Paulus moedigt Timotheüs aan zichzelf als een goede arbeider voor God te presenteren, die het woord van de waarheid correct snijdt. Wat dit betekent, hoeven we niet zelf te bedenken, omdat Paulus hiervan een voorbeeld geeft. Het is ten diepste geen activiteit van ons om het woord recht te snijden, de Schrift zelf brengt onderscheid aan en wij zouden daarop acht geven.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Dat 'recht snijden' uit vers 15, het correct snijden, betekent dat je het woord van de waarheid dus ook krom kunt snijden, en dan kom je verkeerd uit.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Het Woord van de Waarheid Correct Snijden ↑ hoofdstukken
Goedemorgen allemaal. Het woord van de waarheid recht of correct snijden: wat is dat? Ik heb in mijn vorige video's een aantal schriftplaatsen aangehaald waar Paulus vrij plechtig verklaart dat hij de apostel van de natieën is en dus ook een boodschap voor de natieën heeft. Dat zijn zaken die wij moeten onderscheiden om het woord inderdaad correct te snijden.
Het woord van de waarheid correct of recht snijden vinden we in 2 Timoteüs 2 vers 15. Op de zondagen ben ik de tweede Timoteüs-brief aan het bespreken en ik heb dit vers ook besproken. Later dacht ik, nadat ik dit vers besproken had, dat ik het toch een beetje onderbelicht heb gelaten. Dus ik wil graag dit vers nog eens voor het voetlicht brengen. Aangezien ik met de video's ook met dit onderwerp bezig was, snijdt het mes aan twee kanten. Dat is een beetje een dubbelzinnige opmerking, omdat de Schrift dat ook van het Woord zegt: dat het een tweesnijdend scherp zwaard is. Daar komen we ook nog op.
Hier staat in 2 Timoteüs 2 vers 15, daar zegt Paulus tegen Timoteüs: "Beijver jezelf welbeproefd voor God te presenteren als een werker, een arbeider die zich niet hoeft te schamen, maar die het woord van de waarheid correct snijdt."
Het woord dat hier vertaald wordt met 'correct snijden', dat is dit woord. Daar kennen we ons woord 'ortho' nog van, denk aan een orthopeed of een orthodontist die zorgt dat je tanden recht komen. Dat 'ortho' heeft met recht te maken, met rechtop. Het is opgebouwd uit de woorden 'rechtop' plus 'snijden'. Dus recht snijden, oftewel correct snijden, want daar gaat het natuurlijk over. Recht is goed, rechtvaardig. Recht is goed en recht is dus ook correct. Zonder al te veel op dit vers in te gaan...
Een Bijbelse Waarheid Misplaatsen ↑ hoofdstukken
Paulus noemt hier een voorbeeld. Ik klik even een aantal verzen verder naar twee figuren, twee mensen die het woord van de waarheid niet correct sneden. Hij zegt dat hun woord zich als gangreen – andere vertalingen zeggen kanker, maar het is in ieder geval iets dat het lichaam aantast – zal verspreiden. Tot hen behoren Hymeneüs en Filetus.
Wat zeiden zij nu? Zij wijken af van de waarheid en zeggen dat de opstanding al heeft plaatsgevonden, waardoor zij het geloof van sommigen omverwerpen. Wat Hymeneüs en Filetus deden, was een weliswaar Bijbelse, schriftuurlijke waarheid verkeerd toepassen. Zij pakten een Bijbelse waarheid en plaatsten die verkeerd. Met recht is dat dus misplaatst.
Hoe ze dat dan precies deden en wat daar verder de lering van was, dat staat hier niet. Ik denk zelf dat zij leerden wat nu 'common sense' is, algemeen aanvaard in het christendom, wat volgens mij gewoon de algemene leerstelling is: dat wanneer je doodgaat, je eigenlijk niet echt doodgaat, maar meteen aan de andere zijde of in de hemel – hoe je het ook wilt noemen – de ogen opslaat. In die visie heeft de opstanding dan al plaatsgevonden en doe je hier alleen je lichaam af.
Dat leert de Schrift echter niet. De Schrift leert dat de doden niets weten en dat de enige hoop voor doden de opstanding is. Onder andere in 1 Korinthe 15 spreekt Paulus uitgebreid over die opstanding. Dat is nu niet het onderwerp, maar ik geef het ook maar door voor wat het waard is. Ik denk dat dat erachter zit, maar in ieder geval zeiden zij dat de opstanding al heeft plaatsgevonden. Wat daar dan ook de achtergrond van is, doet er eigenlijk niet eens zoveel toe. Ze sneden daarmee het woord van de waarheid niet correct, want zij misplaatsten een Bijbelse waarheid.
Dat 'recht snijden' uit vers 15, het correct snijden, betekent dat je het woord van de waarheid dus ook krom kunt snijden, en dan kom je verkeerd uit. Hier staat weliswaar dat Timoteüs zich als een werker, als een arbeider die zich welbeproefd voor God presenteert, moet beijveren om het woord van de waarheid correct te snijden. Dat is natuurlijk vanuit de kant van de mens bezien; het is het advies dat Paulus aan zijn vriend Timoteüs gaf. Maar ten diepste doen wij dat natuurlijk niet zelf, het woord van de waarheid correct snijden.
Gods Woord Is een Tweesnijdend Zwaard ↑ hoofdstukken
Ten diepste, fundamenteel gezien, is het het Woord van God dat het zelf doet. Ik haalde net al even dat vers aan uit Hebreeën 4 vers 12. Daar staat namelijk: "Want het Woord van God is levend en effectief, krachtig." In dit woord 'effectief' herkennen we ons woord 'energie', inwerkend. Het Woord werkt in ons; het is levend en effectief of levend en krachtig. En dan staat er: "snijdender dan enig tweesnijdend zwaard."
De meeste vertalingen hebben hier zoiets als 'scherpsnijdender'. Het Griekse woord is echter 'snijdender', een overtreffende trap van snijden. Vandaar dat men vertaalt met scherpsnijdender of meer snijdend. Het Woord van God is levend en effectief, levend en krachtig, en snijdender of scherpsnijdender dan enig tweesnijdend zwaard. Het doordringt tot op de deling, de verdeling van ziel en geest, van verbindingen en merg. En het is een oordeelkundige. Oordelen betekent ook de dingen van elkaar scheiden, onderscheid zien. Het is een oordeelkundige van de gevoelens en de gedachten van het hart.
Dat is een hele mond vol en ik ga nu niet op heel dat vers in. Waar het mij om gaat, is dat Paulus tegen Timoteüs zegt dat hij zichzelf beproefd zou presenteren als een arbeider, een werker die het Woord van de waarheid correct snijdt. Wat hier in Hebreeën gezegd wordt, is dat wij niet ons best hoeven te doen om dat onderscheid aan te brengen. Nee, het Woord van God zelf is levend en krachtig en scherpsnijdender dan enig tweesnijdend zwaard.
Dit woord 'tweesnijdend' is ook mooi, want het zwaard is een beeld van het Woord van God. Dat lees je in dit vers, maar ook op andere plaatsen. Maar dit woord, tweesnijdend, is eigenlijk opgebouwd uit 'twee' plus 'mondig'. Het is dus een tweemondig zwaard en dat is natuurlijk prachtig als het over het Woord van God gaat. Het Woord van God moet immers gesproken worden, en dat doen we nu eenmaal met de mond. Dus het Woord van God is levend en krachtig en scherpsnijdender dan enig tweemondig zwaard.
Ik sprak van de week iemand aan de telefoon en die zei: "Het mooie van een tweesnijdend scherp zwaard is dat wat je er ook mee doet, wanneer je het ook toepast, het altijd zijn werk doet. Of je het nu de ene kant op beweegt of de andere, het doet zijn werk." Dat is natuurlijk precies de reden dat het een tweesnijdend zwaard is. Zodra het in beweging komt, dan doet het zijn werk. En dan verdeelt het dus inderdaad zaken als ziel en geest, waarvan ik ook altijd zeg dat ze in de wereld echt op één hoop gegooid worden. Ziel en geest: wat is nu het onderscheid? Dat leert de Schrift ons. Het Woord verdeelt die dingen die wij allemaal op één hoop vegen, zeg ik dan maar even generaliserend.
Voorbeelden van Correct Snijden: de Wet en Israël ↑ hoofdstukken
Ik wil een aantal voorbeelden geven van hoe het woord van God de dingen vaneenscheidt en hoe het woord van God ook — wat Paulus tegen Timoteüs zegt — het woord van de waarheid correct snijdt, zodat wij weten wat wel rechtstreeks aan ons geschreven is. Want daar gaat het natuurlijk uiteindelijk om. Paulus, apostel en leraar, onderwijzer van de natie, heeft de brieven geschreven die in eerste instantie tot ons gericht zijn. Natuurlijk kunnen we die andere geschriften bestuderen en we kunnen daaruit leren, maar ze zijn niet rechtstreeks tot ons geschreven. Het woord brengt die verdeling aan.
Ik geef daar een aantal voorbeelden van. De belangrijkste is natuurlijk de kwestie van de wet, waar Paulus over spreekt in Galaten 3. Die Galaten waren gelovigen uit de natieën en zij werden door allerlei dwaalleraars weer onder de wet gebracht. Ze zeiden: "Je bent nu al gered, maar als je ook rechtvaardig wilt leven, dan zal je ook de wet moeten houden en je onder de wet moeten stellen." Paulus neemt Abram als voorbeeld en hij zegt in de Galatenbrief dat Abram die wet nooit gehad heeft, want die wet kwam pas na 430 jaar, zoals hij zegt in Galaten 3 vers 17. Dus Abram leefde uit de belofte en pas 430 jaar later kwam die wet. Op de rest van het vers ga ik nu niet in, want ik wil hiermee laten zien dat de wet een begin heeft.
Verderop lezen we ook dat de wet een duidelijk einde heeft. Hier staat de conclusie van Paulus: "Zodat de wet onze kindergeleider is geworden tot Christus, opdat wij uit het geloof gerechtvaardigd zouden worden." Onze tuchtmeester, zegt de NBG en de Statenvertaling ook meen ik. Dat is dus ook meteen het einde van de wet en dat zegt hij ook nog in het volgende vers: "Maar met het komen van het geloof zijn wij niet meer onder de kindergeleider." De wet is die kindergeleider, die tuchtmeester tot op Christus. We zagen al in hoofdstuk 3 vers 17 dat de wet een begin heeft en dit "tot Christus" is dus ook meteen het einde van die wet. Die wet heeft een duidelijk begin en een einde. Gaan wij nu die wet op onszelf toepassen en daaronder leven, dan snijden wij het woord van de waarheid niet correct. Het is weliswaar het woord van de waarheid, maar het moet juist geplaatst worden. Doen wij dat niet, dan misplaatsen wij het woord van de waarheid.
Een ander voorbeeld vinden we in Matthäus 15 vers 24. Daar komt er een Kanaänitische vrouw tot Jezus en zij doet een verzoek aan Hem, maar Hij gaat er in eerste instantie niet op in. Hij antwoordt haar in dit vers: "Ik ben slechts afgevaardigd, gezonden tot de verloren schapen van het huis van Israël." De woorden die Jezus sprak in de evangeliën zijn dus ook bestemd voor het huis van Israël en niet in de eerste plaats voor de natieën. Daar heeft Christus Jezus iemand anders voor afgevaardigd. Het woord "afgevaardigd" is gewoon het woord apostel. Het is het werkwoord afvaardigen, apostelen, maar het zelfstandig naamwoord hiervan is dus gewoon het woord apostel. Zo noemt Paulus zich ook: de apostel of afgevaardigde van de natie. Maar Jezus zegt hier: "Ik ben slechts afgevaardigd tot de verloren schapen van het huis van Israël."
Vervolgens gaat dat gesprek verder en zij zegt: "Ja Heer, help mij." Jezus antwoordt dan nogmaals, eigenlijk hetzelfde maar met andere woorden: "Het is niet goed, het is niet ideaal om het brood van de kinderen — van de kinderen van Israël — te nemen en het voor de hondjes te werpen." De hondjes zijn hier een beeld van de natieën, van de heidenen. Hij was gezonden tot de verloren schapen van het huis van Israël en Zijn woorden werden hier uitgebeeld door het brood. Het is niet behoorlijk, het is niet goed om dat brood, om dat woord van de kinderen van Israël te nemen en het voor de hondjes te werpen. Maar zij heeft een groot geloof en zegt dat een paar kruimeltjes voor haar genoeg zijn. De Heer helpt haar dan toch en voldoet aan haar verzoek.
Maar primair was de Heer gezonden tot de verloren schapen van het huis van Israël. Paulus was later afgevaardigd, gezonden vanwege Israëls verwerping, tot de natie. Paulus is daarmee ook de apostel, de afgevaardigde van de natie. Ik wil graag nog één schriftgedeelte daarover laten zien, maar dat ga ik nu niet doen. Dat doe ik in een volgende video omdat ik dat wat uitgebreider wil doen. Dat is een gedeelte uit Galaten 2, waarin Paulus als apostel van de natieën met een drietal van de meest vooraanstaande apostelen van de besnijdenis uit de twaalf een afspraak maakt en er ook overeenstemming is over hun bediening. Dat bespreekt hij in Galaten 2 en daar ga ik dan ook graag een volgende keer naartoe. Voor nu laat ik het hierbij.