de tegenhouder en de mens van de wetteloosheid

In 2 Thess.2 spreekt Paulus over de komst van onze Heer Jezus Christus en onze ’toevergadering’ tot Hem. Waar heeft hij het precies over? En wie is ‘de mens van de wetteloosheid’ en wat heeft zijn openbaring te maken met onze toevergadering tot Hem? Ook in dit gedeelte spreekt Paulus over de wegrukking, meerdere malen en met verschillende termen. Nádat de ecclesia uit het midden verwijderd zal zijn, zal de mens van de wetteloosheid zich openbaren.

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum:  28 april 2020

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt de brief van 2 Thessalonicenzen 2 en stelt dat het veelbesproken woord 'afval' feitelijk neutraal als 'afstandneming' vertaald hoort te worden. De spreker betoogt dat deze afstandneming identiek is aan de opzameling of wegrukking van de Ecclesia. Pas wanneer de gelovigen als de 'tegenhouder' van de aarde zijn weggenomen, kan de mens van de wetteloosheid zich openbaren in een periode van schijnvrede en daaropvolgend verderf. Uiteindelijk zal de Heer deze wetteloze machthebber vernietigen bij Zijn verschijning, terwijl de gelovigen behouden worden als eerstelingen.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Thessalonicenzen 1, 1 Thessalonicenzen 4, 1 Thessalonicenzen 5, 2 Thessalonicenzen 2, 2 Thessalonicenzen 2:1, 1 Thessalonicenzen 1:10, Handelingen 21:21, Handelingen 12:10, Handelingen 15:38, Handelingen 19:9, Handelingen 22, 2 Thessalonicenzen 2:3, Openbaring 13, Openbaring 6, Daniël 7, Daniël 11, 1 Korinthe 15, 1 Thessalonicenzen 4:17, Openbaring 12, Mattheüs 24, 1 Timotheüs 4:10

“Als wij worden weggerukt, als wij worden toevergaderd tot Hem bij onze opzameling tot Hem, of bij onze afstandneming, dan nemen wij afstand van de aarde en gaan wij de Heer tegemoet in de lucht. Dat is met recht een afstandneming.”

Inleiding: de Wegrukking en Nieuwe Studie-opzet ↑ hoofdstukken

Goedemorgen beste kijkers, ook beste luisteraars, want ik neem dit op op zowel audio als video. Ik heb de afgelopen periode studies gegeven over een onderwerp dat meestal de opname van de gemeente wordt genoemd. Ik zou dat liever de wegrukking noemen, of de weggrissing, zoals we dat vinden in 1 Thessalonicenzen 4. Voor deze studie heb ik nogal na moeten denken over een thema; hoe ga ik dat nu precies noemen? Ik heb het uiteindelijk genoemd: ‘De tegenhouder en de mens van de wetteloosheid’. Ik had nog wel wat andere termen kunnen bedenken in plaats van die tegenhouder – daar komen we vanzelf op – want het gedeelte waar ik naartoe wil gaan is 2 Thessalonicenzen 2, en daar worden nogal wat verschillende termen gebruikt voor die wegrukking. We kunnen onze woordenschat daarmee toch wel flink uitbreiden.

Ik ben een tijdje geleden begonnen met het geven van studies op zondag in mijn eigen woonplaats, bij mij thuis, over dit onderwerp. Ik ben begonnen in 1 Thessalonicenzen 1 en ik heb 1 Thessalonicenzen 4 en 1 Thessalonicenzen 5 ook besproken, omdat het daar over dezelfde dingen gaat. Daarvan zijn geen video-opnames, wel audio, en die zijn gewoon terug te vinden op mijn website gezondewoorden.nl. Dat doe ik normaal gesproken ongeveer tweewekelijks, de afgelopen periode zelfs wekelijks op de zondagen. Maar door alle coronamaatregelen is het nu onmogelijk om dat op deze locatie te blijven doen. Een nieuwe locatie heb ik nog niet en zolang ik die nog niet heb, wil ik in ieder geval de studies die ik nog in gedachten had met betrekking tot dit onderwerp online zetten. Ik neem ze dus op op video en ook op audio, zoals gebruikelijk.

Nou, dat is dus voor mij ook even nieuw en een beetje onwennig, maar daar sla ik me wel doorheen. Het grote voordeel is in ieder geval dat het vandaag dinsdag 28 april is terwijl ik dit opneem; ik ben flexibel qua tijd en kan een geschikt moment voor mezelf uitkiezen waarop ik dit rustig kan doen. We gaan dus naar 2 Thessalonicenzen 2. Normaal doe ik even een terugblik, zeker als ik een onderwerp aan het bespreken ben waarover ik al eerdere studies heb gegeven. Dat doe ik nu niet aan het begin. Ik wil die schriftgedeelten van 1 Thessalonicenzen 4 en 1 Thessalonicenzen 5 nog eens aanhalen, maar dan gewoon in de studie zelf. Dus geen terugblik van tevoren, maar even wat flashbacks gewoon door de studie heen.

De Parousia en de Opzameling tot Hem ↑ hoofdstukken

Ik vang aan in 2 Thessalonicenzen 2 vers 1. Ik zei al, ik heb eerder studies gegeven over 1 Thessalonicenzen 4 en 5. Paulus heeft een tweetal brieven aan deze Thessalonicenzen geschreven en beide brieven hebben hetzelfde onderwerp. Het gaat met name over de, wat wij zouden zeggen, de wederkomst van Christus. Die Thessalonicenzen werden vervolgd; zij leefden in benauwdheid en verdrukking en hadden een sterke verwachting naar de wederkomst van de Heer. Ze hadden van Paulus dingen geleerd en dat zijn onder andere de zaken die ik in die studies over 1 Thessalonicenzen 4 en 5 heb besproken. Maar zij werden in verwarring gebracht. Paulus had daar notie van genomen en toen schreef hij hen deze tweede brief.

Dan zegt hij in vers 1: "Maar wij vragen aan jullie, broeders, ten behoeve van de aanwezigheid van onze Heer Jezus Christus en ons bijeenkomen tot Hem." Die *parousia*, daar heb ik het de vorige keer ook over gehad. Je ziet het woord interlineair hieronder; dat wordt meestal vertaald met 'komst' of 'wederkomst', tenminste in de gangbare vertalingen zoals de Statenvertaling en de NBG-vertaling. Maar het betekent echt 'aanwezigheid'. Aanwezigheid versus afwezigheid. Dat woord *parousia* wordt gebruikt in de context van de komst van de Heer, zoals wij dat zouden zeggen of de wederkomst, maar niet als een moment, maar als de periode van zijn komst en de aanwezigheid die daarop volgt. Het is ongeveer zoals zijn eerste komst ook niet slechts zijn geboorte in Bethlehem betreft; als we het over zijn eerste komst hebben, dan hebben we het over de hele periode vanaf zijn geboorte tot aan zijn dood en opstanding.

Wij vragen jullie, broeders, ten behoeve van de aanwezigheid van onze Heer Jezus Christus. Alle commentaren — ik heb hier het commentaar van de Studiebijbel — zeggen over dit woord *parousia* dat in het buitenbijbelse Grieks het woord speciaal gebruikt wordt voor de officiële komst van een koning naar een bepaalde stad of streek in zijn rijk. Waar het hier over gaat, is de wederkomst van de Heer Jezus Christus. In de eerste plaats voor ons als zijn lichaam, maar wat Hij daarna gaat doen in zijn aanwezigheid, in zijn *parousia*, is zijn koninkrijk vestigen. Dat zal aanvangen in Jeruzalem en zo zal dat koninkrijk gevestigd worden over heel deze aarde.

We spreken hier dus over de komst, de *parousia* van de Koning, namelijk Christus die zijn koninkrijk gaat vestigen. Maar wat eerst zal gebeuren, is dat Hij zijn — ik wilde zeggen 'besturend lichaam', maar dat is een term van de Jehovah’s getuigen, dus daar zit een luchtje aan — zijn regerend lichaam, namelijk het lichaam van Christus, de Ecclesia, zijn gemeente, eerst tot Zich zal verzamelen. Daarover gaan onder andere deze Thessalonicenzenbrieven. Paulus zegt hier: "Wij vragen aan jullie, broeders, ten behoeve van de *parousia*, de aanwezigheid van onze Heer Jezus Christus en ons bijeenkomen tot Hem."

Dit woord 'bijeenkomen', dat ziet u op de dia, daar staat *episunagoge*. Dat woord synagoge kennen we natuurlijk van het Joodse heiligdom om inderdaad bijeen te komen of samen te komen. Zoals je op de dia ziet, is dat woord opgebouwd uit een aantal onderdelen: 'op' plus 'samen' plus 'leidend' of 'op' plus 'samen' plus 'voeren'. Dat 'bij elkaar leiden', 'samenleiden' of 'samenvoeren' leidt tot de vertaling 'het bijeenkomen'. Het woord wordt in ieder geval gebruikt voor een algehele verzameling; niet een verzameling van een deel, maar een algehele verzameling.

Wat in ons geval nog mooi is om te zien, is dat het eerste woordje, 'epi', 'op' betekent. Dat geeft ook nog eens een richting aan. Bij de NCV, de Nederlandse Concordante Vertaling, die heb ik er ook even op nagekeken, wordt hier gesproken van een 'opzameling'. De Statenvertaling heeft zoiets als "onze toevergadering tot Hem". Daar gaat het dus om: om het moment in zijn *parousia*, bij zijn komst, wanneer wij zullen worden toevergaderd tot Hem. Wanneer wij worden opgezameld. Is dat goed Nederlands? Dat weet ik niet, maar dat doet er niet toe. Als we dit een mooi woord vinden, kunnen we het gewoon gebruiken. Het is onze opzameling tot Hem. Dat geeft ook nog eens de richting aan. Het is niet slechts ons bijeenkomen tot Hem, maar wij zullen ook met Hem weggerukt worden in wolken. We zullen de Heer tegemoet gaan in de lucht. De doden in Christus zullen eerst opstaan en degenen die levend overblijven, zullen met hen samen weggerukt worden in wolken, de Heer tegemoet.

Die *parousia* hangt dus nauw samen met onze opzameling tot Hem. De aanvang van de *parousia* hangt nauw samen met onze opzameling tot Hem. In 1 Thessalonicenzen 4 sprak Paulus al over die *parousia*. Daar kom ik dan met mijn terugblik naar vorige studies. Ik doe dat vrij snel, maar ik wil het toch even voor het voetlicht brengen: "Want dit zeggen wij jullie met een woord van de Heer: wij die levend overblijven tot in de aanwezigheid, tot in de *parousia* — dus datzelfde woord staat hier — tot in de *parousia* van de Heer, zullen absoluut niet degenen die ontslapen zijn, inhalen."

Paulus zegt dit met het oog op de vragen die hij had gekregen van die Thessalonicenzen. Als wij straks bij de komst van de Heer in leven zijn, dan weten we wat er gebeurt, maar wat gebeurt er met hen die al zijn overleden? Paulus zegt: "Ik wil niet dat jullie bedroefd zijn om degenen die ontslapen zijn." En dan zegt hij dit: "Want dit zeggen wij jullie met een woord van de Heer: wij die levend overblijven tot in de *parousia* van de Heer, zullen absoluut niet degenen die ontslapen zijn, inhalen." Wij zullen die ontslapenen, die doden, dus niet voorgaan. Want de Heer zal Zelf, met een commando... Kijk, hij wilde niet dat ze bedroefd waren om degenen die ontslapen zijn. De doden in Christus zullen eerst opstaan. Vervolgens zullen wij die levend overblijven, tegelijkertijd samen met hen weggegrist, weggerukt worden in wolken tot een ontmoeting van de Heer in de lucht, of de Heer tegemoet in de lucht. En zó — namelijk door opstanding van doden of door verandering van levenden — zó zullen wij altijd samen met de Heer zijn.

Dat is dus wat er gaat gebeuren bij de aanvang van die *parousia* van de Heer. Dat woord *parousia* werd dus al in 1 Thessalonicenzen 4 gebruikt en het wordt ook hier gebruikt: "Wij vragen jullie, broeders, ten behoeve van de *parousia* van onze Heer Jezus Christus en onze toevergadering, onze opzameling tot Hem." Het onderwerp van dit schriftgedeelte is dus onze opzameling, onze toevergadering tot Hem. Dat alles in verband met de *parousia* van onze Heer Jezus Christus, met de komst van onze Heer Jezus Christus. Daar gaat dit tekstgedeelte over. Dat is belangrijk, want er zijn nogal wat misverstanden over dit schriftgedeelte, wat eigenlijk onnodig is omdat Paulus meteen in de aanvang al zegt waar hij het over gaat hebben.

Opschudding over de Dag van de Heer ↑ hoofdstukken

Dat het denken van jullie niet vlug in opschudding gebracht wordt. Ze waren dus in opschudding gebracht in hun denken. Waardoor dat komt, zegt Paulus straks, maar ik lees eerst even verder. Het gaat erom dat het denken van jullie niet vlug in opschudding gebracht wordt en dat jullie ook niet gealarmeerd worden. Niet door een geestesuiting, noch door een woord, noch door een brief. Er staat letterlijk: noch door geest, noch door woord. Maar de uitgang achter 'geest' betekent het resultaat van geest; dat kan van alles zijn. Dat kan een profetie zijn of een andere uiting, maar het kan ook gewoon een gesproken woord zijn. De Heer Jezus zei: "Mijn woorden zijn geest en leven." Er zijn nog wel meer voorbeelden dat God spreekt door Zijn woord. Dus Hij uit Zich ook door Zijn woord; Zijn woord is ook een geestesuiting. Dat wil ik er maar mee zeggen.

Er staat dus: "noch door een geestesuiting, noch door een woord, noch door een brief die van ons afkomstig zou zijn." Blijkbaar waren er valse brieven van Paulus in omloop waarin andere dingen werden gezegd dan wat Paulus hen geleerd had toen hij bij die Thessalonicenzen was. Die brieven waren daarmee in tegenspraak. Je kunt deze dingen verschillend uitleggen: dat het drie verschillende zaken zijn — een geestesuiting, een woord of een brief — maar het kan ook gewoon hetzelfde zijn. Een brief van Paulus is immers een woord, maar het is ook een uiting van de geest. Alleen waren dit valse brieven, dat zijn dus ook weer uitingen van geest, maar dan een geest met een kleine letter, zeg maar. Door die valse brieven waren de Thessalonicenzen in opschudding gebracht en gealarmeerd.

Wat was dan de inhoud van die brieven? Dat staat in het volgende zinsdeel: "alsof de dag van de Heer nu zou bestaan." De meest gangbare vertalingen hebben hier zoiets als: alsof de dag van Christus of de dag van de Heer aanstaande waren. Dat heeft de Statenvertaling: "alsof de dag des Heeren aanstaande ware." Maar dat woord staat er niet. Het gaat erom dat er tegen die Thessalonicenzen werd gezegd dat de dag van de Heer nú zou bestaan, dat hij nu tegenwoordig zou zijn. Dus dat die dag nu al was aangebroken. Paulus had echter in 1 Thessalonicenzen 5 gezegd dat die dag hen niet als een dief zou overvallen. Dan zou wat Paulus hen had geleerd met betrekking tot de tijden en gelegenheden onjuist zijn.

Ik heb hier inderdaad wat de Statenvertaling en de NBG hebben; de NBG zegt dat de dag van de Heer "reeds aanbrak". Maar dat staat er niet. De dwaling — en dwaling is een zwaar woord, maar het is een dwaling — waarmee de Thessalonicenzen in verwarring waren gebracht, was dat zij nu al in die dag van de Heer zouden zijn beland. De vertalingen van de Statenvertaling en de NBG zijn op dit punt onjuist.

Laten we even terugblikken naar 1 Thessalonicenzen 5, want daar wordt gezegd: "Wat betreft de tijden en de gelegenheden, broeders, is het niet nodig dat er aan jullie geschreven wordt." Paulus had dat namelijk al gedaan; hij had het hen verteld en ze wisten het heel goed. "Want jullie weten zelf nauwkeurig dat de dag van de Heer zo komt als een dief in de nacht." Kijk, dit wordt vaak uit het verband geciteerd. Mensen zeggen dan: "Ja, wij weten niet wanneer de Heer komt, want Hij komt immers als een dief in de nacht." Voor die mensen zal dat inderdaad zo zijn, maar dat is niet nodig voor de gelovige. Tegen de Thessalonicenzen wordt gezegd: voor jullie is het niet nodig dat ik schrijf over de tijden en gelegenheden, want jullie weten zelf heel nauwkeurig dat de dag van de Heer zo komt als een dief in de nacht. Maar dat geldt niet voor hen, want het staat in het vervolg: "Wanneer zij zullen zeggen: vrede en zekerheid, dan overkomt hen een onverwachts verderf, net zoals een barenswee een zwangere vrouw."

Wat tegen de Thessalonicenzen is gezegd, is: jullie kennen de tijden en gelegenheden, daar hoef ik jullie niet over te schrijven. Maar voor "hen" — wanneer zij zullen zeggen "vrede en zekerheid" — geldt iets anders. Dat wijst op de schijnvrede die aan de grote verdrukking vooraf zal gaan. Wanneer heel de wereld zal zeggen: "Nu is er vrede, nu is er zekerheid, nu is er geen gevaar," dan zal hen een plotseling, een onverwachts verderf overkomen, net zoals een barenswee over een zwangere vrouw komt. En zij zullen absoluut niet ontsnappen. Hier staat telkens "jullie" tegenover "zij" en "hen". Zij zullen absoluut niet ontsnappen, maar jullie broeders, zegt Paulus, jullie kennen de tijden en gelegenheden.

Lees het vervolg maar na in 1 Thessalonicenzen 5. Ik heb niet het hele gedeelte geprojecteerd omdat ik het al besproken heb, maar voor jullie, broeders, komt die dag niet als een dief in de nacht. Want jullie leven niet in de duisternis; jullie zijn zonen van de dag, zegt Paulus. Jullie leven in het licht, het licht van Gods Woord namelijk, want zij kenden de tijden en de gelegenheden.

Weer terug naar 2 Thessalonicenzen 2. Ze moesten niet in opschudding of verwarring worden gebracht en niet gealarmeerd worden alsof die dag van de Heer nu zou bestaan. Paulus leert namelijk dat de Thessalonicenzen niet meer op aarde aanwezig zijn als die dag van de Heer aangevangen zou zijn. Zij werden in verwarring gebracht door valse brieven en Paulus gaat hun hier nogmaals onderwijs geven over die dag van de Heer en over dat moment dat zij — en wij over hun hoofden heen natuurlijk — zullen worden weggerukt vóór wat in 1 Thessalonicenzen 1 vers 10 de "komende toorn" genoemd wordt. Laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze.

De Afstandneming: Geen Afval, maar de Wegrukking ↑ hoofdstukken

Want eerst moet de afstandneming komen en de mens van de wetteloosheid onthuld worden, de zoon van de vernietiging. Maar ik wil even inzoomen op dit specifieke woord: afstandneming.

Ik ben al eigenlijk sinds mijn ogen geopend zijn, sinds ik een gelovige ben, geïnteresseerd in deze dingen: in de toekomst zoals Paulus die ook specifiek beschrijft voor de gemeente, het lichaam van Christus, voor dat moment van de wegrukking. Ik heb altijd moeite gehad met dit woord; wat wordt hier nu precies mee bedoeld? De Statenvertaling en de NBG spreken hier namelijk van een afval: 'eerst moet de afval komen'. Ik heb me altijd afgevraagd wat dan die afval is, totdat iemand me erop wees dat hier niet 'afval' staat, maar een woord dat neutraal vertaald gewoon 'een afstandneming' is. En de Vertaling van Geschriften die ik hier projecteer, heeft ook dat woord afstandneming. Een afstandneming is een neutraal woord. Je ziet hier op de dia hoe dat woord opgebouwd is: vanaf-staan, en vandaar ook afstand nemen. Afstandneming. Eerst moet de afstandneming komen.

Eerst even naar de andere schriftplaats in het Nieuwe Testament waar dit voorkomt: Handelingen 21 vers 21. Daar wordt inderdaad gesproken van een godsdienstige afval, om het zo te zeggen. Er wordt tegen Paulus gezegd: 'Maar zij werden aangaande jou onderricht dat jij alle Joden die onder de natiën leven, afstandneming van Mozes onderwijst; dat jij hen zegt hun kinderen niet te besnijden, noch in de gebruiken te wandelen.' Hier is het dus inderdaad — je zou kunnen zeggen — een afval van Mozes, maar je zou het hier ook gewoon neutraal kunnen vertalen als een afstandneming. Dat is wat het woord letterlijk betekent.

Ik heb dat woord opgezocht. Het zelfstandig naamwoord 'afstandneming' komt maar twee keer voor in het Nieuwe Testament, maar er is ook een werkwoord uit dezelfde familie, om het zo te zeggen. Dat is het woord *aphistemi* en dat komt veertien keer voor in het Nieuwe Testament. Dat is vertaald met afwijken, verlaten, zich losmaken, weggaan, en ook met afvallen van. Maar letterlijk is afstand nemen gewoon een neutraal begrip. Waarom zouden we dat niet concordant, dat wil zeggen eensluidend, vertalen? Dus elke keer gewoon met hetzelfde woord, waarbij de betekenis uit het verband zou moeten blijken.

Ik heb overigens nog een zelfstandig naamwoord gevonden — het Strong-nummer staat erbij — en dat is *apostasion*. Dat wordt vertaald met scheidbrief of scheidingsbrief, en dat is letterlijk 'vanaf' (*apo*) en *stasion*, wat weer met staan te maken heeft: een vanaf-stand. Ook weer een afstandneming, en hier blijkt al uit de context dat het over een officieel document gaat: een bewijs van afstandneming, namelijk van de vrouw. Dat woord laat ik even buiten beschouwing, maar ik wil wel een aantal voorbeelden geven van dat begrip *aphistemi*, dat werkwoord dat veertien keer in het Nieuwe Testament voorkomt. Ik heb de Vertaling van Geschriften aangehouden en daar telkens de NBG bij gezet. Moet u eens meekijken hoe dat vertaald wordt.

'En hij zal uitspreken: Ik zeg tegen jullie, ik ken jullie niet, waarvandaan zijn jullie? Neem afstand van mij' — de NBG zegt: 'Gaat weg van mij' — 'alle werkers van onrechtvaardigheid.' Handelingen 12 vers 10: 'En wanneer zij door de eerste en de tweede cel gaan, komen zij aan de ijzeren poort. Ze gaan naar buiten en ze kwamen een straat verder en onmiddellijk nam de boodschapper, de engel, afstand van hem.' De NBG zegt: 'Verliet de engel hem.' Maar Paulus, Handelingen 15 vers 38: 'Maar Paulus achtte degene die afstand van hen neemt' — de NBG zegt: 'Die hen verlaten had' — 'niet waardig om met zich mee te nemen.' Volgens mij was het Marcus die hen op een zeker moment verlaten had en daarom had Paulus later zoiets van: ik ga hem niet meer meenemen. Maar je ziet dat het in de NBG hier in deze drie teksten drie keer anders vertaald is, terwijl het gewoon eigenlijk op eenzelfde manier vertaald zou kunnen worden, namelijk met afstand nemen.

Ik ga nog even verder. Handelingen 19 vers 9: 'En als sommigen verhard werden en ongezeglijk waren, neemt hij afstand van hen.' In het begin maakte hij zich van hen los, zegt weer de andere vertaler. En hij argumenteert dagelijks in de school van Tyrannus. Paulus neemt afstand van hen en trekt zich terug in die school van Tyrannus. Handelingen 22: 'Maar de geest zegt uitdrukkelijk dat in navolgende perioden sommigen afstand zullen nemen van het geloof.' En de NBG zegt dan: 'Zullen afvallen.' Dat klopt wel, die negatieve uitleg, want hier gaat het over afstand nemen van het geloof en dat zou je kunnen uitleggen als afvallen. Maar de vertalers in 2 Thessalonicenzen 2 vers 3 zadelen ons wel op door voor het woord 'afval' te kiezen met hun eigen interpretatie. Het zet je namelijk op het spoor van godsdienstige afval.

Ik denk dat het anders zit. Ik denk dat die afstandneming — er staat ook nog eens 'dé afstandneming', dus het is een bepaald iets — iets is waarvan die Thessalonicenzen in ieder geval wisten waarover Paulus het had. Ik geloof dat de afstandneming hier onze opzameling of onze toevergadering tot Hem is. Als wij worden weggerukt, als wij worden toevergaderd tot Hem bij onze opzameling tot Hem, of bij onze afstandneming, dan nemen wij afstand van de aarde en gaan wij de Heer tegemoet in de lucht. Dat is met recht een afstandneming.

Daar moet ik misschien ook nog bij zeggen: wij doen dat overigens niet actief. Wij nemen niet actief die afstand, maar de Heer tegemoetgaan in de lucht is ook niet iets actiefs. Wij worden namelijk weggerukt; dat is passief. Hoe het er staat, dat we de Heer tegemoetgaan in de lucht, lijkt wel actief, maar wij weten ook wel dat we daar geen enkele inbreng in hebben. Wij worden weggerukt. De Heer redt ons uit de komende toorn. En dat is de afstandneming: onze opzameling, onze toevergadering tot Hem.

Hier wil ik het voor wat dat woord betreft even bij laten. Wat ik straks nog wil laten zien, zijn de parallellen tussen een aantal verzen in dit gedeelte waaruit volgens mij onomstotelijk blijkt dat de afstandneming — met dat bepaalde lidwoord ervoor — hetzelfde is als onze opzameling, onze toevergadering tot Hem. Laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze, want eerst moet de afstandneming komen. Dus voordat die dag van de Heer zou aanbreken, zou eerst die afstandneming moeten komen. Wat weten we uit de eerste Thessalonicenzenbrief? Dat wanneer zij zullen zeggen 'vrede en geen gevaar', hun een haastig verderf zal overkomen, maar de Thessalonicenzen zouden worden weggerukt vóór dat moment. Eerst moet de afstandneming komen. Eerst moeten we de Heer tegemoetgaan in de lucht. Eerst moeten we worden toevergaderd tot Hem.

De Onthulling van de Mens van de Wetteloosheid ↑ hoofdstukken

Eerst moet de afstandneming komen en de mens van de wetteloosheid onthuld worden. Nou, dat is een onderwerp op zich, waarover ik wat schriftplaatsen wil aanhalen, maar toch niet al te uitgebreid. Wanneer wij worden weggerukt, dan zal er een machthebber opstaan die hier wordt genoemd: de mens van de wetteloosheid. Die zal zich openbaren. In Openbaring 13 wordt hij het beest genoemd, het beest uit de zee, en dat is de machthebber van het laatste antichristelijke wereldrijk in die eindtijd. Hij heeft dus verschillende namen: het beest uit de zee, de mens van de wetteloosheid. Maar hij zal zich hier openbaren als de mens van de wetteloosheid. Daarvoor zal hij zich namelijk demonstreren – om bij de beeldspraak van Openbaring 6 te blijven – als een ruiter op het witte paard. In Openbaring 6, dat heb ik in mijn vorige studie laten zien, is de ruiter op het witte paard degene die een vrede brengt. Nou ja, een vrede... een schijnvrede. Want wanneer in Openbaring 6 staat dat hij vrede brengt, dan blijkt die vrede er daarna niet werkelijk te zijn, want juist dan komen de oorlog, de hongersnoden en andere verdrukking.

Die mens van de wetteloosheid zal zich bij aanvang niet demonstreren als een mens van wetteloosheid, maar als een brenger van vrede. Het blijkt echter een schijnvrede te zijn. In 1 Thessalonicenzen 5 zei Paulus daarom ook: wanneer zij zullen zeggen "vrede en zekerheid", "vrede en geen gevaar", dan zal een haastig verderf, een onverwachts verderf hen overkomen. Dus er komt inderdaad een schijnvrede, maar die wordt gevolgd door een onverwachts, een plotseling verderf. En dan, ja, dat is het moment waarop die wetteloze zich zal onthullen en inderdaad verderf en vernietiging zal brengen. Dat staat overigens ook in dit zinsdeel: hij is de mens van de wetteloosheid, de zoon van de vernietiging. "Zoon van het verderf" zeggen andere vertalingen, de Statenvertaling onder andere.

Daarover wordt gesproken in Openbaring 13, maar Openbaring is het sluitstuk van de profetie en wat Openbaring doet, is teruggrijpen op oudtestamentische profetieën. Met name als het hierover gaat, grijpt het terug op Daniël. In Daniël 7 staat bijvoorbeeld: "Hij zal uitspraken uitspreken tegen de Allerhoogste." Het gaat over die mens van de wetteloosheid, dat beest uit de zee. Hij zal uitspraken uitspreken tegen de Allerhoogste en de heiligen van de Allerhoogste zal hij te gronden richten. Zonder dat al te veel toe te lichten: de heiligen van de Allerhoogste, dat is hier weer het volk van Daniël, namelijk het Joodse volk. En ze zullen in zijn hand worden overgeleverd voor een tijd en tijden en een halve tijd. Dus één tijd, twee tijden en een halve tijd, dat zijn drieënhalve tijd. Dat staat voor drieënhalf jaar en elders wordt dat genoemd 1260 dagen, of in het volgende vers wat ik projecteer: 42 maanden. Het gaat allemaal over dezelfde periode, namelijk de periode van Jacobs benauwdheid of de grote verdrukking.

Dit gaat over dat beest uit de zee uit Openbaring 13; er werd een mond aan hem gegeven die grote dingen en lasteringen spreekt. En er werd autoriteit aan hem gegeven om 42 maanden lang te doen wat hij wil. Dus hier gaat het over dat beest uit de zee, die mens van de wetteloosheid. In Daniël 7 gaat het over tijd, tijden en een halve tijd, hier over 42 maanden. Dat is dus de machthebber van dat laatste wereldrijk met, overigens, ook weer Babel als hoofdstad. Nou, ik weet dat ik nu verschillende schriftplaatsen naast elkaar leg, maar ja, dat is bijbelstudie. De ene schriftplaats vult de andere aan. Zo krijg je een overzicht over het geheel, zoals je een puzzel legt, stukje voor stukje. Dan leg je die dingen bij elkaar en pas als je het allemaal bij elkaar hebt, dan zie je het complete plaatje. Maar dat vergt dus wel wat studie, vergelijken en onderzoek of deze dingen ook zo zijn.

Laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze, want eerst moet de afstandneming komen en de mens van de wetteloosheid onthuld worden. Dit woord "onthuld", dat zie je in de interlineair eronder, dat is *apokalupthos*. Dat is het woord wat ook vertaald wordt met "geopenbaard". Zoals de Apocalyps ook het boek de Openbaring van Jezus Christus is, zo zal ook deze mens van de wetteloosheid geopenbaard worden. Dat suggereert dat hij in eerste instantie verborgen is. Zoals ik net al aangaf: hij zal zich eerst demonstreren als een stichter van vrede, maar dat blijkt een schijnvrede te zijn. Ze zeggen weleens dat de duivel de aap van God is – en deze mens van de wetteloosheid wordt door hem geïnspireerd; hij ontvangt zijn macht van de draak, staat er in Openbaring 13. Kijk, van Christus weten we dat Hij nu verborgen is en straks geopenbaard zal worden, maar dat is dus op die mens van de wetteloosheid ook van toepassing: die zal onthuld worden op een bepaald moment. Maar dat betekent dus ook dat hij eerst verborgen is. Eerst moet de afstandneming komen en de mens van de wetteloosheid onthuld worden. De zoon van de vernietiging, of de zoon van het verderf. Waarom hij zo heet? Omdat hij verderf brengt.

Nog een ander woord voor die persoon is "de tegenstrever". In het Hebreeuws zou dat "tegenstander" zijn, namelijk Satan. Die ontvangt dus zijn macht van de draak, zoals ik al aangaf. De verzen staan hierbij om dat nog eens na te zoeken. De tegenstrever die zich verheft tegen alles wat een god of voorwerp van eerbiedige verering heet. Ook dit refereert weer aan het boek Daniël. Je ziet het onder andere in Daniël 11, waar staat: "Die koning doet wat hem goeddunkt. Hij zal zichzelf verhogen en zichzelf groot maken boven elke god, en tegen de God van de goden zal hij uitzonderlijke dingen spreken. En hij zal voorspoedig zijn totdat de gramschap beëindigd is, want wat besloten is, zal gedaan worden." Ja, die koning doet dus wat hem goeddunkt; hij zal zich verhogen en zichzelf groot maken boven elke god. Hij verheft zich tegen alles wat God of voorwerp van eerbiedige verering heet, zodat hij in de tempel van God gaat zitten om te demonstreren dat hij God is. Er staat niet eens dat hij *een* god is, maar dat hij is God. Kijk maar onder in de interlineair: "dat hij is God." Hij zal dus aanbidding opeisen, massale aanbidding. Dat zal hij ook krijgen overigens. Ook dat vinden we weer in Openbaring 13. Daar staat: "en zij aanbidden het beest." En ze zeggen: "Wie lijkt op het beest? En wie kan oorlog tegen hem voeren?" En een paar verzen verder: "En allen die op de aarde wonen zullen hem aanbidden. Allen van wie de naam niet geschreven is in het boek van het leven."

Dit woord "aarde" is nog een dingetje. In zowel het Hebreeuws als het Grieks kan het woord voor aarde vertaald worden met "aarde", maar ook met "het land". En het land is natuurlijk Israël. Daar zal die grote verdrukking ook aanvangen. Wat voor weerslag dat zal hebben over de hele aarde, dat is een onderwerp op zich natuurlijk. De tegenstrever die zich verheft tegen alles wat God of voorwerp van eerbiedige verering heet, zodat hij in de tempel van God gaat zitten om te demonstreren dat hij God is. Herinneren jullie je niet dat ik, toen ik nog bij jullie was, dit tegen jullie zei? Paulus herinnert hen dus aan wat hij hen eerder verteld had toen hij bij hen was. Paulus is maar korte tijd bij die Thessalonicenzen geweest, we lezen dat in Handelingen. Drie sabbatten handelde hij met hen uit de Schriften, maar hij had hun dus blijkbaar in die tijd al heel wat verteld, en in zijn eerste brief was hij daar ook al op teruggekomen.

De Tegenhouder uit het Midden Weggedaan ↑ hoofdstukken

En jullie weten wat nu tegenhoudt, totdat hij onthuld wordt in zijn eigen bestemde tijd. De NBG en de Statenvertaling hebben: jullie weten wat hem weerhoudt, jullie weten wat hem wederhoudt. Ook over die weerhouder is al heel veel gespeculeerd over wat nu precies die wederhouder is, en de wildste theorieën gaan daarover de ronde. Maar als je het nu leest in het tekstgedeelte, is het wel duidelijk wat hem weerhoudt. Jullie weten wat nu tegenhoudt, wat nu vasthoudt, weerhoudt of tegenhoudt. Dat kan allemaal als vertaalwoord voor dit Griekse woord, totdat hij onthuld wordt in zijn eigen bestemde tijd. Ik geloof dat die tegenhouder of wederhouder hetzelfde is als waar hier eerder over werd gesproken als de afstandneming. De Ecclesia is hier nog op aarde en eerst, zegt Paulus, moet de afstandneming komen. Want aan het begin van dit hoofdstuk had hij aangegeven dat waar hij het over wil hebben, de parousia van onze Heer Jezus Christus is en onze toevergadering, onze opzameling tot Hem.

Vervolgens zegt hij dat eerst de afstandneming moet komen en pas dan zal de mens van de wetteloosheid uit vers 3 geopenbaard worden. Wat hem nu tegenhoudt, namelijk die mens van de wetteloosheid, dat weten jullie, want wat hem tegenhoudt is dat die afstandneming eerst moet plaatsvinden. Dat onze toevergadering tot Hem eerst moet plaatsvinden. Dat de wegrukking eerst moet plaatsvinden en dat we Hem eerst tegemoet moeten gaan in de lucht. Dat wij de Heer eerst tegemoet moeten gaan in de lucht en weggerukt moeten worden. We spreken vaak over de opname of over de wegrukking, maar we kunnen onze woordenschat aardig uitbreiden met dit hoofdstuk. We kunnen het onze afstandneming noemen, of onze opzameling, onze toevergadering tot Hem. Of dat wij de weerhouder zijn, of de wederhouder. Jullie weten wat nu tegenhoudt totdat hij onthuld wordt in zijn eigen bestemde tijd.

Want het geheim van de wetteloosheid werkt reeds in. De Statenvertaling heeft hier de verborgenheid van de ongerechtigheid, en dat heeft weer met handschriften te maken, maar dat lijkt me niet zo'n heel groot verschil. Het geheim van de wetteloosheid werkt reeds in. Wat Paulus zegt is dat die wetteloosheid, dat wat die mens van de wetteloosheid gaat drijven of inspireren, nu al werkt, maar wel in het geheim, in het verborgene. Want die mens van de wetteloosheid is nu nog niet geopenbaard, maar in het verborgene werkt dat al. Dat weten we natuurlijk, dat ook Satan een plan heeft en in het verborgene werkt. Soms vraag je jezelf af of het nog wel zo verborgen is; je hoeft alleen maar de krant open te slaan of de televisie aan te zetten.

Het geheim van de wetteloosheid werkt reeds in, alleen totdat hij die op dit moment tegenhoudt uit het midden wordt weggedaan, en dan zal de wetteloze onthuld worden. Als je dat rechtstreeks één op één uit het Grieks vertaalt, wordt het wat krom Nederlands, maar de Statenvertaling heeft dat opgelost door het woord 'weggedaan' in te voegen. Dat is natuurlijk ook het idee: alleen totdat hij die op dit moment tegenhoudt of vasthoudt uit het midden wordt weggedaan, dan zal de wetteloze onthuld worden. Dus wat hier wordt gezegd is dat er Iemand is die tegenhoudt, die vasthoudt of weerhoudt, maar als die uit het midden wordt weggedaan, dan zal de wetteloze onthuld worden. Ook hier weer dat contrast tussen het geheim, de verborgenheid van de wetteloosheid die reeds inwerkt, versus dat wat geopenbaard of onthuld wordt.

Voordat ik verder ga met het volgende vers, wil ik de dingen even schematisch weergeven om het te verduidelijken. We zien hier dus dat die wetteloosheid in het geheim werkzaam is, maar totdat die tegenhouder of weerhouder uit het midden wordt weggedaan, zal die wetteloze geopenbaard worden. Dan is het dus niet meer geheim, maar onthuld en geopenbaard. Die tegenhouder, die vasthouder of weerhouder, is hetzelfde als de afstandneming en onze opzameling tot Hem. Ik heb hier ook nog even de termen uit de eerdere schriftgedeeltes die ik besproken heb erbij gehaald. In 1 Korinthiërs 15 gaat het over dat doden onvergankelijk opgewekt worden en dat wij, de levend overgeblevenen zoals Paulus dat noemt in 1 Thessalonicenzen 4, veranderd worden. Paulus noemt dat ook een geheimenis: dat wij zullen worden veranderd. In 1 Thessalonicenzen 1 vers 10 is het uitgeredt worden uit de komende toorn. In 1 Thessalonicenzen 4 vers 17 weggegrist worden. In 2 Thessalonicenzen 2 is dat onze opzameling tot Hem, maar ook in vers 3 de afstandneming. In vers 6 de tegenhoudende of de vasthouder of de weerhouder, en in vers 7 staat dezelfde term: de tegenhouder.

Als ik een dia verder ga en de verzen naast elkaar leg, dan zie je dat in vers 3 wordt gezegd dat eerst de afstandneming moet komen en dan de mens van de wetteloosheid wordt onthuld. In vers 6 en 7 zie je dat er nog die tegenhoudende of weerhouder is totdat hij, de mens der wetteloosheid, onthuld wordt. En in vers 7 moet eerst de tegenhouder uit het midden worden weggedaan en dan wordt de wetteloze onthuld. Je ziet tussen vers 3 en vers 6 en 7 dus een volstrekte parallel. De afstandneming is volgens deze parallel hetzelfde als de tegenhouder die uit het midden wordt weggedaan. Want eerst moet de afstandneming komen, dan wordt de mens van de wetteloosheid onthuld. Eerst moet de tegenhouder uit het midden weggedaan worden, dan wordt de wetteloze onthuld. Dat is een volstrekte parallel en wat mij betreft ook het bewijs dat die afstandneming spreekt over het feit dat wij uit het midden worden weggenomen. Dat de Ecclesia wordt weggegrist, dat we veranderd worden, dat onze opzameling tot Hem plaatsvindt of dat we uitgeredt worden uit de komende toorn. Voor mij apart mag je het de opname van de gemeente noemen, maar dat is een term die ik zelf liever niet gebruik omdat het niet echt de lading dekt van hoe het er precies staat. Nee, het is echt een wegrukking, want we worden namelijk uitgeredt uit de komende toorn. Dat gebeurt met kracht en met snelheid vanwege dreigend gevaar. De Thessalonicenzen waren dan ook niet voor niets gealarmeerd.

Het Profetische Tijdpad Rondom de Grote Verdrukking ↑ hoofdstukken

In de volgende dia zien we nog een schema met betrekking tot de tijdlijn. Ik heb dit ongeveer wel allemaal genoemd, maar niet heel uitgebreid in deze studie; daarvoor moet ik verwijzen naar eerdere studies. Er zal eerst een periode komen van schijnvrede, van vrede en zekerheid. Hoe lang die precies zal zijn, weet ik niet, maar daarover spreekt 1 Thessalonicenzen 5, maar ook Openbaring 6. Daar wordt het uitgebeeld als een ruiter op een wit paard die vrede brengt. Die vrede wordt daarna echter plotseling en rigoureus weggenomen.

Vervolgens komt er die periode van toorn, de toorn van de draak. Ik zie dat ik die hier niet eens bij heb gezet, maar vlak voor dat moment wordt de Ecclesia weggerukt en uitgered uit de komende toorn. Dan vangen de 1260 dagen aan, zoals dat in onder andere Openbaring 12 wordt genoemd. Maar we vinden het ook in Daniël en in Openbaring 13, waar gesproken wordt over tweeënveertig maanden. Of in Daniël 7, de tekst die ik zojuist aanhaalde: een tijd, tijden en een halve tijd. In Mattheüs 24 heet dit weer de grote verdrukking. Ik had ook nog kunnen verwijzen naar de Oudtestamentische profetieën waarin de tijd van benauwdheid voor Jakob wordt genoemd. Dat is ook het moment dat de mens van de wetteloosheid zich zal openbaren. Dan zal dat beest, het beest uit de zee, zich presenteren in de tempel alsof hij God is.

Aan het einde van die periode — we zien dat ook beschreven in Openbaring 6 — is er het moment dat zon, maan en sterren verduisterd worden. Dan zal voor Israël de dag van de Heer aanbreken en zal de Heer komen voor Zijn volk. Er zal ook een periode van de dag van Zijn toorn aanbreken, waarin er oordelen over deze wereld en over de hele aarde komen en de volkeren aan de Messias onderworpen zullen worden.

Maar die dag van de Heer breekt voor ons dus al iets eerder aan, namelijk bij de wegrukking. De dag van de Heer is niet één specifiek moment, maar het is een periode. Voor de ene groep vangt die dag eerder aan dan voor de andere. Het mooiste voorbeeld daarvan is de sabbat, want het gaat hier over de sabbat: de dag van de Heer, de grote sabbat. Voor het Joodse volk zal de dag van de Heer eerder aanbreken dan voor de overige volken; voor ons breekt hij nog eerder aan. Bij de wekelijkse sabbat, zoals die nu door het Joodse volk gevierd wordt, is dat ook zo. Die vangt al aan bij zonsondergang op de vrijdagavond. Voor de overige volkeren begint de zaterdag pas bij zonsopgang op de zaterdagochtend. Maar goed, genoeg even daarover.

Het Lot van de Wetteloze en de Inwerking van Dwaling ↑ hoofdstukken

Terug naar 2 Thessalonicenzen 2. Dan zal de wetteloze onthuld worden. De Heer Jezus zal hem uit de weg ruimen met de geest van Zijn mond. Je ziet dus ook meteen hoe het met die wetteloze zal aflopen. Uit de weg wordt hij geruimd; dat gebruiken wij meestal voor iemand die gedood wordt, maar dat hoeft niet per se. Want we lezen ook weer in Openbaring dat deze wetteloze in de poel van vuur zal worden gegooid.

De Heer Jezus zal hem uit de weg ruimen met de geest van Zijn mond. Geest is overigens ook het woord, dus het zal om het zo te zeggen een ongelijke strijd zijn. De Heer zal slechts een woord hoeven spreken om die wetteloze uit de weg te ruimen. Hij zal hem tenietdoen bij de verschijning van Zijn aanwezigheid. Letterlijk staat er: bij het tevoorschijn komen van de aanwezigheid van Hem. Wanneer Hij zal verschijnen in Zijn parousia, dan zal Hij hem uit de weg ruimen.

Die wetteloze is degene van wie de aanwezigheid is naar de inwerking van Satan. Dus ook die wetteloze heeft een parousia, zoals ik net al aangaf. Die werkt nu nog in het verborgene, in het geheim, en zal onthuld worden, maar ook van hem wordt gesproken dat hij een parousia heeft. En die parousia is naar de inwerking van Satan. In de interlineair zie je dat we dat Griekse woord voor inwerking ook kennen; 'energeia', daar is ons woord energie van afgeleid. Hij ontvangt zijn energie, om het zo te zeggen, van Satan.

Satan werkt in die mens van de wetteloosheid. Vandaar: 'van wie de parousia, zijn aanwezigheid, is naar de inwerking van Satan met alle macht, tekenen en vervalste wonderen'. Pseudos-wonderen in het Grieks. Die tijd van dat beest en de mens van de wetteloosheid zal een periode zijn van massale misleiding. Mensen zullen verleid worden door machten, tekenen en wonderen. Die termen vinden we ook in de evangeliën toen de Heer Zijn wonderen deed, en we vinden ze in het boek Handelingen als de apostelen, die waren afgevaardigd door de Heer, ook wonderen deden door mensen te genezen enzovoorts. Hier gaat het echter over machten, tekenen en vervalste wonderen. Andere vertalingen spreken van 'wonderen der leugen', namelijk wonderen die de leugen ondersteunen. Dus dat beest, die mens der wetteloosheid, zal de wereld massaal verleiden met leugens, ondersteund door tekenen en wonderen. Dat zijn niet zomaar flauwe trucjes; de mensen zullen werkelijk verbaasd staan van wat hij laat zien.

Het gebeurt met iedere verleiding van de onrechtvaardigheid in hen die verloren gaan, omdat zij de liefde voor de waarheid niet ontvangen waardoor zij gered worden. Op dat moment zal hun een onverwachts verderf overkomen. Zij gaan verloren omdat zij de liefde voor de waarheid niet ontvangen waardoor zij gered worden. Nu moet ik er natuurlijk bij zeggen: uiteindelijk wordt elk mens gered, want God is de Redder van alle mensen. Dat staat ook in 1 Timotheüs 4 vers 10: 'in het bijzonder, speciaal, vooral van gelovigen'. Zij geloven niet, zij ontvangen de waarheid niet en worden op dat moment dan ook niet gered. Zij zullen pas op een later moment worden levend gemaakt.

Daarom zal God een inwerking van dwaling aan hen zenden, zodat zij de leugen geloven. Ik zei al: in die eindtijd zal massale misleiding plaatsvinden. Een inwerking van dwaling. Maar hoe dan ook, ook God stuurt hen dan een inwerking van dwaling. Dat dient dus ook Gods doel, hoe lastig wij dat wellicht ook kunnen begrijpen. God plaatst het kwaad met een doel en Zijn intenties, Zijn bedoelingen, zijn goed. En dat geldt ook voor dit. Daarom zal God een inwerking van dwaling aan hen zenden, zodat zij de leugen geloven.

Dit gebeurt opdat allen geoordeeld zullen worden die de waarheid niet geloven, maar die hun welbehagen hebben in onrechtvaardigheid. Bij oordeel denken wij vaak dat het de bijklank heeft van hel en verdoemenis, maar daar gaat het helemaal niet om. Oordelen is dat God de waarheid aan het licht gaat brengen; God gaat de dingen rechtzetten. Allen zullen geoordeeld worden die de waarheid niet geloven, namelijk: ze zullen met de waarheid geconfronteerd worden. Ze hebben hier een welbehagen in onrechtvaardigheid, maar eens zal elke knie zich buigen en van harte belijden dat Jezus Christus Heer is tot eer van God de Vader. Maar daar gaat het niet over in dit gedeelte van Paulus. Daarvoor heeft hij op andere plaatsen genoeg andere zaken geschreven.

Positieve Afsluiting: Gekozen tot Eerstelingen ↑ hoofdstukken

Maar ik wil afsluiten, en daarom heb ik deze verzen toch even meegenomen. Ik wil afsluiten met vers 13. Ik wil graag positief afsluiten, en dat doet Paulus zelf ook. Wij zijn verschuldigd God altijd voor jullie te danken door de Heer geliefde broeders, dat God vanaf het begin aan jullie de voorkeur geeft tot redding, in heiliging van de Geest en geloof in de waarheid.

Nou, hij gaat nog verder, lees dat vooral zelf ook even na. Ik wil er nog op wijzen dat de NBG hier een vertaling heeft die luidt: "Maar wij behoren God te allen tijde om u te danken, door de Here geliefde broeders, dat God u als eerstelingen Zich verkoren heeft tot behoudenis, tot redding, in heiliging door de Geest en geloof in de waarheid."

Wij worden toevergaderd tot Hem, we worden weggerukt. Dat is onze afstandneming. Maar daarin zijn wij ook eerstelingen. Christus is de Eersteling die levend is gemaakt. Op dat moment dat wij veranderd zullen worden, dan worden ook wij levend gemaakt en ontvangen we een nieuw lichaam. En wij zijn daarin de eerstelingen.

Dat begrip eerstelingen komt uit het jargon van de oogst. Daar zijn ook eerstelingen; denk aan een kweker of een boer. De eerste vruchten van zijn oogst, dat zijn de eerstelingen. Maar dat wil niet zeggen dat de rest niet geoogst wordt. Die oogst gaat in een rangorde, in een bepaalde volgorde. Dus wij zijn de eerstelingen, daarna Israël, daarna de volkeren en de hele schepping.

Nou, voor nu ga ik het hierbij laten en ik zou zeggen: graag tot een volgende keer.

📖 Categorie: Studies