Mozes’ vlucht

Het verhaal van Mozes begint bij zijn geboorte. Hij wordt door zijn ouders eerst drie maanden verborgen, omdat de Farao had bevolen alle geboren zonen van Israël te doden. Zo werd Mozes in een rieten mandje (lett: een ark van papyrus) te vondeling gelegd door zijn moeder en gevonden door de dochter van de farao van Egypte. Hij groeit op aan het Egyptische hof.

Wanneer Mozes 40 jaar oud is, gaat hij uit tot zijn broeders, die leven in slavernij in Egypte. God had al aan Abraham voorzegd hoe lang deze slavernij zou duren. De tijd van verlossing was aangebroken en Mozes mengt zich in een geschil en slaat een Egyptenaar dood. Hij dacht dat zijn broeders zouden begrijpen dat hij de beloofde verlosser was, maar zij erkenden hem niet. Mozes vlucht naar Midian en komt daar terecht bij de priester en zijn familie.

Hij trouwt daar en krijgt twee zonen. Mozes’ verwerping door zijn broedervolk en zijn verblijf in het buitenland is een type van onze huidige tijd. De Messias is door Israël verworpen en is nu ‘Christus, onder jullie natiën’ (Kol.1:27).

Plaats studie: Rotterdam
Datum: 20  september 2020

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: De geschiedenis van Mozes, vanaf zijn verborgenheid in een biezemandje tot zijn vlucht naar Midian, vormt een schitterend beeld van Christus. Mozes werd door God uitgekozen als verlosser en aanvankelijk afgewezen door zijn eigen volk. Zijn verblijf in het buitenland bij een priesterlijke familie, waar hij zeven dochters redt en een buitenlandse bruid ontvangt, weerspiegelt de huidige tijd waarin Christus verborgen is onder de natiën en daar een gemeente verzamelt. Uiteindelijk zal Mozes als verlosser terugkeren, wat vooruitwijst naar het moment dat Christus zal verschijnen om Israël daadwerkelijk te verlossen uit hun benauwdheid.

Besproken Schriftgedeelten: Genesis 14, Genesis 15:13, Genesis 29, Genesis 38, Exodus 1, Exodus 2, Exodus 18, Zacharia 13, Zacharia 14, Mattheüs 26, Handelingen 7, Hebreeën 7, Hebreeën 11, Efeze 2, Kolossenzen 1

“Mozes staat op als beeld van de Heer die opstond en ons, Zijn kudde in het buitenland onder de natiën, voedt met water.”

Inleiding: de Voorgeschiedenis van Israël in Slavernij ↑ hoofdstukken

Zo, goedemorgen allemaal, voor zover nog niet gezegd. We gaan beginnen met de bijbelstudie en ik wil het hebben over Mozes, over de vlucht van Mozes. Maar dat is Exodus 2 en ik wil toch het eerste gedeelte, Mozes in het mandje, even meepakken, maar iets minder uitgebreid dan het vervolg, omdat daar wel een paar mooie dingen in zitten. Maar ja, Mozes’ vlucht… en dat plaatje, daar komen we nog wel op. Ik denk dat als ik er geen titel bij had gezet en ik had gevraagd waar dit over gaat, dat ik waarschijnlijk hele andere antwoorden had gekregen. Maar daarover later meer.

Exodus 2, daar is ook nog een hoofdstuk in Exodus aan voorafgegaan: Exodus 1. Even voor de setting van het verhaal waarin we terechtkomen: Exodus 1 volgt op Genesis. Tot nu toe ben ik goed te volgen, denk ik. Maar in Genesis — het boek Genesis eindigt met het verhaal van Jozef. Jozef die in Egypte woont; hij komt uiteindelijk via het huis van Potifar in de gevangenis terecht en is daarna de belangrijkste onder de koning geworden. Dan lezen we in de geschiedenis van Genesis dat die broers naar Jozef toekomen om graan te halen, voor voedsel. Op een gegeven moment maakt Jozef zich aan zijn broers bekend en dan zegt hij ook dat ze hun vader moeten gaan halen en met de familie naar Egypte moeten komen, zodat Jozef voor hen kan zorgen. En dus verhuist het gehele huis van Jakob naar Egypte en verblijft daar onder bescherming van Jozef, die hen voedt.

Vele jaren later zijn ze natuurlijk, zoals dat gaat, allemaal overleden en dan staat er een nieuwe koning op, zo staat er in Exodus 1, die Jozef niet gekend heeft. Er komt dus een nieuwe farao — bij die farao's had je verschillende dynastieën — en deze had Jozef niet gekend en rekende dus ook niet met hem. Hij rekende ook niet met de familie van Jozef, want dat huis van Jakob, die familie, dat was intussen een uit de kluiten gewassen familie geworden. Ja, dat was uitgegroeid tot een volk. Je leest ook in Exodus 1 dat ze zich nogal snel vermenigvuldigden. Het was een vruchtbaar volk en dus uitgegroeid van families tot een heel volk.

Die farao, die Jozef niet gekend had, maakte hen tot een slavenvolk en liet hen slavenarbeid en dwangarbeid verrichten in Egypte. Er staat ook bij dat ze twee steden moesten bouwen: Pithom en Raämses, zo heetten die steden. Maar dat volk blijft groeien en de farao ziet in dat volk ook een gevaar. Hij zegt: als het volk maar blijft groeien, dan zullen ze op een gegeven moment ons gaan overheersen of in ieder geval zich aansluiten bij onze vijanden, en dan keert het zich tegen ons. Dus we moeten ze onder de duim houden. De farao gebiedt daarom dat alle zonen van Israël, van dat volk, gedood moeten worden door hen in de rivier te gooien. In de rivier, en dat is in Egypte natuurlijk als vanzelfsprekend de Nijl.

De Geboorte van Mozes: Drie Maanden uit Geloof Verborgen ↑ hoofdstukken

Nou, dat was Exodus 1 en dan komen we nu in Exodus 2. Daar lees je dat een man uit het huis van Levi gaat en hij neemt een dochter van Levi. Later is Levi de priesterlijke stam, de stam waaruit ook de hogepriester voortkwam. Dat is op dit punt in de geschiedenis nog niet zo, maar wij weten inmiddels dat dit de priesterlijke stam is. De man en de vrouw die hier genoemd worden, heten Amram en Jochebed. Ik heb gisteren nog opgezocht wat die namen betekenen, maar ik ben het alweer vergeten. Amram betekent geloof ik iets als 'voortreffelijk volk' en Jochebed heeft ook een betekenis die met 'verheven' of iets dergelijks te maken heeft. Het zijn in ieder geval hele verheven betekenissen, maar hier in deze geschiedenis blijft dat nog verborgen. Het is simpelweg een man en een vrouw uit de stam van Levi, de latere priesterlijke stam.

De vrouw wordt zwanger en zij baart een zoon. En dan staat er: zij ziet dat hij goed is. Andere vertalingen zeggen dat hij schoon is, knap of aantrekkelijk. Ik denk dan altijd: ja, dat denkt elke moeder. Elke moeder denkt natuurlijk van haar eigen kindje: dat is een knap kindje. Dat dacht ik zelf ook toen mijn kinderen geboren werden. Als ik nu de foto's terugkijk, denk ik soms: nou... maar voor mij waren ze natuurlijk heel bijzonder, en dat zijn ze nog steeds. Maar dit wordt hier natuurlijk niet voor niets gezegd: zij ziet dat hij goed is. Ik kom daar straks nog wel even op terug, want andere schriftgedeelten vertellen daar ook nog het een en ander over. We vinden deze geschiedenis van Mozes namelijk ook aangehaald in Handelingen 7 en Hebreeën 11. Andere vertalingen zeggen hier dat zij hem drie maanden afzonderde, of dat zij hem verborgen. Het woord 'safa' heeft inderdaad met een bedekking te maken; zij verborgen hem dus. Wat je hier continu ziet, is dat de geschiedenis van Mozes onderbroken wordt: hij wordt geboren en wat gebeurt er? Hij wordt verborgen. Als wij aan de verborgenheid denken, dan weten we inmiddels dat dit ook iets zegt over de huidige verborgenheid. Mozes is namelijk een type van de Heer Jezus Christus. Ik loop hiermee wat op de muziek vooruit, maar dat gaan we nog uitgebreid zien.

Er staat hier dus dat zij hem drie maanden verborgen of afzonderde, want zij zag dat hij goed was. Het is interessant om dan naar Hebreeën 11 te kijken, naar die galerij van geloofshelden. Daar staat over Abraham en al die anderen: 'door het geloof' of 'in geloof'. En over Mozes staat daar in Hebreeën 11: 'In geloof werd Mozes, wanneer hij geboren wordt, drie maanden door zijn vaders verborgen.' Hier wordt de moeder even niet genoemd. Zouden dat zijn vader en zijn grootvader geweest zijn? Het gaat hier in ieder geval niet over het geloof van Mozes zelf — dat komt in de volgende verzen pas — maar over het geloof van de ouders, de 'vaders' van Mozes. Zij verborgen hem in geloof, omdat zij waarnamen dat de kleine jongen aantrekkelijk of goed was; zij waren niet bevreesd voor het edict van de koning. In Handelingen 7 staat datzelfde woord 'aantrekkelijk', 'goed' of 'schoon', maar dan staat erbij: 'schoon voor God'.

Maar waarom hebben ze hem drie maanden verborgen? Je leest het nergens expliciet in de Bijbel, maar als je dit leest en je kent de verdere geschiedenis van Mozes — dat hij later opstond als de verlosser van Israël — dan denk ik dat God tegen hen verteld heeft: dit wordt de verlosser van Israël. Waarom zouden ze hem anders drie maanden lang 'in geloof' hebben verborgen? Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat God hun heeft verteld wie hij was en dat ze hem daarom in geloof hebben verborgen. Alles wat daarop volgt, is dus ook gestuurd en gepland. Het is niet zomaar dat die moeder dat ventje in een mandje legde en hem ergens in het riet neerlegde; nee, daar zat een plan achter. En als jullie een andere uitleg voor dit vers hebben, dan hoor ik dat natuurlijk graag, maar ze hebben dit uit geloof gedaan. In geloof waarvan dan? Wat wisten zij, waardoor zij dachten: wij moeten dit ventje verbergen?

Die periode van drie maanden vinden we vaker in de Bijbel. Bij het getal drie worden sowieso vaak beloften vervuld. De opstanding van Christus was na drie dagen; het is telkens een 'drie'. In Genesis 38 lees je dat na drie maanden openbaar werd dat Tamar zwanger was — dat is een verhaal apart, maar die zwangerschap bleef dus drie maanden verborgen. Een ander mooi voorbeeld is dat de ark drie maanden in het huis van Obed-Edom verbleef. Die ark is een beeld van Christus. Obed-Edom was een Gethiet, een buitenlander, geen Israëliet. Dus drie maanden verblijft de ark buiten Israël, onder de natiën. Ook dat gaat weer over verborgen dingen, zoals Mozes hier ook drie maanden verborgen wordt. Zo sprak Paulus ook drie maanden in de synagoge van Efeze over het koninkrijk van God. Je vindt zo nog wel meer voorbeelden, maar dit is een kleine greep uit wat er in de Schrift allemaal in drie maanden gebeurt.

De Ark van Papyrus: een Type van Behoud en Gods Woord ↑ hoofdstukken

En niet langer kon zij hem afzonderen. Zij neemt voor hem een ark van papyrus. Dit vind je in vrijwel geen enkele vertaling, want meestal staat er een biezenkistje, een biezemandje of een rietemandje. Maar letterlijk staat er een ark van papyrus. Dat doet ons natuurlijk meteen denken aan de ark van Noach. Dat woord 'ark' komt weliswaar achtentwintig keer voor in het Oude Testament, maar op twee keer na is het altijd de ark van Noach in Genesis 6 tot en met 9. Die twee uitzonderingen staan hier in Exodus 2; verder kom je het woord niet meer tegen. Dat legt een duidelijke link tussen de ene geschiedenis en de andere.

Kijk, die ark van Noach was natuurlijk een heel stuk groter, maar de betekenis van de ark — of het nu gaat om de grote ark of dit kleine biezemandje — is hetzelfde. Wat deed God bij de zondvloed? Daar redde Hij een achttal in de ark. Die ark is hoe dan ook een beeld van Christus. Acht is het getal van een nieuwe schepping. Zeven is het getal van de volheid, maar wanneer je er één bij optelt, begint er een nieuwe reeks: de achtste. Dat spreekt dus van een nieuw begin.

De oude schepping in de dagen van Noach vond de dood in de doodswateren van de vloed. Dat is wat hier ook gebeurt. Alle zonen werden in de Nijl gegooid, en we lezen straks dat ook Mozes in de Nijl terechtkomt. Hij bevindt zich echter in de ark. Hij komt op precies dezelfde plek terecht als al die andere zonen van Israël. Zij sterven daar, maar Mozes komt als het ware uit dat water weer op. Dat is natuurlijk een prachtig beeld van opstanding.

Zij neemt voor hem een ark van papyrus, riet of biezen. Maar er staat echt papyrus; dat zie je ook in de interlineaire vertaling onderaan de dia. Waar kennen we dat van? Van ons woord papier. Het is een schriftdrager. Ik zocht van de week naar het juiste woord: iets waar je op schrijft. Wij zeggen dan direct dat dit papier is, omdat we tegenwoordig altijd op papier schrijven. Maar het is een schriftdrager, en daar zijn er meer van, zoals de kleitabletten uit het verleden. Tegenwoordig hebben we ook weer 'tablets', al zijn dat nu computerschermen. Oorspronkelijk werd er echter geschreven op papyrus of zelfs op leer. Papyrus is de plant waar de schriftdrager van werd gemaakt, en dat was destijds simpelweg het papier. Ons woord papier is daar ook rechtstreeks van afgeleid.

Die ark is, zoals ik al zei, een beeld van Christus; Hij die de dood overwint. Maar papyrus is ook een beeld van het Woord van God. Wij kennen Christus immers als het Woord dat vlees geworden is. Hij is het Woord van God, het uitgedrukte wezen en het uitgedrukte beeld van God. Daar spreekt dat biezemandje allemaal van. Laten we het er maar op houden dat die ark van 'papier' is; dat klinkt veel mooier, vind ik.

Zij besmeert de ark met asfalt en pek. Bij dat woord 'pek' zie je in de interlineaire vertaling dat het te maken heeft met een woord als tsafat of tsafar, wat 'bedekken' betekent. Het mandje wordt dus bedekt en beschermd. Andere vertalingen spreken over asfalt, leem of lijm. Leem heeft te maken met verbinden. Denk aan het verbond des vredes, waardoor God er twee één maakt, zoals Efeze 2 zegt. Ook verzoening gaat over het tot stand brengen van verbinding en het bij elkaar brengen van dingen. Daar spreekt dit natuurlijk allemaal van.

Zij besmeert het met asfalt en met pek om het waterdicht te maken en te verbinden, zodat het bestand is tegen de doodswateren. Vervolgens plaatst zij de jongen erin en zet zij de ark in het rietgras aan de oever van de Nijl. Zoals ik al zei: Mozes komt op exact dezelfde plek terecht als al die andere jongetjes die in de Nijl werden gegooid en daar stierven. Ik maakte al de verbinding met de geschiedenis van Noach, waar de oude mensheid aan haar einde kwam en God een nieuw begin maakte met de acht mensen in de ark.

Maar denk ook aan de geschiedenis van de Heere Jezus. Toen Hij net geboren was, vroeg Herodes aan de wijzen hoe lang het geleden was. Dat bracht Herodes er toe om alle jongetjes onder de twee jaar te doden, wat bekendstaat als de kindermoord. Daar gebeurt dus precies hetzelfde. Al deze geschiedenissen vertonen parallellen met elkaar, en daar moeten we oog voor hebben.

Zij plaatst de ark in het rietgras aan de oever van de Nijl. Het is een beeld van opstanding dat Mozes overleeft. Dat rietgras komen we vaker tegen in de boeken van Mozes. Wat in de meeste vertalingen de 'Schelfzee' wordt genoemd, is letterlijk de 'zee van rietgras'. Schelf is simpelweg een oud woord daarvoor. Wat gebeurde er bij die Schelfzee? Daar stierf het volledige leger van Egypte toen zij Mozes en het volk achtervolgden tijdens de uittocht uit Egypte. Maar Israël ging door de zee heen; de wateren weken en zij kwamen behouden aan land. Dat spreekt allemaal van dood en opstanding. We zien de wateren wijken bij de Schelfzee, maar we zien in de Schrift ook dat de wateren van de Jordaan — de 'doodsjordaan' — worden gespleten door Elia, Elisa, enzovoort. Het spreekt allemaal van hetzelfde; er liggen overal parallellen tussen deze geschiedenissen.

Uit het Water Getrokken: Geadopteerd Door Farao's Dochter ↑ hoofdstukken

Zijn zuster stelt zich op van veraf om te weten wat er met hem gedaan wordt. Dus dat zusje ging op een afstandje staan kijken. Wat gaat er nou met dat mannetje, met dat arkje en met Mozes gebeuren? En de dochter van Farao daalt af om in de Nijl te baden, en haar jonge meisjes, haar dienstmeisjes, gaan op de kant van de Nijl. Zij ziet de ark in het midden van het rietgras, zij zendt haar dienstmeisje en zij neemt het.

Die dame komt daar dus een bad nemen en 'toevallig' dreef daar net... Ik weet niet hoe jullie dat hebben geleerd, zo herinnerde ik me de geschiedenis altijd: dat de moeder van Mozes dat mandje ergens in het water zette en dat het zo over de Nijl dreef en uiteindelijk bij die vrouw terechtkwam. Maar dat is echt niet wat er staat. Ze hadden het geplaatst daar in het rietgras, en precies op de plek waar die vrouw ging baden. Dat is natuurlijk volledig doorgestoken kaart, want er was een plan. Ze wisten: nou, die vrouw zal wel komen en dan gaan we eens kijken wat er gebeurt.

Dus de dochter van de moeder van Mozes – Mozes zijn zusje – die ging kijken wat er gebeurt, en de dochter van Farao ging hier baden. Zij opent het kistje, ze kijkt erin en ze ziet hem. Ze ziet het kind en aanschouw: de knaap huilde. Ja, dat doen ze meestal op die leeftijd, zeker als je in een kistje tussen het riet ligt. Dan denk je: wat gebeurt mij nou?

En zij spaart hem. Want het was de bedoeling dat alle jongetjes een kopje kleiner werden gemaakt. Niet letterlijk, maar ze moesten wel de dood vinden in die Nijl. Zij zegt: "Dit is een van de jongens van de Hebreeën." Hoe wist ze dat nou weer? Ja, besneden natuurlijk. Hij is besneden. Ik zei net iets over het getal acht, dat het met Jona... dat was weer een andere geschiedenis, met Noach en zijn achttal die behouden werden in die ark. Zeven is het getal van de volheid en acht is het getal van een nieuw begin.

Kindjes werden besneden op de achtste dag. Dan werd het vlees verwijderd en dan werd er iets zichtbaar. Dus ook dat is alweer een beeld van opstanding, van nieuw leven. Het lichaam van de zonde des vlezes, zoals het in Romeinen staat, wordt weggenomen. Dat spreekt natuurlijk ook weer van nieuw leven en van vruchtbaarheid. Ik had eigenlijk het antwoord verwacht als ik vroeg: "Hoe zag ze dat?" dat iemand zou zeggen: "Aan zijn neus!" Want bij Joden schijn je dat te kunnen zien aan de neus. Maar hij was gewoon besneden en die Egyptenaren waren dat niet. Dus zij wist wat voor vlees ze in de kuip had, om maar weer zo'n ander beeld te gebruiken.

Zij spaart hem dus; ook weer niet dood, maar levend. En zijn zuster zegt tot de dochter van Farao: "Zal ik gaan en voor jou een vrouw roepen, een zogende uit de Hebreeuwse vrouwen, om die jongen voor jou te zogen?" Nou, je zou toch denken: die vrouw was een Egyptische prinses, die zal toch wel een beetje hersens hebben gehad? Die moet toch wel doorgehad hebben: dit is allemaal wel erg toevallig. Er staat daar een meisje en die heeft ook nog eens een zogende moeder paraat. Want niet elke vrouw kan zomaar borstvoeding geven, heb ik begrepen. Dat gaat niet zomaar. Maar dat meisje wist toevallig een moeder die wel een kindje kon zogen.

De dochter van Farao zegt tot haar: "Ga!" En die jonge vrouw gaat en ze roept de moeder van de jongen. Ik ga even wat sneller door deze geschiedenis, want ik wil in het tweede deel aankomen. De dochter van Farao zegt tot haar: "Neem deze jongen mee, zoog hem voor mij en ik geef jou jouw loon." Ze krijgt er nog geld voor ook! De vrouw neemt de jongen en zij zoogt hem. Nou, dat zullen weinig moeders kunnen nazeggen: dat ze voor het verzorgen van hun eigen kind nog geld verdienen ook. Typisch Joods zou ik bijna zeggen, altijd er wat aan verdienen. Mag ik dat nog zeggen? Ik weet niet of je dat nog mag zeggen. Jij wel? Oh, dank je. Maar ze staan bekend als een volk dat overal handel uit weet te slaan, dus... ze zijn er in ieder geval mee gezegend. Het is ook een compliment.

De jongen wordt groot en zij brengt hem naar de dochter van Farao en hij is haar tot zoon. Zij noemt hem Mozes en zij zegt: "Ik trok hem uit het water." Hij wordt dus Mozes genoemd omdat zij hem uit het water trok, want Mozes betekent zoiets als 'uit het water getrokken'. Maar dat is leuk, want dit is een Egyptische vrouw die die zoon een Hebreeuwse naam geeft, want het is in het Hebreeuws 'uit het water getrokken'. Maar in het Egyptisch heeft Mozes de betekenis van 'zoon'. Dat is best apart.

Dat woord in het Egyptisch kennen we allemaal wel, denk ik. Je had een farao die heette Ramses, en een stad die zo heette: Ramses of Ramases. Maar dat is Ra-Mozes. Ra is de zonnegod en Mozes is zijn zoon; de zoon van die zonnegod dus. Zij noemt hem Mozes en zij zegt: "Ik trok hem uit het water." Zij spreekt dus toch de Hebreeuwse taal op de een of andere manier.

De Miskende Verlosser: Mozes Zoekt Zijn Broeders op ↑ hoofdstukken

Het is in die dagen dat Mozes groot wordt en hij uitgaat tot zijn broeders en hun lasten ziet. Mozes wordt daar opgevoed aan het hof van Farao, bij die prinses. Maar het is veertig jaar later dat Mozes groot is — blijkbaar ben je op je veertigste groot — en dan gaat hij uit tot zijn broeders en ziet hij hun lasten. Hij ziet dat een Egyptische man een Hebreeuwse man, een van zijn broeders, neerslaat.

Jozef zocht ook zijn broeders op. Hier heb je Mozes die zijn broeders opzoekt en hun lasten ziet. Jozef werd erop uitgestuurd door vader Jakob: "Ga eens bij je broers kijken waar ze zijn." Want ze zouden bij Sichem zijn. Maar dat waren ze niet; ze waren niet bij Sichem, ze waren bij Dothan. We hebben het er wel eens over gehad, ik weet niet of dat hier was of in Hendrik-Ido-Ambacht, maar Jozef die zijn broers opzoekt, is een type van de Heer die Zijn broeders opzocht. Zijn broeders zouden bij Sichem zijn, want dat is de stad van de aartsvaders, de stad van de belofte. Maar daar waren zij niet; zij waren bij Dothan. Dan maakt het eigenlijk al niet meer uit wat de betekenis van Dothan is: ze zijn gewoon niet op de goede plek bij de belofte. En zo trof de Heer Zijn broeders ook aan toen Hij kwam. Ze waren niet bij de belofte die God gedaan had aan Abraham, Izak en Jakob, maar ze waren bij hun eigen wetten en hun eigen tradities. Nou ja, bij Dothan, waar dat dan ook is; ze zaten in ieder geval verkeerd.

Hier is het Mozes die zijn broeders opzoekt, maar het is precies hetzelfde beeld. Het is een beeld van de Heer die Zijn broeders opzoekt en hun lasten ziet. Die lasten, dat is slavenarbeid. Het volk maakte tichelstenen, dat zijn gewoon bakstenen. "Tichelen" is het woord dat in de Statenvertaling en de NBG-vertaling gebruikt wordt. Zij moesten stenen bakken van klei, van leem en stro. Dat is een beeld van de slavernij die het volk Israël in Egypte had, een beeld van de slavernij van Israël onder de wet. Dat vind je bijvoorbeeld in de Galatenbrief, waar het slavernij wordt genoemd. "Voor de vrijheid maakt Christus ons vrij," zegt Paulus daar. "Sta dan vast en laat je niet weer in het juk van slavernij vastzetten." Hij noemt het een aantal keren slavernij en zegt ook dat de berg Sinaï tot slavernij baart. Wat werd er op de Sinaï gegeven? De wet. En wat brengt dat voort, wat baart dat? Slavernij.

Mozes wordt groot, gaat uit tot zijn broeders en ziet hun lasten. Hij ziet dat een Egyptische man een Hebreeuwse man, één van zijn broeders, neerslaat. Hij wendt zich om, zó en zó, en hij ziet dat er niemand was. Dan slaat hij de Egyptenaar neer en begraaft hem in het zand. Nu heb ik natuurlijk vroeger ook verhalen gehoord uit de kinderbijbel en daar werd altijd gezegd dat hij dit stiekem deed. Hij keek om zich heen: "Is hier niemand? Oké." En toen sloeg hij die Egyptenaar dood. Dat zou je kunnen concluderen als je alleen deze schriftplaats in Exodus had. Maar deze geschiedenis wordt ook aangehaald in Hebreeën 11 en in Handelingen 7.

Handelingen 7 is de toespraak van Stephanus, een heel lange toespraak waarin Stephanus tot het Joodse volk en hun leidslieden zegt: "Jullie hebben de Verlosser die God gestuurd heeft, de Heere Jezus Christus, gekruisigd. Maar dat is niks nieuws, want dat hebben jullie vaderen altijd al gedaan. Ze hebben nooit de Verlosser die God stuurde herkend." Een van de voorbeelden die hij daar noemt, is Mozes. Als je die verzen leest in Handelingen 7, dan kom je tot een andere conclusie dan dat hij het stiekem deed. Hij keek niet om zich heen of hij ongestoord zijn gang kon gaan; nee, hij keek om zich heen of er een verlosser was, een ándere verlosser die opstond, en die was er niet. Toen ging hij zich presenteren als de verlosser.

Ik ga even naar Handelingen 7, naar die toespraak van Stephanus. Het is een vrij lange tekst en ik ga er snel doorheen, maar lees die toespraak maar eens na, ook de conclusie die Stephanus aan het einde trekt en de reactie van de Joodse leidslieden erop. Stephanus werd gestenigd om deze toespraak. Als de tijd van de belofte die God aan Abraham deed naderde — en God had Abraham beloofd dat zijn zaad, Izak in de eerste plaats, vreemdeling zou zijn in een land dat het hunne niet was. Dat was zo vanaf Izak al, en dat is ook hier bij Mozes nog het geval. Ze waren vreemdelingen in een land dat het hunne niet was, maar God had beloofd in Genesis 15 vers 13 dat dit vierhonderd jaar zou duren en dat er dan een Verlosser zou komen die het volk zou uitleiden. Dus dat volk had kunnen weten, hád moeten weten, dat de tijd aanstaande was dat God Zijn Verlosser zou zenden. Daarom was het helemaal niet zo vreemd dat daar opeens die verlosser Mozes was.

Toen de tijd van de belofte naderde, groeide het volk en werd het vermeerderd in Egypte, totdat er weer een andere koning over Egypte opstond die Jozef niet gekend had. Dit is Exodus 1, wat ik puntsgewijs even aanhaalde. In welke periode Mozes werd geboren: hij was aantrekkelijk, goed, schoon voor God. Want God had hem namelijk uitgekozen als de verlosser. Dáárom was hij aantrekkelijk, daarom was hij schoon, daarom was hij goed. Dat zijn moeder hem ook een knap ventje vond, dat zal best, want dat vindt elke moeder. Maar hij was aantrekkelijk voor God en hij werd drie maanden lang grootgebracht in het huis van zijn vader. Weer die vader? En daar werd de vondeling gelegd en de dochter van Farao tilt hem op. Dat optillen en opheffen is ook allemaal een beeld van opstanding. Zij brengt hem groot voor zichzelf tot een zoon.

Mozes werd gedisciplineerd in alle wijsheid van de Egyptenaren. Hij werd opgevoed aan het hof van Farao en onderwezen in alle wijsheid, en hij was machtig in zijn woorden en werken. Er staat ook in Hebreeën 11 dat hij naar de mens gesproken een fantastisch leven had aan dat hof, maar hij heeft dat echt terzijde geschoven. Hij achtte die rijkdom niet, want hij wist wat zijn roeping was en daarom ging hij tot zijn broeders. Toen aan hem een veertigjarige tijd werd vervuld — zo weten we dus dat het na veertig jaar was — kwam het in zijn hart op om naar zijn broeders, de zonen van Israël, om te zien. Hij neemt waar dat iemand onrecht gedaan wordt, hij ontzet hem en doet een rechtverschaffing aan hem die geteisterd wordt; hij slaat de Egyptenaar.

En hij veronderstelde dat zijn broeders zouden begrijpen dat God door zijn hand redding aan hen gaf, maar zij begrijpen het niet. Dat is wat Mozes dacht toen hij die Egyptenaar doodsloeg. Daarom keek hij om zich heen: hij veronderstelde dat zijn broeders zouden begrijpen dat God door zijn hand redding zou geven, maar ze begrepen het niet. Dat lees je ook in het vervolg. Mozes werd dus niet erkend als de beloofde verlosser, hoewel de tijd rijp was. De tijd was aanstaande; God had vierhonderd jaar beloofd en dan komt er een verlossing.

Bij de Heere Jezus is dat overigens precies hetzelfde. De zeventig jaarweken die geprofeteerd werden aan Daniël zouden eindigen met — laat ik het zo zeggen — de komst van de Messias. Dan zeg ik het heel kort, maar ook toen wist men dat de tijd aanstaande was, dat de tijd vervuld was en dat de tijd rijp was. Hier had men dat ook kunnen en moeten weten; die periode was dus zo goed als verstreken.

Ik lees nog even verder. Hij werd op de aansluitende dag door hen gezien terwijl zij aan het vechten waren, en hij kwam tussenbeide. Dat lees ik straks ook nog uit Exodus 2. Hij kwam tussenbeide voor hen tot vrede en hij zegt: "Mannen, jullie zijn broeders, waarom doen jullie elkaar onrecht?" En hij die zijn naaste onrecht doet, stoot hem weg en zegt: "Wie stelt jou aan tot overste en rechtspreker over ons?" Het is ook weer gewoon een uitbeelding van de Heer die kwam tot Zijn volk. En men erkende Hem niet als de verlosser. "Wil jij mij soms uit de weg ruimen zoals je gisteren de Egyptenaar uit de weg ruimde?"

En Mozes vluchtte op dit woord en werd een bijwoner, een vreemdeling in het land Midian, waar hij twee zonen verwekt. Dat is de toespraak van Stephanus; die gaat nog veel verder en ik zou zeggen: lees die echt eens na, want het is bijzonder interessant wat Stephanus daar allemaal zegt. Maar nu terug naar Exodus 2. Hij gaat uit op de tweede dag en aanschouwt — ja, dit heb ik dus eigenlijk al gelezen, het is vrijwel hetzelfde als in Handelingen 7.

Hij gaat uit op de tweede dag en aanschouwt twee mannen, Hebreeën, die elkaar bestrijden. Hij zegt tot de slechte: "Waarom sla je jouw naaste neer?" En deze zegt: "Wie plaatst jou tot een overste en rechter over ons? Denk jij soms mij te doden zoals jij de Egyptenaar gedood hebt?" En Mozes vreest en hij zegt: "Zeker, de zaak is bekend geworden."

En ook bij de Heere Jezus was het feit dat Hij Zijn identiteit bekendmaakte, uiteindelijk de reden om Hem uit de weg te ruimen. In Mattheüs 26 lees je dat die hogepriester — ik ben zijn naam even kwijt, want er waren er twee — zegt: "Ik bezweer u, zeg mij of Gij zijt de Christus, de Zoon van God." En dan zegt Hij: "Gij zegt het. Maar van nu aan enzovoorts." En dan scheurt die hogepriester zijn klederen en zegt: "Wat hebben we nog meer nodig om deze man te veroordelen voor godslastering?" Nou, hier wordt Mozes bekend, wordt zijn identiteit bekend; de zaak is bekend geworden en dat betekent dat hij het veld moet gaan ruimen.

Vlucht Naar Midian: Christus Verborgen Onder de Natiën ↑ hoofdstukken

Dat lees je dan ook: Farao hoort van deze zaak en hij zoekt Mozes te doden. En Mozes vlucht voor Farao en hij woont in het land van Midian. Dus als Mozes gebleven was, was hij gedood. Als ik dat doortrek naar het beeld dat Mozes een type is van Christus: de Heer Jezus werd gedood voor Israël. Hij verdwijnt dus ook uit het zicht van het huis van Jakob. Dat gebeurde met Mozes hier, maar dat gebeurde met de Heer natuurlijk ook. Want Mozes vlucht voor Farao en hij gaat naar het buitenland, naar Midian. En de Heer stond op uit de dood en verdween uit het zicht van het huis van Jakob; Hij verdween onder de natiën.

Met Jozef, waar ik het net over had, gebeurt precies hetzelfde. Hij wordt in een kuil geworpen en wordt doodgewaand door het huis van Jakob. Maar hij leeft! En waar is hij? Nou, hij is in Egypte, in het huis van Potifar en later in de gevangenis, om uiteindelijk verhoogd te worden aan het hof van Farao.

Die naam Midian is ook nog interessant. Dat is een zoon van Abraham. Dit is niet zo bekend, maar Abraham had twee zonen in de aanvang bij Sara. Dat had nogal wat voeten in de aarde om dat tot stand te brengen. De eerste was natuurlijk niet bij Sara, dat was Ismaël. Dat had wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk werd de zoon van de belofte geboren: Izak. Maar dan lees je later in Genesis dat Abraham – ja, hoe zeg ik dat eerbiedig? – blijkbaar de smaak te pakken had gekregen en dat hij er nog een vrouw bij had genomen: Ketura. Daar kreeg hij nog zes zonen bij, waarvan er één Midian was. Abraham had zoiets van: nu ik weer vruchtbaar ben, gaan we dat ook in de praktijk brengen.

Voor dit verhaal is dat natuurlijk opmerkelijk, want waar vlucht Mozes naartoe? Hij verdwijnt uit het zicht van het huis van Jakob en hij komt terecht bij een zoon van Abraham. Aan Abraham waren de beloften gedaan. Dus hij verdwijnt uit de slavernij en komt terecht bij de belofte in het buitenland. Wij leven ook uit die belofte, want wij zijn die buitenlanders, wij zijn de natiën. En daar is Mozes nu, zoals Christus onder de natiën is, zoals Paulus zegt in Kolossenzen 1.

Hij zit bij de put. Ja, die put is natuurlijk een beeld van het Woord van God. Een bron, een put; daar werd water uit geput. Water is een beeld van dat Woord van God. We zijn hier in Exodus 2, maar door heel Genesis heen vind je waterputten. Je vindt dat bij Hagar, de moeder van Ismaël, maar ook bij Abraham. De knecht van Abraham, Eliëzer – ik noem hem expres, want er komt straks nog een Eliëzer tegen – wiens naam betekent 'mijn God is hulp', ging een vrouw zoeken voor Izak. En wat deed hij? Hij ging bij de put zitten. Want als we een vrouw zoeken, doen we dat daar.

Het woord voor put in het Hebreeuws is 'be'er'. In de kroeg wou je zeggen? In de bar? Nou ja, de put is dus in het Hebreeuws 'be'er', en dat klinkt als 'bar'. Heel veel mensen hebben dat verward en hebben hun vrouw uiteindelijk in de kroeg gevonden. Maar laat ik het zo zeggen: het ideaal is dat je je vrouw zoekt bij de bron, bij het Woord van God, want daar is die bron een beeld van.

Wat je ook in Genesis vindt, is dat Abraham putten had gegraven of gevonden. Er waren vijandelijke volken die die putten hadden dichtgestopt, maar Izak graaft die putten weer op. De belofte werd dichtgestopt, want de put spreekt van de belofte van het Woord van God, en Izak graaft ze gewoon weer op. Dat is een heel verhaal op zich.

Jakob is trouwens ook een mooi voorbeeld. Het had me niet verbaasd als iemand bij dat allereerste plaatje dat ik toonde had gezegd: "Dat is Jakob." Want ook Jakob vond een vrouw bij de put. Hij zat erbij – ik weet niet of jullie het verhaal kennen uit Genesis 29 – en men wachtte daar tot iedereen present was, zodat ze die steen van de put af konden halen. Dat ging blijkbaar nogal lastig; het was een zware steen. Maar dan zie je: toen Jakob Rachel zag, stond hij op en haalde hij die steen van de put. Dat is natuurlijk een uitbeelding van een steen die we kennen. Duizenden jaren later werd er ook een steen weggewenteld, namelijk van het graf van de Heer Jezus Christus. In beelden is dat natuurlijk dezelfde steen. Uit Daniël kennen we hem ook nog, in de leeuwenkuil. Daniël verdween in die leeuwenkuil als een beeld van het graf, maar de volgende ochtend vroeg werd de steen van de kuil gehaald en werd Daniël opgeheven uit die put. Dat zijn schitterende beelden en parallellen. Het spreekt allemaal van de belofte, en die waterbron is Gods Woord. Dat mag duidelijk zijn.

Het Priesterschap van Midian en de Zeven Dochters als Beeld van de Ecclesia ↑ hoofdstukken

De priester van Midian heeft zeven dochters. Daar is er dus niet één van kwijt, want zeven is het getal van de volheid. Dat leerde ik vroeger al op de zondagsschool. Hebben jullie dat liedje ook geleerd op de zondagsschool? "Tot zevenmaal zeventigmaal vergeef ik een ander zijn schuld." Wij rekenden dat als kinderen natuurlijk direct uit, maar dat mocht niet van de zondagsschooljuf. Nee, want ons werd verteld dat dit niet betekent dat je dat precies 490 keer moet doen en daarna niet meer, maar dat het "altijd" betekent. Want die zeven is het getal van de volheid en van de compleetheid. Nou, hier zijn dus zeven dochters; zij zijn compleet. Zij komen om water te putten en vullen de drinkbakken om het kleinvee van hun vader te laten drinken.

Mozes komt dus terecht in het buitenland, en wat ontmoet hij daar? Hij komt bij een priesterlijke familie, want dit was de priester van Midian. Aan dat priesterschap en het hogepriesterschap zit ontzettend veel vast; het is ook lastig om dat even in een paar zinnen uit te leggen. Maar de Hebreeënbrief schildert Christus als de Hogepriester. En wat deed de hogepriester? Die ging één keer per jaar op Grote Verzoendag het Heilige der Heiligen binnen om verzoening te doen, de bedekking voor de zonde van het volk. Daarna kwam hij naar buiten en zegende hij het volk. De Hebreeënbrief zegt dat dit een beeld is van Christus die na Zijn opstanding het ware heiligdom is ingegaan. Dus niet die tent van de tabernakel — want dat is het beeld — of het Heilige der Heiligen in de tempel, nee, maar het ware heiligdom en dat is de hemel. Dat Heilige der Heiligen is dus een beeld van de hemel waar die Hogepriester binnenging. En sinds Hij daar is, is het in feite Grote Verzoendag. Straks zal Hij naar buiten komen en dan het volk Israël inderdaad zegenen; Zijn voeten zullen dan staan op de Olijfberg. Maar het hogepriesterschap spreekt dus van Christus in deze huidige periode van verborgenheid, waarin Hij in het heiligdom is ingegaan, namelijk in het ware heiligdom, de hemel zelf.

Nu bevindt Mozes zich dus onder een priesterlijke familie in het buitenland. Dat is gewoon een beeld van onze tijd. Vaak denken we bij dochters en de vrouw aan een beeld van Israël — dat heb ik zelf ook — maar ik denk dat deze zeven dames hier ook een beeld zijn van de Ecclesia, van de gemeente. Maria is daar bijvoorbeeld ook een beeld van. Toen de Heer opstond uit de dood, was Maria vroeg in de morgen de eerste die een ontmoeting had met de opgewekte Christus. Zij was de eerste en zij staat in het beeld van de gemeente; pas later volgden de twaalf. Maria in de hof is daar dus een beeld van de Ecclesia, die bestaat uit eerstelingen die als eerste deel hebben aan de Christus. Het is net als bij Eva, die als eerste Adam ontmoette na zijn "doodsslaap". Toen Adam opstond, was zij de eerste. Die twee geschiedenissen zijn natuurlijk ook parallel, maar laat ik het daar verder niet over hebben, want anders verdwalen we.

De priester van Midian heeft zeven dochters en zij komen om water te putten en de drinkbakken te vullen om het kleinvee van hun vader te doen drinken. Ja, een priesterlijke familie, maar niet uit Levi. Onder de wet was dat echt strikt geregeld: de koning kwam uit Juda en de priester kwam uit Levi. De hogepriester kwam zelfs uit de familie van Aäron. Aäron was de eerste en zijn zoon Eleazar de tweede. Maar we vinden al veel eerder een ander priesterschap, namelijk in Genesis 14 — ik noem het nu alleen even — bij Melchizedek. Voor degenen die dat niet kennen: dat kan ik nu niet even snel uitleggen, maar ook Melchizedek was een priester, een priester van Salem, die niet uit de stam van Levi was. Want de stam van Levi bestond toen nog niet eens. Daar zit een heel verhaal achter; lees Hebreeën 7 maar eens. Melchizedek wordt in Genesis 14 slechts in een paar verzen genoemd, maar ik wil ermee zeggen: de Heer Jezus was als mens uit de stam van Juda, de koningsstam. En toch werd Hij later als de Opgewekte de Hogepriester, maar niet naar de ordening van Aäron, staat er dan in de Hebreeënbrief, maar naar de ordening van Melchizedek. Er is dus wel degelijk een priesterschap dat niet uit Levi is en dat zie je ook in deze geschiedenis, namelijk een priester uit Midian. Er komen echter herders en zij drijven de dochters uit. Ik zie hier dochters die even aan de kant werden gezet. Maar wat gebeurt er dan?

Mozes Staat op als Redder en Verbindt Zich met Zippora ↑ hoofdstukken

En Mozes staat op en hij redt hen. Hij verlost hen en hij geeft het kleinvee te drinken. Als ik nu had gezegd: "Iemand staat op en hij redt hen," en jullie hadden namen moeten invullen in een quizje, dan hadden jullie waarschijnlijk gezegd: "Ja, degene die opgestaan is, dat is natuurlijk Christus." Nou, daar is Mozes hier ook een beeld van. Mozes staat op en hij redt hen. De Heer Jezus Christus stond op, en wie redt Hij? Nou, dat volk in het buitenland, in Midian. En wat doet Hij? Hij geeft de kudde te drinken. Hij voedt ons met dat water, met dat Woord. Dat is overigens ook nog mooi; dat woord in de tekst kan ik niet direct aanwijzen, maar interlineair zie je daar in het Hebreeuws gewoon een vervoeging van Jehoshua staan. Hij redt hen. De naam van Jezus, Jehoshua, is "Yahweh Redt", en hier staat "hij redt hen". Dat tweede gedeelte van het woord, Hoshua, staat er dus gewoon; een deel van de naam van Jezus in het Hebreeuws. Mozes staat op als beeld van de Heer die opstond en ons, Zijn kudde in het buitenland onder de natiën, voedt met water. Mozes zou uiteindelijk de verlosser worden van Israël, maar hij redt eerst een ander volk.

Ze komen bij hun vader Rehuël en hij vraagt: "Om welke reden maken jullie haast om terug te komen vandaag?" Rehuël betekent "vriend van God". In hoofdstuk 3 vers 1 wordt hij weer genoemd en dan heet hij Jethro, en dat is "voortreffelijkheid". Ik weet niet of hij echt die twee namen had of dat Jethro bijvoorbeeld een titel is, maar dit even voor de statistieken. De dochters zeggen: "Een man, een Egyptenaar, redt ons uit de hand van de herders, en ook put hij water voor ons en geeft hij het kleinvee te drinken." Rehuël zegt tot zijn dochters: "En waar is hij? Waarom hebben jullie die man achtergelaten? Roep hem om brood te eten."

Brood eten is een beeld van leven, van gemeenschap. Het viel mij op toen ik de interlineair bekeek: dat woord "brood" kennen we allemaal wel, lechem, van Bet-lehem, "huis van het brood". Bethel is het huis van God natuurlijk, Bet-lehem is het huis van het brood. Lechem is brood, maar lechaim zeggen we als we een glas wijn heffen: dan zeggen we "l’chaim", op het leven! Brood heeft natuurlijk alles met leven te maken; die woorden hebben een duidelijk verband. Wanneer wij brood eten, hebben we gemeenschap met elkaar. Paulus spreekt daar ook van, met name in de Korinthiërbrief, als hij de Ecclesia vergelijkt met een brood. Hij zegt: "Want wij, die velen zijn, zijn één brood, één lichaam, want wij allen hebben deel aan het ene brood." Brood eten is een uitbeelding van leven en gemeenschap, en dat ene brood wordt hier voorgesteld als een beeld van de Ecclesia of van de Christus.

Roep hem om brood te eten, en Mozes is gezind om bij deze man te wonen. Zo verblijft Mozes als beeld van Christus onder de natiën en Rehuël geeft zijn dochter Zippora aan Mozes. Hij krijgt er gelijk een vrouw bij. Zippora betekent volgens de handboeken "mus" of "kleine vogel". Misschien was het wel een koosnaampje, "Musje". Ik weet niet hoe jij je vrouw noemt, Jan-Pieter? Inge? Geen Musje? Het is wel een vogel. Zeg je dan ook nooit tegen haar: "Ben jij een rare vogel?" Dat zeg ik gewoon. Maar het woord Zippora is afgeleid van tsaphah en tsippuwy, en dat betekent "bedekken". Mozes verbindt zich dus aan de bedekking. Bedekken of verbergen heeft natuurlijk ook weer alles te maken met onze tijd: Christus, verborgen onder de natiën, dat is bedekt. Je vindt dat woord tsaphah vaak wanneer bijvoorbeeld in de tabernakel de zaken met goud werden overtrokken. Dat is een beeld van die bedekking, maar ook van onvergankelijkheid. Want het één wordt bedekt en iets anders wordt zichtbaar. In de tabernakel was het zo dat hout het beeld was van de oude mens, van de oude schepping; dat wordt bedekt en daar overheen komt goud. Dat is een beeld van onvergankelijkheid.

Waarom dat dan uiteindelijk vertaald is naar "mus" of "kleine vogel", weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken, is dat een mus ook bedekt is met veren, volledig bedekt. Ik ging van de week een hele kip halen; die ziet er toch echt anders uit dan wanneer hij in het wild rondloopt. Dan is hij toch wel echt bedekt als je hem buiten ziet lopen. Dus ik weet niet precies waar dat mus of kleine vogel vandaan komt, de enige logische reden heb ik gegeven, maar het komt in ieder geval van dat woord bedekken. Hij geeft zijn dochter Zippora aan Mozes. Zij baart een zoon en zij noemt hem Gersom, want, zegt hij: "Ik ben een tijdelijke verblijver geworden in een uitheems land." Gersom betekent "vreemdeling". Dat hadden jullie kunnen raden na deze uitleg.

Mozes en Zippora kregen twee zonen. Die andere heette... oh wacht, eerst even dit. Vreemdeling; dat heb je als je met een dia voor je neus zit en het soms even raden is wat de volgende is. Maar vreemdeling: in Efeze 2 zegt Paulus bijvoorbeeld dat jullie in die periode los van Christus waren, vervreemd van het burgerrecht van Israël en gasten van de verbonden van de belofte, zonder hoop en zonder God in de wereld. Maar nu, in Christus Jezus, zijn jullie die eens veraf waren, dichtbij gekomen door het bloed van Christus. Dus dat vreemdeling zijn in een vreemd land spreekt al van onze tijd, en Paulus noemt het ook in zijn brieven. Die ene zoon heette Gersom en de andere heette Eliëzer. Dat vind je bijvoorbeeld in Exodus 18, maar ook nog ergens in Kronieken wordt dat een keer genoemd: haar twee zonen, van wie de ene Gersom heette (want hij had gezegd: "Ik ben een tijdelijke verblijver in een uitheems land") en de naam van de ander was Eliëzer (want: "De God van mijn vader is mijn hulp en Hij redt mij van het zwaard van Farao").

Eliëzer betekent dus zoiets als "God is mijn hulp". Die naam komen we nog wel eens tegen, als Eliëzer of Eleazar. Dat is Hebreeuws, maar in het Grieks van het Nieuwe Testament is dat "Lazarus". Jullie weten toch wie Lazarus was? Dat was degene die opgewekt werd uit de doden. De opgewekte, en dus ook een beeld van Christus. Maar Eleazar was ook een van de zonen van Aäron, uit de hogepriesterlijke familie. Je had het huis van Levi en God zei: de familie van Aäron is de hogepriesterlijke familie. Aäron was de eerste hogepriester en daarna was de tweede hogepriester Eleazar. Dat is natuurlijk ook typologie. Aäron was in beeld de hogepriester van het oude verbond. De tweede hogepriester, Eleazar, is een beeld van de hogepriester onder het nieuwe verbond, en dat is Christus. Dus die naam Eliëzer verwijst ook weer naar Christus, naar Christus de opgewekte, die inderdaad dat ware heiligdom is ingegaan, namelijk de hemel zelf. Dan staat er nog het slot van Exodus 2.

Het Zuchten van Israël en de Toekomstige Verlossing op de Olijfberg ↑ hoofdstukken

En het is in die vele dagen dat de koning van Egypte sterft. De zonen van Israël zuchten onder de dienst; zij schreeuwen het uit en hun hulpgeroep over de dienst gaat op tot God. En God hoort hun gekreun; God gedenkt Zijn verbond met Abraham, met Izak en met Jakob. God ziet de zonen van Israël en God weet het.

Ik moest denken aan de woorden dat God een profeet zou sturen als Mozes. Misschien had ik dat helemaal aan het begin moeten zeggen, om alleen al aan te duiden dat Mozes een type is van Christus. God zei al toen Mozes nog leefde: "Ik zal een profeet sturen als Mozes", en alles wat daar nog bij hoort. Maar hier lees je dus dat de zonen van Israël zuchten onder de dienst. Ze schreeuwen het uit, hun hulpgeroep over de dienst gaat op tot God en God hoort hen.

Na die periode van het verblijf van Christus onder de natiën – zoals Mozes’ verblijf in Midian – zal het volk van Israël de naam van JAHWEH gaan aanroepen. In de nabije toekomst, mag ik inmiddels zeggen. Dan staat er bijvoorbeeld in Zacharia 13: "Ik zal hen louteren zoals zilver gelouterd wordt, en Ik zal hen toetsen zoals goud getoetst wordt. Het zal Mijn naam aanroepen en Ik zal het antwoorden. Ik zal zeggen: het is Mijn volk, en het zal zeggen: JAHWEH is mijn God."

Dit zal gebeuren in de toekomst, aan het einde van de 1260 dagen van grote verdrukking. Dan zal het volk de naam van JAHWEH aanroepen. En dan staat er, één hoofdstuk verder – dit is Zacharia 14, een paar verzen verder maar hoor: zij zullen de naam van JAHWEH aanroepen en Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg in die dag. Zij roepen de naam des Heren aan en wie verschijnt er? Hij die het beeld is van JAHWEH. Zijn voeten zullen staan in die dag op de Olijfberg, die op het gezicht van Jeruzalem ligt aan de oostzijde. En de Olijfberg zal middendoor worden gespleten, oostwaarts en westwaarts, tot een uitermate groot ravijn. De ene helft van de berg, van die Olijfberg, zal zich noordwaarts verwijderen en de andere helft zuidwaarts.

Ja, ik noemde net al die voorbeelden van de Jordaan en de Schelfzee. Er is altijd een weg gebaand door God om Zijn volk te verlossen. Door de Schelfzee, door de Jordaan en hier door de Olijfberg. Dat volk zal dan een plek door God toebereid krijgen in de woestijn. Het zal de naam des Heren aanroepen en er zal een vluchtweg gecreëerd worden, net zoals God dat in het verleden vele malen gedaan heeft. En dan zal Hij verschijnen waar Mozes een beeld van is, en dan zal Hij hen daadwerkelijk verlossen.

Maar die geschiedenis van Mozes, die vlucht, verdwijnt naar het buitenland en daar verblijft in Midian bij de hogepriesterlijke familie, is een beeld van onze tijd waarin Christus onder de natiën is. Maar daarna, wat je in de volgende hoofdstukken leest, is dat Mozes inderdaad opstaat als de verlosser van Israël en het volk uitleidt uit Egypte door de Schelfzee naar het beloofde land. Dat is de korte versie natuurlijk, dat weet ik, maar dat wordt allemaal in deze geschiedenis uitgebeeld en wij staan aan de vooravond van wanneer deze dingen allemaal vervuld gaan worden. Dat maakt het natuurlijk extra bijzonder, want straks zullen Zijn voeten staan op de Olijfberg en dan zal Hij Zijn volk verlossen. Nou, geweldige dingen om eens over na te denken en ja, dat was het voor nu. Ik ga hier eindigen en de volgende keer gaan we gewoon weer verder. Ik zeg niet altijd waarbij het bij Mozes is, maar waar dan ook.

📖 Categorie: Studies