Rachab en de twee verspieders

Het boek Jozua beschrijft hoe het volk Israël na de dood van Mozes aan de hand van hun nieuwe leider Jozua het beloofde land innam. Voordat het volk Kanaän intrekt, worden twee verspieders het land in gezonden om het ‘heimelijk te verspieden’. Deze twee verspieders komen terecht in het huis van een hoer, Rachab. Zij beschermt hen en zorgt ervoor dat ze terug kunnen keren naar hun volk. Deze Rachab vinden we nog drie maal terug in het nieuwe testament en daar wordt getuigd van haar geloof.

In deze studie aandacht voor die verzen in het nieuwe testament waar we Rachab terugvinden, de belijdenis die Rachab doet van haar geloof in de God van Israël en natuurlijk ook de typologische betekenis van deze geschiedenis. Waar zijn Jozua, Rachab, de verspieders, enz. een uitbeelding van?

Plaats studie: Hendrik Ido Ambacht
Datum:  3 september 2017

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt de geschiedenis van Rachab en de twee verspieders en onthult de diepere typologische betekenis van dit verhaal. De twee verspieders vormen een eenheid en symboliseren de gemeente uit Jood en heiden, die als eerstelingen het dubbele deel van de erfenis in bezit neemt. Het heimelijk verspieden wijst op de verborgenheid van het hemelse lotbezit in de donkere nacht van deze wereld. Rachab fungeert hierbij als een beeld van geloofsvol overblijfsel, terwijl het scharlaken koord verwijst naar de rode draad van redding door Christus. Aan de hand van meerdere Bijbelse parallellen, zoals het raadsel van Juda en Tamar, wordt Gods patroon van opstanding, verborgenheid en het uiteindelijk doorbreken van het licht benadrukt.

Besproken Schriftgedeelten: Jozua 2, Jozua 1:3, Numeri 13, Handelingen 7, Hebreeën 4, Jozua 6, Mattheüs 1, Mattheüs 1:5, Mattheüs 1:3, Hebreeën 11, Hebreeën 11:31, Jakobus 2, Jakobus 2:24, Jakobus 2:25, Romeinen 1, Romeinen 1:21, 1 Korinthe 10, Jozua 1, Jozua 1:2, Romeinen 10, Jozua 1:11, Leviticus 23, Efeze 5, Handelingen 1, Efeze 2, Efeze 2:14, Kolossenzen 1, Hosea 1, Hosea 1:1, Efeze 3, Efeze 3:6, Efeze 1, Filippenzen 2, Filippenzen 3, Romeinen 13:12, 1 Thessalonicenzen 5, Lukas 24, Johannes 13, Handelingen 20, Ezechiël 37, Jozua 3:2, Hooglied 4, Genesis 37, Genesis 38, Genesis 39

“Wij zijn verborgen voor deze wereld, maar wij delen in de Christus. En wat doen wij? Wij verspieden heimelijk ons beloofde land.”

Inleiding en Lezing van Jozua 2 ↑ hoofdstukken

Rachab en de twee verspieders. Ik ga dat toch even doen, ook al kennen jullie het allemaal. Het is een aardig eind, maar het is wat makkelijker met het bespreken als je het al gelezen hebt. Dat kan ik nog niet zeggen... nee, dat is hem nog niet. Ik zag een ander gezichtje voor me. Het is wat makkelijker met bespreken als je het al gelezen hebt, want ik zal niet op elk vers heel diep ingaan. Daar ontbreekt ook gewoon de tijd voor, want het zijn nogal wat verzen en het is nogal een flink gedeelte. Maar laten we het eerst even lezen. Jozua 2 is dat.

Jozua, de zoon van Noen, had twee mannen die heimelijk verspieden zouden, gezonden van Sittim, zeggende: "Gaat heen, bezichtig het land en Jericho." En zij gingen en kwamen te huize van een vrouw, een hoer, wier naam was Rachab, en zij sliepen daar. Toen werd de koning van Jericho geboodschapt, zeggende: "Zie, in deze nacht zijn hier mannen gekomen van de kinderen Israëls om dit land te doorzoeken." Daarom zond de koning van Jericho tot Rachab, zeggende: "Breng de mannen uit die tot u gekomen zijn, die te uw huize gekomen zijn, want zij zijn gekomen om het ganse land te doorzoeken." Maar die vrouw had die beide mannen genomen en zij had hen verborgen. En zij zeide: "Er zijn mannen tot mij gekomen, maar ik wist niet vanwaar zij waren. En het geschiedde, als men de poort zou sluiten als het duister was, dat die mannen uitgingen. Ik weet niet waarheen die mannen gegaan zijn; jaagt hen haastelijk na, want gij zult ze achterhalen." Maar zij had hen op het dak doen klimmen en zij had hen verstoken onder de vlasstoppelen die van haar op het dak beschikt waren.

Die mannen nu jaagden hen na op de weg naar de Jordaan tot aan de veren, en men sloot de poort toe nadat zij die hen najaagden, uitgegaan waren. Eer zij nu sliepen, zo klom zij tot hen op het dak en zij sprak tot die mannen: "Ik weet dat de HEERE u dit land gegeven heeft, en dat de verschrikking van u op ons gevallen is, en dat alle inwoners dezes lands voor uw aangezicht gesmolten zijn. Want wij hebben gehoord dat de HEERE het water van de Schelfzee uitgedroogd heeft voor uw aangezicht toen gij uit Egypte gingt, en wat gijlieden aan de twee koningen der Amorieten, Sihon en Og, gedaan hebt, die aan de andere zijde van de Jordaan waren, dewelke gijlieden verbannen hebt. Als wij het hoorden, zo versmolt ons hart, en er bestaat geen moed meer in iemand vanwege uw tegenwoordigheid; want de HEERE, uw God, is een God boven in de hemel en beneden op de aarde. Nu dan, zweert mij toch bij de HEERE, omdat ik weldadigheid aan u gedaan heb, dat gij ook weldadigheid doen zult aan mijns vaders huis, en geeft mij een waarteken. Dat gij mijn vader en mijn moeder in het leven zult behouden, als ook mijn broeders en mijn zusters met alles wat zij hebben, en dat gij onze zielen van de dood redden zult."

Toen spraken die mannen tot haar: "Onze ziel zij voor ulieden om te sterven, indien gij deze onze zaak niet te kennen geeft. Het zal dan geschieden, wanneer de HEERE ons dit land geeft, zo zullen wij u weldadigheid en trouw bewijzen." Zij liet hen dan neder met een zeel door het venster, want haar huis was op de stadsmuur en zij woonde op de muur. En zij zeide tot hen: "Gaat op het gebergte, opdat niet misschien de vervolgers u ontmoeten; en verbergt u aldaar drie dagen, totdat de vervolgers wedergekeerd zullen zijn, en gaat daarna uw weg." Ook zeiden die mannen tot haar: "Wij zullen onschuldig zijn van deze uw eed die gij ons hebt doen zweren. Zie, wanneer wij in het land komen, zo zult gij dit snoer van scharlaken draad aan het venster binden, door hetwelk gij ons hebt nedergelaten; en gij zult tot u in het huis verzamelen uw vader en uw moeder en uw broeders en het ganse huisgezin uws vaders. Zo zal het geschieden: al wie uit de deuren van uw huis naar buiten gaan zal, diens bloed zij op zijn hoofd en wij zullen onschuldig zijn; maar al wie bij u in het huis zijn zal, diens bloed zij op ons hoofd, indien een hand tegen hem zijn zal. Maar indien gij deze onze zaak te kennen zult geven, zo zullen wij onschuldig zijn van uw eed die gij ons hebt doen zweren." En zij zeide: "Het zij alzo naar uw woorden." Toen liet zij hen gaan en zij gingen heen; en zij bond het scharlaken snoer aan het venster.

Zij dan gingen heen en kwamen op het gebergte en bleven aldaar drie dagen, totdat de vervolgers wedergekeerd waren; want de vervolgers hadden hen op al de weg gezocht, maar niet gevonden. Alzo keerden die twee mannen weder en gingen af van het gebergte en voeren over en kwamen tot Jozua, de zoon van Noen, en zij vertelden hem al wat hun wedervaren was. En zij zeiden tot Jozua: "Zekerlijk, de HEERE heeft dat ganse land in onze handen gegeven, want ook zijn al de inwoners van het land voor ons aangezicht gesmolten."

Even met dit ICT-probleempje dealen, morgen weer een dag. Ja, dat is nogal een lang verhaal zoals ik al aangaf. En het is ook wel een bijzonder verhaal. Kijk, wij lezen die verhalen, of we lezen ze voor aan onze kinderen, of het komt tot ons. Maar als je gewoon objectief naar dit verhaal kijkt, dan heeft het natuurlijk geen grote invloed gehad op de wereldgeschiedenis wat hier gebeurt. Dus je zou je kunnen afvragen: waarom staat zoiets nou in de Bijbel? Ik bedoel, als we Jozua 6 niet hadden gehad, de verwoesting van Jericho, dan hadden we ook zoiets gehad. Kijk, deze twee geschiedenissen hebben natuurlijk verband met elkaar: de verwoesting van Jericho en het verhaal van Rachab en die twee verspieders. Maar mochten we het niet hebben, dan zouden we het ook niet missen. Het heeft geen grote invloed gehad op de geschiedenis van deze wereld, maar ook niet echt op de geschiedenis van Israël. Hoewel, ik plaats een voetnootje voor straks, daar kom ik straks nog op terug.

Waarom Verspieders Uitzenden? de Voorgeschiedenis met Kaleb ↑ hoofdstukken

En je zou je kunnen afvragen: waarom heeft Jozua überhaupt verspieders uitgezonden? Als je hoofdstuk 1 vers 3 leest – bij mij een bladzijde terug – daar zegt God: "Alle plaats, elke plaats waarop jullie voetzool treden zal, heb Ik u gegeven, zoals Ik tot Mozes gesproken heb." Dat was dus al lang geleden. Zoals God tot Mozes gesproken had, was het land al lang beloofd aan het volk. Dus hoezo zou dat land nog verspied moeten worden?

Daar komt bij – voor de Bijbelkenners onder ons die dat weten – dat er veertig jaar daarvoor ook al eens verspieders uitgezonden waren. Twaalf verspieders, en één van die verspieders is de man waar het hier over gaat in het boek Jozua, namelijk Jozua zelf. Hij was één van die twaalf verspieders die Mozes in die tijd, ongeveer veertig jaar daarvoor, had gezonden naar het land. Die kwamen terug en tien daarvan zagen leeuwen en beren in de vorm van reuzen en dergelijke en grote stadsmuren. Zij zeiden: "Dat land is te groot, de mensen die daar wonen zijn te sterk, wij kunnen dat land niet veroveren." En toen begon het murmureren, zoals dat dan altijd in de Statenvertaling staat.

Maar er waren twee verspieders, waaronder Jozua, die zeiden: "Nou, inderdaad sterke steden, grote muren, er wonen reuzen in het land, maar God heeft het ons beloofd, dus God zal het ons geven." En die ene verspieder was Jozua en die andere was Kaleb. Kaleb – zijn naam betekent hond – en dat was hij in figuurlijke zin ook, want hij was een heiden die onder het volk Israël opgenomen was, om het zo maar te zeggen.

Jozua en Kaleb dus. En die twee verspieders – zonder daar al te diep op in te gaan, je kunt het teruglezen in Numeri 13 – die twee verspieders uit die twaalf van toen, Jozua en Kaleb, dat lijkt me een schitterend type van de gemeente, uit Jood en heiden. Of zo u wilt: hoofd en lichaam. Want Jozua is natuurlijk een type van Christus, dat is bijna een overstatement, want hij heet ook gewoon precies hetzelfde. De naam Jozua, Joshua, is exact dezelfde naam als het Griekse Jezus.

Jozua’s naam komt twee keer voor in het Nieuwe Testament, een keer in Handelingen en in Hebreeën. Daar wordt het dan vertaald met Jezus, tenminste, daar is het Griekse Jezus en wordt het vertaald met Jozua. Maar alle andere keren dat het voorkomt, wordt het vertaald met Jezus. Dus Jozua is hetzelfde als Jezus. Alleen uit het verband in Handelingen 7 en Hebreeën 4 blijkt overduidelijk dat het niet over Jezus gaat, maar over Jozua, omdat het terugwijst op die geschiedenissen van Jozua. De exacte verzen weet ik niet uit mijn hoofd, maar die kunt u zelf ook vinden.

Wat ik natuurlijk wil doen deze ochtend is op de diepere betekenis van deze geschiedenis wijzen. Maar ik wil toch ook eerst even aan de oppervlakte kijken, want ook daar vinden we al schitterende dingen. We vinden het in dit verhaal: Rachab en de twee verspieders. Dat zijn eigenlijk – en Jozua natuurlijk – degenen die de hoofdrol spelen. Nou, Rachab is een hoer, zo wordt ze vrijwel altijd genoemd in de Bijbel: Rachab de hoer. Zo vaak zelfs dat je denkt van: nou, zo kan hij wel weer. Maar ze wordt meestal zo genoemd: Rachab de hoer.

De Letterlijke en Figuurlijke Betekenis van de Naam Rachab ↑ hoofdstukken

De naam Rachab. Ik moet een beetje grijnzen als ik het ga vertellen, maar de naam Rachab betekent 'zich openen' of 'wijdmaken'. Ik heb gisteren de studiebijbel er nog even op nageslagen: ruimte maken. Ruimte maken, wijdmaken of zich openen. Dat kun je natuurlijk heel figuurlijk opvatten, zoals ruimdenkend. Dat zal ze ongetwijfeld ook geweest zijn, anders kies je niet zo'n beroep, denk ik.

Maar je kunt het natuurlijk ook heel letterlijk opvatten en dan weten we allemaal waar dat 'zich openen' of 'wijdmaken' over gaat. Ze deed voor haar beroep nu eenmaal haar benen wijd. En dat klinkt wat plat, en misschien dat sommige mensen zich daaraan zullen stoten, maar dat is het nu eenmaal. Dus de vraag is natuurlijk ook of dit haar echte naam was of dat het een wat spottende bijnaam geweest is. Dat weet ik niet. Maar in de Bijbel wordt ze in ieder geval bij deze naam genoemd. En ze wordt bijna altijd Rachab de hoer genoemd. Ook haar naam verwijst naar wat zij deed, maar blijkbaar was dat geen probleem.

Want deze Rachab vinden we in Jozua; in Jozua 2 en natuurlijk ook in Jozua 6 bij de verwoesting van Jericho. Maar we vinden haar naam nog een aantal keren in de Schrift. En die wil ik wel graag even met jullie snel doornemen en opzoeken. De eerste is Mattheüs 1. Ik zei al, op de plaats van deze geschiedenis van Rachab en de twee verspieders kun je zeggen: wat voor invloed heeft dat nu gehad op de wereldgeschiedenis of, wat enger toegepast, op de geschiedenis van Israël? Van Israël, maar deze...

Rachab in het Nieuwe Testament en de Geslachtsregisters ↑ hoofdstukken

Rachab vinden we terug in Mattheüs 1, bij de aanvang van het Nieuwe Testament. Wat er bij mij boven staat is: 'Het geslachtsregister van Jezus Christus'. Eigenlijk is het meer een lijst van troonopvolgers. In vers 5 staat: 'en Salmon gewon Boaz bij Rachab, en Boaz gewon Obed bij Ruth, en Obed gewon Isaï.' Het is wel grappig om dat zo te lezen, want dan zie je hoe dicht het allemaal op elkaar zit. Hier staat dat later blijkbaar Salmon getrouwd is met Rachab en dat zij een kind hebben gekregen dat Boaz heette. 'Boas' staat er in de Statenvertaling. Maar die Boaz kennen we natuurlijk uit de geschiedenis van Ruth. De losser was dat, de losser van Ruth. Er staat ook: 'Boaz gewon Obed bij Ruth, en Obed gewon Isaï' — dat is de vader van David. Dus dat zit allemaal vrij kort op elkaar.

Nu ik hier toch ben in Mattheüs 1 vers 3... Ik denk daar straks nog wel aan toe te komen, om voor de hand liggende redenen voor de Bijbelkennis. Daar staat: 'Juda gewon Peres en Zera bij Tamar. En Peres gewon Hezron, en Hezron gewon Aram.' Hier staat 'Juda gewon Peres en Zera', zoals dat ook in Genesis staat. Omdat het Grieks is, wordt dat dan iets anders teruggezet in het Nederlands. Maar Juda gewon Peres en Zera bij Tamar. Ik wilde bijna zeggen dat zij ook een hoer was, maar dat was natuurlijk niet zo. Maar ze dééd wel alsof. Daar komen we straks nog op terug, want die geschiedenissen hebben ook wel weer met elkaar te maken: die van Rachab en de twee verspieders en die van Juda en Tamar.

Nou, ik blader door naar Hebreeën 11. De lijst met geloofshelden, de galerij van gelovigen. 'Voorbeelden uit het Oude Testament' staat er in mijn Bijbel boven. Ik moest natuurlijk ook vers 31 noemen: 'Door het geloof is Rachab de hoer niet omgekomen met de ongehoorzamen, daar zij de verspieders met vrede had ontvangen.' Nee, letterlijk staat er zoiets als: 'In geloof is Rachab de hoer niet omgekomen met de ongehoorzamen, daar zij die verspieders met vrede had ontvangen.' Dus ook hier komt ze weer terug. Hier wordt ze trouwens ook weer 'Rachab de hoer' genoemd.

Jacobus 2, dat is het laatste vers waar zij voorkomt. Vers 25, maar ik lees vers 24 even mee van Jacobus 2. 'Ziet gij dan nu dat een mens uit de werken gerechtvaardigd wordt en niet alleen uit het geloof?' Dit is Jacobus hè, dit is niet Paulus. Ik ga het nu ook niet hebben over de verschillen of eventuele overeenkomsten tussen Jacobus en Paulus. In ieder geval is deze Jacobusbrief geschreven aan de twaalf stammen in de verstrooiing (hoofdstuk 1 vers 1). Dus daar zit wel het accentverschil in, om het zo te zeggen. Daar had Maarten Luther wat moeite mee. 'Ziet gij dan nu dat een mens uit de werken gerechtvaardigd wordt en niet alleen uit geloof? En desgelijks ook Rachab de hoer, is zij niet uit de werken gerechtvaardigd geweest, als zij de gezondenen heeft ontvangen en door een andere weg heeft uitgelaten?'

Nou ja, als u het mij vraagt... We lazen zojuist in Hebreeën 11 van de apostel Paulus — dat is natuurlijk niet te bewijzen omdat zijn naam er niet boven staat — dat Rachab door geloof gerechtvaardigd is. En hier staat dat zij uit werken gerechtvaardigd is geweest. In ieder geval zullen dat dus, als we die dingen combineren, werken vanuit geloof zijn geweest. Zij geloofde. Zij geloofde in de God van Israël en daar handelde ze naar. En ik wil dan ook...

De Heldere Geloofsbelijdenis van een Heidense Vrouw ↑ hoofdstukken

Die geloofsbelijdenis van Rachab, dat wil ik als eerste eens met jullie doornemen voordat we een steekje dieper gaan om naar de typologische betekenis van deze geschiedenis te kijken. In Jozua 2 dus, en dan komen we terecht in vers 9. Het Nieuwe Testament zegt dat Rachab een gelovige was. Dat zegt het dus meerdere keren; dat zegt Hebreeën en dat zegt Jakobus. En wij vinden haar in het geslachtsregister van de Heer Jezus Christus als een heidense vrouw die geloofde.

In dit hoofdstuk geeft zij een getuigenis van haar geloof. Zij heeft een geloofsbelijdenis die heel wat mooier is dan die van – hoe heette dat ding ook alweer? Er zijn altijd wel mensen die dat weten. Heel wat mooier dan die van Nicea of – wie had er nog zo’n hele bekende? Athanasius. Niet Anastasius, maar Athanasius toch? Ja, al die moeilijke woorden. Maar lees goed wat die vrouw zegt, die Rachab. Zij sprak tot die mannen in vers 9: "Ik weet dat Yahweh u dit land gegeven heeft en dat de verschrikking voor u op ons gevallen is en dat alle inwoners van dit land voor uw aangezicht gesmolten zijn." Gesmolten van angst. Want zij hadden het gehoord. Zij hadden gehoord dat Yahweh de wateren van de Schelfzee uitgedroogd heeft voor hun aangezicht. Ze wisten dus wat God gedaan had toen God dat volk Israël door die Schelfzee liet gaan, de wateren gespleten zodat het volk Israël daar kon doorgaan toen zij uit Egypte gingen. En zij wist wat God aan de twee koningen van de Amorieten, Sihon en Og, gedaan had. Die mogen jullie zelf opzoeken, in mijn Bijbel staan de tekstverwijzingen erbij. "We hebben gehoord wat jullie aan de twee koningen der Amorieten, Sihon en Og, gedaan hebben, die aan de andere zijde van de Jordaan waren, die jullie verbannen hebben."

Als wij het hoorden – daar heb je weer dat horen, het geloof is uit het gehoor. Ze hadden niets gezien, ze hadden het gehoord. "Toen wij het hoorden, versmolt ons hart en er bestaat geen moed meer in iemand. Er bestaat geen geest meer in iemand." Staat dat er letterlijk? "Want Yahweh, uw God, is een God boven in de hemel en beneden op de aarde." Kijk, deze Rachab leefde in een land waar men allerlei goden diende. Ook daar spreekt de Bijbel tamelijk uitgebreid over. Maar deze Rachab wist dat de God die deze dingen had gedaan, die Zijn volk bevrijd had uit Egypte en de Schelfzee had gespleten zodat Zijn volk daar kon doorgaan, zij wist dat deze God, Yahweh hun God, een God is boven in de hemel en beneden op de aarde.

Dan vervolgt zij: "Nu dan, zweer mij toch bij de Heer, bij die God die boven in de hemel is en beneden op de aarde. Zweer mij toch, omdat ik weldadigheid aan jullie gedaan heb, dat jullie ook weldadigheid aan mij doen en aan mijn vaders huis. Geef me een waarteken." Geef me een bewijs daarvan, een onderpand. "Dat u mijn vader en mijn moeder in het leven zult behouden, ook mijn broeders en mijn zusters met alles wat ze hebben, en dat u onze zielen van de dood zult redden." Zij wist dus dat God dat hele land aan Israël heeft gegeven. Dat is nog een verhaal op zich. Die volkeren wisten dat God het land aan Israël had gegeven, maar die wilden zich niet laten verdrijven. Als ze gewoon weg waren gegaan, was er niet zo heel veel aan de hand geweest, maar omdat ze bleven, moesten ze gedood worden. Dat ga ik nu niet bewijzen of toelichten, maar dat is vanuit de Schrift makkelijk aan te tonen. Zij wist dat degenen die bleven, gedood zouden worden, en zij vroeg: "Dat u mij en mijn familie van de dood zult redden." En die mannen beloven dat aan haar. Zij spraken tot haar: "Onze ziel zij voor ulieden om te sterven, indien ulieden deze onze zaak niet te kennen geeft. Wij zullen aan u weldadigheid en trouw bewijzen."

In dat land Kanaän waren geen atheïsten. Iedereen wist wat God gedaan had. Atheïsme is natuurlijk een hele moderne uitvinding, maar in dat land Kanaän waren ze er niet. Iedereen wist: God heeft het land aan Israël gegeven. En deze Rachab, deze hoer, deze heidense vrouw, geeft daar getuigenis van en zij doet dan ook iets wat in lijn is met datgene waarvan zij getuigt. Ze had natuurlijk die verspieders kunnen aangeven, dat had het goed gedaan bij haar volk, of in ieder geval bij haar stadsgenoten. Dan had ze daar op de korte termijn de vruchten van geplukt. Maar zij wist dat God het land aan Israël had gegeven en zij zag vooruit, want dat doet geloof namelijk: het heeft een verwachting.

Zij erkende God als God, zoals we dat in Romeinen 1 lezen. Haar volksgenoten en de volken die in het land Kanaän waren, hoewel zij wisten dat God dat land aan Israël had gegeven, zij erkenden God niet als God. Paulus zegt in Romeinen 1 vers 21: "Omdat namelijk, hoewel zij de God kennen, zij Hem niet als God verheerlijken of danken, maar zij werden zinloos gemaakt in hun redeneringen en hun onintelligente hart – hun dwaze hart – wordt duister gemaakt." Dat gebeurt er dus als je God niet als God erkent. Maar wanneer je God wel als God erkent en dankt, dan gebeurt het tegenovergestelde. Dan hebben je redeneringen het juiste uitgangspunt en dan schijnt er licht in je hart. En dat was bij Rachab ook het geval. Zij was een gelovige. Daar geeft de Schrift dan ook in het Nieuwe Testament getuigenis van. Dat is wat we snel even aan de oppervlakte vinden, om het zo te zeggen.

Typologische Diepgang: Jozua als Beeld van de Opgewekte Christus ↑ hoofdstukken

Nu wil ik wat dieper in deze geschiedenis duiken om te kijken: waar is Rachab, waar zijn die twee verspieders? Waar is het een beeld van? Want ik ga er maar vanuit dat jullie bekend zijn met die gedachte. Maar Paulus zegt bijvoorbeeld in 1 Korinthiërs 10 dat alles wat het volk Israël overkomen is, letterlijk zegt hij: zij werden typen van ons. Dus typologisch is hun dat overkomen, ons tot voorbeeld.

Dit zijn dus ook typen en ik had het net al even over Jozua, dezelfde naam als Jezus. Dus hij is in heel zijn handelen een beeld van Jezus of van Christus. En zijn naam is wel het eerste wat ons op dat spoor zet. We zijn nu in Jozua 2, maar de eerste verzen van Jozua 1 zijn belangrijk; die zetten ons meteen op het goede spoor. Ik lees even de eerste twee verzen voor en geef er daarna wat toelichting bij.

Daar staat: "Het geschiedde nu, na de dood van Mozes, de knecht des Heren, dat de Here tot Jozua, de zoon van Nun, de dienaar van Mozes sprak, zeggende: Mijn knecht Mozes is gestorven; zo maak u nu op, trek over deze Jordaan, gij en al dit volk, tot het land dat Ik hun, de kinderen Israëls, geef."

Wat we hier beschreven vinden in Jozua geschiedt na de dood van Mozes. Het is het einde van Mozes. En het einde van Mozes is een uitbeelding van het einde van de wet. Soms wordt de wet in het Nieuwe Testament gewoon genoemd, bijvoorbeeld door de Here Jezus, als "Mozes". De boeken van Mozes, maar soms ook enkel aangeduid met "Mozes": het oude verbond. Hier gebeurt het na de dood van Mozes als uitbeelding van het einde van de wet. Dan vinden we dus Jozua, de zoon van Nun, de dienaar van Mozes. Het einde van de wet is volgens Romeinen 10 Christus. Dus het klopt precies, want het einde der wet is Christus tot rechtvaardigheid voor ieder die gelooft. Dus het einde van Mozes is Jozua, het einde der wet is Christus.

Dan staat er in vers 2: "Mijn knecht Mozes is gestorven." Nogmaals, als we the ene gemist hebben, dan krijgen we de andere. En dan staat er in de vertaling: "Zo maak u nu op." Tenminste in mijn Statenvertaling. Ik zeg altijd: de meeste mannen maken zich niet op. Maar ik vind dat ook wel een gemiste kans van de Statenvertaling. Je vindt dat heel vaak: "Maak u nu op" of "Maak u op", maar letterlijk staat er gewoon: "Sta op." Mijn knecht, mijn dienaar Mozes is gestorven; Jozua, sta op! Dus het einde van de wet, dat is de opstanding van Jozua. Het einde der wet is Christus. Christus is de Opgewekte, dus het einde van de wet is de opstanding van Christus.

"Steek over", "trek over deze Jordaan". De Jordaan is nu eenmaal een beeld van de dood: de doodsjordaan. Dat is een term die we vaak in liederen terugvinden. Het doorgaan door de doodsjordaan is een beeld van dood en opstanding. In het volgende hoofdstuk doet het volk Israël dat ook. Jezus werd drie... misschien dat we het daar de volgende keer eens over moeten hebben, maar alles wijst hierop: op opstanding. Sta op, steek over de Jordaan. Het gebeurt ook nog op de derde dag overigens. In vers 11 van hoofdstuk 1 leest u dat: "Binnen nog drie dagen zult gijlieden over deze Jordaan gaan." Dus opstanding op de derde dag, doorgaan door de doodsjordaan. De dood van Mozes, de opstanding van Jozua. Als je het mij vraagt, dan is de toon hier wel al mee gezet met betrekking tot dit boek Jozua. Daar gaat het dus over: over de opgewekte Christus. Jozua als beeld van de opgewekte Christus die Zijn volk leidt in de belofte. En ik hoop dat jullie die dubbelzinnigheid daarin ook wel opvatten.

Jozua 2, want ik ga niet heel Jozua 1 ook bespreken, maar om even te laten zien waar het over gaat, hoe het boek Jozua aanvangt. Ik ga gewoon bij Jozua 2 vanaf vers 1 beginnen en ik neem de verzen door. Ik licht toe waar het mijns inziens op wijst en zo komen we vanzelf aan het einde van het hoofdstuk, hoewel ik niet bij elk vers een toelichting of veel toelichtingen zal geven.

Nou ja, Jozua, de zoon van Nun. Jozua hebben we al gehad. De Nun. De Nun is een Hebreeuwse letter met een getalswaarde van 50. En over 50 valt zoveel te vertellen. Ik aarzel een beetje: wat zeg ik nou wel en wat niet? Want we kunnen het ook de rest van de ochtend over de Nun hebben, maar dat ben ik niet van plan. Maar de Nun is 50. En 50 is altijd een uitbeelding van de Geest. Ik leg dat zo al toe. Maar ook van een nieuwe schepping. Kijk, wij zeggen vaak: na de 7 is 8 het getal van de volheid. Dus de 8 is de eerste van de nieuwe reeks. De 8 beeldt dus ook een nieuwe schepping uit. Maar de volheid van 7 is 7 keer 7, dat is 49, en dan is de volgende in de nieuwe reeks de 50. En 50 in het Grieks is Pinksteren, en dat is de dag waarop God Zijn Geest uitstortte. En de grote Pinksterdag in de toekomst moet natuurlijk nog komen, wanneer God Zijn Geest gaat uitstorten op alle vlees. Dus heel kort gezegd: als je in één woord zou zeggen waar die Nun van spreekt, zeg: Geest. Maar Geest is leven. Wie de Geest heeft, heeft het leven. En wie de Geest geeft, sterft. Maar Geest, de Nun. En dat vijftigste jaar is ook nog het jubeljaar, hè? Dan kwamen alle bezittingen terug bij de rechtmatige eigenaars; dan vond daar verlossing, bevrijding, enzovoorts plaats. Dus ja, daar gaat het allemaal over.

Nou, dat is wel even genoeg over de Nun. Maar om maar aan te geven: het wijst allemaal weer in dezelfde richting. Het wijst ons altijd op belofte, op Geest en op leven. En daarom komen we ook bij elkaar: om ons op die dingen te richten. "Maar Jozua, de zoon van Nun, had twee mannen die heimelijk verspieden zouden." Hij wist natuurlijk dat het geen zin had om er twaalf uit te sturen, want dan kwamen er toch tien terug die niet geloven. Jozua wist intussen dat twee wel genoeg was, dus hij stuurde er twee. Ik denk: als ik er twaalf stuur, krijg ik er weer tien terug die problemen veroorzaken. Hij was door schade en schande wijs geworden, zeg maar.

Maar twee mannen. Het is jammer dat Jens en Femke er niet bij zitten, want die vragen altijd: hoe heten ze? Die willen van iedereen altijd weten hoe ze heten. Maar in de Bijbel komt het echt vaak voor — dat gaat je dan pas opvallen — dat er geen naam bij staat. Gisteren pas zat ik over de vrouw van Simson te lezen. Daar wordt Manoach genoemd, de vader van Simson. Hoe heet zijn vrouw dan? Sorry, staat er niet bij. Maar hier ook: het waren twee mannen. En de 2 in de Schrift...

De Twee Mannen en het Dubbele Deel van de Eerstgeborene (ecclesia) ↑ hoofdstukken

Het getal twee spreekt van het dubbele deel van de eerstgeborene. In de Schrift kreeg de eerstgeborene een dubbel deel. Het was dan ook bijzonder belangrijk om te weten wie de eerstgeborene was. Zeker bij een tweeling, want dan worden ze nogal gauw verwisseld. Dan doe je snel een rood draadje om zijn arm en dan weet je wie de eerste is. Maar daar komen we nog op.

De eerstgeborenen kregen in de Schrift een dubbel deel, en ook dat is een uitbeelding van de gemeente, van de Ecclesia: het dubbele deel dat de gemeente ontvangt. Wij hebben de eerste vrucht van de Geest ontvangen, zegt Paulus in zijn brieven. Wij hebben als eerste deel aan het leven van Christus, dus wij zijn de eerstgeborenen. Dat was verborgen. Dat staat hier ook overigens, daar kom ik zo wel op. Dat was verborgen, want als je gewoon de Schrift neemt zoals hij zich aandient aan de oppervlakte, dan denk je: dat is Israël. Maar met die eerstgeborene wordt nogal eens gewisseld. Als je het boek Genesis kent, dan weet je dat degene van wie je denkt 'dat is hem', het per definitie niet is. Dat begint al heel vroeg. Bij Izak en Ismaël bijvoorbeeld is niet degene die het eerst geboren wordt de eerstgeborene, als u begrijpt wat ik bedoel. Jakob en Ezau: niet Ezau, maar Jakob.

Daarna wordt het wat lastiger natuurlijk met die twaalf zonen. Niet Ruben, ook niet Juda, maar Jozef. Maar eigenlijk ging het over het hoofd van Jozef weer naar zijn zoon Efraïm. Maar ook Efraïm was niet de oudste, dat was Manasse. Dat wordt telkens omgewisseld. Dat is een principe waar zo'n beetje het hele boek Genesis over gaat. Maar deze twee mannen hebben ook geen twee namen, omdat ze gepresenteerd worden als eenheid. Het is een eenheid met een dubbel deel. Dat is de Ecclesia. Meerdere leden weliswaar, maar een eenheid. Het eerstgeboorterecht ontvangen betekent een dubbel deel, namelijk een erfenis in de hemel en op de aarde. We zullen met Christus regeren als het lichaam van Christus over hemel en aarde.

Ik ga snel verder. Wat dacht u van die twee? Ik doe wel een beetje een beroep op uw Bijbelkennis, maar als u de voorbeelden kent, dan herkent u het. En als u ze niet kent, ja, dan heeft u nog wat te doen! Denk aan de twee eerstelingenbroden uit Leviticus 23. In Leviticus 23 gaat het over de hoogtijden van Jahweh en de eerstelingsgarve. Dat is de eerstelingschoof; dat is enkelvoud, dus een uitbeelding van Christus. Hij is de Eerste en Hij is ook de Eerste die leven ontving. Maar daarna lees je dat er vijftig dagen later twee eerstelingenbroden gebakken werden. Dat waren de eerstelingen voor de Heer, dat staat erbij. Dat waren de eerstelingen van God voor Jahweh. Die werden door de hogepriester in zijn handen bewogen. Oftewel: die levende hogepriester zorgde dat ook die broden leven. En ook dat is een uitbeelding van de Ecclesia.

Of wat dacht u van die twee? 'Die twee zullen tot één vlees zijn.' Nu denkt u misschien aan een huwelijk, maar dan zit u goed. Of aan Adam en Eva. Maar Paulus zegt in Efeze 5: deze verborgenheid, dit geheim – wat wij zo nu en dan heimelijk verspieden – dit geheim is groot, maar ik spreek over Christus en over de gemeente. Zoals Eva uit het lichaam, uit de zijde van Adam genomen werd, zo zijn wij één lichaam met Christus. Paulus zegt over Adam en Eva: 'die twee zullen tot één vlees zijn'. Die twee zijn één. Christus en de gemeente, Christus en de Ecclesia, zij zijn één.

Of de twee engelen in Handelingen 1. Wanneer de Heere Jezus opvaart naar de hemel, staan Zijn discipelen daarbij te kijken. De Heere vaart op na veertig dagen... of is het vijftig? Nou, dat zoeken we in de pauze wel even op. Maar daar zien we dat de Heere opvaart naar de hemel terwijl Zijn discipelen staan te kijken. Opeens zijn er twee mannen in witte kleding die zeggen: 'Wat staan jullie naar de hemel te kijken?' Ook dit is een beeld van de gemeente die daarbij zal zijn als Hij weer terugkeert vanuit de hemel.

Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan, want je vindt heel vaak in de Schrift 'de twee' die worden gepresenteerd als eenheid. Twee mannen vaak, zoals bijvoorbeeld de Emmaüsgangers, die heb ik nog niet genoemd. Zij staan onder één naam. Hoe heetten de Emmaüsgangers? Ja, wij hebben ze de Emmaüsgangers genoemd omdat we niet weten hoe ze beiden heetten. Maar één heette Kleopas. Het is er maar van één dat we de naam kennen: Kleopas en Mister X. Dus noemen we ze maar de Emmaüsgangers. Maar daar gaat het dus over als er twee mannen gepresenteerd worden in de Schrift.

Ik laat u één Schriftgedeelte opzoeken, anders zegt u: 'Je doet het allemaal uit je hoofd, je verzint het waar we bij staan.' In Efeze 2 wordt dit uitgelegd. In Efeze 2 lees ik even met u mee. Daar gaat het over hen die ooit vervreemd waren van het burgerschap van Israël, maar nu in Christus Jezus nabijgebracht zijn. Vers 14 zegt: 'Want Hij, Christus Jezus, Hij is onze vrede, die deze beiden één gemaakt heeft.' Eengemaakt, staat er dan. De middelmuur der afscheiding gebroken hebbende, heeft Hij de vijandschap in Zijn vlees tenietgedaan – de wet der geboden in inzettingen bestaande – opdat Hij die twee in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen. Tot één nieuwe mens. En opdat Hij die beiden met God in één lichaam zou verzoenen door het kruis, de vijandschap aan hetzelfde gedood hebbende, enzovoorts. De twee worden tot één gemaakt. Hier gaat het natuurlijk ook over Jood en heiden die binnen het lichaam van Christus één zijn. Daar is geen verschil meer tussen, zoals dat voorheen altijd wel was. Voor ons is dat normaal, wij weten niet beter, maar dat was destijds wel even heel anders. Israël was Gods uitverkoren volk, er was echt een verschil tussen Jood en heiden. In de gemeente, in de Ecclesia, is dat verschil weggedaan. Daar zijn de twee tot één gemaakt.

Die twee spreekt dus van het dubbele deel, maar ook van de Ecclesia die uit twee is samengesteld tot één. Tot één gemaakt. Goedemorgen! Kom verder, doe je jas uit... Deze twee mannen, deze twee verspieders, komen als eerste – en let op, dit is ook dubbelzinnig – zij komen als eerste in de beloofde erfenis. Zij hebben als eerste deel aan wat hen beloofd was. Zij zijn als eerste de Jordaan overgestoken en in dat land gekomen. Ook dat is natuurlijk een beeld van de gemeente. De eerstelingen. Wij zullen als eerste delen in het onvergankelijke leven dat wij zullen ontvangen. Hij is de Eersteling, daar hebben we het over gehad toen we 1 Korinthe 15 behandelden. Hij, de Eersteling, is opgewekt met onvergankelijk leven en wij als Ecclesia zullen als eerste daarin delen, als eerstelingen. Daarna zal er een hele grote oogst volgen.

Ik maak dit vers even af en dan gaan we pauzeren. George is precies op tijd voor de koffie. Maar deze twee mannen, die zouden heimelijk verspieden.

Heimelijk Verspieden en het Geheimenis Onder de Natiën ↑ hoofdstukken

Laten we eens kijken hoe dat er letterlijk staat: spionerende in stilheid. Ik heb altijd gedacht dat als je spioneert, je dat per definitie heimelijk doet, dus het is nogal dubbelop. Het ligt er dik bovenop dat het om iets verborgens gaat, iets wat geheim is. En als we het hebben over geheimen en verborgen dingen, dan hebben we het over de gemeente. De gemeente, het lichaam van Christus, is een verborgenheid. Dat is het geheimenis wat Paulus bekendmaakte.

Om maar een vers aan te halen: in Kolossenzen 1 zegt Paulus dat hem was gegeven het Woord van God tot volheid te brengen, om het te completeren en aan te vullen wat nog ontbrak. Hij zegt daarover dat hij het Woord van God completeert, namelijk het geheimenis – de verborgenheid, zegt de Statenvertaling, of het geheim. Het geheimenis dat eeuwen, aionen en geslachten lang verborgen is geweest, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen. Aan die heiligen wil God bekendmaken wat de rijkdom is van de heerlijkheid van dit geheimenis onder de heidenen, onder de natiën: Christus onder u – of zoals de lineaire vertaling zegt: in u – de hoop van de heerlijkheid.

Het geheimenis is, heel kort gezegd, dit: de Messias die aan Israël beloofd was en die Zijn koninkrijk zou oprichten op aarde, zou via Israël ook aan de overige volken zegen geven. Maar het geheimenis is dat God niet via Israël, maar buiten Israël om, in een tussentijd, een volk uit de natiën vergadert voor Zijn naam. In het Hebreeuws noemen we zo’n breuk of tussentijd een ‘peres’. God doet dit in een tussentijd waarin die natiën deel hebben aan de Messias van Israël doordat ze één zijn met die Messias. Dat betekent dat zij delen in de positie van die Messias die aan Israël beloofd was. Je hebt dus de Messias en je hebt Israël, maar de gemeente is niet een plek daarnaast; nee, die gemeente is in Christus. Zij is in die Messias en deelt dus in de belofte die aan die Messias gedaan is. Niet de belofte die aan Israël gedaan is, maar de belofte die aan de Messias Zelf gedaan is.

Als u zegt dat dit u een beetje laat duizelen, dan begrijp ik dat; het is ook nogal wat. Daar is natuurlijk ook het laatste woord nog niet over gezegd. Elke keer als ik er iets over vertel, besef ik dat we het er eigenlijk nog eens uitgebreid over zouden moeten hebben, want het is een geweldig onderwerp. Het is volgens mij ook altijd veel meer dan wij beseffen. Wij delen werkelijk in Zijn positie; we zijn één lichaam met Christus. Christus onder u, letterlijk staat er ‘in u’, te midden van de natiën.

Dat is dat geheimenis. En van die gemeente uit Jood en heiden, van hen die dat dubbele deel ontvangen, daar zijn die twee mannen in Jozua 2 een type van, een beeld. Ik kijk even naar de klok; we gaan pauze houden, want het is de hoogste tijd. Het is een prima moment om even te stoppen. Ik hoor daar een amen... of nee, een ‘yes’.

We gaan weer verder. Het hoofdstuk heeft vierentwintig verzen en we zijn nog bij vers 1, dus we gaan wat tempo maken. We waren gebleven bij de twee mannen die heimelijk zouden verspieden als uitbeelding van de Ecclesia, de gemeente. Ik heb geprobeerd te laten zien dat die twee mannen een beeld zijn van de gemeente uit Jood en heiden, uit de twee tot één gemaakt: het dubbele deel. Dat heimelijk verspieden wijst op het geheimenis, de verborgenheid die we zo vaak vinden in de brieven van de apostel Paulus.

Zij zouden heimelijk verspieden en zij werden gezonden vanuit Sittim. Degenen die bij de studies over de tabernakel waren, weten nog dat het hout dat daarin werd gebruikt, Sittimhout was. De NBG-vertaling noemt het acaciahout, omdat men vindt dat dit het enige hout is dat in de woestijn groeide, maar er staat gewoon Sittimhout. Er is dus ook een plaatsje dat Sittim heet. Hout is een product dat voortkomt uit de aarde en houdt dus verband met het oude leven. Van dat hout in de tabernakel zag je echter niets meer, want het werd overtrokken met goud of eventueel koper. Hout werd overtrokken met goud; dat allitereert lekker in het Nederlands. Maar dat hout is eigenlijk gewoon – hoe zeg ik dat netjes – troep. Als je naar dit woord kijkt, Sittim, dan lijkt het in klank heel veel op het Engelse woord ‘shit’. Inderdaad, gelukkig zegt iemand anders het al.

Maar het plaatsje waar het hier over gaat, wordt ook wel Abel-Sittim genoemd. Abel betekent zoiets als leeg of ijdel. Sittim heeft dus alles te maken met het afscheiden van dingen, van dat wat niet bruikbaar is. Daarom moet het ook overtrokken worden met goud, want hout is vergankelijk; daar gaat het om. Hier vertrekken die mannen vanuit de vergankelijkheid en gaan ze als eersten het beloofde land in. Ze hebben dus eerst deel aan de belofte; het is ook gewoon een beeld van dood en opstanding.

Zij gingen dan op weg en kwamen in het huis van een vrouw, een hoer genaamd Rachab, en zij overnachtten daar. Als ik een moralist was, zou ik zeggen: ‘O, dat mag toch niet, of wel?’ Ik vraag me altijd af hoe ze daar nu terechtkwamen als je het zo leest, maar dat staat er niet bij, dus daar hoeven we het ook niet over te hebben. De hoer...

De Hoer als Profetische Uitbeelding van Israël (hosea) ↑ hoofdstukken

In de Schrift is een hoer altijd – ik zal het enigszins nuanceren: bijna altijd – een uitbeelding van Israël. Om dat te illustreren, zal ik één Schriftplaats laten zien in Hosea. In Hosea wordt het letterlijk zo gezegd: Hosea 1, de aanvang van het boek Hosea.

Overigens, als u de geschiedenis van de twaalf verspieders in Numeri 13 erbij neemt, daar staat dat Mozes uit elke stam iemand selecteerde. Kaleb uit de stam van Juda. De heidenen uit de stam van Juda, dat is ook een leuke. Maar uit de stam van Efraïm selecteerde hij Hosea. Dat is een andere Hosea dan waar we nu naartoe gaan. Want dan staat er later: "En Mozes noemde Hosea, de zoon van Nun, Jozua." Dus Jozua heette eerst Hosea. Hij kreeg een andere naam; dat zien we ook in het principe dat we in de Schrift telkens terugvinden: mensen die andere namen krijgen. Saulus wordt Paulus, Abram wordt Abraham, Hosea wordt Jozua. Ook dat is gewoon een uitbeelding van het ontvangen van een nieuwe identiteit, een nieuw leven. What’s in a name?

Het woord des HEREN... ik begin gewoon te lezen vanaf vers 1. Dat lees ik even snel door. Het woord des HEREN dat geschied is tot Hosea, de zoon van Be’eri, in de dagen van Uzzia, Jotam, Achaz en Hiskia, koningen van Juda. Zodat we weten in welke tijd dit plaatsvindt. En in de dagen van Jerobeam, de zoon van Joas, koning van Israël. Het begin van het woord des HEREN door Hosea. De HERE, Jahweh, zei dan tot Hosea – let op, om deze woorden gaat het – God, Jahweh, zei tegen Hosea: "Ga heen, neem u een vrouw der hoererijen." Dat is plechtig gezegd: een hoer. "En kinderen der hoererijen." Dat is plechtig gezegd: hoerenkinderen. Hoerezonen kennen wij ook nogal. Niet ons taalgebruik, maar het taalgebruik van anderen natuurlijk. Ja, ik moet me in allerlei bochten wringen vanmorgen. En ik ben nog niet klaar ook. Ik heb het onderwerp zelf gekozen.

Jahweh zei dan tot Hosea: "Ga heen, neem u een vrouw der hoererijen." Een hoer en kinderen der hoererijen. "Want het land (Israël) hoereert ganselijk vanachter de HERE." Dat "ganselijk hoeren" is een Hebraïsme. "Hoereert hoererende", zegt hij. Maar Jahweh zegt tegen Hosea: "Neem een vrouw" – ik leg het nu uit – "neem een vrouw, een hoer, want Mijn vrouw is dat ook." Dat is wat hier gezegd wordt. God zegt tegen Hosea: "Hosea, neem een hoer, want jij bent een uitbeelding van Mij. En die hoer is een uitbeelding van het land, van het volk Israël. Want het land hoereert ganselijk vanachter de HERE."

Dus omdat het land hoereert, moest Hosea een vrouw nemen, een hoer, en daar kinderen mee krijgen. Die kinderen zijn natuurlijk een uitbeelding van de geslachten van Israël. Maar hier wordt dus gewoon ronduit gezegd dat het land hoereert en dat de hoer een uitbeelding is van dat land dat hoereert, namelijk van Israël. Dat is nogal wat smaller toe te passen, maar voor deze ochtend is dat in ieder geval: de hoer is een uitbeelding van Israël.

Rachab – ik ben alweer terug in Jozua 2 – als gelovige is zij natuurlijk een uitbeelding van dat gelovige deel van het volk Israël. Een gelovig overblijfsel, zo u wilt. En zij sliepen daar. In de nacht dus, blijkbaar. Maar daar kom ik straks nog wel op.

Jericho in de Nacht: Wij Verspieden Ons Lotsdeel in een Duistere Wereld ↑ hoofdstukken

Ik ben al in vers 2. Toen werd de koning te Jericho geboodschapt, zeggende: "Zie, in deze nacht zijn hier mannen gekomen van de kinderen Israëls om dit land te doorzoeken." Jericho is een uitbeelding van deze wereld en daar zijn dan twee verspieders die heimelijk aan het verspieden zijn. Ja, dat is ook wat wij doen. Wij zijn verborgen voor deze wereld, maar wij delen in de Christus. En wat doen wij? Wij verspieden heimelijk ons beloofde land. Dat wat ons beloofd is, onze belofte, die verspieden wij heimelijk. De wereld heeft daar geen weet van. Die denken: dat is een stelletje gekken die bij elkaar gaan zitten in de huiskamer of waar dan ook. Het gedoe met die Bijbel enzovoort, het zegt ze gewoon niets. Maar wij onderzoeken, wij verspieden de verborgenheden; de geheimenissen die ons toevertrouwd zijn, onze erfenis, ons lotsdeel.

Dat woord erfenis in de Schrift, de erfenis die wij ontvangen, maar die ook Israël hier ontvangt: want aan de hand van Jozua, onder leiding van Jozua, ging het volk het land innemen. Dat was hun gegeven. 'Erfenis' is dan de vertaling, maar dat was hun lotsdeel, dat was hun door God gegeven. Je leest ook in het boek Jozua een heel hoofdstuk lang waarin al die gebieden van dat beloofde land toegewezen worden aan de diverse stammen en de grenzen daarbij ook aangegeven worden. Wij hebben geen aards lotsdeel zoals Israël, maar een hemels lotsdeel. En ook dat is dan iets wat we in de brieven van Paulus terugvinden. Dit is Efeze 3. In Efeze 3 legt Paulus uit wat het geheimenis inhoudt, wat die verborgenheid... Pardon, ik kom door die appeltaart denk ik.

In de Efezebrief, sowieso in de hele brief, wordt ook uitgelegd wat het geheimenis is. We waren net in Kolossenzen, maar Efeze is ook zo'n brief. Daar staat in Efeze 3 vers 6, als Paulus uitlegt wat het geheimenis inhoudt, namelijk dat de heidenen, de natiën, mede-erfgenamen zijn – voor mij is het de Statenvertaling of de Herziene – mede-erfgenamen zijn en tot hetzelfde lichaam behoren en mededeelgenoten zijn van de belofte in Christus Jezus door het evangelie. De natiën zijn mede-lotbezitters. Dat 'sun' zie je in al die woorden terugkomen waar hier 'mede' staat: mededeelhebbers, mede tot het lichaam behorende, mede-lotbezitters. Het is zoiets als 'samen', 'sun' is samen. Wij zijn mede-erfgenamen, wij zijn samen lotbezitters en we behoren samen tot het lichaam, tot datzelfde lichaam, en we zijn samen deelhebbers van de belofte in Christus Jezus. Dus wij delen in de belofte van Christus Jezus. Dat is het geheimenis dat Paulus bekend mocht maken; ik noemde het voor de pauze ook al even. Maar dat lotbezit wat wij ontvangen... Ja, lees Efeze 1 door, daar wordt het ook een keer of drie, vier genoemd. Het lotbezit, meestal vertaald met 'erfdeel'. Wij hebben in Hem een lotbezit, een erfdeel ontvangen. Dat was een verborgenheid, of het zijn verborgenheden, maar dat legt Paulus in zijn brieven uit. Hij openbaart die dingen; er lag een bedekking overheen en Paulus haalt de bedekking eraf en onthult dat aan ons. En wij, zoals we hier bij elkaar zijn, zijn dat heimelijk aan het verspieden. Die twee verspieders zijn daar een beeld van, die dat lotbezit in bezit nemen en die dat land, in vers 2, dat beloofde land aan het doorzoeken zijn.

Vers 3: "Daarom zond de koning van Jericho tot Rachab, zeggende: Breng de mannen uit die tot u gekomen zijn, die in uw huis gekomen zijn, want zij zijn gekomen om het ganse land te doorzoeken." Maar die vrouw had die beide mannen genomen en zij had hen verborgen. Ook weer: verborgen. En zij zei aldus: "Er zijn mannen tot mij gekomen, maar ik wist niet..." Ook verborgen dus. Als je het niet weet, is het verborgen. Ze zegt dat ze het niet weet, maar het blijft dus verborgen: "Maar ik wist niet vanwaar zij waren." Het woord dat met verbergen vertaald wordt, wordt elders ook bijvoorbeeld met verstoppen vertaald. En het geschiedde, vers 5: "Het geschiedde, als men de poort zou sluiten, als het duister was, dat die mannen uitgingen. Ik weet niet waarheen die mannen gegaan zijn; jaagt hen haastelijk na, want gij zult ze achterhalen." Ook de nacht – ik zei net al in vers 1 dat zij daar sliepen, het zal al 's nachts geweest zijn dan – en hier staat dat het duister was. Dus de nacht is ook een uitbeelding van de tijd waarin wij leven. Het is donker in de wereld. Romeinen 1 was het eerste vers wat ik zojuist liet zien voor de pauze: het is duister gemaakt in een onverstandig hart. Dus de wereld is in duisternis en daar is de nacht een uitbeelding van.

En in die nacht schijnen sterren. Er is licht, niet om die wereld te verlichten, want dat doet de zon, maar er is gewoon licht in de nacht. "Lichtende sterren" noemt Paulus dat in Filippenzen 2... of was het Filippenzen 3? In Filippenzen volgens mij. Niemand helpt me ook, dus dan weten jullie het ook niet! Dan moeten jullie het ook opzoeken. Paulus zegt bijvoorbeeld in Romeinen 13 vers 12: "De nacht vordert, de dag is nabij." Wij wachten op die dag. 1 Thessalonicenzen 5: "Want de dag des Heren..." Niet de zondag, maar de dag des Heren, die zal komen als een dief in de nacht. Want nu is het nacht en wanneer die dag aanbreekt, zal hij komen als een dief in de nacht voor hen die zeggen... Nou, niet voor iedereen in ieder geval, laat ik het zo samenvatten in 1 Thessalonicenzen 5. Want hij zegt: "Want wanneer zij zullen zeggen: het is vrede, vrede en geen gevaar, dan zal een haastig verderf hun overkomen." Maar Paulus zegt erbij: "Jullie zijn niet in duisternis, dat die dag jullie als een dief zou overvallen." Wij wandelen bij het licht van Gods Woord, dus wij weten wanneer het... nou ja, dat duurt nog even, maar wij weten wanneer het vijf voor twaalf is. Dus wij wandelen niet in duisternis, wij hebben het licht van Gods Woord. Vers 6: "Maar zij had hen op het dak doen klimmen en had hen verstoken..." Dat is geen oud woord voor een brandje stichten, maar dat betekent simpelweg verstoppen.

Vlas, Linnen en de Opperzaal: Symbolen van Hemels Leven en Opstanding ↑ hoofdstukken

Zij had hen verstoken onder de vlasstoppelen. Fikkie stoken, bedoel ik, maar misschien is dat Ridderkerks ofzo en kennen jullie dat niet. Daar hielden wij ons vroeger hoofdzakelijk mee bezig in onze vrije tijd. Ze noemden mij vroeger ook Fikkie. Ja, ook? Oké. Hij blaast het. Nou, bij twee getuigen staat een zaak vast. Maar ze had hen op het dak doen klimmen, ze had hen verstoken; ze had ze dus verstopt, weer verborgen. Hoe vaak zien we nu al verwijzingen naar het feit dat iets verstopt of verborgen wordt? Ze had hen verstoken onder de vlasstoppelen die door haar op het dak beschikt waren. Er lag dus vlas op het dak en daar heeft zij die verspieders onder verstopt, zodat zij verborgen bleven en het geheim bleef dat zij daar waren.

Vlas, weten jullie wat vlas is? Daar kun je inderdaad touw van maken. Maar het is ook de grondstof voor linnen. En linnen spreekt natuurlijk ook van opstanding: wit, linnen, rein, nieuw leven. De hogepriester was bij gelegenheid ook in linnen gekleed. In Lukas 24 lezen we dit: Petrus stond op en snelde naar het graf, het graf van Jezus. En toen hij vooroverboog, zag hij alleen de linnen doeken liggen. Want Hij, de Heer, was weg. Het dode lichaam was weg. Wat blijft daarover? Linnen, als uitbeelding van opstanding.

Overigens zocht ik dit gedeelte ook op in Johannes. Daar lees je dat wanneer Maria bij het graf komt, zij daar geen tuinman ziet — nee, ze ziet twee mannen. Er staat dan: twee boodschappers. Eén waar de Heer Zijn hoofd had neergelegd en één bij Zijn voeten. Zie je dat weer? Hoofd en lichaam vertegenwoordigd in twee mannen. Linnen dus als beeld van opstanding. En over dit vers: daarna goot Hij water in de waskom en begon de voeten van de discipelen te wassen en af te drogen met de linnen doek die Hij om Zijn middel had. Waar staat dit, weten jullie dat? Ja, in welke geschiedenis? De voetwassing. Johannes 13 is dat. Maar hier heb je de Heer Jezus die in Zijn opstanding een Hogepriester zou zijn. Hij voert hier de hogepriesterlijke taak uit om met een linnen doek de voeten van de discipelen te wassen.

En waar vond dat plaats? In de opperzaal, inderdaad. Maar waar zijn we in Jozua 2? Op het dak. Dat is feitelijk ook een opperzaal. Ja, zonder overkapping, maar het is wel boven. In de penthouse, zeg maar. Pent, penta, is ook een vijf, hè? Ik heb geprobeerd te zoeken hoe men aan die term penthouse is gekomen, maar dat heb ik niet kunnen vinden. De vier hoeken en de bovenkant, dat zou kunnen. Maar vijf, en dan in zo’n... Het is altijd gesitueerd op een flatgebouw of een hoog gebouw. Het is dus altijd daar in de hemel. Dat moet zo’n oorsprong hebben, denk ik, maar ik ben er niet achter gekomen. Maar zij waren hier op het dak, en de Heer was in de opperzaal met Zijn discipelen.

Dat principe vinden we vaak in de Schrift. Ik heb op een gegeven moment met de concordantie wat van die geschiedenissen opgezocht. Elia wekt de dode zoon van de weduwe van Zarfat op in een opperzaal. Waarom? Omdat dat een uitbeelding is van wat Christus nu doet. Hij geeft ons leven, Hijzelf de Opgewekte. En dat vindt allemaal plaats daar ergens boven, in de hemel. Daniël bad ook in een opperzaal; dat was de plek waar hij aan het bidden was toen ze hem later oppakten.

Kennen jullie Eutychus? Eutychus, ja, die viel uit het raam. Zijn naam betekent zoiets als — 'eu' is volgens mij mooi of goed — 'gelukshebber', 'geluksvogel'. Een gelukkige. In Handelingen 20 zat Eutychus in het venster terwijl Paulus sprak. Hij voerde zijn rede uit tot middernacht. Ook weer in de nacht, een beeld van onze tijd. Eutychus werd overvallen door een diepe slaap. "Ik zal u geven een geest van diepe slaap", dat schrijft Paulus ook in Romeinen, maar dat gaat over Israël. Op het moment dat Paulus spreekt tot de natiën, is Israël met een diepe slaap overvallen en dood. Want hij viel uit het raam en viel dood neer. Nou, Paulus ging even kijken bij Eutychus en zei: "Dat komt wel weer goed, we gaan gewoon verder." En toen gingen ze weer naar de... Nou ja, dat zijn mijn eigen woorden, maar lees het maar na in Handelingen 20. Paulus ging daarna gewoon weer naar boven en ging verder met zijn toespraak, met het delen van verborgenheden en geheimenissen.

Eutychus lag daar beneden ergens dood, terwijl zij rond middernacht in een opperzaal waren met veel licht. Dat staat er allemaal, als uitbeelding van onze tijd: duister in de wereld, maar in de opperzaal, in de hemel daarboven, daar is veel licht. Daar schijnt Zijn Woord. En Eutychus, ja, die is dood, die is overvallen door een diepe slaap. Maar de volgende ochtend is hij er gewoon weer bij, want dan leeft hij weer. Nadat Paulus vertrokken is, is Eutychus weer in het land der levenden. Het is een uitbeelding van Israël, die nu terzijde is gesteld en dood is. In Ezechiël 37 lees je dat ze in de toekomst uit hun graven zullen komen. Israël wordt in de Schrift echt als dood beschouwd, of overvallen door een diepe slaap — wat is in de praktijk het verschil?

Maar dat gebeurt dus allemaal in opperzalen. Nou, hier in Jozua 2 gebeurt dat op het dak. Opstanding, linnen op het dak, verborgen; allemaal met die twee mannen als uitbeelding van onze tijd. Die mannen jaagden hen nu na — dat is vers 7 — op de weg van de Jordaan tot aan de veren. Dat zijn de doorwaadbare plaatsen. Kan ik dat laten zien? Ja, dat kan ik laten zien. Dat staat hier in de NBG-zetting trouwens ook. Men sloot de poort toe nadat degenen die hen najaagden, waren uitgegaan. Nu kan ik een gedeelte overslaan omdat dat het getuigenis van Rachab is, en daar hebben we het voor de pauze over gehad. Ik lees dan verder in vers 15.

Verberging op het Gebergte: Overgezet in een Verborgen Koninkrijk ↑ hoofdstukken

Zij liet hen dan neer met een zeel door het venster, want haar huis was op de stadsmuur; zij woonde op de muur. En zij zeide tot hen: "Gaat op het gebergte, opdat niet misschien de vervolgers u ontmoeten, en verbergt u aldaar drie dagen, totdat de vervolgers wedergekeerd zullen zijn; en gaat daarna uw weg."

Zij worden dus door Rachab met een zeel — we zullen laten zien wat dat precies was — door het venster neergelaten. En Rachab zegt: "Gaat op het gebergte, opdat niet misschien de vervolgers u ontmoeten." Zij moeten zich daar verbergen. Verberging, verborgenheid... Een berg is in de Schrift altijd een beeld van een hoge plaats, een beeld van een koninkrijk. Ik ga er nu wat snel doorheen, maar hier moeten zij zich verbergen op het gebergte, en dat spreekt dus van het verborgen Koninkrijk.

Wij leven in dat verborgen Koninkrijk. Mensen hebben het er altijd over; ik ken gelovigen die er moeite mee hebben omdat wij deel hebben aan het Koninkrijk van Christus. Maar Paulus zegt het gewoon in Kolossenzen: wij zijn overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. Dus daar hoef ik verder niets aan toe te lichten. Maar ook hier weer die drie dagen: de opstanding, een beeld van onze tijd waarin wij ook opgewekt zijn met Christus. Nou, we zagen dat al in hoofdstuk 1 vers 11 en in hoofdstuk 3 vers 2 komen we het ook weer tegen. Misschien dat we het daar de volgende keer eens over moeten hebben: na drie dagen gingen zij door de Jordaan.

En Simson haalde ik net al even aan. Wat dacht u van het raadsel van Simson? Raadsel, verborgenheid, geheim... ze konden dat in drie dagen niet verklaren. Dat vind je overal terug.

Maar we moeten echt nog naar dat scharlaken koord. En wat vinden we in vers 18? Ik lees eerst vers 17 nog even verder: "Ook zeiden die mannen tot haar: Wij zullen onschuldig zijn van deze eed die gij ons hebt doen zweren. Zie, wanneer wij in het land komen, zo zult gij dit snoer van scharlaken draad aan het venster binden, door hetwelk gij ons zult nedergelaten hebben; en gij zult tot u in het huis vergaderen uw vader, uw moeder, uw broers en het ganse huisgezin uws vaders."

Het Scharlaken Koord: de Rode Draad van Christus' Redding ↑ hoofdstukken

Een scharlaken draad, een scharlaken koord. Dat wil zeggen: een rood koord. Dit vers kent volgens mij bijna iedereen: "Al waren uw zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw. Al waren ze rood als karmozijn, ze zullen worden als witte wol." Dat is natuurlijk een parallellisme. Scharlaken en karmozijn komen met elkaar overeen en het gaat om die rode kleur.

Maar we hebben ook zo'n uitdrukking: de rode draad in het verhaal, of de rode draad door de Bijbel. Ik heb geprobeerd uit te zoeken wat daar nu precies de achtergrond van is. Ik denk dat het gewoon uit de Schrift komt, al heeft men daar ook allerlei andere theorieën over. Zo zou de Engelse of Amerikaanse marine een rode draad door het touw hebben gevlochten, zodat men altijd zou weten dat die touwen staatseigendom waren, zoiets dergelijks. Ik denk echter dat de oorsprong nog verder teruggaat en dat het uit de Schrift komt. De rode draad die hier genoemd wordt, is een uitbeelding van de rode draad die wij kennen uit de hele Schrift: redding.

Die mannen werden gered door die rode draad, en wij worden gered van de zonde. Die rode kleur heeft daar alles mee te maken. In de studiebijbel zag ik een parallel met onze hoerenbuurten, waar men een rood licht gebruikt. Er werd geopperd: zouden ze daarom daar een rood touw uit het raam hebben gehangen? Dat vind ik op zich al een beetje vergezocht, maar het gaat om de rode draad. Het touw waardoor men gered werd en waardoor Rachab later ook gered werd bij de verwoesting van Jericho.

Eigenlijk is het touw gewoon Christus. Hij is toch de rode draad in de Schrift? Of je het nu redding noemt of het heil, Christus is die rode draad door heel de Schrift en ook in deze geschiedenis. Die rode draad werd hier gebruikt om te redden, maar hij komt nog twee keer voor in de Schrift. Eén keer in Hooglied 4, waar het gaat over de rode draad van de lippen van de bruid. Daar wordt de bruid bezongen en staat er: "Uw lippen zijn als een scharlaken koord." Dat gaat natuurlijk ook over Israël, die met de lippen het woord van God, het woord van redding, aan de volkeren zouden brengen. En die andere geschiedenis, daar heb ik al voorzichtig wat toespeling op gemaakt.

De Opvallende Tussengeschiedenis van Juda en Tamar (genesis 38) ↑ hoofdstukken

Genesis 38 vertelt de geschiedenis van Juda en Tamar. Ik zal de geschiedenis in grote lijnen vertellen, want ik ga niet het hele hoofdstuk lezen. Genesis 37 gaat over Jozef en Genesis 39 gaat ook weer over Jozef, maar Genesis 38 vormt een onderbreking in de geschiedenis van Jozef.

In Genesis 38 — de kinderen hebben koptelefoons op, die horen niks, ik test het even... Fem kent het verhaal al, dus die luistert sowieso niet — daar gaat Juda heen en hij neemt een vrouw. Hij krijgt drie zonen: Er, Onan en Sela. Voor Er zoekt Juda een vrouw en die vrouw is Tamar. Tamar betekent 'palm'. Een palm is een boom met een stam en een kroon, en dat spreekt van koningschap en van opstanding. Maar Er deugde niet — ik zeg het even in mijn eigen woorden — hij was kwaad in de ogen van de HEERE en daarom werd hij gedood door God.

Dan treedt in de Schrift het leviraats- of zwagerhuwelijk in werking. Dat betekent dat de broer die de eerstvolgende in de lijn is, in dit geval Onan, volgens de wet nageslacht zou moeten verwekken bij Tamar. Dat staat wellicht wat ver van onze huidige praktijk en levensbeschouwing af, maar zo gebeurde dat destijds nu eenmaal. Onan nam zijn taak echter niet al te serieus. Zo staat het hier in vers 9: hij verdierf zijn zaad tegen de aarde. U zegt misschien: Onan was toch bekend om iets anders? Wellicht heeft u wel eens van de term 'onaneren' gehoord als woord voor zelfbevrediging, maar dit is toch iets anders dan wat Onan hier doet. We hebben daar een andere term voor — ik hoop altijd maar dat iemand anders het zegt, want dan hoef ik het hier niet te benoemen — dat is 'voor het zingen de kerk uit'. Dat deed Onan dus, en dat was kwaad in de ogen van JAHWEH. Dus God doodde hem ook.

Dan zou het logisch zijn dat Tamar de derde zoon, Sela, zou krijgen. Maar Sela was nog te jong, dus dat kon op dat moment niet. Juda zei tegen Tamar: "Ga maar naar huis en betreur je weduwschap, en als Sela groot is, dan krijg je hem." Maar Juda dacht ondertussen: ik ga hem haar niet geven. Ik ga Sela niet aan haar geven, want ik ben al twee zonen kwijt. Je kunt er donder op zeggen dat ik de derde ook kwijt ben als zij met hem nageslacht gaat verwekken. Het is lastig om hier nette woorden voor te vinden.

Op een gegeven moment zag Tamar dat Sela groot geworden was, maar dat ze hem nog steeds niet kreeg. Toen dacht ze: dan ga ik wat anders verzinnen om nageslacht te krijgen, want er móést nageslacht komen. Zij wist dat Juda, haar schoonvader, schapen ging scheren in Timna. Wat deed Tamar? Ze ging langs de weg zitten. Ik heb er een plaatje van. Ze ging langs de weg zitten en verkleedde zich als hoer. U zegt misschien: hoeren hebben toch zo weinig mogelijk aan? Nou ja, blijkbaar hier niet, want anders zou ze ook niet zo snel herkend zijn. Ze bedekte zich met een sluier, staat er in dit gedeelte.

Juda was blijkbaar wel in voor een verzetje. Hij had gemeenschap met deze vrouw, die hij voor een hoer hield. Ze spraken een prijs af; dat ging niet in geld, maar in een geitenbokje. Alleen had Juda dat op dat moment niet bij zich. Toen zei Tamar, verkleed als hoer: "Geef mij dan je staf, je zegelring en je snoer als onderpand." Zo geschiedde het: ze hadden gemeenschap en Tamar ging daarna naar huis. De kleren die ze aan had getrokken deed ze weer uit, ze trok haar weduwschapskleren weer aan en ging haar weegs. Juda stuurde later zijn vriend om de rekening te betalen met een geitenbokje, maar die man hoorde dat er daar helemaal geen hoer was geweest. "Laat dan maar zitten," zei Juda.

Drie maanden later — niet drie dagen, want bij een zwangerschap duurt het even voor het zichtbaar is — was het duidelijk dat Tamar zwanger was. Waarop Juda zei: "Breng haar naar buiten, ze heeft gehoereerd, verbrand haar!" Dat was natuurlijk behoorlijk hypocriet, want zij had niet veel anders gedaan dan hijzelf. Maar zo werkt dat nu eenmaal onder de wet; daar kom je hypocrisie tegen. Toen zei Tamar: "Kijk eens naar deze staf, dit snoer en deze ring. Van de man van wie deze zijn, daarvan ben ik zwanger." Toen moest Juda bekennen: "Zij is rechtvaardiger dan ik." Tamar was dus de schoondochter van Juda. Ja, dat zijn ingewikkelde familieomstandigheden.

Dan komen we bij de bevalling, want die wordt hier beschreven vanaf vers 28. De voorgaande 27 verzen heb ik dus kort samengevat. Het geschiedde toen zij baren zou, dat er een tweeling in haar schoot bleek te zijn. Als ik het lees, val ik er ook over: is het nu een tweeling of zijn het tweelingen? In de tekst staat het in het meervoud, maar het gaat om twee kinderen, zo blijkt uit de rest van het verhaal. Er was dus een tweeling in haar buik.

En het geschiedde, toen zij baarde, dat één een hand uitstak. De vroedvrouw pakte die hand en bond er een scharlaken draad omheen, en zij zei: "Deze komt er het eerst uit." Ik heb daar ook een plaatje van. Je hoeft niet te schrikken hoor! Ik heb echt gezocht naar plaatjes, en dit is het enige dat ik kon vinden om zeer voor de hand liggende redenen. Ik hoef dit toch niet verder uit te leggen? Nee, Fem begreep het ook toen ik het liet zien. Ik wilde het even zeggen, maar ik moet een beetje voortmaken, want ik zit al in blessuretijd. De vroedvrouw, de verloskundige zeg maar, die nam dus een draad en bond die om de hand. Dit is een van de weinige plaatsen in de Bijbel waar de scharlaken draad voorkomt. Hier wordt het gebruikt om de eerstgeborene aan te wijzen. Dat geeft al een aanwijzing. Het wordt hier gebruikt om de eerstgeborene te markeren, en daar hebben we het al over gehad: het eerstgeboorterecht en het dubbele deel. Ik lees nu even verder.

Peres en Zerah: de Breuk voor de Opgang van het Licht ↑ hoofdstukken

Maar het geschiedde, toen hij zijn hand introk — want hij trok zijn hand weer in — dat zo zijn broer naar buiten kwam. Dus die andere komt eerst; niet deze, maar die. En toen zei de verloskundige, de vroedvrouw: "Hoe zijt gij doorgebroken? Op u is de breuk!" En men noemde zijn naam Peres, want dat betekent 'breuk'.

Ik lees even verder. Daarna kwam zijn broeder naar buiten, om wiens hand die scharlaken draad zat, en men noemde zijn naam Zerah. Zerah betekent licht, opgaand licht. Peres betekent breuk. Maar voordat het licht dus opgaat voor het geslacht van Juda, voordat het licht op zal gaan voor het geslacht van Juda, is daar de breuk.

Is daar een breuk in Gods handelen met Israël? Is daar de breuk die de apostel Paulus beschrijft? Het geheimenis, de verborgenheid, een tussengeschoven periode. En daarna zal het licht alsnog opgaan voor Juda en voor het nageslacht van Juda. Maar eerst is daar die breuk, en in die breuk zijn daar die twee mannen die heimelijk verspieden, die dat beloofde land verkennen, en die zijn een uitbeelding van ons als gemeente.

Dus dat scharlaken koord, dat spreekt van redding en van eerstgeboorterecht. Die twee hebben natuurlijk ook veel met elkaar te maken, want de eerstgeborene wordt als eerste gered. En dat is ook in ons geval natuurlijk de zaak. Het gaat van Israël naar de twee verspieders en het gaat van Israël naar de Ecclesia, naar de gemeente.

Ik ga het hierbij laten, want er valt nog veel meer over te zeggen. Daar had ik ook nog wel wat dingen over willen zeggen, maar dat bewaren we gewoon voor een andere keer, zo de Heere wil en wij leven, en de tijd ons wordt gegeven.

📖 Categorie: Studies