In de laatste verzen van de brief roept Paulus Archippus op de bediening die hij van de Heer heeft ontvangen trouw te vervullen. Daarna sluit hij de brief af met een eigenhandig geschreven groet en de oproep zijn boeien niet te vergeten. De laatste woorden zijn veelzeggend: “De genade (is) met jullie” Zo begint de brief met genade (1:2) en eindigt ermee.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Waarvoor was Paulus dan gebonden? Waarvoor zat hij in de keten? Waarom zat hij gevangen? Vanwege het geheim van het evangelie.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Terugblik op de Geschriften van Petrus ↑ hoofdstukken
Hallo beste kijkers, het slot van de Kolossenzenbrief.
Gisteren, nadat ik de laatste video opgenomen had, bedacht ik me dat ik bij het bespreken van de namen die we tegenkomen in het slot van deze brief — waar ik al twee keer naar verwezen had toen we in 2 Timotheüs 4 terechtkwamen, waar Paulus spreekt over het bij elkaar brengen van de documenten en de perkamenten, dat hij de geschriften bij elkaar heeft gebracht — dat we in de Petrusbrieven, of in een Petrusbrief, iets soortgelijks vinden. Dat heb ik in ieder geval twee keer gezegd, dat meen ik: dat Petrus zich bezighield met hoe hij zijn lezers ook na zijn heengaan en na zijn sterven aan de dingen zou kunnen herinneren die hij naar voren bracht.
En ik heb dat net even opgezocht, want dat wil ik dan toch nog even noemen, hoewel het toch een beetje morsend na de maaltijd is natuurlijk. Maar beter laat dan nooit: 2 Petrus 1 vers 12 tot 21 zo'n beetje. Wellicht is het voor het verband gewoon goed om heel het hoofdstuk te lezen, 2 Petrus 1.
Maar nu dan nog even verder met de laatste verzen van...
Aansporing aan Archippus de Medestrijder ↑ hoofdstukken
In Kolossenzen, daar zegt Paulus: "Zeg tegen Archippus: Kijk naar de bediening die jij in de Heer accepteerde, dat je die ook vervult."
Archippus, dat betekent zoiets als 'eerste' of 'hoofd van paarden', een beetje een militaire term. Wat ook wel past in het verband, want Paulus noemt zijn medewerkers ook wel medestrijders, of medeslaven, of medekrijgsgevangenen.
En dit is de eerste aansporing in de Kolossenzenbrief die echt rechtstreeks tot één persoon wordt gesproken, en ook nog eens in het openbaar: kijk naar de bediening die hij in de Heer accepteerde, dat hij die ook vervult. Dat wordt aan een ecclesia geschreven, maar toch rechtstreeks tot één persoon, zodat die anderen daar getuige van zijn. Wat het dan precies is, ja, daar kunnen we alleen maar naar gissen, en nou, dat doe ik maar niet.
Maar die Archippus, ja, je zou bijna kunnen zeggen dat het een beetje eentonig is, maar die komen we ook weer in de Philemonbrief tegen. Daar wordt hij ook genoemd; daar is hij medesoldaat of medestrijder. Dus Archippus: 'eerste van paarden', 'overste van paarden'. Wellicht is dat een woordspeling, een bijnaam die hij heeft of gewoon zijn naam. Maar in ieder geval past het goed bij dat 'medestrijder' of 'medesoldaat', die militaire term.
Hij krijgt de groeten van Paulus hier, en in Kolossenzen krijgt hij een aansporing of een bemoediging — het hangt er maar vanaf hoe je het opvat natuurlijk. Daarvoor zouden we moeten weten wat nou precies die bediening is die hij heeft ontvangen of geaccepteerd. Hij zou die vervullen, namelijk completeren, tot een goed einde brengen. Dat woord, of vervoegingen daarvan, zijn we al eerder tegengekomen.
Nou, dan gaan we naar het laatste vers.
Het Eigen Handschrift van Paulus als Waarmerk ↑ hoofdstukken
Dan staat er: "De groet is in mijn handschrift van Paulus." Ja, dat is wel leuk, want wij weten uit andere brieven, in ieder geval uit de Romeinenbrief, dat Paulus zijn brieven dicteerde: "Ik, Tertius, die de brief op schrift stel, groet jullie in de Heer." Dus Tertius heeft de Romeinenbrief opgesteld, en wie de Kolossenzenbrief opgesteld heeft weet ik even niet. Maar Paulus ondertekent hem dan. De groet is in mijn handschrift van Paulus, zodat de brieven een waarmerk krijgen. En de slotgroet dan ook, die is dan ook zeer persoonlijk.
En Paulus — dat is ook wel goed om even aan te halen — in de Thessalonicaanse brief zegt Paulus: "De groet van mijn hand van Paulus." Dus hier doet hij het ook; die brief is dus ook gedicteerd. Paulus zegt: hierbij heb je als het ware mijn handtekening, dat ik hem geschreven heb, Paulus. Dus dat is in de Tweede Thessalonicaanse brief helemaal belangrijk, opmerkelijk. Nou ja, opmerkelijk niet, maar daar waren dus... In deze brief zegt Paulus, in Tweede Thessalonicaenzen 2, dat er brieven van hem in omloop waren als door hem geschreven. En die had hij dus niet geschreven. Dus hier onderschrijft en onderstreept hij het nog eens: "De groet van mijn hand van Paulus. Dit is een teken in elke brief: zó schrijf ik." Dus hier heb je... wij zouden een handtekening zetten, maar het is een waarmerk dat de brief echt van Paulus is.
En dan moet je eens theologische commentaren nagaan lezen op brieven van Paulus. Die zeggen dan vaak: "Ja, deze brief... die zeggen wel dat hij van Paulus is, maar..." Nou, dan komt er een hele uiteenzetting. Maar die brieven zijn gewoon van Paulus, want die heeft hij ondertekend! En die mensen toen, die wisten het in ieder geval, die zijn daar getuige van geweest. En ik neem aan dat als ze een valse brief hadden gehad, dat ze daar hetzelfde mee zouden doen als wat ik ermee zou doen: doorscheuren en een aansteker eronder houden of what dan ook. Want wat moet je met een valse brief? Nee, Paulus onderschrijft zijn brieven, hij ondertekent ze als waarmerk dat ze echt van hem zijn.
De Ware Reden voor de Boeien van Paulus ↑ hoofdstukken
Herinner je mijn boeien? Ja, denk aan mijn boeien. Nou, het gaat er niet om van: kijk, bid voor me omdat ik zo zielig ben dat ik in gevangenschap zit. Nee, herinner je – dat is een sterk woord: gedenkt, herinneren. Herinner je mijn boeien? Het idee is, lijkt me, dat Paulus zegt: denk erom waarom ik een gevangene ben. Herinner je dat? Waarom ben ik een gevangene?
En daar zou ik meer de schriftplaats voor aan kunnen wijzen, de meest duidelijke wellicht. Deze is ook al langsgekomen toen de Kolossenzenbrief bespraken, dat Paulus in Kolossenzen bidt voor een geopende deur en hiervoor het openen van mijn mond, opdat er mij een woord gegeven zal worden bij het openen van mijn mond om in vrijmoedigheid – let op – het geheim, de verborgenheid van het evangelie, van het goede bericht bekend te maken.
Want, zegt hij, waarvoor ik een ambassadeur ben gebonden met een keten. Waarvoor was Paulus dan gebonden? Waarvoor zat hij in de keten? Waarom zat hij gevangen? Vanwege het geheim van het evangelie. Dat wilde hij bekendmaken en juist in zijn boeien heeft hij dat natuurlijk gedaan door de brieven die men gevangenisbrieven noemt te schrijven. En daar de volle waarheid, alle registers open te trekken en alles bekend te maken wat hij nog bekend te maken had.
Kolossenzen 4 vers 18: De groet is in mijn handschrift van Paulus. Herinner je mijn boeien?
De Genade met Jullie en Slotwoord ↑ hoofdstukken
"En de genade zij", dat klinkt als een wens. Nee, er staat gewoon: "de genade met jullie". En ik denk, als je dan een woord moet toevoegen, niet "zij", maar "is" met jullie. De genade met jullie. Natuurlijk is dat Paulus zijn wens, maar het is ook gewoon een vaststelling.
Dat is ook mooi, want de Kolossenzenbrief — ja, dat is lang geleden natuurlijk — die begint met: "genade aan de heilige en gelovige broeders in Christus te Kolosse". Genade, ook niet "zij", maar "genade met jullie", en vrede van God, onze Vader en van de Heer Jezus Christus. Dus daar begint de brief mee en daar eindigt zij mee. En alles daartussenin spreekt natuurlijk van Gods genade. Maar dat hebben we gezien. De genade is met jullie. Of gewoon: de genade met jullie. Amen. Dat is wat Paulus zegt.
Hiermee zijn we aan het slot van deze brief gekomen. Ik vond het heerlijk om deze brief, de Kolossenzenbrief, eens te bespreken. En ik hoop dat jullie er ook van genoten hebben. Ik weet nog niet wat ik ga doen, of doorgaan met het bespreken van een andere brief. In ieder geval niet meteen, want ik heb ook nog wel andere dingen die mijn aandacht vragen, schrijven over bepaalde onderwerpen. Dus ik zal er ongetwijfeld weer een keer mee verder gaan, naar de mensen gesproken. Ik weet het gewoon niet. Dus ik laat het hierbij, maar vast en zeker tot horens en tot ziens.