het zaad van Abraham

Tot het zaad van Abraham behoren allen ‘die van Christus zijn’, zegt Paulus in Gal.3:29. Gelovigen delen dan ook in de beloften en de positie van het zaad van Abraham, hetwelk is Christus. Dé Christus is meer dan één persoon, het is Hoofd en lichaam. Adembenemende beloften en vergezichten worden hierin onthuld: wij delen in Zijn beloften!

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum: 18 maart 2018

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: De Bijbelstudie behandelt Galaten 3 en benadrukt dat de mens gerechtvaardigd wordt door het geloof, naar het voorbeeld van Abraham. De wet fungeerde slechts als een tijdelijke kindergeleider om overtredingen te bevorderen totdat het beloofde zaad, Christus, zou komen. Gelovigen leven daarom niet meer onder de wet, maar vormen als zonen van God één lichaam met Christus. Omdat zij één zijn met de Messias, delen zij in een hemelse positie en in de betere beloften die specifiek aan Hem zijn gedaan. Uiteindelijk zullen zij samen met Christus betrokken zijn bij de verzoening van de gehele schepping.

Besproken Schriftgedeelten: Galaten 3, Galaten 3:4, Galaten 3:16, Galaten 3:19, Galaten 3:22, Galaten 3:29, Galaten 4, Galaten 4:3, Romeinen 4, Romeinen 4:16, Romeinen 5, Romeinen 5:20, Romeinen 6, Romeinen 6:3, Romeinen 8, Romeinen 8:16, Romeinen 11:32, Handelingen 7:38, Handelingen 7:53, 1 Korinthe 10, 1 Korinthe 15, 2 Korinthe 3, 2 Korinthe 5, Efeze 1, Efeze 3, Kolossenzen 1:13, Kolossenzen 1:18, Kolossenzen 1:23, Kolossenzen 1:26, Kolossenzen 3, 1 Thessalonicenzen 4, 1 Timotheüs 4:9, 1 Timotheüs 4:11, Psalmen 110, Psalmen 110:1

“Wij delen dus niet in de zegeningen van Israël, maar wij delen in de positie en in de zegeningen van de Messias van Israël.”

Introductie en Terugblik op Galaten 3 ↑ hoofdstukken

Wij gaan verder met Galaten 3. Ik zeg dat we verder gaan met Galaten 3 omdat we twee weken geleden in dat hoofdstuk zijn begonnen. Maar de familie is wat uitgebreid sinds die tijd. Daar ben ik op voorbereid, want ik heb de verzen die we vorige keer besproken hebben toch maar even op de beamer gezet, zodat we de draad straks ergens halverwege het hoofdstuk op kunnen pakken. Maar dan weten jullie in ieder geval welke verzen al besproken zijn. Vorige keer hebben we besproken tot vers 20 of 21 daar in de buurt, dus iets daarvoor zal ik de draad weer oppakken.

Maar we lezen eerst even het eerste deel van Galaten 3 door. En daar staat het volgende: "O dwaze Galaten, wie betovert jullie?" Ja, dat zijn geen complimenten natuurlijk. En kijk, we vallen nu voor degenen die hier vorige week niet waren niet alleen midden in een hoofdstuk, maar we vallen sowieso midden in een brief. Galaten 3 bevindt zich ongeveer in het midden van die brief van zes hoofdstukken. Hier noemt Paulus die Galaten dwaas en betoverd. Ik heb de vorige keer in de inleiding uitgebreid naar voren gebracht dat Paulus daar in de ecclesia's, in de gemeenten van die streek van Galatië, was gekomen. Paulus had daar het evangelie verkondigd en die Galaten hadden dat evangelie, zoals je doet met een goed bericht, met blijdschap aanvaard. Ze waren daardoor tot geloof gekomen.

Nadat Paulus verder was gegaan en daar was weggegaan, waren er anderen gekomen en die brachten een boodschap van: "Ja, je bent nu wel een gelovige en je bent gerechtvaardigd, maar nu zul je ook, om rechtvaardig te moeten leven, de wet moeten onderhouden. Je zult de rituelen van de wet moeten onderhouden, zoals de besnijdenis en het onderhouden van feestdagen." Dat zijn allemaal dingen die Paulus noemt in deze brief.

Dit is Paulus' commentaar op die zienswijze: "O dwaze Galaten, wie betovert jullie?" Andere vertalingen zeggen: "Wie heeft jullie betoverd?" Het zijn retorische vragen. "Aan wie Jezus Christus tevoren voor de ogen als gekruisigd werd beschreven? Dit alleen wil ik van jullie leren: Namen jullie de geest in ontvangst uit werken van de wet, of uit het horen van het geloof?"

"Zo dwaas zijn jullie, die begonnen in de geest: nu volbrengen jullie het in het vlees!" Dus ze waren door de geest tot geloof gekomen en gelovigen geworden door het Woord, en nu dachten zij dat zij moesten volbrengen – andere vertalingen zeggen voleindigen – ze dachten verder te moeten gaan in het vlees. Paulus zegt: "Dat is natuurlijk dwaas." Als je begonnen bent in de geest, om er dan nu aan te denken dat je met het vlees zou moeten volbrengen, dat je daar iets aan toe zou kunnen voegen door het vlees aan iets dat door de geest tot stand is gekomen. En dan zegt hij in vers 4: "Zoveel leden jullie voor de schijn, als het ook zeker voor de schijn is. Hij dan, die jullie de geest verstrekt en machten onder jullie inwerkt — namen jullie de geest in ontvangst uit werken van de wet, of uit het horen van het geloof?"

Abraham als Voorbeeld van Rechtvaardiging uit Geloof ↑ hoofdstukken

Abraham wordt hier als voorbeeld gesteld. Zoals Abraham God gelooft en het hem tot rechtvaardigheid gerekend wordt. Van Abraham wordt gezegd – op het plaatje dat ik net liet zien op de titelpagina bijvoorbeeld – dat hij door God naar buiten werd geroepen. God zei tegen hem: "Abraham, kijk naar de sterren en als je ze tellen kunt, tel ze; zo zal jouw zaad, zo zal jouw nageslacht zijn." En Abraham geloofde God, en dat werd hem tot rechtvaardigheid gerekend. Dat staat hier ook: zoals Abraham God gelooft, of geloofde, en het wordt hem tot rechtvaardigheid gerekend.

Dat is dus volledig buiten de wet om, volledig buiten wat dan ook. Abraham kende helemaal geen wet, dat zullen we straks nog lezen; de wet kwam pas 430 jaar later. Hij voegde daar dus niets aan toe, die belofte blijft staan. Dat gaat Paulus hier laten zien, en hij zet dat ook uiteen in Romeinen 4. Zoals Abraham God gelooft en het hem tot rechtvaardigheid gerekend wordt: weet dus dat zij die uit het geloof zijn, zonen van Abraham zijn. Zij die uit het geloof zijn en delen in dat geloof, zijn zonen of erfgenamen van Abraham. Zij delen in het geloof van Abraham.

En de Schrift, die tevoren waarneemt en tevoren ziet dat God de natiën uit geloof rechtvaardigt, brengt tevoren een goed bericht aan Abraham: "In jou zullen al de natiën inbesloten gezegend worden." Zodat zij die uit het geloof zijn, gezegend worden samen met de gelovige Abraham. De natiën, dat zegt de Schrift dus al tevoren, ook al voordat de wet kwam, zouden gezegend worden in Abraham. Zij zouden delen in dat geloof. Ja, nu komen er ook een paar.

De Vloek van de Wet Versus Verlossing Door Christus ↑ hoofdstukken

Hier zijn statements van Paulus: want allen die uit de werken van de wet zijn, zijn onder een vloek. Want er staat geschreven – namelijk in het Oude Testament al, dus onder de wet, in Deuteronomium bijvoorbeeld – er staat geschreven: "Vervloekt is een ieder die niet blijft in alles wat er geschreven is in de boekrol van de wet om dat te doen." En dat er in de wet niemand bij God gerechtvaardigd wordt, is duidelijk, want de rechtvaardige zal uit geloof leven. Dat heb ik de vorige keer ook gezegd. Dat de rechtvaardige uit geloof zal leven is ook een aanhaling uit het Oude Testament, dus ook een uitspraak geschreven en opgeschreven onder de wet, namelijk in Habakuk.

De wet is dus niet uit geloof, maar wie ze doet, zal in hen leven. En Paulus zegt hier – dat zegt Romeinen 4 ook: als je gerechtvaardigd zou willen worden, dan zou je alles moeten doen wat in de wet geschreven staat. En struikel je op één punt, dan ben je schuldig aan heel de wet. Oftewel, de mens komt altijd tekort, het vlees komt altijd tekort. En dus wordt er uit de werken van de wet geen vlees gerechtvaardigd. En dus, als je onder de wet bent, ben je onder de vloek, want het leidt namelijk altijd tot de dood. Dat is eigenlijk heel logisch als je de redenering volgt. De wet is niet uit het geloof, maar wie ze doet, zal in hen leven.

Maar er is een evangelie. Christus koopt ons uit vanuit de vloek van de wet door voor ons een vloek te worden. Want er staat geschreven – ook in het Oude Testament, ja, ik zeg het elke keer maar bij, onder de wet namelijk: "Vervloekt is een ieder die op een hout gehangen wordt." Dit gebeurt opdat de zegen van Abraham tot de natiën zou komen in Jezus Christus, omdat wij de belofte van de Geest in ontvangst zullen nemen door het geloof.

Broeders, ik zeg dit naar de mens. Net zoals een verbond van een mens dat bekrachtigd is: niemand wijst het af of wijzigt het. Wat Paulus hier zegt is dat aan Abraham beloften waren gedaan. Toen kwam later de wet. Dan is het niet zo dat de wet iets wijzigt aan de belofte. Het is jammer dat Jens en Fem er niet zijn, anders had ik Fem naar voren geroepen en had ik gezegd: "Fem, beloofd?" En dan zegt ze: "Is beloofd." Dat weten ze. Ik heb het zelf wel eens onder mijn neus gewreven gekregen. Want wij blijven mensen en onze arm is soms te kort. Ik heb echt wel eens dingen aan mijn kinderen beloofd die je op een gegeven moment door omstandigheden niet kunt nakomen. Dat is dus de mens; die schiet tekort. Nou ja, dat krijg je dan toch te horen, ook al zijn ze maar zeven.

Maar de Godsarm is natuurlijk niet te kort. God heeft beloften gedaan, en God is één, en God doet wat Hij belooft. En hier staat zelfs bij een mens een verbond dat bekrachtigd is, dat contractueel vastgelegd is en waarbij partijen hebben getekend, dat niemand het afwijst of wijzigt. Dan heb je namelijk contractbreuk. Nou, nu zijn de vervolgpalen...

De Belofte Geldt het Zaad in Enkelvoud: Christus ↑ hoofdstukken

Nu werd aan Abraham de belofte uitgesproken en aan zijn zaad. Hij zegt niet: "en aan zijn zaden", als over velen, maar als over één: "en aan jouw zaad", dat wil zeggen Christus. Let op, nu staat er wat ik zojuist al even samenvatte: "En dit zeg ik: de wet, die na 430 jaar gekomen is, maakt een verbond dat tevoren door God bekrachtigd is, niet ongeldig, zodat de belofte buiten werking gesteld zou worden." De wet kwam dus later, 430 jaar later, maar de belofte bleef staan, want beloofd is beloofd. God belooft iets en dan doet Hij het ook. Die wet doet niets af aan die belofte. Want indien het lot-bezit — of de erfenis, zoals andere vertalingen zeggen, daar komen we straks nog wel op terug — indien het lot-bezit uit de wet is, dan niet meer uit de belofte. En juist door belofte heeft God aan Abraham zijn gunst bewezen.

Ik zat gisteren even te zoeken waar ik de draad weer zou opvakken en laten we dat doen bij vers 16. Als we de interlineaire vertaling erbij pakken, staat er: "Nu werden aan Abraham de belofte uitgesproken en aan zijn zaad." Hij zegt niet: "en aan zijn zaden", als over velen, maar als over één: "en aan jouw zaad". Dat wil zeggen: Christus. Paulus benadrukt hier dat "zaad" enkelvoud is. Hoezo dan? Kunnen we "zaad" niet ook opvatten als een meervoud? Ik neem jullie even mee naar Romeinen 4 om te laten zien dat de Schrift ook wel degelijk over zaad spreekt als een meervoud. In de Romeinenbrief, die we hier op dinsdag bespreken en waarvan we onlangs ook hoofdstuk 4 hebben behandeld, wordt Abraham door Paulus ten tonele gebracht als voorbeeld voor rechtvaardiging uit geloof.

Paulus zegt in Romeinen 4 vers 16: "Daarom is het uit geloof, opdat het naar genade zou zijn en de belofte bevestigd voor al het zaad. Niet alleen voor wie uit de wet is, maar ook voor wie uit het geloof van Abraham is, die de vader van ons allen is." Je ziet dat de NBG-vertaling hier in plaats van "zaad" het woord "nageslacht" gebruikt. Wat op zich geen letterlijke vertaling is, maar meer een uitleg, maar het klopt natuurlijk wel. Het zaad waar het hier over gaat, staat voor nageslacht en hier is het een meervoud. Het geldt voor allen die uit het geloof van Abraham zijn; zij delen in die rechtvaardiging uit geloof en zijn het zaad van Abraham. Zoals geschreven staat: "Tot een vader van vele natiën heb Ik jou gesteld." Abraham geloofde ten aanschouwe van de God die de doden levend maakt. Hij geloofde bij de hoop op hoop dat hij de vader van vele natiën zou worden, na wat er uitgesproken was: "Zo zal jouw zaad zijn." Dat was de belofte aan Abraham en hier wordt het natuurlijk wel degelijk in een meervoud gebruikt in de zin van nageslacht.

Ik denk dat het eigenlijk geen toelichting nodig heeft en dat jullie het allemaal wel weten. Het woord "zaad" wordt volgens mij maar zelden in een echt meervoud gebruikt, ik bedoel als "zaden". Ik werkte vroeger in een plantenkwekerij aan de Voorweg naar Ridderkerk. Verderop zat een bedrijf dat Huizerzaden heette. Behalve daar heb ik dat woord "zaden" volgens mij nog nooit in het meervoud gehoord of gelezen. Meestal is het gewoon "zaad" en is "zaad" een verzamelnaam. In de Bijbel hangt de betekenis dus een beetje van het verband af. Samenvattend kun je zeggen: de ene keer staat het voor nageslacht, zoals wanneer tegen Abraham gezegd wordt: "In jouw zaad zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden." Dan gaat het over Izaäk, maar ten diepste is het zaad van Abraham Christus. Daar gaat het over in Galaten 3. We moeten dus aandachtig lezen als we de Schriften tot ons nemen. Paulus laat hier zien dat hij de Schrift zeer secuur leest. Hij zegt: "Nu werd aan Abraham de belofte uitgesproken en aan zijn zaad." En dan geeft Paulus zijn commentaar: Hij zegt niet "en aan zijn zaden", alsof het over velen gaat. Nee, hij zegt "over één" en "aan jouw zaad", en dat zaad is Christus. Ten diepste is het zaad van Abraham Christus. Ik zie jullie allemaal instemmend kijken, dus ik ga gewoon verder.

Dan staat er: "En dit zeg ik: de wet, die na 430 jaar gekomen is, maakt een verbond dat tevoren door God bekrachtigd is, niet ongeldig, zodat de belofte buiten werking gesteld zou worden." Die wet is er inderdaad bij ingekomen, ze is ertussen gekomen. De wet is bovendien een tijdelijk verhaal, dat zullen we straks ook zien. Eerst was daar de belofte. Als ik een tijdlijntje uit zou zetten — ik heb het niet getekend, dus ik doe het even in de lucht: eerst was daar de belofte aan Abraham. Toen zijn er 430 jaren verstreken en toen kwam de wet. Die wet is "tot Christus", zoals we straks lezen, en is daarna beëindigd. Wij leven in principe nog steeds uit de beloften die aan Abraham gedaan zijn, namelijk dat God geloof rekent tot rechtvaardigheid.

Want indien het lot-bezit, de erfenis... De NBG zegt "erfenis". Ik vroeg me af hoeveel aandacht we aan zo'n woord moeten besteden in dit verband. Ik heb op zich geen moeite met het woord "erfenis", maar bij een erfenis denk je altijd dat er iemand is overleden en dat de bezittingen nu naar de nakomelingen gaan. Maar een lot-bezit is iets wat je toevalt door het lot. Je zou het ook kunnen vertalen met een "lotsdeel". Het is jouw aandeel dat je ontvangt op basis van je lot. Wij gebruiken dat meestal in een negatieve context: "Ja, dat is nu eenmaal mijn lot." Dat klinkt meestal niet zo positief, maar hier is het juist wel positief. Wij ontvangen een lotsdeel. Hebben wij daar iets voor gedaan? Nee. Hoe is dat ons dan toebedeeld? Dat is ons lot; wij zijn daartoe uitgekozen. Zijn wij dan zo goed dat wij dat ontvangen? Nou, je zou het eerder om moeten draaien: juist het onedele en het verachte van deze wereld heeft God uitgekozen, omdat Hij juist in onze zwakheid Zijn kracht zou bewijzen. In wat voor de wereld dwaas is, zou God Zijn wijsheid betonen. Dus als het gaat over zaken als uitverkiezing: zijn wij dan uitgekozen omdat wij zo goed zijn? Nee, ik zou het eerder omdraaien: juist omdat je niet deugt, ben je uitgekozen. Want dan kan God daarin Zijn genade, Zijn wijsheid en Zijn kracht betonen. Zo zegt de Schrift dat en ik spreek dat gewoon vrijmoedig na. Jullie worden niet boos... nog niet. Maar hier gaat het dus om: jouw lot-bezit is iets wat jouw lotsdeel is, jouw aandeel dat jou toevalt. Het wordt jou medegedeeld, je ontvangt iets samen met anderen. Maar indien die erfenis of dat lot-bezit uit de wet is, dan is het niet meer uit de belofte. Maar zoals Paulus al zei: de wet is niet in de plaats van de belofte gekomen; ze is er naast en tussen gekomen. Juist door een belofte heeft God aan Abraham zijn gunst bewezen.

Waartoe Dient de Wet? Om Overtredingen te Bevorderen ↑ hoofdstukken

Nu zou je je kunnen afvragen – en die vraag legt Paulus hier dan ook neer: wat is dan de wet? Of: waarom is de wet er? De Statenvertaling heeft: "Waartoe is dan de wet?" Waarom is die wet erbij tussen gekomen? Waarom is die wet gekomen? Nou, ter wille van de overtredingen is zij toegevoegd, totdat het zaad zou komen. We weten nu wie het zaad is: het enkelvoud. Het zaad is Christus. Dat stond in het vorige vers, in vers 16: "Het zaad, hetwelk is Christus." Er staat dus Christus, maar de wet is gekomen ter wille van de overtredingen. Er staat niet – ik wou bijna zeggen dat er niet staat: ter wille van de zondaar. Nee, het is ter wille van de overtredingen. En dat is ook weer een orthodoxe uitspraak van Paulus: om de overtredingen te bevorderen. Bevorderen! Want als iets omwille of ter wille van iets is, dan is het niet om de zondaar te helpen zodat hij minder gaat zondigen. Nee, het is juist om de overtredingen te bevorderen. Ter wille van de overtredingen werd zij toegevoegd, totdat het zaad zou komen aan wie Hij het heeft beloofd. En zij wordt voorgeschreven door boodschappers in de hand van een bemiddelaar.

Laten we dan toch maar even snel naar Romeinen 5 gaan, want dat heb ik de vorige keer ook al gedaan, maar Romeinen 5 vers 20 verduidelijkt dit vers, zodat er echt geen enkele twijfel over kan bestaan. Hier gaat het ook over de wet en het doel van de wet. "Maar de wet," hier staat het dus, "kwam erbij binnen." Ertussen. Dus hier hebben we de belofte, en daarbinnen, in die komende periode van de wet, kwam die wet erbij binnen, opdat de misstap zou toenemen. Moet je kijken wat de NBG doet, dat is ook wel sneaky. Die zeggen: "De wet is erbij gekomen, zodat de overtreding toenam." Het is ook waar, alleen het is niet juist vertaald. Waar een wet komt, daar komen namelijk meer overtredingen; zo werkt het nu eenmaal. Als je geen wet hebt, kun je niet eens overtreden. Maar "zodat" geeft een gevolg aan – de wet kwam erbij met als gevolg dat de overtreding toenam. Terwijl er staat: de wet kwam erbij binnen opdat de overtreding toenam. Dat geeft geen gevolg aan, maar een doel. Opdat de overtreding zou toenemen.

Je kunt bij de uitleg zeggen dat door de wet de overtreding ook toenam, alleen dat staat niet in Romeinen 5 vers 20, dus dan ben je niet aan het vertalen. Ik moet dat natuurlijk even laten zien: hier staat gewoon "opdat". De wet kwam ertussen, erbij binnen, opdat de misstap zou toenemen. Dat is het doel, maar het uiteindelijke doel staat daar natuurlijk achter: "Waar de zonde toeneemt, daar is genade uitermate overvloedig." Als God Zijn genade wil betonen, als God wil laten zien dat Hij een genadig God is – of beter gezegd: als God Zijn uitermate overvloedige genade wil betonen, zoals het hier staat – dan kan dat niet beter dan op een plek waar de misdaad, de zonde, is toegenomen. Want waar de zonde toeneemt, daar is genade uitermate overvloedig. Alsjeblieft.

Nu weer terug naar Galaten 3 vers 19. Waarom dan de wet? Wat is de wet? Omwille van de overtredingen werd zij toegevoegd, om de overtredingen te bevorderen, totdat het zaad zou komen. Dat zaad is Christus, zegt vers 16, aan wie Hij het heeft beloofd. En zij wordt voorgeschreven door boodschappers in de hand van een bemiddelaar. Degenen die meelezen in een Statenvertaling – ik weet niet hoe dat in de NBG is – daar staat: "Waartoe dient dan de wet? Om de overtredingen te doen blijken." De NBG-vertalers hebben het wel begrepen. Het lastige is dat de Statenvertalers hier de draad een beetje kwijt waren toen ze aan het vertalen waren. Want zij zeggen: "Zij is door de engelen," de wet namelijk, "besteld in de hand des Middelaars." En dan schrijven ze "Middelaar" met een hoofdletter. Dan denken zij dat die Middelaar Christus is. Maar heeft Christus...? Heb jij dat ook in je Statenvertaling? De Herziene Statenvertaling zeker? Dan heb jij zeker de herziene versie, dat ziet er wel uit als een oudere Statenvertaling. Bij mij staat het echt met een hoofdletter, en ik ben niet de enige. Dan heb jij geen herziene, maar hij is wel herzien.

Nee, de wet is natuurlijk ook nog een verhaal. De wet is door God gegeven en in het Oude Testament aan Mozes. Dan staat er: "door de engelen besteld". Ik heb hier in mijn Bijbel tekstverwijzingen bij staan en die kloppen dus wel, naar Handelingen 7 vers 38 en 53. Ik ga er nu niet naartoe, maar daar staat ook dat aan Mozes de wet gegeven is door bestellingen van engelen. Het is dus wel apart dat je een tekstverwijzing erbij zet naar Handelingen 7, waar staat dat de wet door bestellingen van engelen aan Mozes is gegeven, en dat je het hier gaat vertalen met een hoofdletter alsof het Christus zou zijn. Dan ben je de draad al een beetje kwijt. Maar hier staat dus: zij is door engelen besteld in de hand des middelaars. Nou, die middelaar, dat is niet Christus, dat is Mozes. Dus die middelaar zou je met een kleine letter moeten schrijven. Mozes heeft de wet ontvangen, niet Christus.

En dan vers 20: "De bemiddelaar is niet van één, maar God is één." Dat is een wat lastig vers, maar ik lees hem zo dat die middelaar niet één is. Het gaat hier namelijk over twee middelaars: Mozes en Christus. Dus er zijn twee middelaars, daarom is de middelaar niet één. Maar God is één. Degene die de wet gegeven heeft en Degene die de belofte gegeven heeft, die is één. Maar er zijn wel meerdere middelaars. Er zijn twee verbonden, namelijk een oud verbond en een nieuw verbond. En de middelaar van die twee verbonden is niet één. Of: die is niet van één. Het is niet van één verbond, namelijk het oude en het nieuwe verbond. Maar het is ook niet één persoon, namelijk Mozes en Christus. Maar God is wel één en God heeft ze beide gegeven.

Is de Wet in Strijd met Gods Belofte? ↑ hoofdstukken

Is de wet dan in strijd met de belofte van God? Als die twee – het oude en het nieuwe verbond – dan twee zijn, en God is één, zijn die twee dan in strijd met elkaar? Dat is eigenlijk de vraag die hier opgeworpen wordt. Is de wet dan in strijd met de beloften van God? Moge het niet gebeuren! De Statenvertaling zal hier hebben: ‘Dat zij verre’, en de NBG: ‘Volstrekt niet’. Moge het niet gebeuren, want indien er een wet gegeven werd die werkelijk levend kon maken, dan zou de rechtvaardigheid uit de wet zijn.

Ja, is dan de wet tegen – er staat letterlijk ‘tegen’ – de beloften van God? Als ze dan twee zijn, wet en belofte, zijn ze dan tegen elkaar? Dat kan dus niet, want God is één en God heeft ze beide gegeven. En als er een wet gegeven werd die werkelijk levend kon maken, dan zou de rechtvaardigheid uit de wet zijn. Dat betekent dus dat je van de wet geen leven hoeft te verwachten en geen rechtvaardiging hoeft te verwachten. Dat staat hier allemaal in één kort zinnetje. Oftewel: je hoeft helemaal niets van de wet te verwachten. Ja, alleen dat de zonde heel veel zal toenemen. Maar waar de zonde is toegenomen, daar wordt de genade veel meer of uitermate overvloedig.

Is de wet dan in strijd met de belofte van God? Volstrekt niet. Moge het niet gebeuren. Want indien er een wet gegeven werd die werkelijk levend kon maken, dan zou de rechtvaardigheid uit de wet zijn. Maar de Schrift sluit allen samen op onder de zonde, opdat de belofte uit het geloof van Jezus Christus gegeven zal worden aan hen die geloven. Ja, de wet... kijk, volgens mij staat in 1 Korinthiërs 15 dat de wet de prikkel van de zonde is. De wet prikkelt tot zonde, zou je kunnen zeggen. De wet doet de overtreding toenemen, en de Schrift sluit alles samen op onder de zonde. Want waar de zonde is toegenomen, daar is de genade veel meer overvloedig.

Dat is dus eigenlijk hetzelfde: de wet is de prikkel van de zonde, het doet de overtredingen toenemen en het doet overtredingen ook blijken. Dat wordt hier samengevat: de Schrift sluit allen – of alles – samen op onder de zonde. Met als doel... want je kunt alleen iemand bevrijden die opgesloten is. En het doel is bevrijding. De Schrift sluit allen samen op onder de zonde; dat is eigenlijk een synoniem voor ‘onder de wet’. Leef je onder de wet? Nou, dan leef je onder de zonde. Dan word je namelijk beheerst door de zonde.

Kijk, de religieuze mens denkt dat de wereld beheerst wordt door de zonde. Maar de wereld is helemaal niet bezig met zonde; de wereld doet gewoon zijn ding en volgt zijn gevoelens, zijn prikkelingen, het vlees. Je doet waar je zin in hebt, zo werkt het. Ben je dan beheerst door de zonde? Misschien wel, maar degene die pas écht wordt beheerst door de zonde, dat is degene die onder de wet leeft. Die is namelijk alleen maar bezig met niet te zondigen, en dan ben je pas een slaaf van de zonde. Je bent continu bezig met: mag het wel, mag het niet? Meestal mag het niet, maar je doet het toch... nou, dan heb je een probleem. Zo werkt dat. Dus niemand wordt zo beheerst door de zonde als juist de religieuze mens.

Hier staat dan ook: de Schrift sluit alles samen op onder de zonde, opdat de belofte... opdat men bevrijd zou worden, namelijk door de belofte uit het geloof van Jezus Christus. Opdat de belofte uit het geloof van Jezus Christus gegeven zal worden aan hen die geloven. In Romeinen 11 vers 32 staat dit ook heel sterk: God sluit allen samen op in ongezeggelijkheid. Dat is gewoon een synoniem voor ongehoorzaam zijn. Als je je niets laat zeggen, dan ben je ongezeggelijk, maar dan ben je ook ongehoorzaam. Dus God sluit allen samen op in ongehoorzaamheid of ongezeggelijkheid. Nou, waarom? Ook hier weer met dat doel: zoals de zonde toeneemt om genade te betonen, om uitermate overvloedige genade te betonen, zo staat hier dat God allen samen opsluit in ongehoorzaamheid om zich over allen te ontfermen. Dat is Gods doel. Het samen opsluiten in ongehoorzaamheid of ongezeggelijkheid is de weg naar het doel.

Terug naar Galaten 3 vers 22: de Schrift sluit allen samen op onder de zonde, opdat de belofte uit het geloof van Jezus Christus gegeven zal worden aan hen die geloven. Maar voordat het geloof komt, werden wij samen onder de wet opgesloten en in verzekerde bewaring gehouden met het oog op het geloof dat op het punt staat om onthuld te worden. Voordat het geloof komt... let op, er staat niet: voordat geloof kwam of komt. Vaak zegt men: onder de wet was het werken en daarna kwam de periode van geloof. Maar hier staat ‘hét geloof’. Het wordt gespecificeerd; het is namelijk één soort geloof. Voordat hét geloof komt. En dat is gewoon het geloof uit het vorige vers: het geloof van Jezus Christus.

De Schrift sluit allen samen op onder de zonde, opdat de belofte uit het geloof van Jezus Christus gegeven zal worden aan hen die geloven. Maar voordat het geloof van Jezus Christus komt, werden wij samen onder de wet opgesloten, enzovoorts. Dus het geloof wordt hier eigenlijk gepersonifieerd. Dat is een stijlfiguur; er zal vast een hele mooie naam voor zijn die ik niet weet, maar het geloof wordt hier gepersonifieerd. We vinden in de Bijbel ook dat de wijsheid wordt gepersonifieerd; daar wordt de wijsheid voorgesteld als een persoon die dingen denkt of zegt. Hier wordt het geloof gepersonifieerd, namelijk in Christus.

Maar voordat het geloof komt, werden wij samen onder de wet opgesloten en in verzekerde bewaring gehouden. ‘Wij’, dat zijn de Joden. Paulus was een Jood van geboorte – ook een Romein, dat weet ik – en hij zegt hier: wij werden samen onder de wet opgesloten. Wij, de natiën, zijn nooit onder de wet opgesloten. Want we lezen straks nog dat de wet tot op Christus is; daarna is die wet vervuld en is het niet wettig meer om onder de wet te leven. Dat is niet meer van toepassing.

Kijk, in vers 19 staat dat de wet ter wille van de overtredingen is toegevoegd totdat het zaad zou komen. Totdat het zaad zou komen. En in vers 23 staat: voordat het geloof komt. Dus het zaad van Abraham, het zaad hetwelk is Christus, is hetzelfde als het geloof, want dat is ook Christus. Er wordt gewoon op verschillende manieren eigenlijk hetzelfde gezegd. Dat vind je de hele Galatenbrief door; Paulus heeft hier een onderwerp en hij belicht dat van verschillende kanten: smaller, breder, van links, van rechts. Dan weer met die woorden, dan weer met andere woorden. Voordat het geloof komt werden wij samen – en dat is dus voordat het zaad kwam – onder de wet opgesloten en in verzekerde bewaring gehouden.

Nou, leef je dus onder de wet, dan ben je opgesloten. Ik zei al: het is niet wettig, het is niet legaal om nu onder de wet te leven. Toch doet men dat over het algemeen, als je het christendom als godsdienst in de volle breedte bekijkt. Nou, zij zijn dus opgesloten en zitten gevangen in een huis van bewaring, in verzekerde bewaring, als je jezelf daaronder stelt. Vrijwillig in een huis van bewaring? Ik ben liever bevrijd. Dat is ook Paulus’ boodschap hier. Voordat het geloof komt, werden wij samen onder de wet opgesloten en in verzekerde bewaring gehouden met het oog op het geloof dat op het punt staat om onthuld te worden. Die vertaling met ‘op het punt staan’ vind ik altijd een beetje een lastige, want soms gaat het ook over toekomende dingen en dan staat er ook ‘op het punt’, terwijl we weten dat er sindsdien al dik 2000 jaar zijn verstreken.

Er zit tijd tussen sinds het opgeschreven is. Nu weet ik dat voor God één dag is als duizend jaar en duizend jaar als één dag. Maar voor ons is dat toch niet echt 'op het punt staan'. Maar ik heb dat woord eens opgezocht; het gaat erover dat het een toekomend iets is. De MBG zal hier ook wel gewoon zeggen: 'zal geonthuld worden' of 'zal geopenbaard worden', of zoiets.

Nog voordat dit geloof kwam, werden wij onder de wet in verzekerde bewaring gehouden met het oog op het geloof — op het zaad van Abraham, op Christus — dat onthuld of geopenbaard zou worden.

De Wet als Tijdelijke Kindergeleider tot Christus ↑ hoofdstukken

Dat is natuurlijk inmiddels geopenbaard en onthuld, want het gaat over Christus. Maar die wet was met het oog daarop gegeven, zodat de wet onze kindergeleider is geworden tot Christus, opdat wij uit geloof gerechtvaardigd zouden worden. De wet is een – de Statenvertaling heeft 'tuchtmeester'. Er zijn nog andere vertalingen in huis en ik ben benieuwd wat die hebben. De AMG kan ik hier natuurlijk zien: ook tuchtmeester. Leermeester? Pedagoog? Ja, het is pedagoog, want het Griekse woord dat je ziet is *pedagogos*. Dat heeft inderdaad met pedagogiek te maken, en dus met opvoeden, maar ook met kinderen. Dus de wet is een kindergeleider. We moeten wellicht wat wennen aan het woord, maar tuchtmeester, dat klinkt... dat klinkt op zich, in parallel met de wet, ook wel passend natuurlijk. Want onder de wet krijg je ervan langs; daar wordt de zonde bestraft.

Maar de wet is onze kindergeleider geworden tot Christus, opdat wij uit geloof – het geloof van Christus namelijk – gerechtvaardigd zullen worden. De wet, daar gaat het volgende hoofdstuk over. Paulus zegt in Galaten 4 – maar daar kom ik vandaag echt niet meer aan toe – dat zolang de erfgenaam een kind is, hij in niets verschilt van een dienstknecht of een slaaf. Die wet was een kindfase. En dan zegt hij in Galaten 4 vers 3 (ik lees het maar even voor uit de Statenvertaling, dan hoef ik het niet op te zoeken in de interlineaire): "Alzo wij ook, toen wij kinderen waren, zo waren wij dienstbaar, namelijk slaafgemaakt onder de eerste beginselen der wereld." En dat is de wet. Dan staat er: wanneer de volheid van de tijd gekomen is, heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de wet, opdat Hij degenen die onder de wet waren, verlossen zou. En dit was omdat wij de aanstelling, niet tot kinderen, maar tot zonen zouden verkrijgen. Wij – of zij – zouden namelijk van kind (onmondig, want een kind is een onmondige) zonen worden, namelijk erfgenamen.

Nou, ik zeg altijd: als je zo'n hoofdstuk leest, dan zou je eigenlijk een papiertje moeten pakken, een streep in het midden zetten en aan de linkerkant de woorden zetten die daar genoemd worden. Kijk, we hebben het over de wet; die zet je dan aan de linkerkant. En aan de rechterkant heb je de belofte. Aan de linkerkant zet je woorden als 'tuchtmeester' of 'kindergeleider'. Daar ben je onder de wet. Dat is de kindfase, de fase van onmondigheid. Daarom werden we in verzekerde bewaring gesteld. Tuchtmeester of kindergeleider hoort daar dus bij. Aan de andere kant, de rechterkant, zet je: zoon, aanstelling tot zoon, aanstelling tot erfgenaam. Aan de rechterkant heb je het zaad, het geloof, hetwelke Christus is. Aan de linkerkant staat de wet, en ik zei al: opgesloten, verzekerde bewaring. Opgesloten onder de wet, in verzekerde bewaring; dat impliceert dat je vastzit. Aan de andere kant, onder de belofte, ben je bevrijd. Dan ben je niet opgesloten, ben je niet in verzekerde bewaring, maar gerechtvaardigd.

Zo zou je zo'n hoofdstukje door moeten nemen, met al die tegenstellingen. Want dat zijn er nogal wat. Melk en vaste spijs, dat is er ook een; die vind je niet direct in dit hoofdstuk, maar eigenlijk zou je inderdaad dat lijstje moeten bewaren en elke keer als je er weer één tegenkomt, hem erbij moeten zetten. Lees 2 Korinthiërs 3 bijvoorbeeld. Bediening des doods aan de linkerkant, en aan de rechterkant de belofte: de Geest en de bediening van het leven. Zo krijg je hele rijen met synoniemen. En dan is de keuze makkelijk: wil je aan de linkerkant leven of aan de rechterkant? Dan wordt het een stuk eenvoudiger volgens mij.

Ik kijk even naar de tijd. We gaan nog heel even verder. Zodat de wet onze tuchtmeester, onze kindergeleider is geworden tot op Christus. Er zit dus ook een eind aan: 'totdat'. Maar dat stond al in vers 19, want daar stond: waartoe of waarom is dan de wet? Zij is om de overtredingen daarbij gesteld, totdat. Dus daar is een einde aan. Totdat het zaad zou gekomen zijn. Nou, hier staat het ook: de wet is onze kindergeleider tot Christus, opdat wij uit geloof gerechtvaardigd zullen worden.

Zonen van God Door Eenwording (doop) in Christus ↑ hoofdstukken

Maar met het komen van het geloof – het woord is Christus, of het zaad, het woord is Christus – zijn wij niet meer onder een kindgeleider. Wij zijn niet meer onder de tuchtmeester. Want jullie zijn allen – daar is hij – zonen van God. Ik liep net wat op de muziek vooruit door het tegenovergestelde van een tuchtmeester of kindgeleider te noemen: een zoon, of de aanstelling tot zonen. En wij zijn allen zonen van God door het geloof.

Nu staat er: in Christus Jezus. Want ook dat wordt natuurlijk gewoon door de Bijbel gezegd, dat wij deel hebben. Het gaat niet buiten ons geloof om. Zoals de Romeinenbrief het zegt: uit Zijn geloof tot in ons geloof, uit het geloof van Jezus Christus tot in ons geloof. Wij zijn allen zonen van God door het geloof in Christus Jezus. En een zoon is een erfgenaam. Een zoon is, in tegenstelling tot een kind of onmondigen, in staat en eigenlijk ook verantwoordelijk om keuzes te maken en verantwoording te dragen. Daar zijn wij toe bekwaam gemaakt, want wij zijn zonen van God. We leven niet onder de wet. Onder de wet moet je je afvragen: mag het wel, of mag het niet? Nou, wij kunnen zelf onze keuzes maken, in vrijheid namelijk. Want jullie zijn allen zonen van God door het geloof in Christus Jezus, verbonden met Christus Jezus, de Zoon van God. En omdat Hij de Zoon van God is, delen wij in Zijn positie – daarover straks meer. Daardoor zijn wij zonen van God. Jullie zijn allen zonen van God door het geloof in Christus Jezus.

"Want jullie allen, die in Christus gedoopt zijn, hebben Christus aangetrokken." Ja, ik denk altijd: waar moet ik nou beginnen met zo’n vers? Nou ja, laten we maar weer eens beginnen met te zeggen dat het hier niet over de waterdoop gaat. Nee, want zo leest bijna iedereen het, en dan schudden jullie allemaal het hoofd. Maar over het algemeen leest men hier: want jullie allen die in water gedoopt worden, trekken Christus aan. Maar dat staat er niet. Er staat: jullie allen die in Christus Jezus gedoopt worden, trekken Christus aan. Alleen in een godsdienstige setting gaat de doop natuurlijk altijd over de waterdoop. De vraag is dan natuurlijk altijd: is het de kinderdoop of de volwassenendoop? Dat is de vraag die opgeworpen wordt, waar kerkscheuringen uit zijn ontstaan en ruzies, enzovoort. Nou, daar gaat het hier in ieder geval niet over.

Hier gaat het over het in Christus Jezus gedoopt worden. En ik zeg altijd: lees 1 Korinthiërs 10 maar eens, dan kun je zien waar je allemaal in gedoopt kunt worden: in Mozes, in de zee (de Rode Zee of de Schelfzee), in de rots, enzovoort. Omdat doop een ander woord is voor eenwording met, vereenzelviging met. De Engelsen dachten: ja, wij hebben daar geen woord voor. Kijk, als je in Christus gedoopt bent, dan ben je in Christus gedompeld, ondergegaan, één geworden met Hem. En inderdaad, de waterdoop is daar een uitbeelding van. Maar de Engelsen dachten: wij hebben daar geen woord voor, dus we laten dat woord gewoon staan. Die zeggen "to baptize". Alleen, zo gaat dat met taal: dat wordt ook altijd in verband met de waterdoop gebruikt. Dus nu is "to baptize" synoniem geworden voor je met water laten dopen. Volgen jullie die nog?

Maar het is eenwording met Hem, in Christus gedoopt worden. Ik zei al: we zijn de Romeinenbrief hier aan het bespreken op dinsdag. We zijn nu in Romeinen 5, dus zeer binnenkort komen we aan in Romeinen 6 en dan gaan we het daar ook uitgebreid over hebben. Maar daar staat het ook. Er staat in Romeinen 6 vers 3: "Of zijn jullie onwetend? Weten jullie niet dat wij allen die in Christus Jezus gedoopt worden, in Zijn dood gedoopt worden?" Zie je, je kunt ook in iemands dood, in Zijn dood gedoopt worden. Eén worden met Zijn doop, want dat staat hier namelijk.

"Wij werden dan..." – dit is de uitleg van het woord "gedoopt zijn". Dit is de uitleg van het in Christus Jezus gedoopt worden. In vers 3 noemt Paulus het "in Christus Jezus gedoopt worden" en in vers 4 legt hij uit wat het is: "Wij werden dan samen met Hem begraven door de doop, door de vereenzelviging, door de eenwording met Hem in de dood, opdat net zoals Christus gewekt werd uit de doden door de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in nieuwheid van leven zouden wandelen." Wij hebben deel gekregen aan Hem. Wij werden samen met Hem begraven, we zijn samen met Hem gestorven en we zijn samen met Hem opgewekt. Paulus gaat nog verder in Romeinen 6 over één plant, één organisme met Hem worden, ook eenwording met. Ik zei al: hij zegt gewoon dezelfde dingen op verschillende manieren, telkens weer, zodat het ons maar duidelijk wordt.

Maar over Romeinen 6, nou ja, dat komt over enkele weken zomaar aan de orde. Maar ja, wij zijn met Hem begraven, gestorven, zelfs gekruisigd. Gekruisigd, gestorven, begraven, opgewekt en zelfs gezet in de hemel, delend in Zijn hemelse positie. Nu nog verborgen, maar straks wordt die ook geopenbaard. Daar gaat het in de Galatenbrief nu niet over, maar ik vind dat als we dit dan bespreken, dat ik dat dan toch in ieder geval even genoemd moet hebben.

"Jullie allen die in Christus gedoopt worden, trekken Christus aan." Ja, dat is wel leuk. De NBG heeft hier: "Gij hebt u met Christus bekleed." Als een kleed dat je omgedaan hebt. Dat is natuurlijk beeldspraak. Lees 2 Korinthiërs 5 maar eens, daar gaat het over bekleden, ontkleden en overkleden. Daar gaat het over wanneer we dit lichaam in zullen ruilen, wanneer dit lichaam verlost zal worden voor een nieuw lichaam. Dan zullen wij, wanneer we levend overblijven, overkleed worden met dat lichaam. En Paulus zegt: ja, daar kijk ik naar uit, want dat heb ik liever dan ontkleed worden, namelijk het lichaam afleggen en sterven.

Nou, hier gaat het over ons die nu al in dit leven met Christus zijn bekleed. Wij zijn in Christus gedoopt, we zijn vereenzelvigd met Christus. Wij trekken Christus aan, we zijn met Christus bekleed. Dit woord "aantrekken"... het gaat echt over kleding die je aantrekt. We hebben een nieuw jasje. Ik lees het nog even af: "Hierin is geen Jood aanwezig of Griek" – namelijk in Christus. Hierin is geen Jood aanwezig of Griek, er is geen slaaf aanwezig of vrije, geen mannelijk aanwezig en vrouwelijk, want jullie zijn allen één in Christus Jezus.

Natuurlijk zitten wij hier ook met mannen en vrouwen, daar is verschil. Maar in de positie die we hebben in Christus Jezus gelden die verschillen niet. Hoe zeg ik dat? Die aspecten doen er niet toe. We zijn allen één, hetzelfde wat dat betreft. Er is geen onderscheid tussen Jood en Griek. Dat waren natuurlijk de godsdienstige onderscheidingen van die tijd. Geen slaaf of vrije, geen mannelijk of vrouwelijk. Overigens zijn al deze drie aspecten op de wet van toepassing. Even snel dan nog: Jood en Griek, dat is het verschil tussen wel de wet en niet de wet. Slaaf of vrije, dat is ook het verschil tussen wel de wet of niet de wet. Mannelijk en vrouwelijk: ook de wet wordt voorgesteld als een huwelijksverbond tussen man en vrouw. Dus ik denk niet dat Paulus zomaar deze drie er even bijgepakt heeft.

Jullie zijn allen één in Christus Jezus. "En indien jullie van Christus zijn, dan zijn jullie zaad van Abraham en naar de belofte erfgenamen" – of lotbezitters. Ja, dus dit was eigenlijk een inleiding, want ik wil het na de pauze wat nader hebben over wat dat dan betekent, dat wij zaad van Abraham zijn. Paulus zei net nog: het is niet zaden, maar zaad. Het is een enkelvoud, de verwerkelijking is Christus. En nu zegt hij opeens tegen ons: jullie zijn zaad van Abraham als jullie van Christus zijn en naar de belofte erfgenamen, naar de belofte lotbezitters. Naar de belofte delen jullie in dat lot van het zaad van Abraham.

De tekst die triggert, die heeft mij nogal getriggerd. Ik zat ooit met iemand wat te drinken en toen hadden we het over allerlei zaken, zoals genezingen enzovoorts. Die kennis, die vriend van mij, is erg gericht op: wij moeten eropuit om mensen te genezen. En ik gaf daarbij aan dat dat tekenen zijn die bij de komst van het koninkrijk horen. Tekenen die toentertijd en ook in de toekomst weer gegeven zijn met het oog op Israël.

En hij zei toen tegen mij: "Ja, maar wij delen in de belofte van Israël, want wij zijn zaad van Abraham." Ik heb daar toen wel over nagedacht, maar staat dat hier dan? Nee, dat staat hier niet. Wij zijn erfgenamen, niet van de belofte aan Israël, maar van de beloften die aan Christus zijn gedaan. Dat staat hier.

Daarover gaan we na de pauze verder en ik zal nog de schriftplaats laten zien waar dat ook staat. Maar nu eerst koffie.

Erfgenamen in de Beloften aan de Messias ↑ hoofdstukken

Voor de pauze hadden we dus afgesloten met Galaten 3 vers 29, waar staat: "Indien jullie van Christus zijn, dan zijn jullie zaad van Abraham en naar de belofte lotbezitters, lotsdelers of erfgenamen", of hoe je dat ook wilt zeggen. Ik stel voorop dat wij dus delen in de beloften – niet die aan Israël gedaan zijn, maar die aan Christus gedaan zijn. En Christus is het Griekse woord voor het Hebreeuwse woord Messias. Mashiach betekent gezalfde; Christus is Grieks en betekent ook gezalfde.

Wij delen dus niet in de zegeningen van Israël, maar wij delen in de positie en in de zegeningen van de Messias van Israël. Dat zijn hogere beloften, hogere zegeningen. De Hebreeënbrief noemt dat 'betere beloften'. Ik zei het al: Paulus zei in Galaten 3 vers 16: "Nu werden aan Abraham de beloften uitgesproken en aan zijn zaad." Hij benadrukte dat dit een enkelvoud is; er staat 'zaad' en niet 'zaden', want dat ene zaad, dat is Christus. Nu zegt hij hier toch weer dat wij daar ook bij horen. Dus dat zaad is toch weer dat ene zaad. Laat ik het zo zeggen: die ene persoon bestaat toch uit meerdere; het is toch weer een collectief begrip.

En dat wij delen in die positie, in die zegeningen van Christus, daar wil ik nog een half uurtje voor nemen om jullie wat schriftplaatsen te laten zien waar dat nog meer staat. Dat is natuurlijk wat thematisch, dus ik ga me van tevoren al een beetje verontschuldigen als we naar de Efezebrief toe gaan. Dan zal ik bepaalde begrippen er even uitlichten en in de spotlight zetten. Maar daaromheen wordt altijd, zeker in Efeze en Kolossenzen, zoveel gezegd. Dat moeten we nu echter laten liggen. Zo de Heer wil en wij leven, komen wij daar nog wel eens toe, tot al die andere dingen.

Eerst maar even naar Genesis om te beginnen, want we hebben het over Abraham en het zaad van Abraham, en dat vindt zijn oorsprong en aanvang in Genesis. Hier pak ik ook even de NBG erbij. Menno heeft hier de Geschriftenvertaling, maar dat is natuurlijk een vertaling van het Nieuwe Testament. Ik moet hem volgende week, als ik hem zie, eens vragen wat dan de GES-variant is voor het Oude Testament. Volgens mij is dit zijn Maskilim-vertaling, voor degenen die daarvan op de hoogte zijn. Voor degenen die niet op de hoogte zijn: daar hebben we het dan nog wel eens over. Ik pak het er even bij in de Bijbel voor het overzicht. Nou, laat ik maar eens wat eerder beginnen.

Genesis 22: een Hemels en een Aards Nageslacht (sterren en Zand) ↑ hoofdstukken

Een engel des Heren, een boodschapper van Adonai — dat is Hebraeus' gewoon — roept voor de tweede keer vanaf de hemel tot Abraham en hij zegt: "Ik zweer bij Mijzelf, luidt het woord des Heren." Ik lees hem even uit de MBG. Omdat dit gaat over het — ja, dat moet ik dan wel toelichten natuurlijk — dit gaat over het offer van Isaak. God droeg Abraham op zijn zoon, zijn eniggeboren zoon Isaak te offeren. En op het moment dat hij dat wil doen, wordt hij teruggeroepen door God en wordt er gezegd: "Abraham, nu weet ik dat jij" — even in mijn eigen woorden — "dat jij Mij vertrouwt, dat je Me gehoorzaamt."

In Hebreeën wordt die geschiedenis toegelicht. Daar wordt gezegd dat Abraham bereid was om zijn zoon te offeren omdat hij wist dat Isaak de zoon van de belofte was. Omdat God hem dat meerdere malen beloofd had en omdat hij het geloofde en daarop vertrouwde, heeft hij bij zichzelf overlegd dat, als hij dan zijn zoon moest offeren van God, God hem wel uit de doden zou opwekken. Want God zou toch die belofte in Isaak vervullen. Dit speelt zich af, dit wordt gezegd na de geschiedenis van het offer van Isaak. En dan staat er: "Ik zweer bij Mijzelf, luidt het woord des Heren, omdat jij dit gedaan hebt en uw zoon, uw enige, Mij niet onthouden hebt, dat Ik u rijkelijk zal zegenen en uw nageslacht zeer talrijk zal maken als de sterren des hemels en als het zand aan de oever van de zee. En uw nageslacht zal de poort van zijn vijanden in bezit nemen."

Ik zei al voor de pauze: het zaad van Abraham... Hier wordt het dan in de gegeven taal met "nageslacht" vertaald, maar in die andere vertaling, welke dat dan ook is, staat "zaad". De ene keer is er dus — dat hangt van het verband af — is het Isaak? Want aan Abraham was het beloofd: "Abraham, in jouw zaad zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden." Als je hier dit zo leest: "Omdat jij dit gedaan hebt en jouw zoon, je enige..." Ja, dat zijn ook al woorden die weer aan Christus doen denken natuurlijk. Want ten diepste is het zaad van Abraham Christus. "Uw zoon, uw enige niet onthouden hebt... daarom zal Ik jou rijkelijk zegenen en jouw zaad, jouw nageslacht, zeer talrijk maken." Hier had gewoon een punt kunnen staan, maar dan wordt het nog uitgelegd: "Als de sterren des hemels en als het zand aan de oever van de zee. En uw zaad, uw nageslacht, zal de poort zijn en vijanden in bezit nemen." Hij zal heerschappij voeren.

Maar met Galaten 3, wat we zojuist besproken hebben, in gedachten: als het nu hier gaat over zaad van Abraham, hetwelk is Christus... Paulus zegt: "Indien jullie van Christus zijn, dan zijn jullie Abrahams zaad en naar de belofte erfgenamen." En hier staat: "Ik zal jouw zaad zeer talrijk maken, vermeerderen als de sterren van de hemel." Dat is één categorie. "En als het zand aan de oever van de zee." Nou, als je het mij vraagt, ligt dus hier al besloten in die belofte aan Abraham — die aan de oppervlakte over Isaak spreekt, maar ten diepste over Christus, want dat zegt Paulus in Galaten 3 — dat zijn nageslacht als de sterren van de hemel is. Sterren hebben een positie in of aan de hemel. Dat spreekt van ons.

Indien jij van Christus bent, indien jullie van Christus zijn, dan zijn jullie Abrahams zaad, als de sterren van de hemel. Een volk met een hemelse positie, met een hemels burgerschap, delend in... nou ja, zal ik het met de woorden van Kolossenzen zeggen? Ons leven is met Christus verborgen in God en Hij is daar in de hemel. Wij zijn met Christus gezet in de hemel, als de sterren van de hemel. Nou, en ik geloof dat dat in Genesis al spreekt van ons.

En als het zand aan de oever van de zee? Het land ten opzichte van het hemelse. Ja, dat spreekt, als je het mij vraagt, van Israël. Zand aan de oever van de zee is zand dat uitspoelt uit de zee, namelijk zandland, zandaarde. Dat spreekt van Israël dat aanspoelt uit de volkerenzee. Het spreekt over de toekomst van Israël, wat aan zal spoelen uit de volkeren in het land. Nou, daar valt natuurlijk veel meer over te zeggen, maar dat ga ik nu niet doen. Ik wil nu even wijzen op de sterren van de hemel: een volk met een hemelse positie. Dat zou behoren tot het zaad van Abraham. Indien wij van Christus zijn, zijn wij Abrahams zaad en wij delen dus in zijn lotsdeel, in zijn lot-bezit.

Romeinen 8: Mede-lotbezitters in Christus' Erfenis ↑ hoofdstukken

Nou, dat vinden we bijvoorbeeld ook in Romeinen 8. Ik zei al, het is even lastig aanhaken: van waar begin ik nu met lezen? Als het over Romeinen gaat, zeg ik al een tijdje dat we daar nog wel op komen. Maar Romeinen 8, daar komen we dus ook nog op, al is het een lang hoofdstuk. In Romeinen 8 vers 16 staat: "De Geest zelf getuigt samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn." Zijn kinderen dan ook lot-bezitters? Daar is dat woord weer. Als wij kinderen van God zijn, dan delen wij in dat lot. In wiens lot? Wij zijn lot-bezitters of erfgenamen. Ik vind dat woord erfgenaam prima, zolang u maar niet het idee hebt dat er iemand overleden is en dat we daardoor iets ontvangen. Het gaat om de ontvangenheid; we krijgen ergens deel aan. Wij zijn lot-bezitters, erfgenamen van God; wij delen in wat God geeft. God deelt het ons toe, dat is ons lot. God geeft en God deelt toe.

Kijk dan wat er staat: "Indien kinderen, dan ook lot-bezitters; lot-bezitters van God, samen lot-bezitters van Christus." Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat ook wij samen verheerlijkt zullen worden. Wij zijn samen lot-bezitters van Christus, mede-erfgenamen, zoals de NBG-vertaling zegt. Telkens staat dat woordje 'samen' ervoor, dat 'sum' of 'sug' in het Grieks. Dat komen we straks nog een paar keer tegen. Het betekent 'samen met' of 'mede'. Wat Paulus in zijn brieven bekendmaakt, is dat Christus — de Messias van Israël die aan Israël beloofd was — niet slechts één persoon is. 'Niet slechts' klinkt misschien alsof ik Christus wil beperken, maar laat ik mijn zin afmaken zoals de Schrift dat ook doet: de Christus is een gezelschap, namelijk Hoofd en lichaam. Het lichaam is niet compleet zonder Hoofd, maar de Schrift zegt ook dat het Hoofd, hetwelk is Christus, niet compleet is zonder lichaam. Het lichaam completeert het Hoofd.

De beloften die aan Christus gedaan zijn en waarover het Oude Testament spreekt, daarin delen degenen die van Christus zijn. In die beloften die aan Christus gedaan zijn, deelt het lichaam van Christus. U weet natuurlijk wat die beloften zijn, maar dat zou nogal een uitgebreid onderwerp zijn om nu helemaal te behandelen. We moeten echter ergens beginnen en ergens besef van hebben om die dingen te kunnen plaatsen. Als u dit eenmaal weet en we gaan het Oude Testament lezen, dan leest u die dingen ook anders. U leest bijvoorbeeld dat alles onder Zijn voeten gesteld zal worden. Wie zijn dan die voeten? Die voeten behoren tot het lichaam. Het is Hoofd en lichaam; van top tot teen, zouden wij zeggen. Dat is de Christus en alles zal onder Zijn voeten gesteld worden. Blijkbaar hebben wij daar een lotsdeel in, want dat is het woord dat gebruikt wordt in de Schrift: wij delen in het lot van Christus. Als Hij heel deze schepping gaat onderwerpen en verzoenen, dan hebben wij daar een aandeel in, want wij zijn het lichaam van Christus. Wij behoren tot de Christus.

Er schieten mij dan wat schriftplaatsen te binnen die ik even noem. "Wanneer Christus zal geopenbaard worden, die ons leven is, zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid," zegt Kolossenzen 3. Als Hij verschijnt — Hij is nu verborgen — dan verschijnen wij met Hem. Hoe en wat precies... als je erover nadenkt, word je er bijna duizelig van; probeer daar maar eens woorden voor te vinden. Of neem 1 Thessalonicenzen 4, dat spreekt over het moment dat we veranderd zullen worden, wanneer de doden opgewekt zullen worden en wanneer de levend overgeblevenen de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht. Er staat achter: "Alzo zullen wij altijd samen met de Heer zijn." Dus waar Hij is, zijn wij. Waar het Hoofd is, is het lichaam. Alles wat zich daarna af zal spelen, daar zijn wij bij.

Samen lot-bezitters van Christus, mede-erfgenamen van Christus. Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Dat zei ik net al: wanneer Hij geopenbaard zal worden in heerlijkheid, zullen wij met Hem verschijnen. En als wij nu het lijden van de tegenwoordige tijd ondergaan — daar gaat het ook over in Romeinen 8 — dan is dat opdat wij samen met Hem verheerlijkt zullen worden. Denk ook aan Kolossenzen 1 vers 26.

Het Onthulde Geheim (kolossenzen 1): de Christus als Hoofd en Lichaam ↑ hoofdstukken

Het feit dat Christus, de Messias die in het Oude Testament genoemd wordt, niet uit één persoon bestaat maar uit een heel gezelschap, uit hoofd en lichaam, daar zegt Paulus van: ja, dat was een geheim. Dat was aionen en generaties lang verhuld, verborgen. Maar nu, zegt Paulus, is het aan Zijn heiligen openbaar gemaakt. Nu wordt dat openbaar gemaakt, nu wordt dat onthuld. Dus dat betekent dat in alles in het Oude Testament wat spreekt van Christus, daarin verborgen ligt dat Christus bestaat uit hoofd en lichaam. Het hoofd, hetwelk is Christus, en het lichaam, het lichaam van Christus, namelijk de Ecclesia. Paulus zegt dat dit een geheim was, dat het verborgen was. Dat is aionen, wereldtijdperken en generaties lang verborgen geweest. Maar nu — die zin komt vaak voor bij Paulus; in Romeinen 3 kwam ik hem onlangs ook tegen, en volgens mij ook in de Galatenbrief — maar nu is het aan Zijn heiligen openbaar gemaakt.

Aan hen wil God bekendmaken wat de rijkdom van de heerlijkheid van dit geheim is, want dat is rijkdom en dat is heerlijkheid. Aan hen wil God bekendmaken wat de rijkdom van de heerlijkheid van dit geheim is onder de natiën. God wil dat geheim, dat verborgen was, bekendmaken en Hij doet dat door de apostel Paulus. Paulus is degene die geheimenissen — in de Statenvertaling 'verborgenheden' — die geheimen openmaakt. Geheim betekent overigens niet dat niemand het mag weten. Nee, het was geheim, dus niemand wíst het, maar nu wordt het geopenbaard, nu wordt het onthuld. Dat wat geheim was en verborgen was, wordt nu openbaar gemaakt. En dat bleef verborgen totdat God de apostel Paulus riep, die deze dingen bekend mocht maken. Daarom zijn die brieven van Paulus zo van belang voor ons en juist op ons van toepassing.

Aan hen wil God bekendmaken wat de rijkdom van de heerlijkheid van dit geheim is onder de natiën: Christus onder jullie, de hoop van de heerlijkheid. Bij dit woord 'onder' hebben de vertalers — en Menno heeft zich daar blijkbaar bij aangesloten — met elkaar afgesproken dat wanneer het woordje 'in' gevolgd wordt door een meervoud, zij vertalen met 'Christus onder jullie'. Christus onder jullie natiën. Maar je zou net zo goed kunnen zeggen: Christus in jullie, of jullie in Christus. Alleen hier wordt het omgekeerd gezegd, maar 'Christus onder jullie', 'Christus in jullie', of zoals andere vertalingen hebben 'Christus te midden van jullie', is de hoop van de heerlijkheid. Wij zijn dus in Christus en Christus is in ons. Dat betekent dat wij met Christus — en ik word er niet moe van om dit te zeggen en te benadrukken — een eenheid zijn. De Christus is namelijk niet één persoon, maar is een hele verzameling personen, een verzameling van uitgeroepenen. Dat is wat het woord Ecclesia betekent: een uitroepsel of een uitgeroepen vergadering. Dat is het woord Ecclesia dat in onze vertalingen vaak vertaald wordt met 'gemeente'.

Aan hen wil God bekendmaken wat de rijkdom van de heerlijkheid van dit geheim is onder de natiën: Christus in of onder jullie, de hoop van de heerlijkheid. Ik zit even op de klok te kijken, maar laat ik het gewoon doen. Ik zei net: wij delen in Zijn positie en wij delen in de taken die Hij nog te vervullen heeft in de toekomst. Ik kan het maar het beste gewoon laten zien. Dit is eerder in het hoofdstuk, in Kolossenzen 1 vers 18, terwijl ik net in vers 26 en 27 las. Paulus zegt hier: Hij — dat is Christus, de Zoon van Zijn liefde uit vers 13 — Hij is het hoofd van het lichaam. Dat probeer ik dus de hele tijd al duidelijk te maken: hoofd en lichaam. En dat lichaam is de uitgeroepen vergadering.

Kijk, dit is dat Griekse woord Ekklesia, en je ziet dat dit met uitroepen te maken heeft. 'Ek' is gewoon een voorzetsel dat 'uit' betekent en 'klesia' komt van roepen, 'to call' in het Engels. 'Outcalled' staat er in de Engelse concordante vertaling. De uitgeroepen vergadering. De kerk, zeggen sommigen, maar ja, dat is wel een beetje dissonant als we lezen waar het echt over gaat. De kerk, kom op. Hij is het hoofd van het lichaam, het lichaam van Christus. Dat is geen instituut, dat is geen gebouw van stenen, nee, dat is een uitroepsel. Hij roept een volk uit de heidenen, uit de natiën voor Zijn naam. Dat zijn wij, en dat is het lichaam van Christus. Hij is het hoofd van het lichaam, de uitgeroepen vergadering. Hij is het begin, Arche in het Grieks, de oorsprong, de eerste. De eerstgeborene uit de doden.

Volgende week hebben we een studiedag die over 1 Timotheüs 4 vers 9 tot 11 gaat. Daar mag ik ook een bijdrage aan leveren en dan zal ik ook wat over 1 Korinthe 15 vertellen. Daar wordt gesproken van Christus als Eersteling. Hij is de Eerstgeborene uit de doden. Is Hij dan de eerste die opstond uit de doden? Nee, want Lazarus, het dochtertje van Jaïrus en de jongeling van Naïn werden ook opgewekt uit de dood. Maar zij ontvingen dat oude leven weer terug en stierven alsnog. Maar Christus is de Eerstgeborene uit de doden, de Eersteling, zodat Hij in alles — of in allen — de eerste wordt. Hij is in allen de eerste. Hij is de Eerstgeborene uit de doden; Hij is het begin, de oorsprong en Hij is het hoofd. Het zijn allemaal woorden die hetzelfde zeggen. Het hoofd komt bij de geboorte ook als eerste. Ik weet wel dat dit soms niet gebeurt, maar dan moeten we hulp erbij roepen want dan gaat er iets niet goed. Het hoofd hoort eerst te komen en het hoofd komt ook over het algemeen eerst bij de geboorte, en daarna het lichaam. Dat zijn ook beelden die we tegenkomen in de Bijbel: een hoofd, een lichaam, een geboorte.

Hij is het hoofd van het lichaam, de uitgeroepen vergadering, dat zijn wij. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, zodat Hij in alles de eerste wordt. Want de gehele compleetmaking — 'volheid' geloof ik dat de NBG heeft — het heeft de ganse volheid behaagd in Hem woning te maken. Dat ga ik even snel voorbij, want ik wil naar het volgende vers: en door Hem alles, hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemel is, tot Hem wederzijds te verzoenen. Dus God gaat alles door Hem verzoenen, wat op aarde is en wat in de hemel is, wanneer Hij door Hem vrede maakt door het bloed van Zijn kruis. God gaat deze hele schepping met Zich verzoenen door Hem. En wie is 'Hem'? Dat is het hoofd die het begin is, de eerstgeborene uit de doden. Maar wat zei Paulus in vers 18 al? Hij is het hoofd van het lichaam. Die twee zijn onafscheidelijk verbonden. En wanneer wij 'alzo altijd samen met de Heer zullen wezen', zullen wij daarbij zijn. Wij zullen delen in Zijn positie en wij zullen delen in deze taak, om het zo maar te zeggen, in deze opdracht die God de Messias, namelijk de Christus, heeft gegeven.

God gaat deze hele schepping, hetzij wat op de aarde is, hetzij wat in de hemel is, met Zichzelf verzoenen door Zijn Zoon, door Christus. Nee, door dé Christus, dus door hoofd en lichaam. God gaat vrede maken door Hem, door het bloed van het kruis, met heel deze schepping, wat op de aarde is en wat in de hemel is. Ja, dat is alverzoening. Dat is het evangelie, zoals Paulus dat ook noemt in vers 23: dit is de hoop van het evangelie. De verwachting die voor ons ligt, de hoop van het evangelie. En daarin spelen wij dus een rol. Dus als je je afvraagt wat wij straks daar te doen hebben: nou ja, dit bijvoorbeeld.

Hoe je dat je precies moet voorstellen, ik zou het niet weten. Ik word er wel heel blij van. Ja, daar word je inderdaad heel blij van, want dat is natuurlijk schitterend. Het is sowieso al schitterend dat God heel deze schepping met Zich gaat verzoenen en alle vijandschap teniet gaat maken door vrede te maken. Heel deze schepping zal in harmonie met elkaar en met God leven. Elk schepsel wat God ooit gemaakt heeft, wat in de hemelen is en op de aarde is, zienlijk en onzienlijk; dat is mooi, dat is schitterend. Maar dat is nog mooier: wij hebben daar een aandeel in, een lot-bezit. Nou, daar word je dus inderdaad blij van. En hoe je dat dan voor je moet zien, ik zou er geen kleurplaat van kunnen maken, maar dat wordt genieten, dat is wel zeker.

De aardigheid is de kanttekening die jullie vandaag laten zien. Ja, bij de aantekeningen van de Statenvertaling konden ze er zich ook niet zoveel bij voorstellen. Dat kan ik me dan wel weer voorstellen, want die kunnen zich er al niets bij voorstellen dat God alles met Zichzelf gaat verzoenen. Ik heb ook die studiebijbel en ik weet niet of dat bij dit vers is, maar volgens mij staat er bij Romeinen 5 iets als: hier lijkt te staan dat God allen gaat rechtvaardigen, maar dat kan natuurlijk niet het geval zijn, dus moeten we het lezen als... Nou, en dan komt de theologie op de proppen. Maar daar doen wij niet aan, wij lezen gewoon wat er staat.

En dan is de Schrift duidelijk. Dan is inderdaad alles, de hele Schrift, in harmonie met zichzelf. Want God is één, dat lazen we net. Een middelaar is niet van één, maar God is één. En ook de God die Zijn woord gegeven heeft, de Schrift gegeven heeft, Hij is één en dus niet verdeeld in Zichzelf. Dus we hoeven geen keuzes te maken, we kunnen gewoon alles laten staan zoals het er staat. We moeten alleen soms even op de dingen inzoomen om te kijken wat er dan precies staat. Daarvoor komen we bij elkaar. En ik was van plan om nog één schriftplaats te laten zien, dus dat doe ik dan ook maar. Het is twee voor twaalf.

Efeziërs 3: Mededeelhebbers in de Huishouding van de Genade ↑ hoofdstukken

Maar jullie zaten ook niet gelijk op je plek na de pauze. En vers 3, ook hier weer de benemende zaken die de apostel naar voren brengt. Het valt een beetje midden in het verband. Paulus maakt hier in ieder geval duidelijk dat aan hem de huishouding van de genade van God bekendgemaakt was. De huishouding van de genade van God was aan hem gegeven, zegt vers 2. Zoals aan Mozes, zeg ik er dan bij, omdat we net zagen dat de huishouding van de wet was gegeven.

Laat ik dit dan toch even laten zien: beheer of huis. Dat woord 'oikonomian', dat heeft met huis te maken. Binnen een bepaalde huishouding, binnen een bepaald beheer, gelden bepaalde regels. Ik bedoel, in mijn huis gelden ook regels. Niet zo heel veel denk ik wel eens, maar in een ander huis kom je dan en daar gelden weer andere regels. Bij de één moet je je handen wassen voor het eten, bij de ander niet. Ik noem maar wat raars, maar dat soort dingen. In de ene huishouding gelden die regels, in de andere huishouding gelden andere regels. Zo had je de huishouding van de wet, en hier wordt gesproken van de huishouding van de genade. Die was aan Paulus gegeven: het beheer van de genade.

Daarover zegt hij dat aan hem door onthulling – dat is ook weer 'apokalypsis', dat woord wordt vaak vertaald met openbaring – de verborgenheid bekend is gemaakt. Letterlijk is het opgebouwd uit de woorden 'de bedekking ervan af'. 'Vanaf' plus 'bedekking', dus ergens wordt de bedekking vanaf gehaald. Het wordt onthuld, geopenbaard. Het is er dus wel, maar het lag verborgen. Er lag iets overheen, het moest geheim blijven. Ik zeg dat omdat er ook gelovigen zijn die zeggen: "Deze hele onthulling, dit geheim wat Paulus bekendmaakt, daar lees je niet over in alle geschriften die geschreven zijn voordat de apostel Paulus zijn brieven schreef." Dan zeg ik: nee, die waren er wel, alleen ze waren verborgen. Dat zegt Paulus. Hij heeft dat onthuld. De bedekking haalt hij er vanaf door het bekend te maken.

Het staat hier: "Dat aan mij door een onthulling het geheim of de verborgenheid bekendgemaakt wordt, zoals ik tevoren daarvan in het kort schreef." Daarna kunnen jullie bij het lezen mijn inzicht in het geheim van Christus verstaan. En nu wijs ik weer even op de interlineair. Kijk, hier staat 'het geheim van de Christus'. 'De Christus' in de Schrift spreekt altijd van dat gezelschap: hoofd en lichaam. Dat is juist wat Paulus bekendmaakt. Jullie kunnen bij het lezen mijn inzicht in de verborgenheid van de Christus verstaan. Het werd in de tijden van andere generaties niet bekendgemaakt aan de zonen van de mensen, terwijl het nu werd onthuld aan zijn heilige afgevaardigden en profeten. Oftewel, nogmaals met wat meer woorden: het was verborgen, maar nu wordt het onthuld aan zijn heilige afgevaardigden. Het woord 'apostolos' zal er wel staan. Ja hier: "zijn heilige apostelen en profeten", namelijk Paulus en consorten.

En dan gaat hij zeggen wat het is. Dit geheim dat in een andere generatie niet bekendgemaakt werd aan de zonen van de mensen, wordt nu in de geest onthuld. Nu komt het geheim wat hij bekendmaakt: dat in de geest de natiën mede-lotbezitters zijn. Daar heb je dat woord weer: mede-erfgenamen. Zij behoren mede tot het lichaam en zijn mededeelhebbers van de belofte aan Israël door het goede bericht. Nee, dat staat er niet. Dat deed ik even expres, zoals die vriend van mij dat ooit zei. Wij zijn de natiën, samen met... 'mede' dus. Dat de natiën samen mede-lotbezitters zijn, betekent dat wij delen in zijn erfenis, wij delen in zijn lotsdeel, wij delen in zijn aandeel. Hij ontvangt een aandeel en dat aandeel, dat bezit, is ook ons bezit. Daar delen wij in. Dat is het geheim wat Paulus bekend mocht maken.

En wij behoren mede tot het lichaam. We zijn samen lichaam met Hem. Dat is eigenlijk wat er staat: samen plus lichaam. Wij zijn samen één lichaam met Hem. Sterk woord hoor, samen een lichaam. Wij zijn één lichaam met Hem. Samen mede tot het lichaam behoren en mededeelhebbers van de belofte in Christus Jezus. Dus in zijn belofte, de beloften die aan Hem gedaan zijn – het staat ook hier weer – daar delen wij in door het goede bericht, door het evangelie. Zoals Robert Jan zei: "Daar word ik blij van." Maar dat is ook een goed bericht, daar word je inderdaad blij van. Dat is toch... Paulus zegt: "Ik strek mij uit naar die dingen." Maar probeer het maar eens te grijpen. Probeer het nu maar eens werkelijk te beseffen wat hier nu precies staat, wat dat betekent en wat dat gaat uitwerken. Dat betekent het ook dat wij, als wij in Christus zijn, dan zijn wij zaad van Abraham.

Om dan af te sluiten met Efeziërs 1, want dat doe ik eigenlijk weer hetzelfde als ik net deed in Kolossenzen 1. Dit haalde ik al even aan. Hij onderschikt alles – alles hè, het heelal, hemel en aarde – deze hele schepping wordt onderschikt aan Hem. Dan staat er: "Hij onderschikt alles onder zijn voeten." Hij is het Hoofd van de Ecclesia die zijn lichaam is, zoals we net lazen. God onderschikt alles onder de voeten van Christus, onder hoofd en lichaam. Hoofd, voeten: van top tot teen. Dat is een eenheid: de Christus. En God onderschikt alles onder zijn voeten en Hij geeft Hem als Hoofd over alles aan de Ecclesia, aan de uitgeroepen vergadering, aan het lichaam van Christus.

Hij is het Hoofd, maar wij delen in die positie omdat we zijn lichaam zijn. Hij onderschikt alles onder zijn voeten en Hij geeft Hem als Hoofd over alles aan de uitgeroepen vergadering die zijn lichaam is: de compleetmaking van Hem die alles in allen compleet maakt. Hier staat dat het lichaam van Christus – wij als gelovigen die behoren tot het lichaam van Christus – Hem als Hoofd compleet maken. En daaraan zal deze hele schepping ondergeschikt worden. Wij zullen daar een taak in hebben, een rol in spelen en daarbij betrokken zijn, want wij zijn één lichaam met Christus. Dat betekent ook dat ene zinnetje: indien jullie dan van Christus zijn, dan zijn jullie ook zaad van Abraham. Wij delen in de positie van het zaad van Abraham: de Christus. En dat was mijn laatste opmerking.

Psalm 110: Alles Onderworpen aan de Voeten van de Christus ↑ hoofdstukken

Dit vers, dat alles onder Zijn voeten gelegd wordt, vind je bijvoorbeeld in — ik moet even spieken — Psalm 110. Ja, dat is Psalm 110. Het sluit aan bij wat Paulus zegt in de brief aan de Efeziërs, een van zijn gevangenisbrieven. Hij legt in deze brief uit dat het feit dat wij de Ecclesia zijn, het lichaam van Christus, betekent dat alles aan Zijn voeten onderworpen wordt. Maar Hij aan wie alles onderworpen wordt, is niet slechts één persoon, maar een gezelschap: Hoofd en lichaam, samen de Christus. Dat vind je in feite al in Psalm 110, onder andere. Daar ligt dat namelijk al in verborgen, en Paulus haalt de bedekking daarvan af; hij onthult dat.

Dat wilde ik vanmorgen graag eens kwijt. Of ik die psalm ook even kan laten zien? Ja, natuurlijk, dat is het gemak van zo’n interlineair. Dit is Psalm 110 vers 1. Je vindt dit vaker in het Oude Testament, maar bijvoorbeeld hier luidt het: "Aldus luidt het woord van de HEERE tot mijn Heere: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden gelegd zal hebben als een voetbank voor Uw voeten." Hij is daar dus nu gezeten aan Gods rechterhand, verborgen in de hemel. En ons leven is daar met Christus verborgen in God, zegt Kolossenzen 3. Wanneer Christus geopenbaard zal worden, Hij die ons leven is, dan zullen ook wij met Hem geopenbaard worden.

Hier staat dan ook: "Zit aan Mijn rechterhand, totdat..." Want er zal een moment komen dat Hij die plaats verlaat en inderdaad geopenbaard zal worden, en dat deze hele schepping onderworpen zal worden. Zoals we in Kolossenzen 1 lazen, dat God vrede gaat maken door Hem en door het bloed van het kruis. Alle vijandschap zal veranderen in vrede, in harmonie met deze hele schepping. "Totdat Ik Uw vijanden gelegd heb als een voetbank voor Uw voeten." Al die vijandschap zal tenietgedaan worden en alles zal worden onderworpen.

Nou, dat wilde ik graag eens een keer kwijt, en het was een mooie gelegenheid nu we het over Galaten 3 hadden. Ja, en zo mogen we ook het Oude Testament lezen. Ik hoop dat ik daar een aanzet voor heb kunnen geven. Voor nu laten we het hierbij.

📖 Categorie: Studies