Psalm 2 is één van de Psalmen waarnaar in het nieuwe testament verschillende keren wordt verwezen. Deze Psalm staat bekend als ‘een Messiaanse Psalm’, dat wil zeggen: een Psalm die spreekt van de Messias die zou komen en Zijn Koninkrijk zou vestigen. In Psalm 2 komt naar voren dat de natiën en de koningen van de aarde dit zullen willen verhinderen en tezamen beraadslagen tegen JAHWEH en de Messias. God lacht hierom, Hij heeft immers Zijn Koning gesteld over Sion en niemand zal dat kunnen verhinderen!
Met excuses aan degenen die de video bekijken. Ik had PowerPoint op ‘Presentator weergave’ gezet. Erg makkelijk voor een spreker, omdat je dan je volgende dia ook kunt zien. Maar voor de kijker waarschijnlijk minder prettig.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Kortom: de psalmen gaan niet over David, maar over de Zoon van David.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: de Wereldpolitiek en de Voorlezing van Psalm 2
- De Bewerkte Abba-structuur en de Profetische Reikwijdte van David
- Het Woeden van de Volkerenzee en de Weerstand Tegen de Mashiach
- Een Profetische Tijdlijn: van Schijnvrede tot Harmageddo
- Yitzhak: de God in de Hemel Lacht en Stelt Zijn Koning over Sion
- Het Besluit van Yahweh: de Opstanding en Aanstelling van de Zoon
- De Ijzeren Knots: de Ecclesia als Mannelijke Zoon en het Gebroken Wereldrijk
- Kus de Zoon: een Plechtige Vermaning en de Ware Rots als Toevlucht
Inleiding: de Wereldpolitiek en de Voorlezing van Psalm 2 ↑ hoofdstukken
Goedemorgen allemaal. Hartelijk welkom op deze zondagochtend. Allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle steunbetuigingen en herinneringen, of ik mijn oplader bij me heb en dat soort dingen. Het is ontzettend fijn dat jullie zo meeleven. De boodschap is aangekomen; ik wou zeggen dat het niet nog een keer gebeurt, maar laat ik dat maar voor me houden – je weet het immers nooit. Maar ik heb vandaag alles bij me, dus als we geen stroomuitval en dergelijke krijgen, dan moet het gewoon gaan lukken.
Ik wil eens met jullie nadenken over dit onderwerp. Ik zat vanmorgen wat op mijn telefoon, op Facebook en dergelijke, en toen zag ik dat iemand vroeg: "Gaan jullie nog stemmen?" Blijkbaar zijn er binnenkort verkiezingen; dat was een beetje langs mij heen gegaan. En toen op de fiets hiernaartoe zag ik wel wat borden met veelbelovende gezichten erop. In Hendrik-Ido-Ambacht zag ik een bordje staan: "Stem SGP, snelle bussen naar Rotterdam." Nou, als mijn dochter dat ziet, dan weet ik wel wat voor stemadvies ik krijg! Maar die verkiezingen zijn geloof ik wat lokaal, dat zullen de Provinciale Staten wel zijn denk ik.
Maar ik dacht: laten we deze ochtend eens wat grootser aanpakken en het hebben over de wereldpolitiek. De Verenigde Naties, want daar gaat Psalm 2 over. Ik heb ook al wat opmerkingen gekregen over deze psalm vanmorgen, dus helemaal onbekend is hij niet. Maar ik wil hem toch eerst eens even lezen: waar gaan we het nu precies over hebben deze ochtend? Het is niet zo'n hele lange psalm, een vers of twaalf. Ik lees ze eerst even allemaal door en dan gaan we dat eens rustig zin voor zin, vers voor vers doornemen.
Psalm 2 vanaf vers 1:
Waarom woeden de natiën en bedenken de volken ijdelheid? De koningen van de aarde stellen zich op en de machthebbers hebben zich verzameld tegen JAHWEH en tegen zijn Gezalfde, zeggend: "Laten wij hun banden losscheuren en laten wij hun touwen van ons af gooien!"
Hij die in de hemel zit lacht, JAHWEH bespot hen. Dan zal Hij in zijn toorn tot hen spreken en in zijn hitte zal Hij hen verschrikken: "Ikzelf toch wijdt Mijn koning over Sion, mijn heilige berg."
Ik verhaal van het besluit van JAHWEH. Hij zegt tot mij: "Mijn Zoon ben jij; Ik heb jou vandaag verwekt. Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit en de einden van de aarde tot jouw grondbezit. Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots, jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat."
En nu, koningen, weest verstandig, wordt vermaand, rechters van de aarde. Dient JAHWEH met vrees en jubelt uitbundig met siddering. Kust de Zoon, opdat hij niet zal toornen en jullie onderweg vergaan, want zijn boosheid zal spoedig verteren. Gelukkig zijn allen die toevlucht nemen bij Hem.
En dat is de psalm, dat is Psalm 2.
De Bewerkte Abba-structuur en de Profetische Reikwijdte van David ↑ hoofdstukken
Ik wil eerst wat laten zien over de structuur van deze psalm. Je kunt die psalm op verschillende manieren indelen; de structuur die ik hier naar voren breng, is dan ook niet de enige die je daarin kunt zien. Er zijn echter nogal wat naslagwerken die structuren van de psalmen geven. De Companion Bijbel van Bullinger is een bekende; hij beschrijft talloze structuren in al die Bijbelboeken, bijvoorbeeld in het hele boek van de Psalmen, maar ook per psalm. In de Studiebijbel zag ik er ook eentje.
Laat ik eerst laten zien hoe ik het heb ingedeeld. In de eerste drie verzen zie je de oproep van de koningen van de aarde en de natiën tegen JAHWEH. Zij verzamelen zich tegen JAHWEH. Onderaan, in de laatste drie verzen, zie je eveneens een oproep, maar dan van JAHWEH aan de koningen van de aarde en aan de natiën. De rode gedeeltes vormen het eerste gedeelte, het antwoord van JAHWEH, en dat antwoord is Zijn Koning. Waar het eerst gaat over de koningen van de natiën, zegt JAHWEH: "Mijn Koning." Nog een keer: het antwoord van JAHWEH is Zijn Koning.
De Studiebijbel noemde dit een Abba-structuur. Het is trouwens een inversie; een structuur die naar het midden wijst. Je kunt dat merken met een 'A' en een 'B', dan krijg je ABBA. Maar als de psalm echt naar het midden wijst, dan zie ik daar het getuigenis van de Zoon. De Zoon zegt: "Ik verhaal van het besluit van JAHWEH. Hij zegt tot mij: Mijn Zoon ben jij; Ik heb jou vandaag verwekt." Hoe je deze structuur precies moet noemen... de Studiebijbel noemt het de Abba-structuur, dus die van mij is dan wellicht een Abba-plus-structuur of iets dergelijks. Ik weet het ook niet precies, maar het is in ieder geval een bewerkte Abba-structuur. Ik vind dat in deze opzet nog duidelijker wordt hoe naar het midden wordt gewezen en hoe het volledige middelpunt van deze psalm de Zoon is, door wie God al Zijn plannen vervult. Ik geef deze structuur nu aan het begin; wellicht had ik dat aan het einde moeten doen, voor beide valt wat te zeggen. Kijk er later nog maar eens naar terug als we de psalm besproken hebben; wellicht is het dan nog sprekender.
Boven Psalm 2 staat geen schrijver vermeld. Vaak vinden we daar: "Een psalm van David," aangezien hij de meeste psalmen heeft geschreven. Toch weten we dat deze psalm door David is geschreven; dat vinden we in Handelingen 4. Het gaat daar over Petrus en Johannes die gevangen zijn gezet en op miraculeuze wijze weer uit de gevangenis komen. Ik val in vers 25 midden in het verhaal, waar staat: "Die door heilige geest, bij monde van onze vader David, Uw knecht, zegt: Waarom woeden de natiën en zetten de volken hun hart op ijdelheid? De koningen van de aarde stellen zich op en de oversten verzamelen zich op dezelfde plaats tegen de Heer en tegen Zijn Gezalfde." Dit is Psalm 2 die hier wordt aangehaald, waarbij als commentaar wordt gegeven dat dit is gesproken bij monde van onze vader David. David is dus de schrijver van de psalm.
Psalm 2 is een van de meest aangehaalde Schriftplaatsen uit het Oude Testament in het Nieuwe Testament. Ik denk dat deze psalm op de tweede plek komt qua aanhalingen. Ik weet bijna wel zeker dat Psalm 110 nog vaker wordt aangehaald. Daar laat ik straks ook nog wat van zien, want eigenlijk zou je die psalmen eens naast elkaar moeten leggen. Wellicht hebben we het later nog eens uitgebreid over Psalm 110, want dat is een schitterende psalm.
In Handelingen 4 lezen we verder: "Want in waarheid, in deze stad verzamelden zij zich tegen Uw heilige knecht Jezus, die U zalft, zowel Herodes als Pontius Pilatus, samen met de natiën en de volken van Israël, om te doen al wat Uw hand en Uw raad van tevoren bestemt dat gebeuren zou." Mooi hè? Zij verzamelden zich tegen Jezus, Uw heilige knecht die U zalft. Maar wat deden zij? Zij deden precies wat Gods hand en raad van tevoren had bestemd. God had het zo bepaald; die koningen en machthebbers van de aarde zijn slechts uitvoerders van Gods raad. Dit is dus een vervulling van Psalm 2: dat Herodes en Pontius Pilatus zich samen met de natiën en de volken van Israël verzamelden tegen de Gezalfde van God, namelijk de Messias Jezus Christus. Ze hebben Hem gedood, gekruisigd en gedood.
Maar zoals met zoveel profetieën, is deze vervulling van die psalm niet de enige. Psalm 2 zal in de toekomst namelijk nog een vervulling krijgen. Ik zou talloze profetieën kunnen noemen die op meerdere momenten vervuld zijn; denk maar aan een vervulling voor Israël en een toepassing op de Ecclesia, de gemeente. Dat is echter een onderwerp apart, daar gaan we het nu niet over hebben.
Wat ik nog wel wil zeggen, is wat Petrus aanhaalt in Handelingen 2. Daar zegt hij over David dat hij een profeet was. Jullie kennen dat hoofdstuk waarschijnlijk wel; het speelt zich af op de Pinksterdag. Petrus geeft daar een tamelijk lange toespraak waarin hij allerlei psalmen aanhaalt. Niet Psalm 2 overigens, maar wel de Psalmen 8 en 16 meen ik. Dat zijn beide psalmen van David, en Petrus geeft daar dit commentaar op: "Omdat hij dan een profeet was en wist dat God met een eed aan hem zweert om iemand uit de vrucht van zijn lende op zijn troon te doen zitten, zo heeft hij vooruitziende gesproken over de opstanding van Christus."
Petrus haalt psalmen aan waarin David zegt dat zijn ziel in het dodenrijk niet is verlaten en dat hij geen verderving heeft gezien. Petrus merkt daarover op: "David zegt dat zijn ziel in het dodenrijk niet is verlaten en dat hij geen verderving heeft gezien, maar zijn graf is onder ons tot op deze dag." Oftewel: we kunnen zijn graf gewoon bezoeken, dus hij heeft wel degelijk verderving gezien. Hij kan het dus niet over zichzelf gehad hebben. Omdat David een profeet was, wist hij dat God hem met een eed had gezworen dat Hij iemand op zijn troon zou doen zitten. Niet David zelf, maar Iemand anders zou op zijn troon zitten. Hij heeft dus vooruitziende gesproken over de opstanding van de Messias, van Christus. Kortom: de psalmen gaan niet over David, maar over de Zoon van David. Dat is samengevat wat Petrus daar zegt op de Pinksterdag.
Samenvattend kunnen we dus zeggen over Psalm 2: hij is geschreven door David, en David was een profeet. Hij sprak dus niet over zichzelf en zijn eigen koningschap, maar over de Zoon van David; Iemand die na hem komen zou en op zijn troon zou zitten. Het gaat over de vestiging van het Koninkrijk van de Messias.
Dat was de inleiding, dus we gaan nu naar Psalm 2 toe. Ik heb aardig wat dia's, dus ik moet wel een beetje voortmaken. Ik heb er nog aan gedacht om het in tweeën te knippen en over twee weken deel 2 te doen, maar dit gedeelte is zo'n eenheid dat er veel voor te zeggen is om het in één keer te behandelen.
Het Woeden van de Volkerenzee en de Weerstand Tegen de Mashiach ↑ hoofdstukken
Waarom woeden de natiën en bedenken de volken ijdelheid? Dat woeden heeft met het woeden van de zee te maken. Het gaat over het woeden van de natiën. In de Engelse vertaling staat hier 'rage', woede. Ik heb dat niet opgezocht in het etymologisch woordenboek, maar dat woeden zal ongetwijfeld met boosheid te maken hebben; het gaat allemaal heen en weer en dat zal ongetwijfeld met elkaar te maken hebben. De beeldspraak die hier gebruikt wordt, is het woeden van de zee, en de natiën zijn in de Schrift een beeld van de volkerenzee. Ik heb dat niet eens in die dia gezet, maar dat veronderstel ik ook wel een beetje als bekend. Als dat niet zo is, kom dan straks even naar me toe. Ik weet dat het in ieder geval in Openbaring 19 staat, ergens in een vers: 'De wateren die jij gezien hebt, zijn scharen, natiën, tongen en talen.' De zeeën zijn dus een beeld van de volkerenzee. Ik heb het daar trouwens pas geleden op deze plek ook nog over gehad, toen Jezus het huis verliet en ging zitten bij de zee.
Het woeden van die natiën wordt voorgesteld als het woeden van de zee. Vandaar ook die dia die ik in het begin had met die onstuimige zee. Deze psalm bestaat, zoals zoveel psalmen, uit verzen die bijna allemaal parallelismen zijn. Dat is wellicht een moeilijk woord, maar het is eigenlijk heel simpel: het zijn twee zinnen waarbij de ene zin de andere aanvult of uitlegt. Het zijn niet twee verschillende dingen; er wordt gewoon elke keer hetzelfde gezegd met andere woorden. 'Waarom woedden de natiën?' Hoezo dan? 'En bedenken de volken ijdelheid.' Dus de natiën woeden, ze maken zich druk. Wat doen ze dan? Nou, ze bedenken ijdelheid. Dat 'bedenken' is in de interlineaire vertaling zoiets als 'mompelen'. Het is een alleenspraak, prevelen; in ieder geval iets hardop zeggen. Dat komt het dichtst in de buurt.
Waarom woeden de natiën en bedenken de volken ijdelheid? Hoezo dan? De koningen van de aarde stellen zich op en de machthebbers hebben zich verzameld tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde — tegen Zijn Mashiach in het Hebreeuws, Zijn Christus in het Grieks. Hier lees je dus ook weer zo'n parallelisme. De koningen van de aarde stellen zich op. Hoezo dan? De machthebbers hebben zich verzameld. Dat is dus weer twee keer hetzelfde. Ze verzamelen zich tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Dat is trouwens ook hetzelfde, want zij zijn één, zij horen bij elkaar. Maar de koningen van de aarde stellen zich op en de machthebbers hebben zich verzameld; dit zijn dus wat wij zouden noemen de Verenigde Naties. De natiën verenigen zich tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Dat is wat in de toekomst gaat gebeuren, en ik zal straks laten zien wanneer dat ongeveer is.
Kijk, dit zijn natuurlijk waarheden. Je kunt Psalm 2 lezen en zeggen: ja, dat doen ze. Ze organiseren conferenties en komen bij elkaar om de grote wereldproblemen te bespreken. Ze verzamelen zich en de machthebbers hebben zich verzameld; dat doen ze om de zoveel tijd. Dat stelt dan heel wat voor, het geeft koppen in de krant op de voorpagina enzovoort. Men zou wellicht denken dat we daar veel respect en ontzag voor moeten hebben, maar we gaan straks even lezen wat God daarvan vindt. Daar mogen wij een voorbeeld aan nemen. Maar dat zijn dus de Verenigde Naties. Wat zeggen zij dan als zij zich verzamelen? 'Laten wij hun banden losscheuren.' Kijk, ze hebben het tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde, tegen Zijn Mashiach, tegen JAHWEH en de Christus om het zo te zeggen. Ze verzamelen zich en stellen zich op als tegenpartij tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde: 'Laten wij hun banden losscheuren en laten wij hun touwen van ons afgooien!'
De natiën weigeren zich dus te onderwerpen aan JAHWEH en Zijn Messias, aan Zijn Christus. Daar kun je van zeggen dat het een algemene waarheid is: de wereld weigert om zich te onderwerpen. De natiën verzamelen zich, terwijl God juist heeft gezegd dat Hij ze allemaal hun eigen plek en hun eigen taal geeft, juist om ze uit elkaar te plaatsen. Maar wat doen zij? Zij verzamelen zich om een blok te vormen tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde, de Verenigde Naties. Dat is in ieder geval niet in overeenstemming met hoe God dat heeft bedacht. Hier gaat het over 'laten wij hun banden losscheuren, laten wij hun touwen van ons afgooien', en dat zullen ze ook in de toekomst zo gaan zeggen.
Ik loop dan even vooruit naar verderop in de psalm, we hebben het zojuist natuurlijk al gelezen. Er komt een moment waarop God tegen de Messias zegt: 'Vraag van Mij — eis van Mij, zeggen sommige vertalingen — vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit en de einden van de aarde tot jouw grondbezit.' Oftewel: als jij het van Me vraagt, dan geef Ik jou heel deze aarde, alles tot jouw grondbezit. Blijkbaar heeft Hij dat dus nog niet gedaan, want de Messias is hier nog niet op aarde en Hij vestigt Zijn koninkrijk nog niet openbaar. Maar ik had het zojuist over Psalm 110, de meest aangehaalde psalm in het Nieuwe Testament. Daar staat dat God heeft gesproken tot Zijn Messias: 'Zit aan Mijn rechterhand totdat...' Tot dit moment. Totdat Ik al de natiën zal geven tot jouw lot-bezit, tot jouw erfdeel. 'Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit en de einden van de aarde tot jouw grondbezit.' Ik heb er nog wat psalmverwijzingen bij gezet waar dit ook staat: dat al de natiën aan Hem onderworpen zullen worden. Hij zal Zijn koninkrijk gaan vestigen over heel deze aarde. Wanneer is dat?
Een Profetische Tijdlijn: van Schijnvrede tot Harmageddo ↑ hoofdstukken
Dan ga ik een tijdlijntje laten zien. Dat is altijd wat lastig, maar toch doe ik het. En ik moet zeggen: zo'n tijdlijn is altijd onvolledig. Zeker als we het over deze periode hebben, want dit is een periode die in de nabije toekomst gaat plaatsvinden, waar zoveel in gaat gebeuren in zo'n korte tijd, dat ik heel deze dia wel vol had kunnen zetten met allerlei gebeurtenissen.
In de nabije toekomst zal er een grote verdrukking over Israël komen. Dat wordt in Matthäus 24 de grote verdrukking genoemd. In Jeremia wordt gesproken over de tijd van benauwdheid voor Jakob; die heb ik er nog niet eens op gezet. Daarvóór — ook dat staat niet eens op de dia — komt er nog een periode van schijnvrede. Een periode waarin men zal zeggen: "Het is vrede en veiligheid." We hebben het nu over politiek. Ik zag van de week een filmpje van oud-president Trump. Hij zei dat we op weg zijn naar een derde wereldoorlog en dat hij dat conflict tussen Rusland en Oekraïne, en iedereen die zich daar steeds meer in gaat mengen, zou oplossen. Hij zegt: "We stevenen af op een derde wereldoorlog. Als ik president zou zijn, was dit nooit gebeurd. En als ik weer president word, dan is het in 24 uur vrede."
Ik zeg niet dat degene die die schijnvrede gaat brengen Trump is, maar er gaat wel zoiets gebeuren in de toekomst. Iemand gaat vrede brengen. En dat heeft ook alles met het Midden-Oosten te maken, met het land Israël en die vijandige volken daaromheen. Maar het is een voorbeeld. Nogmaals, ik zeg niet dat Trump het gaat doen, maar zoiets gaat er wel gebeuren. Er gaat iemand opstaan die vrede gaat brengen. Dus er komt een periode van vrede en zekerheid, maar het blijkt een schijnvrede en schijnzekerheid te zijn. Dat is in Openbaring 6 het eerste zegel. Dat had hier eigenlijk nog bij gemoeten, maar dat past niet op het scherm; ik wist dat het scherm niet groot genoeg was. Maar die schijnvrede wordt verbroken en dan zal de ellende uitbreken.
Dan zal er een grote verdrukking komen. Er staat ook bij hoe lang die grote verdrukking zal zijn: 42 maanden, oftewel 1260 dagen — een tijd, tijden en een halve tijd. Dat staat in Openbaring beschreven als het tweede tot en met het zesde zegel. Dan zal het volk Israël in die benauwdheid, in haar uiterste nood, de naam van JAHWEH aanroepen en dan zal Zijn Gezalfde verschijnen op de Olijfberg. Te dien dage zal Hij Zijn voeten zetten op de Olijfberg, volgens Zachariah 14 vers 4. Dat is, populair gezegd, de wederkomst voor Israël. Dat zal op dit moment plaatsvinden. Daarvóór — dat is ook Zachariah 14 — zullen de volkeren verzameld worden tegen Jeruzalem. Vandaar die benauwdheid van dat volk, waardoor zij uiteindelijk die Naam zullen aanroepen die ze nu niet in de mond nemen: de Naam van JAHWEH.
Ik ga heel snel natuurlijk, maar dan zal dus voor Israël het Koninkrijk gevestigd zijn in Israël. Christus zit dan op de troon van Zijn vader David, wat we zojuist gelezen hebben, en Hij heerst vanuit Jeruzalem. De boodschap aan de rest van de wereld zal dan zijn — laat ik het zeggen met de woorden van Psalm 2: "Ik heb Mijn Koning gesteld over Sion." Dit is Mijn Koning, en onderwerp je aan die Koning! Dat zal een onderdeel zijn van het evangelie van het Koninkrijk, zoals dat in Matthäus 24 wordt genoemd. Dat zal gepredikt worden aan heel deze wereld door de 144.000 Israëlieten. Ik wilde bijna "Jehovah's getuigen" zeggen, maar het zijn getuigen van JAHWEH. Het zijn getuigen van JAHWEH, maar dan 12.000 uit elke stam, uit alle twaalf stammen van Israël.
Zij zullen verzegeld worden aan hun voorhoofd. Alle rampen die in Openbaring voorgesteld worden als bazuinen en schalen, die over de wereld zullen komen — dus niet over Israël, maar over de rest van de wereld — zullen dan plaatsvinden. Want in Israël, in Jeruzalem, zit de Messias op de troon. Vanuit Jeruzalem zal die boodschap uitgaan over deze wereld. Dan moet ik denken aan Matthäus 28, aan die laatste woorden. Dat evangelie van het Koninkrijk zal gepredikt worden aan de wereld en uiteindelijk zal heel die wereld onderworpen worden. Alle volken zullen onderworpen worden. Pas dán zullen de duizend jaren aanvangen waarin satan gebonden is.
Maar daarvóór zullen de volkeren verzameld worden tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Dat vind je beschreven in onder andere Psalm 2 en Openbaring 16. Daar wordt het de slag van Armageddon genoemd. Ik neig er wel eens naar om dat in het Engels uit te spreken, dat komt denk ik door die film uit de jaren negentig: *Armageddon*. Nou, dat ging niet echt over Armageddon. Harmageddo. Er zal een slag plaatsvinden in het dal van Megiddo. In Openbaring 16 staat dat die plaats in het Hebreeuws genaamd wordt: Harmageddon. Dus terwijl de Messias op de troon zit in Jeruzalem, weigeren die volkeren zich te onderwerpen. Zij gaan zich verzamelen tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde in die periode, en daar gaat Psalm 2 over.
Zoals in Psalm 110 staat: "JAHWEH zal vanuit Sion jouw sterke scepter zenden." Sion is die berg, dat ene stukje in Jeruzalem — ook een verhaal apart — maar daar staat dus de troon van David. "Heers te midden van jouw vijanden." Dit zal de situatie zijn. Dat rode stipje op de kaart — ik heb er een vierkantje omheen gezet, anders zie je het misschien niet — is nog te groot trouwens. Ik dacht: ik maak het iets groter, anders zien de mensen op de achterste rij het niet. Maar dat is dus dat landje Israël. Daar zal de Messias op de troon zitten en heersen zoals Psalm 110 dat zegt: "Heers te midden van jouw vijanden."
Het zal een wereldwijde aangelegenheid zijn dat al die natiën zich verzamelen tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Dan denken wij misschien: dat moet wat worden zeg, wat zal dat voor een strijd worden? Wie gaat dat winnen? Je zou bijna voorbeschouwingen houden zoals bij een voetbalwedstrijd: die partijen zijn wel aan elkaar gewaagd. Maar zo gaat het dus níet gebeuren. Dat lezen we vanzelf. We gaan lezen hoe God daarmee omgaat.
Yitzhak: de God in de Hemel Lacht en Stelt Zijn Koning over Sion ↑ hoofdstukken
Hij die in de hemel zit, lacht. En nogmaals zien we hier een parallellisme. Hoezo lacht Hij dan? Jawel, Hij bespot hen, Hij hoonlacht. In de Statenvertaling is het ook wel treffend; daar stond: "Hij belacht hen." Want het is werkelijk belachelijk. God ziet dat allemaal gebeuren en Hij lacht erom: al die natiën die zich verzamelen tegen Hem en tegen Zijn Christus, degene die Hij gesteld heeft tot Koning. Hij die in de hemel zit lacht; JAHWEH bespot hen.
Dat lachen is wel interessant, want in het Hebreeuws is dat Jitschak, en dat is natuurlijk de oorsprong van de naam Izak. Sara werd ook aan het lachen gemaakt toen ze die belofte kreeg, en Abraham trouwens ook. Je vindt dat nogal een paar keer in de Psalmen, dat God lacht om die natiën die zich verzamelen. Ik heb er nog twee voorbeelden bijgegeven, dan kun je dat eens nazoeken; dat is de moeite waard. Daar moest ik aan denken toen ik dit intikte: Jitschak, Izak, wie is dat? Anders gezegd: het zaad van Abraham. En Paulus geeft als commentaar op het zaad van Abraham dat dit Christus is. Christus is het zaad van Abraham. Izak is natuurlijk ook weer een voorafschaduwing van dat zaad van Abraham. Waarom lacht God? Welnu, Hij heeft een Zoon, het werkelijke zaad van Abraham, en die heeft Hij gesteld. Dus Hij die in de hemel zit lacht, en JAHWEH bespot hen.
Dan zal Hij in Zijn toorn tot hen spreken en in Zijn hitte zal Hij hen verschrikken. Ook dit is weer zo'n parallellisme, net als tot nu toe elk vers. Er staat dus: "Dan zal Hij in Zijn toorn tot hen spreken en in Zijn hitte zal Hij hen verschrikken." Dat woordje 'dan' wijst op iets anders dan vandaag. Ik heb nogal wat dia's eruit geknipt, maar ik had ook een dia gemaakt van Romeinen 1. Want daar staat: "Gods toorn wordt geopenbaard" — tegenwoordige tijd. Gods toorn wordt geopenbaard van de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van mensen die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden. Dat is Gods toorn nu.
Maar in de Psalm staat: "Dán zal Hij in Zijn toorn tot hen spreken en in Zijn hitte zal Hij hen verschrikken." Gods toorn nu houdt in — en zoek het maar na, dat is dan huiswerk — zoek het maar na in Romeinen 1 vers 18. Gods toorn wordt nu dus geopenbaard van de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van mensen die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden. En dan staat er in de verzen 24, 26 en 28 hóé Hij dat doet: Hij heeft de wereld overgegeven. Hij heeft hen overgeleverd aan hun eigen begeerlijkheden enzovoort. Hij heeft hen losgelaten. In Deuteronomium bijvoorbeeld en op andere plaatsen staat dat Hij Zijn aangezicht verborgen heeft voor Israël en voor de wereld. Dat is de situatie van nu, in deze huishouding van genade, om het met woorden van Paulus te zeggen. Hij heeft het overgegeven en losgelaten. Maar 'dan' zal Hij in Zijn toorn spreken. Dat is dus dat specifieke tijdstip wat ik zojuist liet zien. Dan zal Hij in Zijn toorn tot hen spreken en in Zijn hitte zal Hij hen verschrikken. Dubbele punt: hoezo dan?
"Ikzelf toch wijd Mijn Koning over Sion, Mijn heilige berg." Ik heb toch Mijn Koning aangesteld? Hoezo gaan jullie je dan allemaal verzamelen, natiën? En waarom beraadslagen al die koningen van de aarde tegen Mij en Mijn Christus? De meeste vertalingen hebben zoiets als: "Ikzelf toch stel Mijn Koning over Sion, Mijn heilige berg." Het staat er tamelijk plechtig, als een vorm van inwijden. Dat is natuurlijk ook een 'stellen', maar dan een plechtig stellen. Dit woord heeft zelfs met een drankoffer te maken. Zoals een drankoffer gesteld of geplengd wordt, zo heeft God Zijn Koning over Sion gesteld.
Ik zeg het ook nu heel kort — we hebben het er al vaker over gehad en we zullen het ongetwijfeld nog wel vaker over hebben — maar die offers in de Schrift spreken niet van Zijn kruisiging, maar spreken altijd over Zijn opstanding, namelijk over de Opgewekte. En als hier dan staat: "Ikzelf toch wijd Mijn Koning over Sion, Mijn heilige berg", dan gaat het over de opgewekte Christus die gesteld is als Koning. Nou, dat is Hij in wezen al, maar totdat Hij dat opeist, is Hij verborgen aan Gods rechterhand. Maar dan zal Hij inderdaad die positie innemen. Ikzelf toch wijd Mijn Koning, Ikzelf toch heb Mijn Koning gesteld over Sion, Mijn heilige berg.
Toen ik dit woord opzocht, kwam ik in de geschiedenis van Jakob in Bethel terecht. Jakob legde zijn hoofd te rusten op een steen, en wat deed hij daarna met die steen? Hij zette hem recht overeind, hij goot daar een drankoffer overheen en hij zalfde hem met olie. Nou, als we een beetje gevoel voor symboliek hebben en een beetje bekend zijn met de Bijbelse beeldspraak, dan komen we nogal wat stenen en rotsen tegen. Die rots, die steen — of die nou groot of klein is — spreekt altijd van Christus. Trouwens, hier in de Psalm gaat het ook over een berg; dat is in feite een hele grote steen. En dat is het Koninkrijk van de Messias waar het hier over gaat: Sion, Mijn heilige berg.
Of het nu het steentje is, het vijfde steentje van David, of de steen waarop Jakob zijn hoofd te rusten legde, dat spreekt allemaal van de Rots. Waar Israël overigens over gestruikeld is, die Rots. Maar dan in de toekomst — want daar spreekt die geschiedenis in Bethel natuurlijk van — dan zal Jakob zijn hoofd op de Steen ter ruste leggen. En die Steen heeft alles met de opgewekte Christus te maken. Welnu, in dat vers uit de geschiedenis van Jakob vind je dus ook dat woord van dat drankoffer, van de plechtige stelling. Ikzelf toch wijd Mijn Koning over Sion, Mijn heilige berg.
Het Besluit van Yahweh: de Opstanding en Aanstelling van de Zoon ↑ hoofdstukken
Ik verhaal van het besluit van JAHWEH. Kijk, tot nu toe is JAHWEH aan het woord geweest. Hij sprak en zei: "Ikzelf toch wijd Mijn koning over Sion, Mijn heilige berg." Maar dan staat er: "Ik verhaal van het besluit van JAHWEH." Op dat moment is het niet meer JAHWEH die spreekt, maar de Zoon. Hij zegt tot mij: "Mijn Zoon ben jij." Het is nu de Messias die spreekt, de door God aangestelde koning.
Het is een besluit van JAHWEH, een statuut of een bepaling, zoals de interlineair zegt. Iets wordt bepaald en vastgesteld; het is niet zomaar een verhaaltje. Dit is een officiële vaststelling, een statuut. Zo heeft God dat bepaald. De getuigende Zoon zegt dus: "Ik verhaal van het besluit van JAHWEH: Hij zegt tot Mij: Mijn Zoon ben jij." Het gaat hier over de zoonstelling. Hij is aangesteld tot Zoon, en daarmee als Lotbezitter. De meeste vertalingen zeggen "erfgenaam", maar heel deze schepping valt Hem toe. Dat heeft God in Zijn hand gegeven als Zijn bezit. Hij zal regeren over heel deze schepping.
"Hij zegt tot Mij: Mijn Zoon ben jij; Ik heb jou vandaag verwekt." Dit is een gedeelte dat nogal eens aangehaald wordt in het Nieuwe Testament. God spreekt tot de Messias: "Mijn Zoon ben jij." Natuurlijk is Hij dat al vanwege Zijn geboorte; dat werd al door de engel aangekondigd aan Maria. De Heilige Geest zou over haar komen en haar overschaduwen, en dat heilige dat in haar zou groeien, zou Zoon van God genoemd worden. Dat is wat er bij de geboorte werd gezegd. Maar deze specifieke woorden, "Ik heb jou vandaag verwekt", werden niet gesproken op de dag van Zijn geboorte, maar op de dag van Zijn opstanding. Vanaf Zijn geboorte was aangekondigd dat Hij de Zoon is, maar dat "vandaag verwekt" spreekt van de opgewekte Christus.
Dat heb ik niet zelf verzonnen; daarvoor gaan we naar Handelingen 13, naar een toespraak van Paulus. Ik val daar middenin de geschiedenis: wanneer zij alle dingen tot een einde brengen die over Hem geschreven zijn. Ik wees daar net al op: God heeft het zo bestemd en zij hebben het uitgevoerd. Zij haalden Hem van het hout af en plaatsten Hem in een graf. Dit gaat natuurlijk over de Heer Jezus Christus die gekruisigd werd en stierf. Maar — en dat is het refrein in Handelingen — God wekt Hem op uit de doden. De mens kruisigde Hem en plaatste Hem in een graf, maar God wekt Hem op. Paulus evangeliseert daar de belofte die aan de vaderen gedaan was: dat God deze volledig vervuld heeft aan de kinderen door Jezus te doen opstaan. God heeft Hem opgewekt, zoals het ook in de tweede psalm geschreven is: "Mijn Zoon ben jij; Ik heb jou vandaag verwekt." Op de dag van de opstanding heeft God dus tot Hem gesproken. Dat verwekken is een opgewekt worden, een verwekt worden uit de doden. Dankzij Paulus weten we nu dat de tweede psalm over de opgewekte Christus gaat. Dankjewel Paulus.
Verderop in vers 8 staat wat ik zojuist al even aanhaalde: "Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit, en de einden van de aarde tot jouw grondbezit." Dit is wat er in de toekomst zal gebeuren. Hij is opgestaan, maar Hij zal nogmaals opstaan om die positie in te nemen en Zich te zetten op de troon van Zijn vader David, hier op aarde in Jeruzalem, op Sion de heilige berg. Nu is Hij gezeten op een troon die de troon van de genade wordt genoemd, aan Gods rechterhand in de hemel. Maar dan zal Hij zitten als de Messias op de troon van Zijn vader David. "Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit en de einden van de aarde tot jouw grondbezit."
Nu is Hem weliswaar alle macht gegeven in de hemelen en op aarde, zoals we lezen in Matthäus 28 en Hebreeën 2. Er staat in Hebreeën dat alle dingen Hem onderworpen zijn en dat er niets is uitgezonderd dat Hem niet onderworpen is. Maar we zien dat nu nog niet, want Hij neemt die positie nog niet in. Hij heeft nog niet gevraagd. Dat moment van "Vraag van Mij" wacht nog. Wat we wel zien, is Jezus, met eer en heerlijkheid gekroond. Met geestelijke ogen zien we Hem aan Gods rechterhand. Alle eer en heerlijkheid heeft Hij ontvangen; God heeft Hem opgewekt en gezegd: "Mijn Zoon ben jij." Hem is die macht gegeven, maar Hij eist die nog niet op.
Dit doet denken aan Psalm 110, waar JAHWEH zegt tot mijn Heer: "Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik jouw vijanden stel tot een voetenbank voor jouw voeten." Dan zullen al de vijanden onder Zijn voeten gesteld worden. Als ik dit lees, schiet me van alles te binnen. Ik denk dat we echt een keer die Psalm 110 moeten bespreken. Ik zeg het vaker: ik heb een lijstje met dingen die ik echt nog wil bespreken, en er staat meestal zoveel op dat je niet aan alles toekomt. Maar er zijn schitterende geschiedenissen over, ook over de discussie van de Heere Jezus met de schriftgeleerden over de vraag hoe David Hem zijn "Heer" kan noemen.
In Psalm 110 wordt gesproken over de vijanden die gesteld worden tot een voetenbank voor Zijn voeten. Wie zijn die voeten? Volgens Paulus in Efesiërs 1 heeft God alles aan Hem onderworpen: aan het Hoofd, Christus, en aan de Ecclesia, die Zijn lichaam is. Alles wordt onder Christus en de Ecclesia gesteld. Wat Paulus in Efesiërs zegt, vinden we dus in Psalm 110 al terug. Verborgen weliswaar, maar daarom moeten we dat ook onderzoeken. Dat doen we dan ook geregeld. "Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot jouw lot-bezit of jouw erfdeel, en de einden van de aarde tot jouw grondbezit."
De Ijzeren Knots: de Ecclesia als Mannelijke Zoon en het Gebroken Wereldrijk ↑ hoofdstukken
Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots; jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat. Dat staat in zo’n prachtig parallellisme natuurlijk. Ik weet zeker dat er hier een aantal zijn die zeggen: "Hé, dat klinkt bekend. Dat ken ik niet alleen uit Psalm 2." Toch? Ook dit wordt meerdere keren in het Nieuwe Testament aangehaald. Ik heb er drie schriftplaatsen uit de Openbaring bijgezet: Openbaring 2, Openbaring 12 en Openbaring 19.
Die uit Openbaring 12 wil ik even speciaal voor het voetlicht brengen. Dat moet ik wel snel doen. Ik heb dat gedeelte in Openbaring 12 wel eens vaker besproken en het is nogal een symbolisch gedeelte. Laat ik het gewoon lezen: er werd een groot teken in de hemel gezien. Een vrouw die omhuld is met de zon, de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd. Jakob wist heel goed waar die zon, maan en sterren van spraken toen Jozef zijn droom had; hij wist toen dat dat sprak van het huis van Jakob. Dat doet een vrouw wel vaker in de Bijbel, heel vaak zelfs: de vrouw is een beeld van het huis van Jakob, van Israël. En als we dan ook nog zien dat het over twaalf sterren gaat, dan worden we ook bepaald bij de twaalf stammen van Israël.
Ik ga er wat kort doorheen, want ik zei al dat ik het wel eens uitgebreid behandeld heb en ik wil vooral bij die aanhaling uit Psalm 2 terechtkomen. We hebben dus dat grote teken in de hemel gezien: een vrouw die omhuld is met de zon, de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd. Zij is zwanger en zij schreeuwt in haar barensweeën; zij wordt gekweld om voort te brengen. Dan sla ik een paar verzen over, want er komt nog een beeld van een draak, maar die draak zetten we even aan de kant. Daar willen we het nu niet over hebben. Dat is trouwens de draak die zich bemoeit met het verzamelen van de natiën natuurlijk.
Maar die vrouw is in barensnood en zij bracht een mannelijke zoon voort, die alle natiën zal hoeden met een ijzeren knots. Dat is wat er in Psalm 2 staat, dat lazen we zojuist. Dus die mannelijke zoon, dat is de Messias die alle natiën zal hoeden met een ijzeren knots. Maar van die mannelijke zoon wordt gezegd: "En haar kind – die mannelijke zoon dus – wordt weggerukt naar God en Zijn troon." Nu is de Heer Jezus Christus destijds niet "weggerukt" naar God in de hemel. Hij verdween heel rustig vanaf de Olijfberg. "Varen ten hemel" lezen we in Handelingen. De mannen staan daar te kijken, zoals dat wordt beschreven, en zij zien Hem zo heel rustig verdwijnen tot op een gegeven moment een wolk Hem onttrekt aan het zicht.
Maar deze mannelijke zoon heeft blijkbaar alles met die Messias te maken, en die wordt weggerukt naar God en Zijn troon. Ik zei zojuist al dat Christus en de Ecclesia – de gemeente, Zijn lichaam – één zijn. Hier is de mannelijke zoon dus de Ecclesia, want daarvan lezen we dat hij weggerukt wordt naar God en Zijn troon. Zij zullen dus samen met Christus, als Hoofd en lichaam, alle natiën hoeden met een ijzeren roede. Want vanaf het moment dat wij zullen worden weggerukt naar God en Zijn troon, "al zo zullen wij altijd samen met de Heer wezen", zegt 1 Thessalonicenzen 4. Wij zullen dus betrokken worden in dat hele gebeuren dat we in Psalm 2 beschreven vinden. Wij zijn onderdeel van die Christus, van die Mashiach; wij zijn Zijn lichaam. Dus waar Hij zal zijn, zullen wij zijn, en wat Hij doet, daar zullen wij in betrokken worden.
Zij bracht een mannelijke zoon voort die alle natiën zal hoeden met een ijzeren knots en haar kind wordt weggerukt naar God en Zijn troon. De vrouw vluchtte naar de woestijn waar zij een plaats had die door God gereedgemaakt is. Zij krijgt dus een plek in de woestijn, buiten het land. Zodat zij haar daar – in veel vertalingen wordt dat "zij" meervoud weggemoffeld, maar het staat er echt – twaalfhonderdzestig dagen zullen voeden. Ik liet dat net al even zien in het schema van de dagen van de grote verdrukking. Er is maar één entiteit of gezelschap dat in aanmerking komt voor het "zij" in dit vers en dat is die Ecclesia. Blijkbaar heeft de Ecclesia dus ook een rol in het voeden, op wat voor manier dan ook, van dat gelovige overblijfsel van Israël daar in de woestijn buiten het land.
Nou, dat was heel kort Openbaring 12. Maar als er dus staat: "Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots", dan gaat het over de Messias. Maar ja, wij maken deel uit van die Messias. Wij zijn Zijn lichaam, dus wij zullen daarin betrokken zijn. En als Hij deze schepping gaat onderwerpen, onderschikken, maar ook verzoenen enzovoort, dan delen wij in die positie als Hoofd en lichaam. Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots; jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat. Dat is hetzelfde als het vermorzelen met een ijzeren knots, zoals dat beeld in Daniël 2 vermorzeld werd door die steen.
Daniël 2 kennen jullie allemaal wel van de zondagsschool of de kinderbijbel. In Daniël 2 had Nebukadnezar een droom van een beeld: een gouden hoofd, een zilveren borst, koperen lendenen, ijzeren benen en voeten van ijzer en leem. Daniël gaat aan Nebukadnezar uitleggen wat die droom betekent. Hij zegt: "Dat gouden hoofd ben jij, en na jou zal een koninkrijk komen dat zwakker is" – dat is het zilver. Zo gaat hij door tot en met een laatste wereldrijk. In dat beeld worden al die koninkrijken vertegenwoordigd, maar dat laatste wereldrijk – dat is het vierde koninkrijk – zal vermorzeld worden door de "vijfde steen". Zoals David ook vijf steentjes pakte om die reus te vermorzelen. Dat was dan geen beeld, maar gewoon een reus.
Maar er wordt gewoon uitgelegd in Daniël wat dit betekent. Dat laatste koninkrijk zal het Koninkrijk van de Messias zijn, en dat zal geen einde hebben, staat er ook bij. Die steen rolde van een berg af zonder mensenhanden; er komt geen mensenhand aan te pas. Die rolde van die berg af, werd groot en sloeg het beeld aan de voeten zodat heel het beeld verbrijzeld werd. En dan staat erbij: "Een steen vulde de gehele aarde." Nou, zie daar een symbolische weergave van het Koninkrijk van de Messias dat in de toekomst gevestigd zal worden over deze aarde. Dat steentje komt van een hoge plaats om Zijn koninkrijk te vestigen. Hij zal het laatste wereldrijk, dat alle kenmerken heeft van die eerdere wereldrijken, verbrijzelen als een pottenbakkersvat. Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots; jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat. En dat verbrijzelen wordt ook genoemd in Daniël; dat dat beeld verbrijzeld werd, als stof werd en werd weggevoerd door de wind.
Nou, nu komen de adviezen aan de Verenigde Naties.
Kus de Zoon: een Plechtige Vermaning en de Ware Rots als Toevlucht ↑ hoofdstukken
En nu koningen, weest verstandig. Wordt vermaand, rechters van de aarde. Ik hoef er eigenlijk niet meer bij te zeggen dat dit parallelismen zijn; ze horen bij elkaar: laat je vermanen, gebruik je verstand. Nu, koningen van de aarde, wees verstandig; wordt vermaand, rechters van de aarde. Dient JAHWEH met vrees en jubelt uitbundig met siddering. Dat is een oproep tot het zich onderwerpen aan de Koning die JAHWEH Zich gesteld heeft. "Ikzelf toch wijdt Mijn Koning over Sion, Mijn heilige berg." En die laatste strijd, dat Harmageddon... dat is ook geen langdurige slag. Op de plaats waar we dat beschreven vinden, voor zover er van een echte beschrijving sprake is, is het gewoon: bam! Het is een klap en het is afgelopen. De natiën verzamelen zich, ze stellen zich op met heel veel vertoon en gedoe — het woeden van de natiën — maar het is in één keer voorbij. Daarom zegt de Heer ook: dient JAHWEH met vrees, jubelt uitbundig met siddering.
Kust de Zoon, opdat Hij niet zal toornen. Die Zoon heeft God aangesteld tot Zijn Koning en Messias. Kust de Zoon, dat is een uitdrukking van gemeenschap en ook van liefde, zoals dat ook in het woord verzoenen terugkomt: zoenen, verzoenen. Paulus zegt: "Wij smeken ten behoeve van Christus: wordt verzoend met God." Zoiets is het dus. Kust de Zoon; leef in gemeenschap met die Zoon, heb Hem lief. Kust de Zoon opdat Hij niet zal toornen en jullie onderweg vergaan, want Zijn toorn zal spoedig verteren — of doen verteren. Deze periode, die ik ook in dat schemaatje liet zien, de periode van de bazuinen en de schalen, die wordt in de Schrift de dag van Hun toorn genoemd. In Openbaring 6 vers 17 is dat. Kust de Zoon opdat Hij niet zal toornen en jullie onderweg vergaan, want Zijn toorn zal spoedig verteren. God zal met harde hand orde op zaken stellen.
Maar dan de afsluiting: gelukkig zijn allen die toevlucht nemen bij Hem. Dat is natuurlijk een algemene waarheid. Dat is nu zo, maar dat was ook zo in de tijd van de psalm, de tijd van David. "O JAHWEH, mijn Steenrots en mijn Vesting en mijn Verlosser, mijn God, mijn Rots bij wie ik toevlucht neem." David deed dat ook nog eens heel letterlijk in een rots, zoals in de spelonk van Adullam. Dat is natuurlijk ook een prachtig beeld van Christus, waarin hij schuilde. En het volk dat hij daar om zich heen verzamelde, is een uitbeelding van Zijn lichaam, van de Ecclesia. Wij mogen nu ook al schuilen in die Rots; wij horen al bij die David, bij de Zoon van David. "O JAHWEH, mijn Steenrots en mijn Vesting en mijn Verlosser." Dit was trouwens toen hij vluchtte voor het aangezicht van Saul — daar hadden we het onlangs ook over. "O JAHWEH, mijn Steenrots en mijn Vesting en mijn Verlosser. Mijn God, mijn Rots bij wie ik toevlucht neem. Mijn Schild en de Hoorn van mijn redding. Mijn Burcht" — ook zo'n krachtig woord.
Maar de wind zal hen allemaal wegvoeren. In Jesaja 57 zien we dat, net als in dat beeld van Nebukadnezar: al die koninkrijken zullen als door een wind worden weggevoerd. Die Verenigde Naties die zich verzamelden tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde: de wind zal hen allemaal wegvoeren, een zucht zal hen wegnemen. Dat is Gods antwoord erop: een zucht. Zo stel ik me dat ook voor: het is afgelopen. Maar wie tot Mij de toevlucht neemt, zal de aarde erfelijk bezitten en Mijn heilige berg in bezit nemen. Zie je, dan gaat het ook weer over Sion, die heilige berg. Ja, we hebben hier geen muziek, anders zouden we kunnen zingen: "Vanaf de troon vestigt de Zoon Zijn heerschappij." Dat gaat vanaf die troon in Sion, Jeruzalem, de heilige berg, gebeuren en dat duurt niet lang meer. En dat is waar Psalm 2 over gaat. Nou, daar wilde ik het bij laten, want het is tijd, lijkt me zo.