Simson en de poorten van Gaza

In Richteren 16 vinden we tussen de uitgebreide geschiedenissen van Simson een kort verhaal opgetekend. Simson bezoekt een hoer in Gaza en als de Gazieten hier lucht van krijgen, sluiten zij de poorten van de stad met als bedoeling om Simson bij het morgenlicht te doden.
Maar Simson staat midden in de nacht op, breekt de stadspoort uit, neemt die op zijn schouders en zet ze op de top van een berg.

Deze geschiedenis spreekt van Jezus Christus, de Sterke Held, die de dood overwon en in Zijn triomf opvoer in de hoogte!

De mensen van de techniek in DHZV waren met vakantie en Ron die de honneurs heeft waargenomen, heeft dit uitstekend gedaan. In het begin is de audio iets minder, maar dat wordt spoedig hersteld.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Simson is een profetische uitbeelding van de Heere Jezus Christus in Zijn eerste komst en opstanding. De geschiedenis waarbij hij de stadspoorten van Gaza wegbreekt, illustreert hoe de Heere de poorten van het dodenrijk heeft overwonnen. Door deze overwinning heeft Hij de dood tenietgedaan en onvergankelijk leven aan het licht gebracht. Het laat zien dat de dood de sterke held niet kon vasthouden.

Besproken Schriftgedeelten: Richteren 13, Richteren 14, Richteren 15, Richteren 16, Richteren 16:1-3, Numeri 6, Filippenzen 2, Hosea 1, Hosea 1:1, Handelingen 2, Marcus 16, Romeinen 5, Romeinen 5:12, Romeinen 10, Romeinen 13, 1 Korinthe 15, 1 Thessalonicenzen 5, Genesis, Psalmen 110:1, Hebreeën 1, Hebreeën 6, Hebreeën 8, Efeze 1, Kolossenzen 1, Kolossenzen 3

“Zoals de poorten van Gaza Simson niet konden tegenhouden, zo konden de poorten van het dodenrijk de Heer Jezus Christus niet tegenhouden.”

Inleiding en de Diepere Lagen in de Geschiedenis van Simson ↑ hoofdstukken

Allereerst natuurlijk ook van mijn kant een hele goede morgen allemaal. Ik refereerde er net onder de koffie in wat meer besloten gezelschap al even aan dat het een hele tijd geleden is dat ik hier geweest ben. Ik heb het nagekeken: dat was 25 september vorig jaar. Dat is echt een poos geleden. Maar ja, hoe gaat dat? Ik krijg altijd een mailtje van een van jullie met een aantal opties, we prikken er een paar en dat staat dan vast. Je kijkt op dat moment niet echt naar de aansluiting op het voorgaande jaar. Zodoende is het even geleden dat ik hier ben geweest. Als u dat jammer vond, dan moet ik u teleurstellen, want over drie weken ben ik hier alweer. Zo gaat dat soms.

Ik wil deze ochtend met jullie stilstaan bij een illustere figuur: Simson. De geschiedenis die ik wil bespreken vind je in Richteren 16. Het zijn slechts drie verzen die ik ga behandelen: Simson en de stadspoorten van Gaza. Bij het maken van een PowerPoint is het altijd een zoektocht naar de juiste plaatjes. Welk beeld kies je dan? Het plaatje dat ik nu laat zien is een wat oudere, zwart-wit getekende afbeelding. Je ziet vaak van die plaatjes waarop Simson met die poorten van Gaza op zijn rug de berg op sjouwt. Meestal zie je dan dat hij die deuren netjes op elkaar heeft gelegd, als een paar mooi afgewerkte deuren. Ik vond dit specifieke plaatje echter mooi omdat je echt ziet dat die poorten eruit gebroken zijn. Je ziet een stuk dat helemaal krom staat en afgebroken is; de grendels zitten er nog in. Dit vond ik een mooi plaatje, want zo moet het toch ongeveer gegaan zijn. Simson breekt de stadspoorten van Gaza eruit. Op de tekening kijkt hij achterom en de stad daarachter zal dan Gaza wel zijn. Ik begrijp dat een tekenaar het zo weer wil geven, maar dit is in ieder geval niet hoe het gegaan is. Daar kom ik straks nog op terug. Tenminste, als de berg waar Simson op het plaatje nu tegenop loopt de berg is waarop hij die poorten heeft neergezet. Dat deed hij namelijk een heel stuk verderop.

De geschiedenis van Simson vinden we in de hoofdstukken Richteren 13 tot en met 16. Dat zijn slechts vier hoofdstukken. Je ziet hier plaatjes met een overzicht van wat er in die hoofdstukken allemaal gebeurt en ik ben de laatste tijd nogal intensief met deze geschiedenis bezig. Ik zeg de laatste tijd, maar eigenlijk heb ik dat al heel vaak gehad. Ik mag wel zeggen dat deze geschiedenissen mij van jongs af aan al hebben geboeid. Ik weet nog goed dat ik aan de keukentafel zat met mijn moeder. Zij moest dan altijd weer iets verzinnen om voor te lezen uit de kinderbijbel. Als ik een suggestie mocht doen, kwamen we toch meestal uit bij Simson. Heel soms ook David en Goliath, maar dat zijn geschiedenissen die enorm tot de verbeelding spreken. De bovennatuurlijke krachten van Simson spreken mij nu nog steeds aan, maar dat was als kind al zo. Zeker nu ik ook de diepere lagen daarin mag gaan zien. Want daar wil ik het deze morgen toch vooral over hebben; dan gaan die geschiedenissen nog zoveel meer leven dan ze al deden.

Ik wil jullie in vogelvlucht meenemen door deze hoofdstukken. Ik ga echt niet meteen bij Richteren 16 vers 1 beginnen, want ik wil daar een aanloop voor nemen om jullie in bredere zin te bepalen bij wie Simson precies was en, meer nog, waar Simson de uitbeelding van is. Dat laatste is namelijk tamelijk onbekend. Kijk, dat koning David een uitbeelding is van de Here Jezus Christus — de Zoon van David die eens op de troon zal zitten — behoeft nauwelijks enige uitleg. Maar bij Simson denk ik dat het toch wat minder bekend is. Ik heb een website waarop ik de studies publiceer die ik geef en daar schrijf ik ook wel eens artikelen of blogs. De laatste tijd ben ik de geschiedenis van Simson vers voor vers aan het doornemen. Als je dan op internet aan het zoeken bent naar wat anderen daarover zeggen, gaat het meestal toch richting de ethiek. Simson was sterk, maar had een zwak voor vrouwen. Dat durf ik wel te beamen, want in die slechts vier hoofdstukken vinden we drie verschillende vrouwen. Maar daar zeg ik meteen bij: ook dat is niet voor niets. Want we hebben ook een God die een zwak heeft voor een vrouw: 'de vrouw'. En de vrouw is in de profetie met name een beeld van het volk Israël. Men spreekt ook wel over Simson als de man met de sterke spieren en de zwakke moraal; die hoor ik ook ergens. Nou ja, en ga zo maar door. Toch wil ik die hoofdstukken eerst even in vogelvlucht met jullie doornemen.

Richteren 13: de Geboorte en het Nazireeërschap als Uitbeelding van Christus ↑ hoofdstukken

Richteren 13, dat hele hoofdstuk gaat over de geboorte van Simson en de aankondiging daarvan. En het is een lang hoofdstuk. Je zou zeggen: daar wordt wel erg veel aandacht aan besteed, aan die geboorte van Simson. Maar als je dat eens nader bekijkt en aandachtig leest, dan zie je daar toch al heel veel overeenkomsten in met bijvoorbeeld hoe je dat leest in de evangeliën over de geboorte van Jezus en de aankondiging daarvan. Simson werd geboren uit een onvruchtbare vrouw. Haar naam kennen we niet, die van haar man wel: hij heette Manoach. In het Nieuwe Testament vinden we dat de geboorte van Jezus aangekondigd wordt. Dat is weliswaar niet bij een onvruchtbare vrouw, bij Maria, maar zij zat wel in een situatie waarin er geen gemeenschap was met de man. Dus in die zin waren het beide onmogelijke geboorten, naar de mens gesproken. Simsons geboorte werd, net als die van de Heere Jezus, aangekondigd door een engel. Twee keer lees je dit in Richteren 13. Twee keer verscheen er een engel, en dat zie je ook bij de geboorte van de Heere Jezus: eerst aan Maria en ook aan Jozef. Iets soortgelijks gebeurt er in de geschiedenis van Richteren 13 ook.

Dit is een heel belangrijke met betrekking tot Simson, en dit is wat we over het algemeen ook van hem weten: hij was een Nazireeër. Een Nazireeër is iemand — je leest dat in Numeri 6, de wet op het nazireeërschap — die een gelofte deed en zich wijdde aan de Heere, waarbij geen scheermes op het hoofd zou komen. Hij zou geen wijn of sterke drank drinken en er waren nog meer dingen, zoals het niet aanraken van doden. Nogmaals, ik doe het in vogelvlucht, maar Simson had dus lang haar. Als we de brieven van Paulus, de eerste Korinthebrief, daarnaast zouden leggen, dan zien we dat lang haar voor de vrouw een eer is; dat is haar heerlijkheid. Maar voor de man is het juist het tegenovergestelde: het is zonder eer, of sommige vertalingen zeggen zelfs een schande. Dat lange haar is dus een beeld van 'zonder eer' en het is een uitbeelding van de Heere Jezus die hier kwam als mens. Hoe staat het in Filippenzen 2? Hij heeft Zichzelf vernederd, de gestalte van een slaaf aangenomen, is de mensen gelijk geworden en Hij is gehoorzaam geworden tot de dood, ja, de dood van het kruis. Dat lange haar is dus een beeld van de Heer die kwam in vernedering.

De Nazireeërs mochten geen wijn drinken, want wijn is een uitbeelding van opstandingsleven, van leven, van onvergankelijk leven. Simson is een uitbeelding van de Heere Jezus in Zijn eerste komst. Als ik het specifiek zou moeten zeggen: Jezus van Nazareth. Dus niet de opgewekte Christus, maar Simson is een uitbeelding van de Heere Jezus die hier op aarde kwam in vernedering; Jezus van Nazareth. Simson zou een Nazireeër zijn, maar we kennen Jezus als de Nazarener of de Nazoreeër. Die woorden lijken nogal op elkaar en ik denk dat dat niet voor niets is. Er is veel meer over te zeggen, maar dat ga ik nu niet doen, want ik doe het in vogelvlucht. Ik hoop u, naast het vertellen van die geschiedenis in Richteren 16 met die stadspoorten, ook een beetje warm te maken voor die overige geschiedenissen van Simson en daar eens in te duiken.

Simson is een uitbeelding van de Heere Jezus van de moederschoot tot aan zijn dood. Van Simson wordt dus ook gezegd: hij zal een Nazireeër zijn van de schoot van de moeder af tot aan zijn dood. Dat nazireeërschap spreekt dus ook van de Heere Jezus Christus in Zijn eerste komst in vernedering; geen deel hebbend aan het nieuwe leven, aan de wijn, maar komend in vernedering, het lange haar, van de moederschoot tot aan zijn dood. Zoals het letterlijk in Richteren 13 staat: "Simson zal een begin maken met de verlossing van Israël." Simson is eigenlijk een onvoltooid type. Hij is een type van Degene die kwam en een begin maakte met de verlossing van Israël, namelijk de Heere Jezus in Zijn eerste komst, en niet in Zijn komst in verheerlijking, wat wij Zijn wederkomst noemen. Je zou ook kunnen zeggen dat de Heer kwam en dat Zijn komst is onderbroken.

Snel door naar Richteren 14. Ja, dat is ook een lang hoofdstuk.

In Vogelvlucht Door Richteren 14 en 15: het Verbond en de Oogst ↑ hoofdstukken

Wat spreekt over Simson die een vrouw zag in Timna en die beviel hem wel. Hij zei tegen zijn ouders: "Die wil ik." Zo gezegd, zo gedaan; er moest een huwelijk tot stand komen. Zijn ouders zeggen dan ook: "Zoon, is er niemand onder ons eigen volk? Moet je nu per se een vrouw nemen uit dat volk van onbesnedenen?" En dan staat er ook bij – hoe het er precies staat weet ik niet uit mijn hoofd – dat het van de HEERE was, dat het van Yahweh was. Maar over dat volk van onbesnedenen... onbesnedenen, als we daar de Hebreeuwse Bijbel op naslaan, dan wordt juist het volk Israël, het Joodse volk, een volk genoemd dat onbesneden is van hart en onbesneden van oren. Want ook die besnijdenis is er natuurlijk ergens de uitbeelding van, namelijk van de besnijdenis van het hart, van het wegnemen van de bedekking van het hart. Dus dat Simson tot die vrouw ging, is een uitbeelding van de Heer die kwam tot dat volk dat onbesneden was van hart.

Dit is ook een bekende geschiedenis: onderweg naar Timna, naar die vrouw, verscheurt Simson een leeuw. Dan staat erbij – daar moest ik net aan denken bij dat ene lied, hoe was het ook alweer? "Hij is de leeuw, maar ook het lam." Als er van Simson staat dat hij die leeuw verscheurde, dan staat er: "zoals men een geitenbokje in tweeën scheurt." Nou, ik weet niet hoe vaak op die manier geitenbokjes in tweeën worden gescheurd, ik kan me daar niet zoveel bij voorstellen, maar in de offerdienst werden wel geitenbokjes verscheurd, gekliefd. Die werden in delen opgedeeld en dat is een heel verhaal apart natuurlijk. Die werden dus geofferd, maar ik geloof ook dat de Schrift daarmee aangeeft dat het verscheuren van die leeuw dezelfde betekenis heeft als het verscheuren van zo'n geitenbokje, zo'n offerlam. En die leeuw werd verscheurd, en die leeuw is natuurlijk ook de uitbeelding van Hem, de Leeuw van Juda. Hij kwam, maar Hij werd verscheurd. En toch blijkt die verscheurde leeuw later leven voort te brengen, want in die leeuw bevindt zich een bijenzwerm, een bijenkolonie, en dus ook honing. Dus: leven uit de verscheurde leeuw. En voor de fijnproevers zeg ik dan heel snel: een bij is in het Hebreeuws 'dabar', en dat is hetzelfde woord als het woord voor 'woord'. Dus uit die verscheurde leeuw, wat komt daaruit voort? Daar komt het levende Woord uit voort, dabar. En honing, ook dat spreekt op een bepaalde manier van het Woord van God; Jonathan bijvoorbeeld kreeg daar verlichte ogen van. Nou ja, pak een concordantie en zoek het eens na, dan heeft u de komende weken wel wat te doen met die paar aanwijzingen die ik nu geef.

Is Simson nu wel of niet getrouwd met die vrouw? Dat is nog een ingewikkelde kwestie, want ze wordt later nog wel zijn vrouw genoemd en Simson noemen ze nog de schoonzoon van de Timniet, maar het huwelijk eindigt toch echt in een anticlimax, een fiasco. En dat is allemaal vanwege een raadsel, een verborgenheid zou Paulus zeggen, of een geheimenis. Dus Simson is een uitbeelding van de Heere Jezus Christus die kwam tot de vrouw, het volk Israël, en Hij kwam daar om een huwelijk te sluiten, want het nieuwe verbond wordt voorgesteld als een huwelijk. Een bruiloftszaal in de gelijkenissen, maar ook gewoon in de profetieën van het Oude Testament. En dat eindigde in een anticlimax, want de vrouw wilde de Man niet. Dus het huwelijk gaat in die zin niet door.

Richteren 15 is ook weer een tamelijk uitgebreide geschiedenis, met Simson die dan terugkomt bij die vrouw en dan is de vrouw dus niet meer beschikbaar. Simson wordt boos en dat is in de dagen van de tarweoogst, staat er dan bij. En de tarweoogst bepaalt ons bij de hoogtijden des HEEREN, dat bepaalt ons bij Pinksteren. De oogst gaat in vlammen op en dat doet Simson door driehonderd vossen te vangen en fakkels tussen hun staarten te binden. Dit is de geschiedenis van mensen, daar zit ook zoveel achter. Ook dit zeg ik heel snel: de geschiedenis van Handelingen is in eerste instantie, als we dat lezen, veelbelovend. De velden zijn rijp om te oogsten en die hele geschiedenis van Handelingen speelt zich af tussen twee Pinksterfeesten. In het begin lijkt het veelbelovend; Pinkstervuur, tongen van vuur lezen we in Handelingen 2, en drieduizend man worden daar gedoopt enzovoort. Het ziet er allemaal heel veelbelovend uit, maar het boek Handelingen eindigt voor wat betreft Israël in een anticlimax. De oogst gaat in vlammen op en de redding gaat naar de natiën. Dat allemaal vanwege de vossen, en die vossen zijn een uitbeelding van de leidslieden van Israël. Maar laat ik daar niet op ingaan; als u daar echt meer over wilt weten, kijk dan eens bij mij op de website, daar heb ik wat uitgebreidere artikeltjes of blogjes over geschreven.

Ja, drieduizend man gedoopt in Handelingen, maar hier zijn het drieduizend mannen uit Juda die Simson willen overleveren aan de vijand, aan de Filistijnen dus. Dat is het tweede deel van het hoofdstuk. En dan lees je dat Simson met een verse ezelskaak duizend man verslaat. Hij slaat er duizend, verslaat er duizend. En Simson trekt zich terug in de hoogte, op de rots Etam. Hij trekt zich terug op een hoge plaats. Elke keer zie je in de geschiedenis van Simson dat de dingen zich herhalen. In het vorige hoofdstuk zag je dat hij naar zijn vaders huis ging nadat het huwelijk uitliep op die anticlimax; Simson keerde terug naar zijn vaders huis. Hier is het: Simson trekt zich terug in de hoogte op de rots Etam. Het is elke keer weer de uitbeelding van de Heer die kwam tot Zijn volk, maar het huwelijk ging niet door. In het hoofdstuk erna wil Juda hem overleveren, het Joodse volk wil Hem overleveren, daar is het een uitbeelding van. En wat gebeurt er? Hij slaat duizend man en trekt zich terug in de hoogte. Een uitbeelding van onze tijd, maar daar stopt de geschiedenis van Simson dan, want hij is een uitbeelding van de Heer in Zijn eerste komst.

Nou, dan Richteren 16 met die stadspoorten van Gaza, daar gaan we het dus wat uitgebreider over hebben. Dat is het begin van het hoofdstuk, het is ook de kortste geschiedenis van Simson. De rest van het hoofdstuk is natuurlijk ook erg bekend, want daarin vinden we de geschiedenis van Simson en Delilah, dat is dus de derde vrouw die hij tegenkwam. Dat gedeelte waarin Simsons haar wordt afgeknipt en geschoren, dat de Filistijnen hem gevangen nemen en dat laatste deel uit zijn leven dat hij in de tempel van Dagon wordt tentoongesteld. Daar wordt hij tussen die pilaren neergezet, ontvangt nog één keer kracht van God en sterft daar met duizenden Filistijnen. Maar Simsons haar wordt dus afgeschoren in het huis van de vrouw die hij liefhad. Simson als uitbeelding van de Heer in het huis van de vrouw die Hij liefhad; zij ontnam hem zijn geheim, zijn kracht. En Simson wordt in het huis van de vrouw overgeleverd aan de heidenen. Ja, ik hoop dat u een beetje doorhebt dat alles wat ik zeg wel een dubbele bodem heeft. Het is de Heer die kwam in het huis van de vrouw Israël en overgeleverd werd aan de Romeinen om gedood te worden. Zijn kracht werd hem ontnomen, hij werd namelijk gedood. Simsons haar groeit weer, lees je dan aan het einde van het hoofdstuk. En dat is mooi, want dan denk je: oké, dan moet er iets gaan gebeuren.

Want als je in Numeri 6 kijkt naar de wet op het Nazireeërschap – dat heb ik niet eens verteld, maar dat is heel bijzonder – daar wordt dus gezegd dat degene die een belofte doet, gedurende de periode van die belofte geen scheermes op het hoofd zou laten komen, geen wijn zou drinken, enzovoort. Maar aan het einde van die periode zou het haar afgeschoren worden. Die wet op dat Nazireeërschap impliceert dus dat het een tijdelijk iets is, terwijl de enige van wie we echt honderd procent zeker weten dat hij een Nazireeër was, Simson was. Daar wordt het echt van gezegd en hij was het vanaf de moederschoot tot aan zijn dood, dus gedurende zijn gehele leven. Dat is natuurlijk heel bijzonder.

Kijk, er zijn wel mensen van wie we kunnen vermoeden dat zij ook onder zo’n belofte stonden, maar nergens wordt dat letterlijk gezegd van iemand anders. Maar Simsons haar groeit weer en hij vraagt God nog één keer om kracht. Eigenlijk heeft Simson dus twee perioden van Nazireeërschap gekend, zou je kunnen zeggen. Ook dat is zoiets typerends in de geschiedenissen van Simson: dat zoveel dingen in tweevoud voorkomen. Ga het maar eens doorlezen, leg er een papiertje naast en schrijf ze allemaal op. Ik weet zeker dat je ze de eerste keer er niet allemaal uithaalt.

Deze bijvoorbeeld is natuurlijk wel eentje die wat meer verborgen zit, maar hij werd gebonden met twee nieuwe touwen, hij ging twee keer naar Timna, hij verscheurde een leeuw in tweeën en hij stond tussen twee pilaren. Elke keer worden wij erop gewezen dat het gaat om een tweede, of om iets wat zich tussen de twee bevindt. Ik zei net al: Simson is een uitbeelding van Degene die kwam om een begin te maken met de verlossing van Israël in wat wij noemen Zijn eerste komst, maar er zou meer komen: een tweede. Ik geloof dat al die tweevouden daar ook naar verwijzen. Er zijn er twee, of er bevindt zich iets tussen de twee, en daar zouden wij aandacht aan geven.

Nou, ik zou er heel wat kunnen noemen, maar ik ga snel verder, want anders schieten ze me allemaal te binnen en blijf ik ze noemen. Het zijn er echt heel veel. In die laatste episode natuurlijk, dat laatste deel van Simsons leven, wordt hij gedemonstreerd en tentoongesteld om hem te bespotten. Dat deed men met de Heer Jezus trouwens ook: ze zetten een doornenkroon op en gaven Hem een purperen mantel om Hem te bespotten. Dat wilde men met Simson ook doen. Daarom haalde men hem in dat huis, de tempel van de god Dagon. Daar verslaat hij dus de god Dagon, die natuurlijk ook een uitbeelding is van de god van deze aion, van Satan. Hij vernietigt zijn huis.

Simson richtte Israël twintig jaren; ook dat vind je trouwens twee keer. Het is natuurlijk ook een uitbeelding van wat de Heer Jezus in Zijn eerste komst bewerkte en wat er zich zou bevinden tussen Zijn eerste en Zijn tweede komst. Twintig jaren: een uitbeelding van de twintig eeuwen of de tweeduizend jaar, of de twee dagen van duizend jaar zoals Petrus dat noemt. Nou, daar moet ik het inleidend bij laten. Ik heb echt mijn best gedaan om dat zo snel mogelijk te doen en dat kost me moeite genoeg, want er valt zoveel over te vertellen. Maar dat doen we wellicht een andere keer weer eens.

Richteren 16: Gaza als Vesting en de Hoer als Ontrouw Israël ↑ hoofdstukken

In Richteren 16 vers 1 tot en met 3 wordt de geschiedenis van Simson besproken waarin hij een hoer bezoekt in Gaza. En dan staat er: en Simson ging naar Gaza. Ik zag Rijssen net binnenkomen en toen dacht ik: "O ja, die wees me er een keer op." Het is zo mooi als je aan het begin van de Bijbelstudie die verzen leest. Toen hij binnenkwam, dacht ik: "Hé, dat ben ik vergeten." Maar het zijn maar drie verzen, dus we gaan ze gewoon even door; elke zin en elk zinsdeel komt wel aan de beurt. Ik ben dus even vergeten om het hele gedeelte – wat in dit geval niet zo groot is – van tevoren te lezen, maar ik veronderstel het ook wel een beetje als bekend.

Simson ging naar Gaza. Gaza betekent zoiets als sterk, versterkt of een vesting. Zoals de wet ook een geheel van wetten en regels is; de mens zou het beschermen als een vesting. Maar ik denk dat Gaza daar een uitbeelding is, in ieder geval van Israël of wellicht in een wat bredere zin van deze wereld met al zijn wetten en regels als versterking. Want de wet zoals die werd gegeven, zoals wij die ook kennen uit de Hebreeuwse Bijbel, is natuurlijk gegeven aan één volk en voor een bepaalde tijd. Maar de Schrift noemt dat later wel degelijk de eerste beginselen van deze wereld. Want de wet is aan Israël gegeven, maar eigenlijk hangt heel deze wereld aan elkaar van wetten en regels, geschreven en ongeschreven. Ik ben hier in Den Haag, dus dat hoef ik volgens mij niet uit te leggen. Het is het idee dat hoe meer wetten we hebben, hoe beter we alles dichtgetimmerd hebben en hoe beter we de boel kunnen controleren. Dat is het idee erachter natuurlijk. Of dat terecht is of ten onrechte, dat laten we nu maar even in het midden, maar ik geloof dat Gaza daar de uitbeelding van is.

En zo bijzonder: wij kennen Gaza als een Filistijnse stad. Dat is nog steeds het geval natuurlijk, daar in de Gazastrook. Filistijns, Palestijns... dat is hetzelfde. Heel de geschiedenis van de Bijbel kennen we Gaza als een Filistijnse stad, maar het behoort tot het erfdeel, het lotsdeel van Juda. Dat lees je in het boek Jozua. In die zin is ze dus ook Joods. Dan wonen die Palestijnen of die Filistijnen daar blijkbaar ten onrechte. Nou, ik denk dat Christenen voor Israël het daar helemaal mee eens is. Maar daar valt natuurlijk veel meer over te vertellen. Dit is dus de stad Gaza en ik geloof dat het ook een uitbeelding is van Israël, van Juda, van het Joodse volk in de smalle zin, en in de wat bredere zin van heel deze wereld.

Want hij zag daar een vrouw, een hoer, en hij kwam tot haar. Ja, dat is natuurlijk eufemistisch. Simson... dit is de tweede vrouw. We zagen net al dat hij die vrouw in Timna had waarmee hij wilde huwen. Later komt Delilah, die hem zijn haar afschoor, en hier zag hij een hoer en hij kwam tot haar. Maar als we de profetieën kennen en erop naslaan, dan weten we dat de hoer of de overspelige vrouw – of wat voor benaming er ook maar aan gegeven wordt – een uitbeelding is van het volk Israël. Ik zou talloze voorbeelden kunnen noemen uit het Oude Testament waarin het Joodse volk zo genoemd wordt: een overspelige vrouw, een hoer of een vrouw die andere mannen naloopt. Enzovoorts, enzovoorts. Ik had hier echt een hele lange lijst van kunnen maken.

Maar ik refereerde daar zojuist al even aan: in de profetieën is de vrouw dus een uitbeelding van Israël, en de man is een uitbeelding van Yahweh, van God. En hier is Simson een uitbeelding van de Heer Jezus Christus die kwam tot een hoer. Het is een uitbeelding van de Heer die kwam tot Zijn volk, maar een volk dat Hem niet beliefde; een volk dat ontrouw was en dus voorgesteld wordt als een hoer. Wellicht het beste voorbeeld, het makkelijkste voorbeeld dat het het beste uitlegt in de Schrift, die relatie tussen God en Zijn volk, vinden we in Hosea 1. Daar wordt dat echt in één zin duidelijk gemaakt. Dit is helemaal bij de aanvang van het boek Hosea. Vers 1 sla ik even over; daar wordt Hosea voorgesteld en in welke tijd hij leefde, maar dan staat er: "Het begin van het spreken van Yahweh door Hosea. En Yahweh zei tot Hosea: Ga, neem voor jezelf een vrouw van hoererijen en kinderen van hoererijen, want het land bedrijft ontucht, ja ontucht, weg van Yahweh."

Dus in één zin wordt hier gezegd: "Hosea, ik leg het nu meteen uit. Jij bent een beeld voor Mij." God zegt tot Hosea: "Je bent een beeld voor Mij. Neem een vrouw van hoererijen, want het land bedrijft ontucht of hoererij." Dus die hoer die jij zou trouwen, is een uitbeelding van het land Israël, het volk Israël. Het oude verbond is een huwelijksverbond tussen God en Zijn volk, en de vrouw is daarin ontrouw. Ook het land Israël is een uitbeelding van de echtelijke woning, waarbij ik nog aanteken dat God dus Zelf die vrouw uit dat land gezet heeft vanwege haar ontrouw. Dus ik zei net iets over Christenen voor Israël, over dat die Palestijnen of Filistijnen onterecht in Gaza wonen. Maar je zou dus net zo makkelijk van het Joodse volk kunnen zeggen dat zij nu onterecht in dat land verblijven. De Heer heeft hen eruit gezet vanwege hun ontrouw en zolang het geen gelovig volk is, hebben ze ook geen recht om in die echtelijke woning te wonen. Vandaar dat ze ook in de toekomst daar uitgedreven zullen worden en het land, zoals de stad Jeruzalem, ook verwoest zal worden. Maar dat is een ander onderwerp, wellicht voor een andere keer. Die vrouw, die hoer waar Simson toe kwam... hij kwam tot haar, dat is natuurlijk eufemistisch. Hij zag daar een vrouw, een hoer, en hij kwam tot haar om gemeenschap met haar te hebben.

Ingesloten in de Nacht: een Uitbeelding van Christus in het Dodenrijk ↑ hoofdstukken

En het werd verteld aan de Gazieten, de inwoners van Gaza: "Simson is hier gekomen." Ze sloten hem in en ze legden een hinderlaag voor hem, heel de nacht in de poort van de stad. De poort wordt dus gesloten; Simson wordt als het ware opgesloten en gevangen. Ook dat gebeurt vaker in de geschiedenis van Simson. Men wilde hem telkens binden met touwen of koperen ketenen. Daar gaat de geschiedenis met Delilah eigenlijk over. Zij vraagt hem elke keer: "Simson, hoe zou jij gebonden kunnen worden? Hoe zou jij gebonden kunnen worden, zodat jij je kracht verliest?" Dat is elke keer de verkeerde vraag die ze stelt. Maar men probeerde hem telkens te binden en dat lukte niet, maar hier is natuurlijk ook sprake van een soort binding. Hij wordt opgesloten en de poort wordt dichtgemaakt.

Zij hielden zich heel de nacht stil en zeiden: "Tot het licht van de ochtend, dan doden wij hem." Wat het idee daarachter is geweest, weet ik niet. Waarom heeft men gewacht tot het licht van de ochtend? Ik zou juist zeggen: pak hem in zijn slaap. Dat is wat arrestatieteams ook doen; die vallen ergens binnen midden in de nacht of voordat het licht wordt. Ik praat nu over dingen waar ik geen verstand van heb, maar ik zie mensen knikken, dus... Het idee daarachter is natuurlijk dat je iemand van zijn bed licht als hij nog zo suf mogelijk is, en niet als hij al aan het wakker worden is, want dan biedt hij wellicht te veel verzet. Maar zij hielden zich heel de nacht stil en zeiden: "Tot het licht van de ochtend, dan doden wij hem."

Het mooie is juist dat zij hem hier willen doden bij het licht van de ochtend. Maar Simson is een type, een uitbeelding van de Heer die kwam tot een ontrouwe vrouw en gedood werd, maar juist bij het licht van de ochtend opgewekt werd uit de dood. Want dat lezen we: heel erg vroeg in de morgen, op één van de sabbatten — zo staat het er letterlijk. Die tijd hebben we zojuist natuurlijk op de kalender gehad. Heel erg vroeg in de morgen, op die paasmorgen op één van de sabbatten, komen zij wanneer de zon opgaat bij het graf. Het was echt bij wat men noemt het krieken van de dag, heel erg vroeg in de morgen. En zij hielden zich dus heel de nacht stil in die geschiedenis van Simson en zeiden: "Tot het licht van de ochtend, dan doden wij hem." Maar de Heer stond juist op bij het licht van de ochtend. En ook Simson wordt in die geschiedenis niet gedood; we lezen zo al dat hij dan al vertrokken is.

En zij zeiden tot elkaar: "Wie zal voor ons de steen afwentelen van de deur van het graf?" Dat ging over die vrouwen in Marcus 16. Zij komen heel vroeg in de morgen op één van de sabbatten, wanneer de zon opgaat, bij het graf en zij vroegen zich af wie de steen zou afwentelen. Want die deur van het graf was een grote deur, een grote steen. Bij de deur denken we altijd aan die houten plaat in de opening, maar het idee in de Schrift is dat de deur juist de opening is, en de steen is dat wat voor de deur, voor de opening, ligt. Daar stond een grote steen voor en zij waren niet in staat om die weg te wentelen. Dus zij vroegen elkaar wie de steen zou afwentelen van de deur van het graf. Dat probleem is ook opgelost in deze geschiedenis. Dat zien we dus ook bij Simson: daar was ook een deur, een poort. Die hadden ze op slot gedaan met het idee: "Nou ja, daar is hij dus gebonden." Zij hielden zich heel de nacht stil en zeiden: "Tot het licht van de ochtend, dan doden wij hem. Dan doden wij hem."

Kijk, zij dachten hem te doden. Dat dachten ze bij de Heer Jezus ook. Zij dachten Hem te doden en dat hebben ze ook gedaan, maar God heeft Hem opgewekt. Het aandeel van de mens is dat zij Hem hebben gedood. Dat waren ze ook van plan en dat heeft God ook toegelaten, maar God heeft Hem opgewekt. Dat is een refrein wat je het hele boek Handelingen door vindt. Ik had het net al even over het boek Handelingen. Ik heb er een paar teksten opgezocht en op een gegeven moment ben ik maar gestopt; dan heb ik "enzovoorts" neergezet. Maar talloze keren vind je in de toespraken in Handelingen: "Jullie hebben Hem gekruisigd en gedood, maar God heeft Hem opgewekt." Tot het licht van de ochtend: "dan doden wij hem." Zij dachten hem te doden, maar bij het licht van de ochtend bleek hij niet gedood te zijn, maar te leven en inderdaad ook nog eens vertrokken te zijn — maar daar komen we zo op. Zij hielden zich heel de nacht stil en zeiden: "Tot het licht van de ochtend, dan doden wij hem."

En Simson lag neer tot in het midden van de nacht en hij staat op in het midden van de nacht. Elke keer als je in de Schrift in het Oude Testament leest "en hij stond op", dan is dat ook een verwijzing naar de opstanding van Christus. Ik vind het mooiste voorbeeld altijd in de geschiedenis van Jozua. Jozua stond op; dan komt er een geschiedenis. Maar bij Jozua ligt dat er wel heel dik bovenop, want Jozua, Jehoshua, Jezus... het is eigenlijk hetzelfde, alleen in een andere taal. Jozua stond op, Jezus stond op, maar Simson stond op. Ja, dat is ook een beeld van de Heer die opstond, want Simson is een type van de Heer.

Simson lag neer tot in het midden van de nacht en hij staat op in het midden van de nacht. In de geschiedenis van de evangeliën heb ik dat vandaag nog eens door zitten lezen. Ik zei net al: dit is een beetje de tijd van het jaar; we hebben het net achter ons natuurlijk. Maar het lijden van de Heer speelde zich ook af in de nacht. Paulus zegt daarover: "Ik ontving van de Heer wat ik ook aan jullie overlever, dat de Heer in de nacht waarin Hij werd overgeleverd..." en dan volgt er nog een en ander. Als je die geschiedenis van de evangeliën erop naslaat, dan vind je elke keer nadrukkelijk vermeld dat het in de nacht was. Zijn lijden en sterven, Zijn uiterste vernedering, vonden plaats in de nacht.

En als je dat nog breder trekt — daarom heb ik die schriftplaatsen uit Romeinen 13 en 1 Thessalonika 5 er ook bij vermeld — dan zie je dat die nacht ook een uitbeelding is van onze tijd. In Romeinen 13 staat: "De nacht vordert en de dag staat op aanbreken." De Heer heeft dus geleden in die nacht van Zijn uiterste vernedering. Maar ook in deze tijd is Hij de Miskende en deze tijd wordt ook voorgesteld als de nacht. De Heer Jezus zei: "Ik ben het licht der wereld. Zolang Ik in de wereld ben, is er licht." Maar Hij vertrok uit de wereld en het licht ging uit, om het zo maar te zeggen. In 1 Thessalonika 5 staat dat de dag van de Heer zo zal komen als een dief in de nacht. Deze tijd is de nacht. Maar wanneer Hij zal verschijnen, of wanneer de Zon der gerechtigheid zal opgaan — zo eindigt het Oude Testament — dan zal de dag aanbreken. In eerste instantie voor Israël, maar uiteindelijk voor alle volkeren. Die dag wordt de Dag des Heren genoemd, de dag van de Heer, de dag van Christus. Wanneer het licht gaat schijnen, wordt dat de dag genoemd. Dat is allemaal nog toekomst; wij leven nu nog in de nacht, in een tijd waarin de wereld in duisternis is. Simson lag neer tot in het midden van de nacht en hij staat op in het midden van de nacht.

De Overwinning op de Dood: het Wegbreken van de Poorten van de Stad ↑ hoofdstukken

En Simson greep de deuren van de poort van de stad. In Marcus 16 lezen we dat de vrouwen bij het graf kwamen en zich afvroegen: "Wie gaat die deur van dat graf nu voor ons weghalen?" Want dat was voor hen een onmogelijkheid. Hier hebben we het antwoord op de vraag wie die deur weghaalt: Simson, de sterke held, de overwinnaar die een uitbeelding is van de Heer Jezus Christus.

Hij greep de deuren van de poort van de stad. Achter zo’n poort zit natuurlijk veel meer, want een poort spreekt van heerschappij. We lezen bijvoorbeeld in Genesis dat Lot in de poort van Sodom zat. Dat was niet omdat daar alle oude mannetjes bijeenkwamen om een sigaretje te roken of tabak te pruimen; dat was omdat daar de politiek van de stad bedreven werd. Het ingaan en uitgaan werd daar bepaald, en het bepalen van dat in- en uitgaan is natuurlijk ook een vorm van heerschappij. Wie hoort er wel bij en wie hoort er niet bij?

Een poort spreekt dus van heerschappij. Lot zat daar niet zomaar om te socializen of om wat mensen te ontmoeten; hij zat daar in de poort van Sodom omdat hij zich bezighield met de heerschappij. We weten wat voor stad dat was, maar in een van de brieven van Petrus staat dat Lot dagelijks zijn rechtvaardige ziel kwelde. Hij zat daar in een volstrekt goddeloze omgeving en dat wilde hij verbeteren via de heerschappij in de poort, dus via een politieke weg. Dat werd hem overigens niet in dank afgenomen; er werd tegen hem gezegd: "Jij bent een vreemdeling en jij gaat ons hier vertellen wat we moeten doen?" Dat is wat ik altijd maar 'christelijke politiek' noem, maar laten we het daar verder niet over hebben.

De poort is een uitbeelding van heerschappij. Simson greep die deuren van de poort van de stad Gaza, een stad die een uitbeelding is van Israël, of van mijn part van deze hele wereld. Hij greep die poort, die heerschappij, pakt die twee deurposten en brak ze weg met de vergrendelingen. Hij haalde ze er niet netjes uit, hij rukte ze er gewoon uit. Dat zal best een indrukwekkende poort geweest zijn. Wij hebben tegenwoordig allemaal van die dunne deurtjes, want die zijn zo lekker licht, met twee plaatjes en wat lucht ertussen, maar dit waren poorten om degenen binnen te houden die binnen moesten blijven, en vooral om degenen buiten te houden die er niet in mochten komen. Dat waren degelijke stadspoorten. Maar Simson greep de deuren van de poort van de stad en brak ze weg met vergrendeling en al; het slot zat dus nog gewoon dicht.

In een heel ander verband vraagt de Heer Jezus aan Zijn discipelen: "Wie zeggen de mensen eigenlijk dat Ik ben?" Ze krijgen allerlei antwoorden over wat men zoal over Hem zegt, want dat Hij een bijzondere figuur was, had men wel door. Maar dan zegt de Heer Jezus tegen Zijn discipelen: "Maar jullie, wie zeggen jullie dat Ik ben?" Petrus zegt dan: "U bent de Christus, de Zoon van de levende God." De Heer antwoordt dat vlees en bloed hem dat niet geopenbaard hebben, maar Zijn Vader die in de hemel is. Vervolgens zegt de Heer: "Ik zeg tegen jou dat jij Petrus bent en op deze rots zal Ik mijn Ecclesia bouwen. En de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen. En Ik zal aan jou de sleutels van het koninkrijk van de hemelen geven."

Ook hier zouden we het uitgebreid over kunnen hebben — wat die Ecclesia is, wat dat koninkrijk van de hemelen is en wat die sleutels zijn — maar dat ga ik nu niet doen. Waar het om gaat, is dat het hier in de geschiedenis van Simson over poorten gaat, en in de woorden van de Heer over de poorten van het dodenrijk. De poorten van het dodenrijk kunnen die Ecclesia niet overweldigen, maar ze konden de Heer natuurlijk ook niet overweldigen. Zoals de poorten van Gaza Simson niet konden tegenhouden, zo konden de poorten van het dodenrijk de Heer Jezus Christus niet vasthouden. Ik geloof dat die poorten van Gaza een uitbeelding zijn van de poorten van het dodenrijk.

Toen kon het dodenrijk de sterke held, de overwinnaar op de dood, niet houden. Christus werd opgewekt uit de dood. In Handelingen 2 zegt Petrus tot zijn volksgenoten: "Jullie hebben Hem gekruisigd, maar God deed Hem opstaan." God heeft Hem opgewekt en de barensweeën van de dood ontbonden. Dat is prachtig verwoord: dat er wordt gesproken over de barensweeën van de dood. Daar zit de belofte al in dat er leven voortkomt uit de dood. De dood heeft niet het laatste woord; nee, er komt leven uit voort. Barensweeën spreken van nieuw leven dat voortkomt. We kennen woorden als wedergeboorte en nieuwheid des levens. God deed Hem opstaan en ontbond de barensweeën van de dood, omdat het niet mogelijk was dat Hij daardoor zou worden vastgehouden.

Simson werd opgesloten in de stad Gaza en men had de poorten gesloten, maar die poorten konden hem niet tegenhouden. Zoals de poorten van Gaza Simson niet konden tegenhouden, zo konden de poorten van het dodenrijk de Heer Jezus Christus niet tegenhouden. Het was niet mogelijk dat Hij daardoor zou worden vastgehouden en God heeft Hem opgewekt. Daar is deze geschiedenis van Simson de uitbeelding van. Hij greep de deuren van de poort van de stad en de twee deurposten en brak ze weg met de vergrendeling.

De poorten van het dodenrijk zijn opengezet. Ik zou hier heel wat schriftplaatsen uit de brieven van Paulus kunnen aanhalen, maar Hij heeft dus die poort opengezet. In 1 Korinthe 15 lezen we: "Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden, de Eersteling van hen die ontslapen zijn." 'Eersteling' is een woord dat ook gebruikt wordt voor de eerste vrucht van de oogst. Christus is opgewekt uit de doden en Hij is de Eersteling. In de beeldspraak waar we het nu over hebben: Hij heeft de poort opengezet en is als eerste door die poort gegaan.

Dat Paulus dit hier zo zegt, is belangrijk omdat er eerder figuren zijn geweest die wij kennen uit de Bijbel die opgewekt werden uit de doden. Zelfs in het Oude Testament al bij Elia of Elisa — die twee haal ik altijd door elkaar — maar we kennen natuurlijk ook de jongeling van Naïn, Lazarus en het dochtertje van Jaïrus. Maar zij zijn allemaal opgewekt en vervolgens weer gestorven. Hier gaat het echter over Christus die is opgewekt uit de doden als Eersteling. Dat betekent dat Hij de eerste vrucht van de oogst is, de eerste die opgewekt is in heerlijkheid, kracht en onvergankelijkheid. Ja, in onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht; dat is het. Hij is opgewekt in onvergankelijkheid en daarin is Hij de eerste. Christus is opgewekt uit de doden, de Eersteling van hen die ontslapen zijn, in onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht. Want omdat de dood er is door een mens...

Omdat namelijk de dood er is door één mens, zo is ook de opstanding van de doden door één mens. En we weten allemaal dat die eerste mens de eerste Adam is. Hij heeft die andere poorten opengezet: de poort naar zonde en dood. In Romeinen 5 wordt dat zo gezegd; de zonde is door één mens de wereld binnengekomen.

Nu moet ik het even opzoeken, anders zeg ik het verkeerd. Het is altijd nogal een gecompliceerd vers om uit het hoofd te citeren. Romeinen 5 vers 12 is dat: "Zoals door één mens de zonde de wereld is binnengekomen en door de zonde de dood." Dat is dus het aandeel van Adam, om het zo maar te zeggen. Hij heeft die poort opengezet. Zo is de dood tot alle mensen doorgegaan, waarop allen zondigden. Zo staat het er.

Dus de zonde kwam de wereld binnen door Adam, door één mens, en daardoor de dood. Die dood, die sterfelijkheid, is tot alle mensen doorgegaan. En omdat wij sterfelijk zijn, zijn wij ook zondaars. Zo staat dat in Romeinen 5 vers 12. Namelijk omdat de dood er is door één mens, Adam, zo is ook de opstanding van de doden door één mens.

Namelijk die laatste Adam, zo wordt de Heer ook genoemd in dit hoofdstuk. Want net zoals in Adam allen sterven — zoals Romeinen 5 vers 12 dat ook zegt: die dood ging door tot alle mensen — zo is het. Wij zijn allemaal sterfelijk vanwege die ene daad, zoals dat in Romeinen 5 wordt genoemd: die ene daad van Adam. Want net zoals in Adam allen sterven — Adam heeft die deuren opengezet — zo zullen in Christus allen levend gemaakt worden.

Hij heeft die poort opengezet. Hij is als eersteling daardoor gegaan; Hij heeft als eersteling onvergankelijk leven ontvangen. De dood is er door één mens, maar zo is ook de opstanding van de doden door één mens. En net zoals in Adam allen sterven — precies zo, daar komt niemand aan, elk mens is sterfelijk — zo zullen dus ook in Christus allen levend gemaakt worden.

Het gaat hier over het leven van de Eersteling, waarvan we net concludeerden dat het een leven is in onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht. Dus elk mens die in Adam sterfelijk is en sterft... eigenlijk staat er: "net zoals in Adam allen stervende zijn, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden". Adam zette de poort, de deur open naar de dood, naar zonde en dood.

En Christus is degene die de deur heeft geopend, de poorten van de stad heeft weggerukt en de poorten van het dodenrijk heeft overwonnen, als garantie dat zoals allen in Adam sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden en dat leven ontvangen in heerlijkheid, onvergankelijkheid en kracht. Hij greep de deuren van de poort van de stad — terug naar Simson dus — en de twee deurposten, en hij brak ze weg met de vergrendeling.

De Poorten op de Schouder: Hemelvaart Naar de Top van de Berg bij Hebron ↑ hoofdstukken

En hij legde ze op zijn schouders. Wat is er ook weer op Zijn schouder volgens de profetieën? Ja, de heerschappij is op Zijn schouder. Ik haal nu het kerkelijke jaar natuurlijk nogal door elkaar, want dit lezen we meestal met Kerst: "Een Kind is ons geboren." Een Zoon is ons gegeven – overigens spreekt dat zoonschap van Zijn opstanding. Dus het kan ook prima met Pasen gelezen worden, om het dan toch maar even goed op de kerkelijke kalender te plaatsen. Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven en de heerschappij is op Zijn schouder. De Heere Jezus Christus werd opgewekt uit de dood en de heerschappij die Hij heeft ontvangen, de overwinning op de dood en de garantie dat eens de dood volledig zal worden tenietgedaan, die is op Zijn schouder.

Overigens wordt dat in de tabernakeldienst ook uitgebeeld. De hogepriester had een borstkleed, de efod genoemd, met twaalf stenen op de borst, maar ook twee stenen op de schouder waarin de namen van de stammen Israëls stonden. Dus hij draagt hen niet alleen op zijn hart, op de borst, maar ook op de schouder. Hij is Heere van Zijn volk, maar Hij is Heere van allen, zegt Paulus in bijvoorbeeld Romeinen 10. Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven en de heerschappij is op Zijn schouder. Simson, die sterke held die de poorten van Gaza daar op zijn schouder heeft, is de uitbeelding van de Heere Jezus Christus, die de heerschappij over de dood op Zijn schouders heeft.

En hij deed ze opgaan naar de top van de berg. Simson bezocht een hoer als uitbeelding van het volk Israël en die onbesnedenen trachtten hem te doden. En wat deed Simson? Hij overwon die poorten van het dodenrijk en hij ging ermee naar de top van de berg. Dat is trouwens niet de eerste keer dat Simson naar een top van een berg gaat, want ik noemde net al de geschiedenis bij de rots in Etam waar hij zich terugtrok, maar hier wordt precies hetzelfde uitgebeeld. Een berg, een hoge plaats, is een uitbeelding van Zijn hoge positie in de hemel nu. De Heere Jezus Christus overwon de dood en Hij werd gezet aan Gods rechterhand in de hemel, in de hoogte. Hij overwint de dood en neemt het symbool van Zijn overwinning mee in de hoogte. Dat Simson die poorten meesjouwt, is daar het embleem van.

In de Psalmen staat dat God zegt tot Zijn Zoon: "Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden als een voetbank voor Uw voeten stel." Ik ben momenteel bezig in Alblasserdam om deze Psalm te bespreken en ik heb een hele studie aan dit vers gewijd. Psalm 110 vers 1: "Zit aan Mijn rechterhand totdat..." Dat is Zijn positie nu. Hij zit nu aan Gods rechterhand in de hoogte, in het beeld op de top van de berg. Maar daar zit Hij totdat alle vijanden onderschikt gaan worden. Het is de meest aangehaalde, meest geciteerde Psalm in het Nieuwe Testament: Hebreeën 1, Hebreeën 6 en Hebreeën 8, maar ook Efeze 1, Kolossenzen 3, enzovoort. De Heere zit nu aan Gods rechterhand in de hoogte. Zo begint ook de Hebreeënbrief: dat de Zoon daar is gezeten aan Gods rechterhand in de hoogte. En dat doet Simson ook. Hij legt die poorten op zijn schouders; het symbool, het embleem van de overwinning legt hij op zijn schouders en hij deed ze opgaan naar de top van de berg die uitziet op Hebron.

Als je dat leest, denk je: oké, bij Hebron. Maar Hebron, als je dat opzoekt op de kaart – daar linksonder op het plaatje zie je de Gazastrook die we allemaal wel kennen, waar nu nog steeds Filistijnen of Palestijnen wonen – Hebron is het rode vierkantje. De afstand tussen Gaza en Hebron is ongeveer 60 kilometer. Het hangt er natuurlijk vanaf van welk punt je precies rekent. Er staat zoiets als "de berg voor Hebron", dus het kan een stukje schelen, maar het is ongeveer 60 kilometer. Sommigen zeggen 62, anderen 58, maar het gaat me erom dat het een heel eind is. Als ik dit moet fietsen, ben ik behoorlijk moe; dat vind ik al een hele afstand. Met de auto trouwens ook. Maar hij nam die poorten van Gaza op zijn schouders en hij liep ermee naar Hebron.

Over bovenmenselijke kracht gesproken: dit is natuurlijk niet menselijk. We lezen meerdere keren in de geschiedenis van Simson dat de Geest van God vaardig over hem werd. Simson ontving inderdaad bovennatuurlijke kracht. Dat heb je ook wel nodig om duizend man een afstraffing te geven, of wat dacht je van driehonderd vossen vangen? Heb je dat wel eens geprobeerd? Misschien was het een vossenplaag, maar dan is het nog een hele tour. Dat is overigens ook leuk als je de commentatoren naleest; die vinden daar altijd weer wat op. Die zeggen dan dat het wel jakhalzen geweest zullen zijn, want vossen zijn solitair en leven in hun eentje, terwijl jakhalzen in groepen leven. Maar ja, vang dan maar eens driehonderd jakhalzen! Is dat dan zo makkelijk? Dat zijn toch ook... nou ja.

Maar Simson had die stadspoorten op zijn schouder en vanuit Gaza liep hij ermee naar Hebron. Hij deed ze opgaan naar de top van de berg die uitziet op Hebron. Simson verdween naar een hoge plaats. Hij ging op met de overwinning op zijn schouders. De poorten van het dodenrijk waren overwonnen en Simson, als uitbeelding van de Heere, verdween naar een hoge plaats, zoals de Heere ten hemel voer en nu gezeten is aan Gods rechterhand. Hebron betekent 'verbond'. Dat komt trouwens ook nog van het woordje 'geber' of 'gabber', dat daar weer van afgeleid is, wat 'vriend' betekent. Vriendschap is natuurlijk ook een soort verbond. Hebron is de plek waar de aartsvaders gingen wonen. Abraham bijvoorbeeld; de eikenbossen van Mamre die tegenover Hebron liggen, zoiets staat er. Hebron symboliseert ook de belofte. De aartsvaders gingen daar wonen, en Abraham bij de eikenbossen, wat ook weer spreekt van de belofte. De eikel staat voor het wegnemen van de bedekking, en de eik is ook het woord voor een eed, van Gods beloften. Dat was de plek waar Abraham en de aartsvaders gingen wonen. Daar staat Hebron model voor: voor het verbond. Maar niet het oude verbond, maar voor de belofte.

Dat is ook weer zo'n dubbele bodem die daarin zit. Ik had het zojuist over Gaza dat toegewezen werd aan Juda, maar Hebron was het erfdeel van Kaleb. Kaleb was een van de twaalf verspieders; er waren er twee die leefden uit geloof. De ene was Jozua en de andere was Kaleb. Kaleb betekent zoiets als 'hond'. Honden zijn in de Bijbel een beeld van de heidenen, de natiën. Kaleb was van origine, van geboorte, geen Israëliet; hij was een heiden. De zoon van Jefunne. Daar zit heel veel achter. Kaleb was een heiden en de Heere verdween dus. Hij ging op naar de hemel en Simson gaat hier ook op naar de top van de berg als uitbeelding van de hemelvaart van de Heere. Simson ging op naar de berg met de poorten van het dodenrijk op zijn rug. De poorten die hem niet konden houden, het symbool van de overwinning. Hij stond op, verdween uit het zicht en ging naar de top van de berg. En die is bij Hebron.

Dus dat heeft ook weer met de heidenen, met de natiën te maken. De Heer is nu in de hemel, in zekere zin. Maar waar is Hij nu, zegt Paulus? Het is Christus onder jullie, natiën, zegt hij in Kolossenzen 1. Want de redding is nu naar de natiën. En Christus bevindt zich nu dus onder de natiën, zoals Simson zich hier op die berg bevindt die uitziet op Hebron, wat ook weer toch iets met die natiën te maken heeft waar Kaleb uit voort was gekomen.

Nou, daar valt natuurlijk veel meer over te zeggen, maar ik geef nu gewoon alleen wat aanwijzingen, want ik kijk ook op de klok. Hebron was ook nog een van de vrijsteden, dat heb ik er ook nog bij vermeld. Ook dat is een verhaal apart. Maar toen het land werd verdeeld onder de stammen van Israël, waren daar allerlei Levitische steden. De Levieten hadden immers geen erfdeel met Israël, want hun erfdeel was JAHWEH. De Heer Zelf was hun erfdeel.

Ik hoop dat we onszelf daar ook in herkennen. Wij delen niet in de positie van Israël, maar de Heer Zelf is ons erfdeel. Wij zijn één lichaam met de Heer en er waren een aantal vrijsteden — zes geloof ik uit mijn hoofd, dat laat ik even in het midden — verdeeld over het land. En daar wordt van gezegd dat een Israëliet die per ongeluk een broeder doodde — wat wij geen moord of moord met voorbedachten rade zouden noemen, maar dood door schuld — daarheen kon vluchten.

Volgens mij staat er zelfs ergens een voorbeeld bij dat wanneer je met de bijl aan het hakken was en het ijzer vliegt van de steel af en raakt de broeder aan zijn hoofd, en die broeder overlijdt, dat dan in principe volgens de wet degene die de ander doodde, gewroken kon worden door de bloedvreker. Maar in die vrijstad was de Israëliet gevrijwaard van die bloedvraak.

Dus ik geloof dat die vrijsteden ook een beeld zijn van de Ecclesia, waar de Israëliet die weliswaar zijn broeder heeft doodgeslagen, naartoe kan vluchten en daar onderdak vindt. Want God verzamelt Zich nu een volk uit de natiën voor Zijn naam, zonder onderscheid. Ik zeg altijd: daar zitten zelfs Israëlieten bij. Uit alle naties, zonder onderscheid; dat onderscheid is er gewoon niet. En ik geloof dat dat ook uitgebeeld wordt in die vrijsteden. Nou goed, dit is het laatste vers van deze geschiedenis van Simson die de hoer bezoekt in Gaza.

Afsluiting: Leven en Onvergankelijkheid aan het Licht Gebracht ↑ hoofdstukken

En ik wil afsluiten met een vers uit de tweede Timotheüs-brief van Paulus, waarin hij zegt... Het is een lange zin, dus ik heb hem even doormidden geknipt. Maar daar gaat het over de verschijning van onze Redder, Christus Jezus, Die de dood tenietdoet en leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt door het evangelie.

Simson is degene die de poorten van Gaza meenam; die konden hem niet houden. Hij is een uitbeelding van onze Redder, Christus Jezus, Die de dood tenietdoet en leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt. Oftewel: onvergankelijk leven, zoals dat ook in 1 Korinthe 15 staat. Onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht; Hij is het Die de dood tenietdoet en leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt, bij het lichten van de dag, door het evangelie.

Amen. Daar wilde ik het bij laten voor deze morgen. En ik stel voor dat ik afsluit met onze God te danken en dat we daarna nog een lied zingen.

📖 Categorie: Studies