In het begin van Handelingen 1 vragen de discipelen aan Jezus: “herstelt U in deze tijd het Koninkrijk voor Israël?” De Heer geeft als antwoord dat het op dat moment niet aan hen was de tijden en gelegenheden te weten. Zij zouden eerst gaan getuigen aan Israël.
Gedurende het boek Handelingen verdwijnen de Twaalf en Israël steeds meer naar de achtergrond en komt Paulus, de apostel van de natiën, steeds meer op de voorgrond. Israël zou niet geloven en zou ook de opgewekte Christus verwerpen. Het Koninkrijk zou niet worden geopenbaard en de redding werd naar de natiën gezonden. Het zal pas in de toekomst zijn dat het Koninkrijk hersteld zal worden voor Israël.
Hoewel de Heer die vraag in Handelingen 1 niet letterlijk beantwoord, vinden we ook in dat hoofdstuk al een verborgen aanwijzing. Na de hemelvaart van Jezus vanaf de Olijfberg keren de discipelen terug naar Jeruzalem, een sabbatsreis daarvandaan. Een sabbatsreis bedraagt een afstand van 2000 ellen. Een verborgen verwijzing naar de tijd die zou verstrijken vanaf de hemelvaart tot de vestiging van de troon van de Messias in ‘de stad van de grote Koning’.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“De afstand tussen de Olijfberg en Jeruzalem is dus 2000 ellen, en dat is natuurlijk een symbolische uitdrukking van de periode die er zou liggen tussen de hemelvaart en de openbaring van het Koninkrijk van de Messias.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie en Persoonlijke Achtergrond
- Handelingen 1: het Herstel van het Koninkrijk voor Israël
- De Typologie van de Olijfberg
- De Sabbatsreis: een Profetische Afstand van 2000 Ellen
- Petrus en Hosea: Twee Dagen van Duizend Jaar
- Jozua 3: 2000 Ellen tot de Ark van het Verbond
- Numeri 35: 2000 Ellen Weidegrond voor de Levieten
- Conclusie: de Tijd van Herstel Is Aanstaande
Introductie en Persoonlijke Achtergrond ↑ hoofdstukken
Een hele goede morgen allemaal. Ik hoop dat het niet een te grote schrik voor jullie is dat André hier deze ochtend niet is. De meeste mensen zullen André hier ook niet verwacht hebben, want hij had aangekondigd dat hij er deze zondag niet zou zijn. Over het weer gesproken: ik kreeg een berichtje van hem en een fotootje, en dat zag er wat beter uit dan hier, want André is in Bilbao. Balboa wilde ik zeggen, maar dat is weer wat anders; we hadden het vorige week over oude films en toen kwam Rocky Balboa voorbij. Voor de mensen die die film niet kennen: dat is een soort Simpson. Ik ga op deze lijn blijven.
Ja, ik kan me zo voorstellen dat de meeste mensen hier ken ik wel, maar ik ben tamelijk goed opgevoed, dus ik ga me toch even voorstellen. Ik ben Gerard Oudijn. Ik woon in Hendrik-Ido-Ambacht met mijn twee kinderen; ik heb een zoon van vijftien en een dochter van twaalf. Ze zijn er allebei niet bij, want we zijn gisteravond met ze naar de voetbalwedstrijd van Sparta geweest. Dus dat werd wat laat, en ik heb ze lekker laten liggen. Ik woon dus in Hendrik-Ido-Ambacht, dat ligt ergens tussen Dordrecht en Rotterdam. Ik heb deze reis gemaakt voor deze morgen en er zijn vast mensen die zeggen: "Nou, peanut." Maar ja, ik sta hier dus in de plaats van André. André heeft mij wel eens vaker gevraagd of ik hem wilde vervangen. Hij maakt volgens mij elk jaar zo'n reisje, en dat lukt niet altijd omdat ik ook een agenda heb. Maar de laatste keer dat ik hem verving was op Urk — moet ik dan zeggen: "op Urk". Nou, dat staat dus niet op de kaart, dus dat is echt een stuk verder. Ook voor mij viel dit reisje dus wel mee deze ochtend.
En over Urk gesproken: de allereerste keer dat ik Bijbelstudie gaf — dat heb ik van de week eens even opgezocht — was op 15 maart 2014. De aanleiding daarvoor was dat ik wel eens op Urk kwam bij studies van André. Ik kende daardoor ook wat Urkers en iemand opperde daar: "Joh, we moeten eens een studiedag organiseren met André en Gerard als sprekers," toen in 2014. Dus dat is, op een paar dagen na, negen jaar geleden. Nou, ik wuifde dat een beetje weg en ik nam het niet heel serieus, maar André belde of appte mij in de week daarna: "Ik vind dat best wel een goed idee, dus wat dacht je ervan?" En ja, dat hebben we toen gedaan.
We hebben een onderwerp geprikt, een schitterend onderwerp over de ene God, en dat verdeeld in twee subonderwerpen. Toen hebben we daar een studiedag gegeven op die camping. Nou, er zijn wat foto's van. Hier zie je André in actie; ik weet niet of hij daar aan het zingen is of aan het spreken, dat weet ik niet meer. Het is al een tijdje geleden. Maar dit ben ik en dit zijn wij samen, ik denk in de vragenronde die we volgens mij ook hadden ingesteld. Als je nou op Facebook zit — er zijn goede redenen om dat niet te doen, maar er zijn wellicht ook goede redenen om dat wel te doen — ik heb deze fotootjes van de Facebook-pagina van Goed Bericht. Dat is wel leuk; ik heb gelijk even door al die oude foto's zitten bladeren van conferenties en dergelijke, en daar kwam ik deze fotootjes dus ook tegen van 15 maart 2014, inmiddels alweer negen jaar geleden.
Dat was voor mij ook de aanzet om wat vaker Bijbelstudie te geven. Ik doe dat op dit moment in een plaatsje vlak bij mijn woonplaats, Alblasserdam, en ik spreek af en toe ook in Den Haag, waar André ook wel eens komt. Nou, dat houd ik ook allemaal bij op een websiteje. Het is bijzonder makkelijk om een website te hebben; je kunt er je agenda op zetten en je studies publiceren. Af en toe schrijf ik ook nog wel eens iets. Ik ben nu bezig met de geschiedenis van Simpson. Ja, die noemde ik net al, en dat is niet voor niets, want dat vind ik een schitterende figuur. Maar tot zover wilde ik het maar bij mezelf houden.
Handelingen 1: het Herstel van het Koninkrijk voor Israël ↑ hoofdstukken
Laten we naar het onderwerp gaan, want ik neem aan dat u bent gekomen om het Woord te openen en dat gaan we dan ook doen. Ik wil het deze ochtend hebben over een sabbatsreis. Dat woord 'sabbatsreis' komen we maar één keer tegen in de Schrift, en dat is in Handelingen 1. Ik wil daar met jullie naartoe gaan. We vinden dat woord pas in vers 12 en ik ga echt niet al die voorgaande verzen doornemen; dat voert wel te ver. We hebben aan de verzen die ik wél door wil nemen al onze handen vol.
Ik pak de draad op in vers 6. Ik veronderstel altijd een zekere mate van kennis van het gedeelte waar je middenin valt, hoewel dat soms lastig is bij een studie of lezing. Dit is het boek Handelingen en dat is eigenlijk een rechtstreeks vervolg op het Evangelie van Lukas, want Lukas heeft het boek Handelingen ook geschreven. Het boek Lukas beschrijft, net als de andere evangeliën, het leven van de Heer Jezus: de wonderen, de tekenen die Hij deed, de discussies die Hij voerde met de farizeeën en de schriftgeleerden, maar ook het lijden en het sterven van de Heer. Het boek Lukas eindigt met Zijn hemelvaart en Zijn verschijning aan de discipelen. Dat is waar het boek Handelingen verdergaat. Het vangt aan met de opgewekte Christus die verschijnt aan Zijn discipelen, die inmiddels ook apostelen worden genoemd.
Zij komen daar dan bij elkaar met Hem en dan lezen we in vers 6: "Zij dan die samenkomen, vroegen Hem en zij zeggen: Heer, herstel jij in deze tijd het Koninkrijk voor Israël?" Kijk, die discipelen wisten dat Hij de Messias is. Hij gaat Zijn Koninkrijk openbaren; de troon van David, die vervallen hut van David, zou hersteld worden. De vraag die zij stellen is niet óf Hij het herstelt — het Grieks kent overigens die beleefdheidsvorm 'u' niet, dus ik heb het gewoon als 'jij' overgenomen uit een geschriftenvertaling — zij wisten dat Hij dat ging doen. De vraag is: "Herstel jij in deze tijd het Koninkrijk? Gaat dat nu gebeuren?"
De Heer had tegen hen gezegd in de voorgaande verzen: "Jullie gaan naar Jeruzalem en verlaat Jeruzalem niet, maar wacht daar op de belofte." Hij noemt wat die belofte is: de Geest. De Geest zou over hen komen, en dat lezen we natuurlijk ook in Handelingen 2, wat zich afspeelt op de pinksterdag. Jeruzalem is de stad van de Grote Koning, zo wordt het genoemd in Mattheüs 5 vers 35. Daar zouden zij wachten op de belofte. "Ga naar Jeruzalem, wacht daar op de vervulling van de belofte, de Heilige Geest zal over jullie komen." Dus zij hadden een verwachting dat het Koninkrijk hersteld, geopenbaard of gevestigd zou worden. En de Heer zegt tegen hen: "Ga naar Jeruzalem," want daar zou het allemaal gaan gebeuren.
Maar die discipelen hadden al meer meegemaakt met de Heer. Zij hadden al vaker ervaren dat wat zij verwachtten niet helemaal liep zoals zij dachten. Vandaar dat zij vragen: "Heer, herstelt u in deze tijd het Koninkrijk voor Israël?" Dat Hij het ging doen, daar waren ze van overtuigd. Alleen: wanneer gaat dat nu gebeuren? Wat de Heer vervolgens doet, is dat Hij geen 'ja' en geen 'nee' zegt. Hij geeft een nogal ontwijkend antwoord. Maar het is dé vraag die in het boek Handelingen wordt beantwoord: de vraag of het Koninkrijk in die tijd hersteld zou worden.
Als je het boek Handelingen kent, dan weet je waar ik het over heb. In het begin is deze vraag actueel, dan vragen de discipelen zich dit af. Helemaal aan het einde van Handelingen — ik zal dat straks ook nog wel laten zien — zegt Paulus tegen de Joodse leidslieden: "Het zij jullie dan bekend dat de redding naar de natiën werd gezonden." Israël zou niet horen; volgens mij haalt Paulus in Handelingen 28 die profetie van Jesaja aan, dat een diepe slaap over hen zou komen en hun ogen gesloten zouden worden. Israël zou terzijde worden gesteld en de redding ging naar de natiën. Niet door en via Israël, maar vanwege de val van Israël. Dat is eigenlijk een samenvatting van het boek Handelingen.
Maar de Heer krijgt op dit moment, vlak voor Zijn hemelvaart, de vraag van de discipelen of Hij in deze tijd het Koninkrijk zou herstellen. De Heer geeft dan een ontwijkend antwoord: "Het is niet aan jullie de tijden of gelegenheden te weten die de Vader in Zijn eigen macht gesteld heeft. Maar jullie zullen kracht ontvangen wanneer de Heilige Geest op jullie komt en jullie zullen Mijn getuigen zijn in Jeruzalem en in geheel Judea en Samaria en tot het uiterste van het land." Oftewel, de Heer zegt niet in welke tijd Hij het Koninkrijk gaat herstellen. Hij zegt: "Die tijden en gelegenheden, dat is in ieder geval nu niet aan jullie. Maar wat jullie gaan doen, is getuigen van Mij. En dat doen jullie in Jeruzalem, in Judea, in Samaria en tot het uiterste van het land." In heel het land zouden zij getuigen van de opgewekte Messias, van de opgewekte Christus.
Dan komt het: terwijl Hij dit zegt en terwijl zij kijken, werd Hij omhooggeheven en een wolk vatte Hem op, weg van hun ogen. Dit noemen wij de hemelvaart. Die feestdagen komen er weer aan dit voorjaar. Die hemelvaart geschiedt vanaf de Olijfberg. Dat staat niet hier, maar dat vind je in vers 12, dus ik loop een beetje op de muziek vooruit. Ik zal dat vers straks ook nog lezen, dus we komen daar vanzelf, maar ik zeg het nu vast op voorhand. Over de Olijfberg wil ik straks ook nog meer vertellen, maar eerst nog even dit.
Laten we eerst even verder lezen. Zij kijken aandachtig naar de hemel terwijl Hij gaat, en zie, twee mannen in witte kleren stonden bij hen. Het zou interessant zijn om meer over die mannen in witte kleren te vertellen, maar vanwege de tijd die ik mezelf heb toebedeeld deze ochtend moet ik wat dingen laten liggen. Maar zij staan daar dus, die discipelen. Ze zien dat de Heer omhoog wordt geheven en zij staan daar naar te kijken. Dat gebeurt voor hun ogen. Zij kijken aandachtig naar de hemel terwijl Hij gaat en die twee mannen zeggen: "Galilese mannen, waarom staan jullie daar en kijken jullie op naar de hemel? Deze Jezus, die van jullie opgenomen wordt in de hemel, zal zo komen zoals jullie Hem naar de hemel zien gaan."
Ik weet niet of jullie dit vers wel eens aandachtig gelezen hebben. Ik dacht altijd dat ik het aandachtig gelezen had, maar toen ik het onlangs las, dacht ik: dat staat er wel heel expliciet. "Deze Jezus die van jullie opgenomen wordt, zal zo komen." Hij zal komen op de wijze waarop jullie Hem hebben zien gaan tot in de hemel. Zij zien Jezus naar de hemel gaan, Zijn hemelvaart. En dan zeggen die twee mannen in witte kleren — boodschappers, een soort engelen voor mijn part: "Deze Jezus die van jullie opgenomen wordt, wat jullie nu zien gebeuren, die zal precies zo terugkomen zoals jullie Hem naar de hemel zien gaan." Zo specifiek als het er staat, zou je bijna zeggen dat het een film is die wordt teruggedraaid. Zoals Hij gaat, zo komt Hij ook weer terug. Wij weten dat Hij ten hemel gevaren is, zoals dat geloof ik heet.
Hij voer ten hemel vanaf de Olijfberg. In Zacharia 14 wordt voorzegd en geprofeteerd – en hier gaat het over wat wij Zijn wederkomst noemen, het moment waarover gesproken wordt – dat Zijn voeten in die dag zullen staan op de Olijfberg, die voor het aangezicht van Jeruzalem ligt, aan de oostzijde.
Aan de oostzijde van de stad ligt dus die Olijfberg. De foto op de titelpagina van deze studie is natuurlijk ook genomen vanaf de Olijfberg. Zijn voeten stonden daar toen Hij ten hemel voer, en in de toekomst, de nabije toekomst mag ik wel zeggen, zullen Zijn voeten daar weer staan. Dan zal als het ware wat toen gebeurd is, in omgekeerde volgorde plaatsvinden. Precies zo staat het in Handelingen 1.
Als ik dat schematisch weergeef, dan is dit de Olijfberg natuurlijk, die hobbel. Het is niet zo'n hoge berg, maar dit is de Olijfberg. Zowel Zijn hemelvaart als Zijn wederkomst vinden plaats op die berg. Kom straks nou niet naar me toe met de vraag: "Geloof jij dat Hij ten hemel voer aan de ene kant van de berg en terugkomt aan de andere kant?" Want dat is niet de bedoeling van deze weergave. Maar ja, als je die pijlen over elkaar zet, dan wordt het zo rommelig.
De Olijfberg is de plaats waar Zijn hemelvaart plaatsvond en daar zullen in de toekomst Zijn voeten weer staan. Daar vindt Zijn wederkomst, Zijn tweede komst, Zijn terugkomst, Zijn parousia plaats. De Olijfberg speelt een grote rol in deze geschiedenis en in het onderwerp dat ik bespreek.
De Typologie van de Olijfberg ↑ hoofdstukken
De Olijfberg. Ik ben de laatste tijd nogal vaak tegen die Olijfberg aangelopen, figuurlijk dan natuurlijk, in de studies die ik geef. Het is een ontzettend karakteristieke en interessante plek als je die nagaat in de Bijbelse geschiedenis. Want het is ook de plaats waar Jezus stierf. Dat is nogal onbekend, want men zegt doorgaans dat dit op de heuvel Golgotha was. Maar Golgotha wordt nergens een heuvel genoemd. Golgotha is de plaats, de Hoofdschedelplaats, en die bevond zich op de Olijfberg. Hoe ik dat weet? Nou, ik ga niet heel die puzzel hier uitleggen, dus dit is dan maar even huiswerk. Maar in Mattheüs 27 staat die geschiedenis die jullie denk ik wel kennen van de zondagsschool of uit de kinderbijbel. Toen de Heer gekruisigd werd, stond daar een hoofdman. En de Heer gaf de geest, dat hoorde en zag hij. Hij zag de Heer sterven, maar hij zag nog meer. Hij zag de aarde beven, maar hij zag ook dat het voorhangsel van de tempel scheurde, van boven naar beneden. En dat is maar vanaf één plek te zien: ten oosten van de stad. Ten oosten van de stad bevindt zich maar één plek, en dat lazen we net al: dat is de Olijfberg. Er staat ook echt een meervoud, dat hij 'deze dingen' zag, en die dingen — zoals het scheuren van dat gordijn — worden daar benoemd.
Het is de plaats waar Jezus stierf, maar ook waar Hij begraven werd. Want Hij werd volgens Johannes 19 vers 41 begraven op dezelfde plaats als waar Hij gekruisigd werd, op een steenworp afstand. En dus is het ook de plek waar Hij opstond. Al die belangrijke heilsfeiten, als we dat zo noemen, vonden plaats op de Olijfberg. Er was ook nog de plaats Gethsemane aan de voet van de Olijfberg. Die kennen we ook uit het lijdensverhaal van de Heer. Gethsemane betekent trouwens zoiets als olijfpers of oliepers. Dat heeft natuurlijk alles met lijden te maken: het uitpersen van de olijf.
De Olijfberg heet niet voor niets zo; daar bevonden zich, in ieder geval toen, nogal wat olijfbomen. Tegenwoordig ben ik er zelf geweest en ze staan er nog wel, maar niet zo veel meer. Maar de olijfboom waar de olijf aan groeit, de vrucht van de olijfboom, die boom heeft een regenererend vermogen. Hij herstelt zichzelf. Regeneratie, een nieuwe generatie; hij heeft met wedergeboorte en met nieuw leven te maken. Nu hebben wij ook wel wat regenererend vermogen, dat vinden we wel op meer plekken in de schepping. Ik bedoel, als ik hier straks op mijn plaat ga over de snoeren en ik heb een schaafwond, dan gaat mijn lichaam dat ook herstellen. Alleen, wij verliezen dat gevecht nogal snel. Dat duurt een decennium of zeven, acht, heel soms negen of misschien iets meer, maar dan houdt het wel op. Maar die boom schijnt duizenden jaren oud te kunnen worden, omdat hij zichzelf telkens maar weer herstelt. Ik heb dat deze week nog wat zitten googelen, dat is echt bijzonder.
De olijfboom brengt olijven voort, die worden geperst en daar komt olie uit. Olijfolie speelt zo’n grote rol in de Schrift. Koningen en priesters werden daarmee gezalfd. De 'Gezalfde' is gewoon Nederlands voor het Hebreeuwse woord Mashiach of het Griekse woord Christus. En dus heeft het met opstanding te maken. Het is een brandstof om licht te geven en het heeft ook nog eens een geneeskrachtige werking; dat is zelfs in deze dagen nog bekend. Daar spreekt die olijfolie allemaal van: het is een beeld van de geest, van leven. De Olijfberg heeft dus niet voor niets zijn naam; hij wordt getypeerd door de olijf en de olijfboom.
De Olijfberg is ook de plek waar Jezus zich dagelijks terugtrok, als Hij daar in de buurt was tenminste. Niet als Hij in het noorden van het land was, bij het meer van Galilea, maar als Hij in Jeruzalem was. Hij overnachtte nooit in Jeruzalem, maar Hij trok zich 'uit gewoonte', zo staat er, terug. Dus de Koning, de beloofde Koning, de Messias, die is in die stad, de stad van de grote Koning, maar wat doet Hij? Hij trekt zich terug. Alleen dat is al een schitterend plaatje van onze huidige tijd, waarin de Koning inderdaad is gekomen, de Gezalfde, de Mashiach, maar waarin Hij zich niet in Jeruzalem bevindt, maar aan Gods rechterhand in de hemel. En dat deed Hij ook nog eens 's nachts, en ook de nacht is natuurlijk een beeld van onze tijd. Je hoeft de televisie nu maar aan te zetten, toch? We hadden het er vanmorgen nog over. Maar niet alleen vanwege het nieuws; de Heer zegt: 'Ik ben het licht der wereld. Zolang Ik in de wereld ben, is er licht.' Oftewel: zodra Hij uit de wereld vertrokken was, ging het licht uit en was het donker, en dus nacht.
Dat wat de Heer doet — Zich uit gewoonte terugtrekken en Zich 's nachts terugtrekken — is een beeld van onze huidige tijd. Hij was de beloofde Koning, maar Hij verbleef in de nacht niet in de stad, maar op de Olijfberg. Daarmee is die Olijfberg, wat een hoge plaats is, een beeld van een koninkrijk; een hoge plaats. Maar het is ook een beeld van het Koninkrijk in onze tijd. Waar is Hij dan? Is Hij op de troon waar Israël Hem verwacht? Nee, Hij is op een hoge plaats ergens anders, buiten de stad van de grote Koning. Dat Koninkrijk is niet aangebroken, althans het is niet geopenbaard; Hij heeft Zich teruggetrokken. Nou, daar spreekt de Olijfberg dus van. Ik zou met gemak een hele dag over die Olijfberg kunnen spreken, maar daar laat ik het dan even bij.
Kijk, als ik die berg weghaal uit dit schema en ik zet een stippellijn, dan wordt het een soort tijdlijntje. Dat is precies wat die Olijfberg dan ook uitbeeldt. Dit is de tussentijd, de onderbreking. 'Herstel jij in deze tijd het koninkrijk voor Israël?' We weten uit het boek Handelingen dat het niet zo is. Hij voer ten hemel, maar Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. Hij zal Zijn Koninkrijk gaan vestigen vanaf de troon van Zijn vader David. Maar in de tussentijd heeft Hij Zich teruggetrokken, is Hij verborgen aan Gods rechterhand in de hemel. Daar spreekt die Olijfberg allemaal van.
'Toen keerden zij terug naar Jeruzalem, vanaf de berg genaamd de Olijfberg.' Hier staat het dus, dat zij zich op die Olijfberg bevonden. Overigens, hoe langer ik erover praat, hoe meer me te binnen schiet, dus misschien moet ik dat niet doen. Maar de Heer hield Zijn tweede 'bergrede', de rede over de laatste dingen in Mattheüs 24, ook op de Olijfberg. Dat was toen de Heer ging vertellen over die dingen van de toekomst. Nou ja, wat zeiden ze: 'Toen keerden zij terug naar Jeruzalem vanaf de berg genaamd de Olijfberg, die dichtbij Jeruzalem is.'
De Sabbatsreis: een Profetische Afstand van 2000 Ellen ↑ hoofdstukken
Nou, hoe dichtbij was dat dan? Een sabbatsreis daarvandaan. Deze vermelding in Handelingen is de enige keer in heel de Schrift dat de sabbatsreis expliciet wordt genoemd. Ik zeg niet dat het de enige keer is dat ernaar verwezen wordt, maar het is de enige keer dat de term letterlijk valt. Een sabbatsreis is dus de afstand tussen de Olijfberg en Jeruzalem, en die afstand bedraagt 2000 ellen.
Trouwens, ik geef er meteen een waarschuwing bij: dat die afstand exact 2000 ellen is, staat nergens letterlijk in de Bijbel. Ik zei al dat dit de enige plek is waar de term voorkomt, en er staat niet direct achter: 'een sabbatsreis is 2000 ellen'. Toch veronderstelt de Bijbel dat dit bekend is, want Lukas, de schrijver van Handelingen, noemt het hier gewoon als een bekend feit. Hij veronderstelt blijkbaar dat Theophilus, aan wie hij schrijft, hiervan op de hoogte was. En natuurlijk is de Schrift door God geïnspireerd en ook aan ons gegeven, dus het wordt als bekend verondersteld.
Ik heb er wat encyclopedieën op nageslagen en men is het er unaniem over eens — wat tamelijk ongebruikelijk is — dat een sabbatsreis 2000 ellen was. Dat is gewoon wat je vindt in alle naslagwerken. Tegenwoordig is dat met een paar klikken heel makkelijk te vinden; vroeger moest je daar meters boeken voor in de kast hebben staan. Maar ik heb de leukste eruit gepakt: de Oosthoek-encyclopedie. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is een wat oudere bron van het begin van de vorige eeuw. Daar staat dat een sabbatsreis de afstand is die de Jood op de sabbat mag afleggen, namelijk 2000 Joodse ellen of halve meters. Dit was zo bepaald omdat in de woestijn de ark op zulk een afstand genaderd moest worden — daar kom ik zo nog wel op terug. De afstand van de Olijfberg naar Jeruzalem bedroeg evenveel volgens Flavius Jozephus, de bekende geschiedschrijver uit de tijd dat de Heer Jezus hier op aarde was.
Dat is ook wel interessant: hij spreekt over vijf stadiën. Degenen die een beetje bekend zijn met of gevoel hebben voor de Bijbelse symboliek en de getallen, slaan natuurlijk direct aan op dat getal 2000, maar ook op die vijf. Van het getal vijf zeggen we altijd dat het spreekt van genade, of misschien nog beter gezegd: van verborgenheid. De vier spreekt van de zichtbare dingen, de vier hoeken van de aarde, maar voorbij die vier vind je de vijf. Het spreekt van verborgen dingen en dus van genade, want Paulus is degene die de verborgenheden bekendmaakte in die onderbreking die ik net liet zien, in die huishouding van genade. Ik vond dit dus een hele mooie aanwijzing. Wat een stadie of stadium precies is, weet ik ook niet exact, maar het zijn er in ieder geval vijf.
Als men in die tijd verder wilde gaan dan toegestaan, bedacht men verschillende ontduikingen. Je zou maar op sabbat ergens naartoe willen... Men zegt dat 2000 el ongeveer een kilometer was, anderen zeggen dat het ongeveer 900 meter is. Dus als je ergens naartoe wilde op 950 meter afstand, dan moest je iets verzinnen. Nou, daar waren die Joden blijkbaar erg goed in, want zij vonden diverse ontduikingen uit. Maar goed, ik zou talloze van dit soort voorbeelden kunnen laten zien, maar ik heb geen enkel voorbeeld gevonden waarbij men iets anders beweert dan dat een sabbatsreis 2000 ellen zou zijn. Dat is dus een vaststaand punt en de Schrift veronderstelt dat wij dat weten.
Nog even schematisch dan: de Olijfberg was de plek waar de hemelvaart plaatsvond. De reis die de apostelen, de twaalf discipelen, vervolgens aflegden, ging naar Jeruzalem. Ze liepen vanaf de Olijfberg naar Jeruzalem en er wordt bij gezegd dat dit een sabbatsreis daarvandaan was. We weten nu dat dit een afstand is van 2000 ellen. Jeruzalem is de stad van de Grote Koning. Daar zou de Messias het Koninkrijk, de vervallen hut van David en de troon van David, gaan herstellen. Als straks het Koninkrijk gevestigd gaat worden, gebeurt dat vanaf die plek.
De afstand tussen de Olijfberg en Jeruzalem is dus 2000 ellen, en dat is natuurlijk een symbolische uitdrukking van de periode die er zou liggen tussen de hemelvaart en de openbaring van het Koninkrijk van de Messias. Of tussen de hemelvaart en het herstel van de vervallen hut van David. Er zijn nog wel meer termen die daarvoor gebruikt worden, maar zo'n sabbatsreis spreekt dus van die tussenperiode. En voor die periode vinden we zoveel aanwijzingen in de Schrift. Hier is de afstand 2000 ellen, maar die afstand staat voor de tijd die zou verstrijken tussen Zijn hemelvaart en de vestiging van het Koninkrijk: ongeveer 2000 jaar.
We vinden talloze typen in de Schrift, zoals bijvoorbeeld deze 2000 ellen. De vraag van de discipelen in Handelingen 1 werd dan weliswaar niet rechtstreeks door de Heer beantwoord, maar we vinden meteen daarna een verborgen aanwijzing hoe lang het zou duren voordat de Heer het Koninkrijk voor Israël zou herstellen: 2000 jaar dus, ongeveer. Die afstand van 2000 ellen vinden we nog twee keer in de Schrift, maar daarnaast zijn er ook talloze vergelijkbare cryptische aanwijzingen. Ik durf dat zo stellig te zeggen omdat ik weet dat dit vanaf deze plek natuurlijk veel vaker naar voren wordt gebracht.
Alleen al uit het boek Handelingen zou ik er heel wat kunnen halen. Het boek Handelingen sluit bijvoorbeeld af met Paulus die in gevangenschap zit. Dat is een gevangenschap van twee jaar. In die twee jaar kon iedereen tot hem komen en sprak hij over de dingen van het (verborgen) Koninkrijk van God. Of denk aan Paulus die in de synagoge is en daar tegen allerlei weerstand aanloopt. Wat doet hij dan? In Handelingen 19 trekt hij zich terug in de school van ene Tyrannus. Dat is volgens mij ook een periode van twee jaar. Maar het zouden evengoed 2000 dagen geweest kunnen zijn. Enzovoort. Er zijn allerlei van dit soort verwijzingen.
Petrus en Hosea: Twee Dagen van Duizend Jaar ↑ hoofdstukken
Ik moet dan even beginnen met 2 Petrus 3, waar ook zo'n verwijzing wordt gegeven. En ook daar val ik natuurlijk midden in de brief, nou ja, eigenlijk ergens aan het einde zelfs. Maar Petrus zegt: "Dit eerst wetende" – dit moeten jullie weten – "dat er in het laatste van de dagen spotters met spotlust zullen komen die naar hun eigen begeerten gaan en die zeggen: waar is de belofte van zijn aanwezigheid?" Parousia in het Grieks. En dit wordt in de NBG en Statenvertaling gewoon vertaald met komst of toekomst. Waar is de belofte van zijn komst? Populair gezegd: "Ja, waar blijft Hij nou? Er was toch gezegd en jullie zeggen toch dat Hij zou wederkomen? Nou, waar dan? Wanneer dan?"
En Petrus noemt hen spotters met spotlust. Hij zegt in dat verband – ik sla een paar verzen over – "maar laat dit ene niet onopgemerkt zijn door jullie, geliefden." Dus hij legt hier heel veel nadruk op. Dit zegt hij dus met het oog op die parousia, die komst, die wederkomst waarin zijn voeten dus zullen staan op de Olijfberg. Wat Petrus nu gaat zeggen, zegt hij met het oog op die komst, op die wederkomst van de Heer. En hij zegt: "Laat dit ene niet onopgemerkt zijn door jullie, geliefden, dat één dag bij de Heer is als duizend jaar, en duizend jaar als één dag."
Dan wordt dit meestal weggeredeneerd met: "Ja, dat betekent zoiets als dat voor de Heer tijd niet bestaat." Nou, dan heb je wel wat gemist hoor in de Bijbel, als je denkt dat voor de Heer tijd niet bestaat. Want er zijn nogal wat tijdsbepalingen in de Bijbel. Wat zeg ik? Een hele chronologie van Adam tot dagen die nu nog verre toekomst zijn. Maar Petrus zegt hier: let op. En hij haalt Psalm 90 daar ook bij aan, naast nog andere schriftplaatsen. Maar één dag is bij de Heer als duizend jaar en duizend jaar is als één dag. Dus we hebben hier twee keer één dag en twee keer duizend jaar. Dus als we de dagen optellen, hè? Twee keer één dag is twee dagen en twee keer duizend jaar, dan hebben we dus weer die tweeduizend.
En Petrus zegt eigenlijk dat er twee dagen van duizend jaar voorbij zullen gaan. Petrus verwijst daarmee naar de profetie – ik noemde de psalm al, Psalm 90, maar meer nog denk ik naar het boek Hosea, waar gezegd wordt dat de Heer zou terugkomen na twee dagen. En Petrus legt hier gewoon die profetie uit. Want in Handelingen was Petrus er natuurlijk bij: "Heer, herstel Jij in deze tijd het koninkrijk voor Israël? Gaat dat nu gebeuren?" Inmiddels wist Petrus aan het einde van zijn loopbaan – hij had ook Paulus gesproken, dat zegt hij ook in dit hoofdstuk – wist hij inmiddels dat die twee dagen uit de profetie van Hosea geen dagen van 24 uur zijn, maar van duizend jaar. Er zouden twee dagen voorbij gaan van duizend jaar voordat de belofte van zijn parousia, waar die spotters het over hebben, vervuld zou worden.
Dit is Hosea 5. Daar zegt de Heer ook – en dat gaat over de hemelvaart: "Ik zal heengaan en terugkeren naar mijn plaats, totdat zij schuld zullen erkennen." Dat gaat over Israël. "En mijn aangezicht zoeken." God heeft nu zijn aangezicht verborgen. Dat vind je allemaal al in de profetie, al in boeken als Deuteronomium, de eerste Bijbelboeken: "Ik zal mijn aangezicht voor hen verbergen. Ik zal heengaan en terugkeren naar mijn plaats totdat zij schuld zullen erkennen en mijn aangezicht zoeken. In hun benauwdheid zullen zij vroeg naar Mij zoeken."
In de benauwdheid. Er zal in de nabije toekomst een periode aanvangen: de tijd van benauwdheid van Jacob. Zo wordt dat in Jeremia genoemd. In Mattheüs 24 wordt het de grote verdrukking genoemd. Er zal een verdrukking over Israël komen, de tijd van benauwdheid voor Jacob. En dan zullen ze Hem zoeken. Dan zullen zij de naam van Yahweh aanroepen, dat staat ook in Zacharia 13. En dan zal gebeuren wat ik zojuist uit Zacharia 14 aanhaalde: dan zal Hij zijn voeten zetten op de Olijfberg. Dan zal Hij aankomen, terugkomen en zijn parousia zal dan aanvangen.
Dan zullen zij zeggen: "Kom en laten wij terugkeren tot Yahweh! Want Hij heeft in stukken gescheurd, maar Hij zal ons ook genezen. Hij slaat en Hij zal ons verbinden." Wanneer dan? "Hij zal ons na twee dagen levend maken. Op de derde dag zal Hij ons oprichten en wij zullen leven voor zijn aangezicht." Het is deze profetie die Petrus natuurlijk ook aanhaalt en die hij uitlegt, waarvan hij inmiddels wist dat dit dagen van duizend jaar zijn, want bij de Heer is duizend jaar als één dag en één dag is als duizend jaar. Dus na twee dagen van duizend jaar zou de Heer wederkeren en zal Hij ons, Israël, oprichten. Dan zal het koninkrijk voor Israël hersteld worden. Dus daar zou een periode voorbij gaan van tweeduizend jaar en dat wordt gesymboliseerd in die sabbatsreis, van de Olijfberg naar de stad van de grote Koning. Maar we vinden die tweeduizend ellen op nog twee plaatsen in de Schrift. Ik moet ook een beetje af en toe naar de tijd kijken natuurlijk.
Jozua 3: 2000 Ellen tot de Ark van het Verbond ↑ hoofdstukken
In Jozua 3 speelt de geschiedenis zich af waar het volk Israël, na een periode van veertig jaar zwerven door de woestijn vanuit Egypte, de Jordaan gaat oversteken om het beloofde land in te trekken. Ik weet niet of André deze geschiedenis wel eens besproken heeft op deze plek; het zou me niet verbazen. Het is dan niet Mozes, maar Jozua die hen in het beloofde land gaat brengen. In het Hebreeuws is die naam Jehoshua en in het Grieks is dat Iesous. Ik heb dat gisteren nog even nagekeken: de naam Iesous – dat is natuurlijk Jezus – komt volgens het ISA-programma 917 keer voor in het Grieks van het Nieuwe Testament. In 916 gevallen gaat het over de Heer Jezus, maar één keer gaat het over de figuur uit het boek Jozua. Het is exact dezelfde naam; alleen door allerlei omzettingen in andere talen is het bij ons 'Jozua' geworden. Ik laat maar even liggen hoe dat precies zo is gekomen, maar in Hebreeën 4 vers 8 wordt ontegenzeggelijk deze Jozua uit het boek Jozua aangehaald. Dan gaat het niet over de Heer Jezus, maar we vinden in de grondtekst wel exact dezelfde naam: Jezus. Die twee heten dus hetzelfde. Waar hier staat dat Jozua vroeg opstond, zou er in het Grieks staan: "En Jezus stond vroeg in de morgen op." Of Joshua stond vroeg in de morgen op. Dan weten we toch waar het over gaat? Dit gaat typologisch over de Heer Jezus Christus. Die stond trouwens ook op vroeg in de morgen, dat lees je bijvoorbeeld in Johannes 20.
Zij breken op bij Sittim. Misschien zeg ik daar straks nog iets meer over. Ze komen tot aan de Jordaan, en de Jordaan spreekt van de dood. Dat is eigenlijk met elk water zo: als je daar te lang onder blijft, dan red je het niet. Of je moet een duikuitrusting hebben, maar ook dan red je het niet als je lang genoeg onder blijft. De Jordaan spreekt van de dood, net zoals bijvoorbeeld het water van de doop ook spreekt van de dood. Het ondergaan in dat water en het weer opstaan uit dat water is een type, een uitbeelding van dood en opstanding. De Jordaan is daar wel een hele bekende in; de wateren van de Jordaan, daar zijn allerlei liederen over bekend. Nu is dat mijn afdeling niet, maar anders vraagt u het straks maar na bij Ton; die kent er vast wel een paar. Er zijn allerlei liederen over die Jordaan, de 'doodsjordaan'. De Jordaan is dus een uitbeelding van de dood.
Daar stond Jozua vroeg in de ochtend op. Ze braken op bij Sittim en kwamen aan bij de Jordaan, hij en alle zonen van Israël, dus heel dat volk. Zij overnachten daar voordat ze oversteken. Het is aan het einde van drie dagen dat de opzieners midden door de legerplaats gaan. Ze overnachten daar en dan gaat het over de derde dag. Als je het ene mist, dan heb je altijd het andere nog, zeg ik altijd, maar dit spreekt natuurlijk van opstanding. Het gaat hier over Israël. Wanneer zou Israël opstaan? Wanneer zou, met de woorden van Handelingen 1 gesproken, dat koninkrijk hersteld worden voor Israël? Er zat een afstand van tweeduizend tussen, tweeduizend ellen dus; de sabbatsreis. Hier staan ze dan op na drie dagen en dan gaat er iets gebeuren. Wordt er ook in type, in beeld, iets uitgelegd? Die opzieners gaan door de legerplaats, door de plek waar het volk gelegerd is, en zij geven het volk instructie: "Wanneer jullie de Ark van het Verbond van JAHWEH, jullie God, zien en de priesters, de Levieten die hem dragen, dan zullen jullie van jullie plaats reizen en jullie zullen erachteraan gaan."
We zitten deze ochtend wel een beetje in de typen. De Schrift is één groot plaatjesboek, dus daar ontkom je eigenlijk bijna niet aan. Zeker als je naar die boeken van het Oude Testament kijkt – ik noemde Handelingen al – vind je door heel de Schrift alle waarheden terug die we later in heldere taal uitgelegd vinden door de apostel Paulus, maar ook door Petrus. We vinden die terug in allerlei uitbeeldingen, typen en voorafschaduwingen. De hele tempeldienst en het hele oude verbond is één groot type, één grote uitbeelding van wat komen zou. Die Ark van het Verbond is dat ook. Wanneer jullie de Ark van het Verbond van JAHWEH zien, dan zouden jullie daar achteraan gaan, zo luidt de instructie.
Die Ark van het Verbond is een uitbeelding van Christus. Ook daar zou ik makkelijk een hele dag over kunnen spreken; dat heb ik ook al eens gedaan. Ik bleef net even hangen op die plaatsnaam: zij reisden vanaf Sittim. De Ark van het Verbond was gemaakt van Sittimhout. Hout is dat wat uit de grond voortkomt; dat is vergankelijk materiaal. Daar is die Ark van gemaakt, maar daar zie je aan de buitenkant niets van, want hij is overtrokken met goud. Goud is een edelmetaal dat niet roest en niet aan bederf onderhevig is; het spreekt van onvergankelijkheid. Alleen daarom al is die Ark van het Verbond een uitbeelding van Hem die is gekomen, leed, stierf en werd opgewekt: de opgewekte Christus. Hout overtrokken met goud; dat is makkelijk te onthouden want dat rijmt zo lekker. De Ark is een uitbeelding van Christus, bij wie de hogepriester ook het bloed sprenkelde op Grote Verzoendag.
Op die Ark bevond zich een deksel uit één stuk zuiver goud, één talent goud. Bovenop dat deksel bevonden zich weer gerubs. We vinden talloze keren, met name in de Psalmen, dat de psalmschrijver tot God zegt: "U, die troont daar tussen de gerubs." Oftewel, dat deksel – dat verzoendeksel, noem ik het dan maar even – is een uitbeelding van de troon van God. En in Hebreeën – daar ben ik weer – wordt uitgelegd dat het een uitbeelding is van de troon van de genade waar Christus nu is gezeten aan Gods rechterhand. Dat spreekt natuurlijk ook van de opgewekte Christus. Waar is Hij nu? Aan Gods rechterhand gezeten op de troon. De Ark van het Verbond stond in het Heilige der Heiligen, het allerheiligste vertrek in de tabernakel, ook wel het binnenst heiligdom genoemd. Het is een uitbeelding van het ware heiligdom, zegt Hebreeën 9 vers 24, namelijk de hemel. Dat binnenst heiligdom is een uitbeelding van de hemel. Waar is Christus nu? Gezeten aan Gods rechterhand op die troon. De opgewekte Christus, die kwam als vergankelijk mens, leed en stierf en werd opgewekt, zit allemaal in die Ark van het Verbond verborgen.
Ook nog mooi: in die Ark bevonden zich een gouden kruik met manna – weer goud. Manna, waar dat brood van werd gemaakt, is natuurlijk een uitbeelding van het Woord van God. Verder bevond zich daar de staf van Aäron die gebloeid had, waarmee God had aangewezen wie de hogepriester was naar Zijn keuze. Dat is ook een betekenisvolle opmerking: de staf die dood was en tot leven kwam. Zo kan ik het ook zeggen. Die staf werd voor de Ark van het Verbond gelegd en de volgende dag gingen ze kijken; er lagen daar twaalf staven, en die ene van Aäron die bloeide. Er zaten bladeren aan en zelfs vruchten. God had daarmee aangewezen wie de hogepriester van Zijn keuze was. Dat is natuurlijk ook een uitbeelding van de opgewekte Christus. En ten slotte bevonden de stenen tafelen zich daarin.
Voordat Mozes de berg af was, waren die stenen tafelen al gebroken, als een uitbeelding van het oude verbond dat de mens niet kon dragen. Mozes kon dat niet in zijn handen houden en daarom kreeg hij een nieuwe set. Een Deuteronomium, een tweede wet, een tweede verbond. En die werden niet in Mozes’ handen gelegd; nee, die werden opgeborgen in de ark van het verbond. Die werden vastgelegd in Christus. Het is het geloof van Christus dat ons redt en waar wij onze hoop op kunnen vestigen.
Alles in, rond en met die ark van het verbond spreekt van de opgewekte Christus. En die ark is het die aan de top van de stoet gaat als uitbeelding van de opgewekte Christus. Er waren ook priesters en Levieten – daar kom ik straks nog op terug – die die ark droegen. Dan is daar dus een gezelschap dat eigenlijk niet echt bij Israël hoort. God had hen afgezonderd van Israël, die Levieten. Als je de Bijbelse geschiedenis een beetje kent, weet je dat zij geen land toegewezen kregen, zoals alle andere stammen dat wel kregen. Zij werden door God afgezonderd voor bijvoorbeeld de priesterdienst, het dragen van de ark van het verbond, enzovoort.
Er is dus een gezelschap dat zich rondom die ark van het verbond bevindt, die de uitbeelding is van de opgewekte Christus. Dat verhaal kent u toch? Dat zijn wij. Wij zijn dat gezelschap dat zich nu bevindt rondom de opgewekte Christus. Zoals ook David weliswaar de gezalfde koning was, de Mashiach, maar nog niet daadwerkelijk op de troon zat. Hij verzamelde een gezelschap ergens in een spelonk in Adullam; mensen waar een krasje op zat, zeg maar. Schorriemorrie, outcasts. Die priesters, die Levieten, zijn een uitbeelding van de Ecclesia. De Levitische priesters zijn zij die delen in de positie van de ark van het verbond in deze geschiedenis. De ark van het verbond is een beeld van Christus en wij delen in zijn positie. Nu verborgen, maar straks met Hem geopenbaard in heerlijkheid.
Wanneer jullie dat zien, wordt er tot het volk gezegd: "Dan zullen jullie van jullie plaats reizen en jullie zullen er achteraan gaan." En er zal tussen jullie en Hem een afstand zijn van tweeduizend ellen. Wat er tegen Israël wordt gezegd, is dat de ark van het verbond aan de kop gaat, aan het hoofd van de stoet. Dat woord kent u ook uit de brieven van Paulus: het Hoofd. De ark van het verbond, die een type is van Christus, gaat aan het hoofd van de stoet. Rondom dat hoofd bevindt zich een gezelschap van priesters, die een uitbeelding zijn van de degenen die bij Hem horen. Ze dragen Hem ook. Hij bevindt zich aan het hoofd, maar tussen de ark van het verbond en de degenen die daarbij horen – de priesters in deze geschiedenis – bevindt zich een afstand van tweeduizend ellen.
En ook dat is natuurlijk een uitbeelding van de periode die er zou zijn tussen de hemelvaart van Christus – de opgewekte Christus die Zich nu verborgen bevindt in de hemel – en het herstel van Israël. De tijd waarin het koninkrijk voor Israël hersteld zou worden, waar Handelingen 1 over spreekt. Tussen de ark van het verbond en het volk Israël was dus een afstand van een sabbatsreis. Dat is, terugkijkend, wat je daarvan zou kunnen zeggen. "Kom niet nader bij Hem, opdat jullie de weg zullen weten die jullie zullen gaan." Israël zal eenmaal die weg weten die zij gegaan zijn; nu is die nog voor hen verborgen. "Want jullie passeerden deze weg niet gisteren en eergisteren." Dat zijn de twee dagen, gisteren en eergisteren van Petrus. Ik zeg altijd: als je de één mist, dan heb je de ander wel. Als je die tweeduizend ellen hebt gemist, dan kom je hier toch ook weer op die twee dagen uit. Jullie zijn die afstand niet gisteren en eergisteren gegaan. Jullie passeerden deze weg niet gisteren en eergisteren, oftewel: nu wel, het is op de derde dag. Die afstand is tweeduizend ellen, een uitbeelding van de tweeduizend jaar; de tijd waarin wij leven en de tijd die spoedig zal aanbreken wanneer het koninkrijk – de vervallen hut van David – hersteld zal worden en het koninkrijk voor Israël hersteld zal worden. Ik moet nu voortmaken, maar ik heb nog één schriftplaats waar ook gesproken wordt van tweeduizend ellen.
Numeri 35: 2000 Ellen Weidegrond voor de Levieten ↑ hoofdstukken
En dat is Numeri 35. Die is wat lastiger en ik moet er echt toch al een beetje snel doorheen, maar ik wilde hem toch niet ongenoemd laten. In Numeri 35 – ik had het zojuist over die Levieten – spelen de Levitische priesters dus een rol. Die kregen geen apart land, geen apart gebied toegewezen, maar zij kregen allerlei plekken onder de stammen. Denk bijvoorbeeld aan de Levitische vrijsteden, waar natuurlijk ook weer een heel verhaal achter zit, dat zullen jullie begrijpen, maar daar gaan we het nu niet over hebben.
Ik val gewoon midden in het verhaal: "En jullie meten buiten de stad aan de oostkant tweeduizend ellen en aan de zuidkant tweeduizend ellen." Nou, vul het verhaal zelf verder in: aan de westkant tweeduizend ellen en aan de noordkant tweeduizend ellen. En voor degenen die kunnen rekenen – want dat is ook wel leuk – als je vier keer tweeduizend doet, dan kom je op de acht, Art. Ja, toen ik deze dia maakte, moest ik even aan jou denken. Het is twee weken terug, denk ik, dat jij hier stond en wat zei over de acht. Art zei iets over de acht, vertelde iets over de acht... daar is heel veel over te vertellen, maar de acht spreekt ook weer van een nieuwe schepping, een nieuwe reeks. Zeven is de volheid en de acht komt daarna, dus een nieuw begin, opstanding, wedergeboorte, enzovoort.
Jullie meten dus buiten de stad aan de oostkant, zuidkant, westkant en noordkant tweeduizend ellen, met de stad in het midden. Nou, hoezo dan? Dat moet ik er nog even bij zeggen: voor hen, de Levieten. Maar dat heb ik natuurlijk al gezegd. De Levieten hadden geen aards erfdeel, geen grondgebied onder Israël. Het was niet zo dat de Levieten, zoals Efraïm, Ruben enzovoort, een gebied toegewezen kregen. Al die stammen kregen een gebied, maar de Levieten niet. Dat wordt ook gezegd: zij hebben geen erfdeel onder Israël, maar Yahweh, de Heer, is hun erfdeel.
Oftewel, de stammen van Israël krijgen een aards erfdeel, een aards gebied, maar voor de Levieten is hun lotsdeel de Heer. En ook dat is natuurlijk een uitbeelding van ons. Wij zijn Zijn lichaam. Wat is ons lotsdeel? Wel, wij zijn samen lotbezitters van Christus. Dat wat Hem toevalt, dat wat Hij krijgt toebedeeld, daar delen wij in als Zijn lichaam. Zijn positie is de onze en nogmaals, dat is nu verborgen, maar dat wordt straks allemaal geopenbaard. Dus ook als Hij straks Zijn voeten zal zetten op de Olijfberg en Zijn koninkrijk gaat vestigen vanaf de troon van David, dan zijn wij daarin betrokken. Dan moet er dus eerst iets gebeuren, dan moeten wij daar naartoe. Maar goed, ook dat veronderstel ik dan maar als bekend. Want als dat gebeurd is, als wij inderdaad die positie ook fysiek en lichamelijk hebben ingenomen, dan staat er ook in 1 Thessalonicenzen 4: "En zo zullen wij altijd samen met de Heer wezen." Dus waar Hij is, zijn wij; Zijn positie is dan de onze.
En dat geldt dus voor die Levieten ook. Hun erfdeel is Yahweh. Geen aards deel, maar hun erfdeel, hun lotsdeel is in Yahweh. Zoals de Ecclesia geen lotsdeel heeft met Israël, maar deelt in de positie van de Heer Jezus Christus. Ook wij zijn niet toegevoegd aan Israël, nee, wij zijn toegevoegd aan de Messias van Israël – in andere taal: aan de Christus – en wij zijn Zijn lichaam. Hij is het hoofd, wij zijn Zijn lichaam. Denk aan de ark van het verbond aan het hoofd van die stoet, die door de Levitische priesters gedragen werd. Met de stad in het midden.
"En dit zal voor hen de gemeenschappelijke weidegronden van de steden zijn." Dus kijk, die Levieten hadden natuurlijk een plek nodig om te wonen. Zij kregen hun huizen binnen de stad, maar buiten de stad kregen zij naar alle windrichtingen tweeduizend ellen weidegrond. Ze moesten die uitmeten, dus zij kregen aan alle kanten een sabbatsreis aan weidegrond, om het anders te zeggen. Dit zal voor hen de gemeenschappelijke weidegronden van de steden zijn. Buiten de stad kregen zij dus weidegrond.
In Hebreeën... ja, dan ben ik weer in Hebreeën. In Hebreeën 13 wordt "buiten de stad" genoemd, "buiten de legerplaats". In Hebreeën 13 gaat het over de Heer die leed en stierf buiten de legerplaats. Hij leed en stierf buiten de legerplaats, en de oproep wordt gedaan: "Zo laat ons dan ook tot Hem uitgaan buiten de legerplaats." Maar die Olijfberg ligt dus ook buiten de legerplaats, namelijk buiten de stad. Dat heb ik laten zien; dat wordt specifiek zo genoemd: de Olijfberg die aan de oostzijde van Jeruzalem is. Dus buiten de stad en op een afstand van tweeduizend ellen.
Maar de Heer leed en stierf buiten de legerplaats. Dat is ook buiten het godsdienstige systeem. Het godsdienstige systeem, dat was het systeem dat Hem – althans de vertegenwoordigers daarvan – heeft gedood, gekruisigd en gedood. Hij stierf buiten de legerplaats en de oproep aan die Hebreeën was dan ook: gaan jullie ook tot Hem uit, buiten die legerplaats? Dat is weliswaar letterlijk, want Jeruzalem zou ook verwoest worden, maar ook in beeld en type is het zo. Waar is Hij nu? Hij is buiten de legerplaats. Nou, laten we tot Hem uitgaan buiten die legerplaats.
Wat doet de Heer daar, buiten die legerplaats? Wel, daar zijn gemeenschappelijke weidegronden. Hij leidt ons in grazige weiden. En dat komt natuurlijk ook uit de Psalmen. De grazige weide als uitbeelding van het voedsel, het Woord van God dat Hij ons geeft. Waar vinden we dat? Buiten de legerplaats, buiten de gevestigde orde. En wij bevinden ons daar dus ook. Buiten de plek waar dat koninkrijk gevestigd zal worden, buiten de legerplaats, buiten het godsdienstige systeem. En daar is het goed toeven, want daar is voedsel voldoende.
Zoals ook Mozes ooit – over Mozes had ik het zojuist – het volk uit Egypte leidde. Maar voordat hij dat ging doen, werd hij herder, schaapherder bij zijn schoonvader Jetro in het buitenland. En hij leidde daar eerst een andere kudde naar grazige weiden. In het buitenland, eerst een andere kudde. Dat is natuurlijk ook weer een plaatje van onze tijd. Maar daar is het goed toeven en daar leidt Hij ons en voorziet Hij ons van voedsel. En dat is ook weer tweeduizend ellen. Alles spreekt van onze huidige tijd, en daarom is het natuurlijk ook geweldig om het over dit onderwerp te hebben.
Conclusie: de Tijd van Herstel Is Aanstaande ↑ hoofdstukken
Die periode van tweeduizend jaar is bijna verstreken, hoe je het ook wendt of keert. Ik hoef daarbij geen exacte data te noemen, maar we weten dat de Heer ongeveer ten hemel voer rond het jaar 30 of het jaar 33. Daar zijn wat verschillende visies op, maar het doet er voor mij niet zo toe welke visie nou de juiste is. Of het nu in het jaar 30 is geweest of in het jaar 33: die periode is momenteel aan het verstrijken.
De tijd dat Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg, is dus aanstaande. Die sabbatsreis, die tweeduizend ellen die symbool staan voor tweeduizend jaar, is bijna voltooid. Dan zal Hij de vervallen hut van David weer oprichten en zal het Koninkrijk voor Israël hersteld worden.
Dat is natuurlijk geweldig voor Israël, maar ook voor de rest van de schepping, want via Israël gaat de Heer al die volkeren aan Zich onderwerpen, verzoenen en onderschikken. Wij, als Zijn lichaam, mogen daarin een geweldige rol gaan spelen. Maar daar moeten we het misschien een andere keer over gaan hebben. Voor nu wil ik het hier graag bij laten, want ik zie dat het inmiddels ook de hoogste tijd is.