6. 1 Korinthe 1:10-13 – eenheid in Christus

We zijn geroepen in gemeenschap met Gods Zoon. In Hem zijn wij één en met Hem onlosmakelijk verbonden. Toch beriep men zich in Korinthe op bepaalde leraren en bracht daarmee onderscheid aan. Paulus noemt dit scheuringen (Grieks: schisma). Sinds Paulus dit schreef aan de Korinthiërs is er weinig veranderd in de christelijke wereld. De meeste kerkgenootschappen zijn tot stand gekomen door afscheidingen.

 

 

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Paulus roept de gelovigen in Korinthe op tot eenheid en waarschuwt tegen partijschappen en scheuringen. In de gemeente beriep men zich ten onrechte op menselijke leiders zoals Paulus, Apollos en Kefas, in plaats van op de naam van de Heer Jezus Christus. Deze vleselijke onderscheidingen leiden onvermijdelijk tot verdeeldheid en ruzies. Gelovigen behoren echter gericht te zijn op het Woord en te beseffen dat zij in Christus één lichaam vormen. Het benadrukken van onderlinge verschillen, zoals in moderne kerkgenootschappen, ontkent de eenheid die er al in Hem is.

Besproken Schriftgedeelten: Galaten 2

“Laten we daarom gericht zijn op Hem en op het Woord en op onze eenheid die er is in Christus.”

Geroepen tot Gemeenschap met Gods Zoon ↑ hoofdstukken

Goedenavond allemaal, beste kijkers. Ik ga weer verder met de volgende verzen in de Korinthebrief, de eerste Korinthebrief. Het laatste vers waar ik de vorige keer gebleven was, zien we nu in beeld. Daar staat: God is trouw, trouw is de God door wie jullie werden geroepen tot gemeenschap. Letterlijk staat er: tot in gemeenschap van de Zoon van Hem, Jezus Christus, onze Heer.

Dus nog even, nog een keer: door wie jullie werden geroepen tot in gemeenschap? Van Zijn Zoon, Jezus Christus, onze Heer. Zo staat het er. Paulus spreekt hier over de gemeenschap waarbij we geroepen zijn tot in gemeenschappelijkheid, tot gemeenschappelijk zijn; in ieder geval tot in eenheid met Zijn Zoon Jezus Christus.

En dat is natuurlijk de verborgenheid, het geheimnis dat Paulus bekendmaakte: dat de gelovigen uit de natiën nu één zijn met Christus en dat zij delen in Zijn positie. Wij zijn in Christus. En hier staat: geroepen tot in gemeenschap van Zijn Zoon Jezus Christus. Aan die gemeenschap, die gemeenschappelijkheid, daar ontbrak het ook aan in Korinthe, en daar gaat Paulus het in de volgende verzen over hebben.

De Oproep tot Afstemming op het Woord ↑ hoofdstukken

Hij zegt: "Maar ik roep jullie op, broeders, bij de naam van onze Heer Jezus Christus." En hij noemt hier weer de Heer Jezus Christus, maar hij zegt erbij: "bij de naam van onze Heer Jezus Christus". Over Zijn naam alleen al valt veel te zeggen, maar dat doe ik nu even niet.

Paulus noemt dit en hij zegt: "Ik roep jullie op, broeders, bij de naam van onze Heer Jezus Christus, dat jullie..." enzovoorts. Dat zegt hij omdat hij hierna een paar namen gaat noemen waarop men zich in die Ecclesia in Korinthe beriep; namen van mensen, namen van leraren.

Maar ik roep jullie... ik lees gewoon verder, maar dan komen we er vanzelf: "Maar ik roep jullie op, broeders, bij de naam van onze Heer Jezus Christus, dat jullie allen hetzelfde zeggen, dat er geen scheuringen onder jullie zijn, maar dat jullie je afstemmen tot hetzelfde denken en tot dezelfde mening."

Dit kan alleen als je gericht bent op het Woord van God en op de naam van de Heer Jezus Christus, dan zeg je allemaal hetzelfde. Dan is er eenheid, dan zijn er geen scheuringen, dan kun je je ook afstemmen tot hetzelfde denken en tot dezelfde mening. Ik zeg niet dat je dan niet van mening en van denken kunt verschillen, maar dan gaat het altijd over het Woord. En ook daar kun je over van mening verschillen, maar dan is in ieder geval de gerichtheid er op het Woord. In Korinthe was er een andere gerichtheid, want dat zegt Paulus in het volgende vers.

Partijschappen in de Ecclesia te Korinthe ↑ hoofdstukken

Het werd mij duidelijk gemaakt omtrent jullie, mijn broeders, door degenen die van de kring van Chloë zijn, dat er ruzies onder jullie zijn. En wat voor ruzies? Ik bedoel dit, dat ieder van jullie zegt: "Ik ben van Paulus!", "En ik van Apollos!", "En ik van Kefas!" – dat is Petrus – "En ik van Christus!"

Er waren dus, om het zo te zeggen, scheuringen. Want zo noemde Paulus dat: *schismata* in het Grieks. Maar er waren partijschappen in die Ecclesia. Men beriep zich dus niet meer op de naam van onze Heer Jezus Christus, maar men beriep zich op deze namen. "Ik ben van Paulus," zeiden sommigen. En Paulus was daar allerminst door gevleid. Want, dat zegt hij ook in het volgende vers: "Is Paulus dan voor jullie gekruisigd?" Nee, natuurlijk niet.

Anderen zeiden: "Ik ben van Paulus," anderen zeiden: "Ik ben van Apollos." Weer anderen zeiden: "Ik van Kefas." Wat nogal frappant is, zou je kunnen zeggen, voor een Ecclesia uit de natiën. Want Petrus was juist een apostel uit de twaalf en gezonden tot de twaalf stammen van Israël, met ook een boodschap voor de besnijdenis. Het evangelie van de besnijdenis, zo wordt dat in Galaten 2 genoemd.

Nou, weer anderen zeiden: "En ik van Christus." En daarvan zou je bijna kunnen zeggen: "Nou, dat klinkt toch goed?" Maar de vraag is natuurlijk wat zij daaronder verstonden. Verstonden ze daaronder dat zij Jezus Christus in zijn aardse wandel navolgden en de woorden die Hij daar sprak? Want ook die woorden zijn gericht tot het huis van Israël, tot de twaalf stammen van Israël. De Heer Jezus zegt immers in de Evangeliën: "Ik ben niet gezonden dan tot de verloren schapen van het huis van Israël."

Maar zelfs al zeiden ze: "Wij zijn van Christus," en bedoelden ze de opgewekte Christus, dan zegt Paulus nog steeds: "Is Christus gedeeld?" Want wanneer je die naam zo voor jezelf toe-eigent – in de zin van: "Wij zijn dat, en jullie zijn dat, en weer anderen zijn dat" – dan geef je daarmee blijkbaar aan dat die anderen niet van Christus zijn. "Is Christus dan gedeeld?" zegt Paulus.

Vleselijke Onderscheidingen Versus het Ene Lichaam ↑ hoofdstukken

En werd Paulus soms voor jullie gekruisigd? Of worden jullie in de naam van Paulus gedoopt? Nou, dat zijn natuurlijk allemaal retorische vragen. Maar wanneer er partijschappen ontstaan en wanneer men zich gaat beroepen op vleselijke onderscheidingen, dan is men niet meer gericht op het geestelijke en niet meer op het Woord. Want het Woord brengt eenheid en wij zijn, ondanks al onze verschillen, één in Christus.

We zijn allemaal anders, dat mag ook, en over die verscheidenheid heeft de Korinthiërsbrief het overigens ook: dat net zoals een lichaam veel leden heeft, die allemaal verschillende werkingen en functies hebben, het toch één lichaam is. Dus wij zijn één in Christus. En daar wijst Paulus hier op en hij vraagt: "Is Christus gedeeld?" Nee, natuurlijk niet. Dat is juist de boodschap in het evangelie dat Paulus bekendmaakte: dat wij gelovigen uit de natiën deel hebben aan en in de Christus.

Werd Paulus soms voor jullie gekruisigd? Het zijn belachelijke vragen. Worden jullie in de naam van Paulus gedoopt? Nee, natuurlijk niet. Het gaat allemaal om Hem, het gaat allemaal om de naam van onze Heer Jezus Christus. Daarin zijn wij één. En als wij ons bezig gaan houden met andere zaken dan het Woord en onze eenheid die er is in Christus, ja, dan krijg je al snel met allerlei ongein te maken, om het zo maar te noemen. Want dan gaat het over vleselijke dingen, en als het om het vlees gaat, dan gaat het niet meer over de eenheid, maar dan komen altijd de verschillen aan het licht. En vandaar dat dat ruzies teweegbrengt, zoals Paulus dat hier noemt.

Ik moest nog iets zeggen, maar het ontschiet me en wellicht gaat het me nog te binnen schieten. Paulus wijst de Korinthiërs hier in ieder geval op de eenheid... oh ja, dat wilde ik zeggen.

Moderne Kerkmuren en Onze Eenheid in Christus ↑ hoofdstukken

Dit komen we nu niet meer tegen, tenminste dat denk ik; er zullen niet veel mensen meer zijn die zeggen: "Wij zijn van Paulus" of "wij zijn van Kefas" of "wij zijn van Petrus". Maar de moderne versies zijn er natuurlijk wel: "ik ben Hervormd", "ik ben Gereformeerd", "wij zijn Evangelisch", "wij zijn Baptisten". Nou ja, zo zijn er nog talloze kerken en kerkgenootschappen te noemen. Maar al die onderscheidingen sluiten ook meteen de ander buiten. En dat is precies wat Paulus hier zegt.

Wij zijn één in Christus en zodra er vleselijke onderscheidingen ontstaan, zodra men niet meer gericht is op hetzelfde en niet meer afgestemd is op hetzelfde denken en hetzelfde zeggen, dan verandert dat en dan krijg je allerlei vleselijke onderscheidingen. En ja, dat was toen wel zo en dat is nu nog steeds zo. Laten we daarom gericht zijn op Hem en op het Woord en op onze eenheid die er is in Christus. We hoeven die eenheid ook niet tot stand te brengen; die eenheid is in Hem. Wanneer wij die tot stand willen brengen, dan ontkennen we haar juist. Dus laten we dat niet doen. Laten we gericht zijn op Hem en op de gemeenschap en gemeenschappelijkheid die er ook is in Hem.

Volgende keer gaat Paulus, tenminste ga ik verder met de verzen waarin Paulus wat meer gaat zeggen over die doop, dus daar kom ik dan de volgende keer wel op terug vanaf vers 14. Tot dan.