechterkant 'geest'.
En dat geldt ook voor de andere tegenstellingen, zoals oneer tegenover heerlijkheid. Al die tegenstellingen horen daarbij. Maar niet eerst het geestelijke, maar het zielse. Paulus zegt dus: het zielse is er eerst, vervolgens het geestelijke. Daar zit een duidelijke volgorde in, en dat is zo omdat God dat zo ontworpen heeft.
Die schepping is aan de vergankelijkheid onderworpen en dat is geen keuze van Adam geweest; dat is het ontwerp van God Zelf. Dat heb ik al eerder gezegd, want ook dat staat gewoon in Romeinen 8. Maar niet eerst het geestelijke, maar het zielse, vervolgens het geestelijke.
Het Beeld van de Hemelse Mens Dragen ↑ hoofdstukken
De eerste mens was uit de aarde, van losse aarde gemaakt. De MBG zegt dan: stoffelijk, uit het stof gemaakt, en tot stof zou het ook wederkeren. Er werd tot Adam gezegd: "Je bent uit het stof van de aarde gemaakt en je zult tot stof wederkeren." De eerste mens was uit de aarde, aards, zegt de Statenvertaling geloof ik. Ja, de eerste mens is uit de aarde, aards. De eerste mens was uit de aarde, van losse aarde gemaakt, of stoffelijk. De tweede mens is de Heer uit de hemel.
Ik kan dit vers nooit lezen zonder te denken aan een rups. Die is ook uit de aarde, aards, stoffelijk, en ook echt een heel aards beestje omdat het niet zoveel kan. Alleen maar eten en kruipen, en vervolgens verpopt hij zich en maakt een cocon als het ware — een doodskist. En daar komt een vlinder uit: een hemels wezen. Dat is natuurlijk een schitterend beeld van wat hier ook gezegd wordt. De eerste mens was uit de aarde, aards, stoffelijk, van losse aarde gemaakt. De tweede mens is de Heer uit de hemel en die is geestelijk, met een opstandingslichaam.
Zodanig als hij, de van losse aarde gemaakte, is, zo zijn ook degenen die van losse aarde gemaakt zijn. Zodanig als hij stoffelijk is, de aardse, zo zijn ook degenen die aards of stoffelijk gemaakt zijn. Maar ook: zodanig als Hij die hemels is, zo zijn ook degenen die hemels zijn. Dus wij zijn uit Adam, aards-stoffelijk, van losse aarde gemaakt met al die beperkingen. Maar, zegt Paulus, zodanig als Hij die hemels is, zo zijn ook degenen die hemels zijn. Dus met dat opstandingslichaam zullen wij wat dat betreft qua lichaam aan Hem gelijk zijn. Al die beperkingen die we hier op aarde hebben en de mankementen enzovoorts, die zijn er dan niet meer.
En zoals wij de afbeelding — het icoon, eikona in het Grieks, het beeld — dragen van degene die van losse aarde of van het stof gemaakt is, uit het stof gemaakt is (Adam dus: sterfelijk, vergankelijk, zonder eer, in zwakheid), zo zullen wij ook het beeld, de afbeelding dragen van Degene die hemels is. Namelijk: wij zullen opgewekt worden in heerlijkheid en kracht. Ik vergeet er nu één... ja, onvergankelijkheid natuurlijk. Onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht.
Met een geestelijk lichaam zullen wij het beeld dragen van Degene die hemels is. Niet meer ziels, maar geestelijk. Dat is een geweldig vooruitzicht en dat is de hoop die we hebben, onze verwachting waarnaar we uit mogen zien. Nou goed, dit lijkt me wel genoeg voor nu. Vers 49 ben ik nu doorheen, dus de volgende keer gaan we verder in vers 50. Tot dan!