In Richteren 6 wordt Gideon geroepen door God om Israël te verlossen van de Midianieten. Voordat we de bekende geschiedenis beschreven vinden in Richteren 7, waarin Gideon met een leger van 300 man de Midianieten verslaat, vinden we eerst dat Gideon God om een teken vraagt.
Gideon legt een schapenvacht op de dorsvloer en vraagt God deze te bedauwen en de omliggende grond droog te laten. En zo geschiede. Daarop vraagt Gideon aan God om nu het teken om te draaien, zodat de schapenvacht droog blijft en de grond eromheen nat is van de dauw. En ook dit gebeurt.
Dit teken van Gideon heeft een diepere be-teken-is!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Ik zou het ook zo kunnen zeggen: het eerste teken is wat de Heere deed in Zijn eerste komst, en het tweede teken is wat Hij zal doen in Zijn wederkomst.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Inleiding en Context: Gideons Roeping in Richteren 6 ↑ hoofdstukken
Een hele goede morgen allemaal. Goed om hier weer in jullie midden te zijn. Vandaag wil ik met jullie nadenken over de geschiedenis van Gideon en de schapenvacht op de dorsvloer. Ed heeft zojuist de verzen voorgelezen die ik wil bespreken. Het waren maar een paar verzen. De vorige keer dat ik hier was, een maand of twee geleden, sprak ik over Daniël 6, over Daniël in de leeuwenkuil. Toen heb ik Ed het hele hoofdstuk laten voorlezen, dus dat wilde ik nu een beetje compenseren door nu slechts een aantal verzen te nemen.
We lezen in Richteren 6 vanaf vers 36. Dat betekent dat er al vijfendertig verzen aan vooraf zijn gegaan. Richteren 6 is het hoofdstuk waarin Gideon als hoofdpersoon wordt geïntroduceerd. Er is natuurlijk al het nodige gebeurd in dit hoofdstuk. Ik ga niet het hele hoofdstuk lezen, maar ik wil jullie wel meenemen in een paar punten om de context te bepalen. Velen van jullie kennen de geschiedenis van Gideon waarschijnlijk al enigszins, dus met een paar hoofdpunten kan ik jullie daar wel in meenemen.
Het hoofdstuk vangt aan met de mededeling dat Israël deed wat kwaad was in de ogen van JAHWEH. Dat is een refrein dat je telkens weer terugvindt in het boek Richteren. Het volk deed wat kwaad was in de ogen van de Heer, en wat doet God dan? Hij geeft hen over aan vijandige volken. Dat Israël deed wat kwaad was in de ogen van JAHWEH, betekent dat zij andere goden naliepen en vereerden. Dat zullen we straks ook nog wel zien, want dat was ook hier het geval. God had al voorzegd en beloofd dat Hij het volk zou zegenen als Israël Hem zou dienen. Je vindt dat met name in de laatste hoofdstukken van Deuteronomium, ongeveer hoofdstuk 28 tot 30. Daar staat in mijn Bijbel ook boven: 'de zegen en de vloek'. Daar wordt aan Israël voorzegd dat zij overstelpt zouden worden met zegeningen als zij de Heer zouden dienen. Maar er wordt ook verteld wat er zou gebeuren als zij dat niet zouden doen, en dat is onder andere dat God hen over zou geven aan vijandige volken, in dit geval met name de Midianieten.
In de verzen die daarna komen, lees je dat het volk de naam van JAHWEH aanroept in hun benauwdheid en nood. Hij stuurt vervolgens een profeet die het volk aanzegt waarom hen dit leed overkomt. Die Midianieten kwamen telkens rond de oogsttijd naar het land. Er staat dat zij als een zwerm sprinkhanen over het land kwamen en alles kaalplukten wat er kaal te plukken viel. De hele oogst en al het vee werd meegenomen; het werd van hen gestolen. Dit overkwam hen vanwege ongeloof en vanwege het nalopen van andere goden.
Vervolgens wordt Gideon geïntroduceerd. Er verschijnt een engel aan hem – eigenlijk staat er gewoon dat er een boodschapper van de Heer verschijnt. Gideon is op dat moment tarwe aan het dorsen in de wijnpers. Waarom deed hij dat in een wijnpers? Omdat hij de tarwe die hij had geoogst wilde verstoppen voor die vijandige volkeren. Een dorsvloer wordt normaal gesproken in de open lucht gebruikt, omdat men daar het graan omhoog gooit zodat het kaf wegwaait. Gideon deed dit echter heimelijk in een wijnpers om de oogst weg te houden van de vijanden.
De boodschapper van JAHWEH wijst Gideon echter aan als de verlosser van Israël. Hij zegt: "Jij gaat Israël verlossen." Het is overigens een mooi verhaal waar ik nu even snel doorheen ga, maar jullie moeten dat later nog maar eens nalezen. De boodschapper zegt tegen Gideon: "JAHWEH is met u, gij strijdbare held." Gideon was niet op zijn mondje gevallen en antwoordde: "Dat kunt u wel zeggen, maar als dat zo is, waarom overkomt al dit kwaad ons dan? Waarom komen elke keer die vijandige volkeren en roven ze alles wat we hebben?" Gideon was niet van het 'ja knikken' en 'ja en amen'. Er ontstaat een gesprek en Gideon wordt door die boodschapper van JAHWEH aangewezen als de verlosser van Israël.
Gideon krijgt van de engel ook een teken. We hebben zojuist gelezen over een dubbel teken bij de schapenvacht, dat ik straks zal bespreken, maar dit eerste teken is ook prachtig. Toen ik deze presentatie maakte, dacht ik: ik ga het hebben over het teken van de schapenvacht, maar ik moet wel wat zeggen ter introductie. Terwijl ik deze punten in mijn presentatie zette, dacht ik dat ik dit eerste teken eigenlijk ook al had kunnen bespreken. Wellicht komt dat nog eens, maar Gideon krijgt van de boodschapper een teken. Hij zegt tegen de engel: "Ik ga even wat doen, blijf hier even zitten." De engel stemt toe. Gideon bereidt een geitenbokje en ongezuurde broden en zet dit de engel voor. De engel laat het door Gideon op een rots leggen. Vervolgens steekt de engel zijn staf uit, raakt het geitenbokje en de ongezuurde broden aan, en er komt vuur uit de rots dat het vlees en de broden verteert. Op dat moment verdwijnt de engel.
Daar zit al zoveel beeldspraak en typologie in. Als u dat oppikt, is dat prima, en anders moet u er maar eens over nadenken of na de dienst bij de koffie even naar me toe komen. Een rots is altijd een uitbeelding van Christus. Paulus zegt in 1 Korinthe 10 simpelweg: "de steenrots was Christus". De steenrots representeert Christus, net als de rotsen die Israël in de woestijn tegenkwam waar water uit kwam en waar Mozes op sloeg. De steenrots is een beeld van Christus. Een geslacht geitenbokje is natuurlijk een uitbeelding van de Heer Jezus Christus die geslacht werd. En ongezuurde broden kennen we al vanaf het begin van de Bijbel. Zuurdeeg spreekt van zonde, maar het ongezuurde spreekt van Hem en het leven dat in Hem is: het opstandingsleven. Dit teken spreekt in al zijn aspecten van de opstanding van Christus: de rots en het geslachte lam dat door God werd opgenomen en ten hemel voer, want dat is wat hier gebeurt. Vuur stijgt op uit de rots en verteert het vlees en de broden.
Zoals dat altijd ging met een offer, zoals bijvoorbeeld op het brandofferaltaar, werd het geslachte lam, het geitenbokje, op het altaar gelegd. Verhoogd dus. En het steeg op tot een lieflijke reuk voor JAHWEH. Het is een beeld van dood en opstanding en zelfs ook van de hemelvaart van Christus. De engel verdwijnt daar dus, en zo kreeg Gideon hier al een teken: het teken van de Opgewekte.
In de nacht die daarop volgt, breekt Gideon het altaar van Baäl af. Want dat is waarom het leed Israël overkwam; dat was vanwege het nalopen van andere goden. Zij deden wat kwaad was in de ogen van JAHWEH. Het eerste wat Gideon doet, is dat altaar van Baäl afbreken en er een altaar voor JAHWEH voor in de plaats bouwen. Dat is wat hij doet.
Onthoud de volgende dag even voor straks. De volgende dag willen de mannen van de stad Gideon doden, omdat hij dat altaar van Baäl heeft afgebroken. Maar de vader van Gideon, Joas, voorkomt dit. Je moet maar eens lezen hoe hij dat doet, dat is wel grappig. Ze willen Gideon doden en dan zegt hij eigenlijk: 'Baäl kan zijn eigen zaakjes toch wel regelen. Als Gideon dood moet, dan moet Baäl er zelf maar voor zorgen.' Nu zeg ik het natuurlijk even met mijn eigen woorden, maar dat is ongeveer wat Joas zegt, en daarmee redt hij Gideon van zijn volksgenoten.
De Midianieten en de Amelekieten verzamelen zich en legeren zich in de vlakte van Jizreeël. Er staat ergens ook nog bij dat er ook andere volken bij waren. Gideon blaast dan op de ramshoorn om het volk te verzamelen voor de strijd. In Richteren 7 vind je die bekende geschiedenis. Gideon verzamelt het volk voor de strijd en dat waren vele duizenden, zelfs enkele tienduizenden; ik meen 32.000 in totaal. Maar dat is Richteren 7, dat ga ik nu niet bespreken. Daar gaat God Gideon opdragen om dat leger te verkleinen en uiteindelijk blijven er maar 300 man over. U kent denk ik de geschiedenis wel, anders moet u het maar eens lezen. Met 300 man, met kruiken en fakkels, wordt dan dat grote leger van de Midianieten en Amelekieten verslagen.
Dat gebeurt in de vlakte van Jizreeël. Ik zeg het er even bij voor degenen die die schakeling maken: de vlakte van Jizreeël is ook de plek waar in de toekomst de natiën zich zullen verzamelen en zullen optrekken naar Jeruzalem. Daar zullen zij door de ware Gideon, de Messias, de Heere Jezus Christus, worden verslagen. Daar is die geschiedenis een uitbeelding van.
Voordat Gideon die legers verslaat, vinden we de onderbreking waarin Gideon God om een teken vraagt. Een teken om te bevestigen dat God hem heeft aangewezen als de verlosser van Israël. Ik ga deze verzen één voor één bespreken om te zien wat de onderliggende betekenis ervan is. Gideon vraagt om een teken, en een teken heeft een betekenis; het staat er niet voor niets. Het is een prachtig wonderteken, maar het spreekt ook van Hem die de ware Gideon is, de Messias.
Overigens zijn al die richteren daar een uitbeelding van. Het volk is in benauwdheid, roept de naam van JAHWEH aan en de Heere stuurt een verlosser. Dat zal in de toekomst ook gebeuren met het volk Israël. Ze zullen de naam van JAHWEH aanroepen en dan zal God een verlosser sturen. Dat is het telkens terugkerende refrein, de cyclus in het boek Richteren.
Het boek Richteren heeft echter ook een dubbele bodem. De richterentijd lijkt erg op die van ons; er is een duidelijke overeenkomst. De richterenperiode is de tijd nadat God het volk door Jozua uit Egypte, uit de slavernij, had geleid. De verlossing was tot stand gebracht door Jozua, en Jozua is gewoon dezelfde naam als Jehoshua, wat in het Grieks Jezus is. De verlossing is dus tot stand gebracht, maar het koninkrijk is nog niet aangebroken. De richterentijd is immers de periode waarin er nog geen koning is. Het is de tijd tussen de volbrachte verlossing en de vestiging van het koninkrijk. Dat is precies de tijd waarin wij nu leven. De verlossing is tot stand gebracht door de Heere Jezus Christus, maar het koninkrijk is nog niet openbaar.
De Profetische Betekenis van de Schapenvacht en de Dorstvloer ↑ hoofdstukken
Richteren 6 vers 36: En Gideon zei tot God: "Indien U het bent die door mijn hand Israël redt, zoals U sprak, zoals U gesproken heeft." Zoals de engel van JAHWEH tot Gideon had gesproken, dat lezen we in vers 14. Kijk naar het teken dat nu volgt. Ik zeg het nogmaals: dit is dubbelzinnig en wijst de verlosser van Israël aan. Natuurlijk is het Gideon die hier aangewezen gaat worden als de verlosser van Israël, dat is het teken dat hij vraagt, maar onder de oppervlakte spreekt dit teken van de ware Verlosser van Israël, namelijk de Heere Jezus Christus. Wordt Hij hier niet aangewezen als de Verlosser van Israël? Gideon zei tot God: "Indien U het bent die door mijn hand Israël redt zoals U sprak, zie, ik leg een vacht van wol op de dorsvloer."
Gideon ging een schapenvacht op de dorsvloer leggen en waar zou dat nou een uitbeelding van zijn? Ik had het zojuist al even over een geitenbokje bij dat offer dat Gideon bracht en op de rots legde. Maar als het nu een lam of een schaap was geweest, dan had ik gezegd: daar had hij die schapenvacht nog van, van dat offer. Die schapenvacht bepaalt ons natuurlijk bij een geslacht lam. Wanneer Gideon een schapenvacht neemt, dan moet er een lam of een schaap geslacht zijn. Dat is het overblijfsel, dat is wat nog over is van een geslacht schaap of een geslacht lam.
Jesaja 53 is hierin bekend; ik zou het uit het hoofd kunnen doen en velen van u waarschijnlijk ook. Dit is een profetisch woord dat Israël zal uitspreken in de toekomst: "Als een lam werd Hij ter slachting geleid." Dit gaat natuurlijk over de Messias. Als een lam werd Hij ter slachting geleid, als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Hier gaat het over een schapenvacht en dus over een geslacht lam of over een geschoren lam. Meestal nemen ze bij het scheren de huid niet mee, en bij een schapenvacht is dat natuurlijk wel zo, maar er is een duidelijke overeenkomst: als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Of wat dacht u van 1 Korinthe 5? Daar staat: "Want ook ons Pascha, ons Pasalam, werd voor ons geslacht: namelijk Christus." Christus is het Pascha, het Pasalam. Al die lammeren, die geitenbokken, die offers die gebracht werden, die schapen en bokken die geslacht werden; het zijn allemaal voorafschaduwingen van de Heere Jezus Christus. Hij is ons Pasalam en Hij werd voor ons geslacht. Dus als hier wordt gesproken over een schapenvacht die gelegd wordt op de dorsvloer, dan spreekt dat ten diepste van de Heere Jezus Christus. Hij werd geslacht en die vacht legt Gideon op de dorsvloer.
Ook de dorsvloer is een bekend beeld in de Bijbel, nogal rijk en uitgebreid van betekenis. Op de dorsvloer gebeurden een aantal dingen. Daar werd graan gedorst – daarom heet het een dorsvloer – en er werd graan gewannen. Het graan dorsen is de korrel uit de aar drukken of persen. Er waren allerlei manieren voor; tegenwoordig gaat dat natuurlijk machinaal, maar in die tijd vertrapte men dat of liet men er een dier over lopen met een dorsslee of een dorsvlegel. In ieder geval is het doel om die graankorrel uit de aar te krijgen. Het wannen is het omhoog gooien van wat er overblijft na het dorsen, zodat de wind het kaf wegneemt. Het kaf van het koren scheiden, die uitdrukking kennen wij natuurlijk nog steeds. Dat kaf is het omhulsel wat eigenlijk overbodig is en geen nut heeft, en dat neemt de wind dan mee. Daar zit natuurlijk ook een diepere betekenis achter, maar daar kan ik nu niet te diep op ingaan, want dan komen we aan de geschiedenis van Gideon niet meer toe. Maar dorsen en wannen, dus de graankorrels losmaken uit de aar en het kaf scheiden van het graan of het koren, dat gebeurde op de dorsvloer. Het is natuurlijk een beeld van scheiding en dus van reiniging, en als ik het heel globaal zeg, ook van dood en opstanding. Het kaf wordt van het koren gescheiden; het oude wordt weggedaan en het nieuwe, dat wat bruikbaar is – het graan of koren als uitbeelding van het Woord van God waar brood van gebakken wordt – dat bleef over.
De bekendste dorsvloer die wij kennen, is de dorsvloer van Ornan of Arauna. Dat is de plek waar de tempel werd gebouwd. Dat vindt u in 2 Kronieken 3, waar staat dat Salomo begon met het bouwen van het huis van JAHWEH, het huis des Heren, in Jeruzalem op de berg Moria. Dat is de plek waar we ook de geschiedenis kennen van het offer van Izak. Daar verscheen JAHWEH aan David, zijn vader, die David daarvoor bestemd had: op de dorsvloer van Ornan of Arauna de Jebusiet. De tempel werd dus gebouwd op een dorsvloer. Het huis des Heren, het huis van JAHWEH, werd gebouwd op een dorsvloer. Vergelijk dit ook met 2 Samuël 24 vers 15 tot 24. Dat is de geschiedenis van Davids volkstelling waarvoor hij bestraft werd en waaraan een einde kwam op de dorsvloer van Arauna. David kocht die dorsvloer van de Jebusiet en hij bouwde daar een altaar en offerde aan de Heere. David mocht de tempel zelf niet bouwen, maar later bouwde de zoon van David daar de tempel. Ook die titel is natuurlijk weer dubbelzinnig: het was Salomo in dit geval, maar het is natuurlijk ook een vooruitwijzing naar dé Zoon van David die daar de tempel bouwt. Die dorsvloer is dus een hele belangrijke plek in de Schrift.
Als het over de toekomst gaat, wanneer de natiën zich zullen verzamelen in de vlakte van Jizreeël, dan zegt Micha 4: "En nu worden vele natiën tegen u" – dat is Jeruzalem, blijkt uit het verband – "verzameld. Zij zeggen: Laat haar ontheiligd worden en laten onze ogen Sion aanschouwen." Dat is wat de natiën zeggen; ze willen Jeruzalem ontheiligen. Zij echter kennen de plannen van JAHWEH niet, zij begrijpen Zijn beraadslaging niet: dat Hij hen vergaderd heeft als schoven op de dorsvloer. Die dorsvloer waar de volkeren in de toekomst verzameld zullen worden, is hier een uitbeelding van Jeruzalem of iets breder: Israël. De dorsvloer spreekt dus ook van Israël, van Jeruzalem en van de tempel. In de toekomst zal de Heere de volkeren verzamelen rond Jeruzalem "als schoven op de dorsvloer". Daar zal Hij hen namelijk oordelen, het kaf van het koren scheiden, want dat is wat er gebeurt op een dorsvloer. Hij zal ze dorsen en Hij zal ze wannen. Dat staat ook in het volgende vers: "Sta op en dors, dochter van Sion, want jouw hoorn zal ik van ijzer maken en jouw hoeven zal ik van koper maken en jij zal vele volken verpulveren." In de toekomst zal Israël dus een rol spelen in het oordelen van die volkeren. Dat wordt beschreven als het dorsen en als het brengen van de natiën als schoven op de dorsvloer, waar zij geoordeeld zullen worden. Daar is die dorsvloer dus de uitbeelding van: van Jeruzalem en van Israël. Meer zal ik over deze verzen nu niet zeggen.
Het Eerste Teken: Dauw op de Vacht Wijst op Christus de Eersteling ↑ hoofdstukken
We gaan terug naar Richteren 6. Gideon zegt daar: "Indien er alleen op de vacht dauw zal zijn..." Dauw komen we vaker tegen in de Schrift. Dauw is eigenlijk gewoon water, de eerste levensbehoefte, en een uitbeelding van zegen en het levende Woord van God. Je vindt het veel in de beeldspraak in de Hebreeuwse Bijbel. Ik heb hier een paar teksten bijgezet; ik zal er ook nog twee afdrukken. "Mijn leer, mijn onderwijs, zal druppelen als de regen." En dan de parallelzin: "Mijn rede zal vloeien als de dauw." Gods Woord wordt dus voorgesteld als regen, waar wij in ons land vaak denken dat we er teveel van hebben. Maar in het Midden-Oosten is dat natuurlijk anders; daar is regen meer een zegen dan wij er soms aan verbinden. "Mijn leer zal druppelen als de regen, mijn rede zal vloeien als de dauw. Als de motregen op het jonge groen, als regenbuien op het kruid." Het spreekt allemaal van leven, het voortbrengen van leven, van nieuw leven. Daar is de dauw de uitbeelder van: van leven, zegen en overvloed.
In Psalm 133 val ik ook midden in de psalm: "Het is als de dauw van de Hermon die neerdaalt op de bergketens van Sion, want daar bepaalt JAHWEH de zegen, leven tot aan de aeon." Ik ga er natuurlijk wat sneller doorheen, want er valt veel meer over te zeggen, maar in ieder geval wordt dauw in verband gebracht met zegen, met leven, met jong groen en met nieuw leven. Dus daar is dauw de uitbeelding van. "Indien er alleen op de vacht dauw zal zijn en op heel het land droogte." De schaapswacht, het schaapsel, zou dus nat worden van de dauw en de dorsvloer en het land, alles wat daar omheen ligt, zou droog blijven. Dat is een uitbeelding van de Heer Jezus Christus, die als Eersteling dat nieuwe leven heeft ontvangen: leven, zegen en overvloed.
Hij is de Eersteling. In 1 Korinthe 15 zegt Paulus: "Maar nú, Christus is opgewekt uit de doden, de Eersteling van hen die ontslapen zijn." Paulus heeft het hier over de Heer Jezus die als eerste is levend gemaakt. Hij is overigens niet als eerste opgestaan, want daar waren er wel meer van: Lazarus, de jongeling van Naïn, en zelfs in het Oude Testament vinden we doden die opgewekt werden. Maar zij zijn allemaal weer gestorven. Christus is echter de Eersteling die is levend gemaakt, namelijk met onvergankelijk leven. Hij werd opgewekt uit de doden om nooit meer te sterven; Hij heeft de dood achter Zich. Hij heeft dat als eerste ontvangen: leven en onvergankelijkheid. Daar is die bedauwde schapenvacht de uitbeelding van: van het Geslachte Lam dat leven en overvloed, opstandingsleven, ontving. Hij ontving dat als eerste; de schapenvacht werd bedouwd en het omliggende land bleef nog droog. "Indien er alleen op de vacht dauw zal zijn en op heel het land droogte, dan weet ik dat U Israël door mijn hand zal redden zoals U gesproken hebt."
Door dit teken wordt de Verlosser van Israël aangewezen. Natuurlijk werd Gideon aangewezen als de verlosser van Israël; daar gaat het verhaal aan de oppervlakte over. Maar ten diepste, zoals in elke geschiedenis en elk ritueel in de Schrift, ligt daar onder de oppervlakte een diepere betekenis en wijst het ons altijd vooruit naar Hem, de ware Verlosser. Dat is de Heer Jezus Christus. Daar is Gideon dan ook de uitbeelding van, in deze geschiedenis, maar ook in de geschiedenissen hiervoor en die nog volgen na dit gedeelte. De schapenvacht wordt daar dus neergelegd en Gideon zegt: "Indien er alleen op de vacht dauw zal zijn en op heel het land droogte, dan weet ik dat U Israël door mijn hand zal redden zoals U gesproken hebt."
En zo gebeurde het. Hij stond de volgende dag vroeg op. Ja, dan moeten we wel een 'kortsluiting' krijgen, want opstanding op de volgende dag, en dan ook nog eens vroeg, bepaalt ons direct bij de Heer Jezus Christus. Die stond ook 's morgens vroeg op, zoals je leest in de Evangeliën. Je leest bijvoorbeeld in Johannes 20 dat de vrouwen vroeg in de morgen bij het graf kwamen en toen was de steen al weggewenteld en het graf leeg. De Heer was dus vroeg opgestaan. Zo gebeurde het hier ook: hij stond de volgende dag vroeg op en hij drukte de vacht uit, hij wrong hem uit. Hij wrong de dauw uit de vacht: een schaal met een volheid van water. Zoals het er letterlijk staat: een hele schaal vol met water.
Dit was vroeg in de morgen en overigens ook op de derde dag. Want in de opsomming waarin ik jullie zojuist meenam als inleiding, heb ik laten zien — maar lees dat nog maar eens na — dat Gideon geroepen wordt. In de daaropvolgende nacht sloopt hij het altaar van Baäl en zet hij een nieuw altaar neer voor JAHWEH. Dat is dag één. In de nacht sloopt hij het altaar. De volgende dag zijn de volksgenoten boos op hem en willen zij hem doden, wat voorkomen wordt door zijn vader Joas. Dat is de tweede dag. En dan vinden we hier het eerste teken van de schapenvacht die op de dorsvloer gelegd wordt, waarbij er staat: "De volgende dag stond hij vroeg op." Dat is dus de derde dag. Dat zou ons eigenlijk niet moeten verbazen, want Gideon staat vroeg op en Gideon is een beeld van de Heer Jezus Christus. De Heer Jezus Christus stond ook vroeg op, en dat was ook op de derde dag. Dat vinden we hier dus ook terug: hij stond de volgende dag vroeg op, op de derde dag.
Het gebeurt op de dorsvloer. De dorsvloer als uitbeelding van Jeruzalem en van Sion was ook de plek waar de Heer Jezus Christus vroeg opstond op de derde dag. Gideon wrong die dauw uit de vacht: een schaal met een volheid van water. De Heer Jezus Christus stond op de derde dag op om de dood te overwinnen en wat bracht Hij tot stand? Een volheid van zegen, een volheid van leven. Het is niet slechts karig of beperkt. Het is niet slechts voor een aantal. Het is genoeg, ruim voldoende, volheid genoeg voor iedereen. Daar spreekt die volheid van water van. God zal heel deze schepping tot volheid brengen. Dat staat ook in Efeze 1, dat God de hele schepping onder één Hoofd gaat samenbrengen. Van de hele schepping is niets uitgezonderd. Een schaal met een volheid van water; dat is hier het geval voor het Geslachte Lam. Wat het Geslachte Lam voortbrengt is een volheid, en dat is niet voor het Geslachte Lam alleen, maar dat is inderdaad de volheid die genoeg is voor iedereen.
Het Tweede Teken: Dauw op het Land als Zegen voor de Hele Schepping ↑ hoofdstukken
En dat zullen we zien in het volgende teken. Want toen zei Gideon tot God: "Laat Uw toorn toch niet ontbranden tegen mij, dat ik nog eenmaal zal spreken." Dat is ook bijzonder, want in dit hoofdstuk — zo’n lang hoofdstuk — daar vinden we vierentwintig keer de verbondsnaam JAHWEH. We vinden die in dit hoofdstuk, maar in dit gedeelte, in deze paar verzen, niet één keer. Hier is het telkens consequent God. Want in het hoofdstuk vinden we ook nogal wat uitbeeldingen van het Oude Verbond, maar dat is hier niet het geval; het spreekt hier allemaal van het Nieuwe. Daar valt natuurlijk veel meer over te zeggen, maar ik wijs u er nu alleen maar op voor degenen die daar nog eens naar willen kijken. Maar het is consequent in deze verzen Elohim.
Toen zei Gideon tot God, tot Elohim: "Laat Uw toorn niet ontbranden tegen mij, dat ik nog eenmaal zal spreken." En God doet zo in die nacht: er is droogte op alleen de vacht. Dus nu is alleen de vacht droog, want het geslachte Lam — waar dit natuurlijk een uitbeelding is van de Heere Jezus Christus — had al zegen en leven ontvangen. Hij is de Eersteling, en dat heeft Hij voor eens en voor altijd ontvangen. En dat vindt u met name in deze verzen in Hebreeën en Romeinen. Romeinen 6 vers 10 zegt dat de opgewekte Christus niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem. Hij is de enige die de dood en het sterfelijke achter Zich heeft, en Hij is de Eersteling die leven en onvergankelijkheid heeft ontvangen.
Dus nu blijft in het teken de schapenvacht droog. God doet zo in die nacht en er is droogte op alleen de vacht en op heel het land was er dauw. Dus de Eersteling heeft het leven ontvangen; zegen, leven in overvloed, nieuw leven. En na de Eersteling volgt het land, de aarde. Nu is het zo dat in deze geschiedenis de Verlosser van Israël wordt aangewezen. Dus wat gebeurt hier? De Eersteling Christus heeft het leven ontvangen. En wij hebben — dat moet ik er dan nog bij zeggen — dat leven ook in Hém ontvangen. Maar dat is een geheimenis dat Paulus bekendmaakt: dat wij in Hem zijn, verbonden met Hem zijn, één lichaam met Hem zijn. Dus wij delen in Zijn positie, in Zijn leven. Wij zijn al met Hem gestorven, begraven, opgewekt en gezet in de hemel — Romeinen 6 en Efeze 2.
Maar daarna volgt heel het land. Wat hier in deze geschiedenis beschreven wordt, is dat de Verlosser van Israël werd aangewezen, en het land is in de eerste plaats het land van Israël. Dus nu is heel het land bedouwd. Eerst Christus, dan het land Israël. Maar als we nog iets meer inzoomen, dan hebben we gezien dat Gideon het vlies legde op de dorsvloer. En die dorsvloer is een beeld, zo hebben we gezien — bijvoorbeeld in Micha — een beeld van Jeruzalem, en dus van Israël.
Dus als we nog wat uitzoomen, of 'dieper steken' hoe u het ook wilt zeggen, dan gaat het hier over de dorsvloer én heel de omliggende aarde, heel het omliggende land. En als de dorsvloer Israël is, dan hoef ik denk ik niet uit te leggen wat het land daaromheen is; dat is gewoon de rest. Dus de Eersteling Christus ontving dat nieuwe leven als eerste, daarna Israël, en daarna heel de aarde. Alle volkeren zullen worden onderschikt en onderworpen, en zullen deel krijgen aan het leven van de Eersteling Christus. Dat wordt uitgedeeld in deze geschiedenis en dit is dus ook de 'vierde dag'. De vier windrichtingen, de vier hoeken van de aarde; dat spreekt van de aarde, van de hele wereld. Daar is dit tweede teken een beeld van.
Ik zou het ook zo kunnen zeggen: het eerste teken is wat de Heere deed in Zijn eerste komst, en het tweede teken is wat Hij zal doen in Zijn wederkomst. Wanneer Hij terugkomt, dan is daar die volgorde van eerst Israël en dan de volkeren, en zelfs deze hele schepping gaat Hij met Zich verzoenen. Daar wordt niets van uitgezonderd. Hij is de Redder der wereld en zelfs van het ganse heelal.
Ed zei net al iets over de liederen die hij had uitgezocht en dat hij dat ook wel lastig vond. Maar in dat laatste lied staat zoiets in... hoe staat het er ook alweer? Ik had eigenlijk mijn telefoon mee moeten nemen, dan had ik het nog even kunnen bekijken. Maar Hij is de Redder van het gans heelal. Zeg ik dat goed? Schepper van het gans heelal, maar ook dat Hij de Redder is van het heelal in ieder geval. En dat gaat nog verder dan deze aarde, dan de vier hoeken van de aarde, want dat is ook de hele onzichtbare wereld. De zichtbare dingen en de onzichtbare dingen; heel deze schepping gaat God met Zich verzoenen. Daar wilde ik eens uw aandacht voor vragen deze ochtend. Voor nu laten we het hierbij.