Gal. 2:7-9 –> het evangelie van de voorhuid en het evangelie van de besnijdenis

Galaten 2 is misschien wel het belangrijkste hoofdstuk in de bijbel om te leren verstaan welke woorden van de Schrift wél rechtstreeks voor ons zijn en welke niet. In deze verzen is er overeenstemming tussen Paulus en de voornaamsten van de twaalf apostelen, Jakobus, Petrus en Johannes, over een verschil in boodschap en een verschil in doelgroep. Het evangelie ván de voorhuid en het evangelie ván de besnijdenis. Wat is dat precies?

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: In Galaten 2 beschrijft Paulus de overeenstemming tussen hem en de twaalf apostelen over hun specifieke bedieningen. Aan Paulus was het evangelie van de voorhuid toevertrouwd, gericht aan de natiën, dat volledig buiten Israël om ging. Petrus vertegenwoordigde daarentegen het evangelie van de besnijdenis, dat Israël opriep tot bekering zodat het Messiaanse koninkrijk gevestigd kon worden. Het is essentieel om deze twee boodschappen en Gods verschillende wegen met de natiën en Israël scherp van elkaar te onderscheiden.

Besproken Schriftgedeelten: Galaten 1, Galaten 2, Galaten 2:7, 1 Korinthe 15, Romeinen 11, 1 Timotheüs 2, 2 Timotheüs 1, Handelingen 1, Handelingen 3, Handelingen 15

“Paulus bracht een boodschap dat Israël zich niet zou bekeren en dat het evangelie naar de natiën ging zonder onderscheid en buiten Israël om.”

Inleiding op Galaten 2: Voorhuid en Besnijdenis ↑ hoofdstukken

Goedemorgen allemaal. Als er één kroongetuige in de Schrift is die ons een aanwijzing geeft hoe wij het woord zouden verdelen of recht zouden snijden, dan is dat wel een gedeelte uit Galaten 2. In de Galatenbrief beschrijft Paulus zijn apostelschap en hoe dat tot stand is gekomen. Verdedigen is misschien niet helemaal het goede woord, maar hij benadrukt daar ook echt dat zijn roeping en zijn apostelschap losstonden van dat van de twaalf. In deze verzen, die ik straks wat nader zal gaan bezien, benoemt hij ook de meest vooraanstaande apostelen onder de twaalf: Petrus, Jakobus en Johannes. Zij vertegenwoordigen de twaalf.

Paulus beschrijft in Galaten 1 en 2 zijn apostelschap en hij geeft daarin aan dat er weliswaar verschillen zijn met de twaalf, maar dat er ook overeenstemming was. Natuurlijk waren er ook overeenkomsten, maar er was vooral overeenstemming over die verschillen. Dat doet hij in dit gedeelte in Galaten 2 vers 7 en verder volgend. Hij heeft het daar over het... ik zal eerst het vers even lezen: "Maar integendeel, wanneer zij weten dat aan mij het goede bericht, het evangelie van de voorhuid toevertrouwd is, zoals aan Petrus dat van de besnijdenis."

Tot zover even. Wat Paulus hier zegt, is dat aan hem het goede bericht, het evangelie van de voorhuid toevertrouwd was, zoals aan Petrus het goede bericht van de besnijdenis. Een evangelie van de voorhuid en een evangelie van de besnijdenis; dat zijn natuurlijk nogal technische termen die je ook niet elke dag hoort. We moeten dus eens even kijken wat dat nou precies inhoudt.

De voorhuid staat voor degenen die de voorhuid hebben, dus de heidenen, de natiën, niet-Israël, de niet-Joden. En de besnijdenis gaat natuurlijk over Israël, over het Joodse volk. Het is wel leuk als je ook kijkt naar de technische opbouw van die woorden: rondom-snijding, besnijdenis. Dat heeft verder niet zoveel met het onderwerp te maken, maar het is altijd leuk om even naar die woorden te kijken. De uiterste huid, de voorhuid. De natiën hebben dus de voorhuid en het Joodse volk, Israël, wordt geacht die voorhuid niet te hebben omdat ze besneden zijn. Nu weet ik dat er ook nog andere groepen zijn die besnijding toepassen, zoals moslims, maar daar gaat het in dit gedeelte natuurlijk niet over. Aan Paulus was dus een evangelie, een goed bericht van de voorhuid toevertrouwd. En in eerdere video's heb ik laten zien dat Paulus de apostel van de natiën is.

Niet een Evangelie 'voor', maar 'van' de Voorhuid ↑ hoofdstukken

Wat er niet staat, is dat aan Paulus een evangelie vóór de voorhuid toevertrouwd was, alsof het alleen maar om een doelgroep zou gaan. Dat Paulus gezonden was tot de natiën, dat is wel zo. En dat hij met een boodschap was gezonden tot de natiën, dat klopt ook. Want anders zou het dezelfde boodschap kunnen zijn als die Petrus had. Dan zou Paulus naar de natiën gezonden zijn en Petrus als vertegenwoordiger van de twaalf – dus ook de overige elf – naar de besnijdenis. Dat is wel zo, maar het wordt hier nog veel sterker uitgedrukt. Hier gaat het over een evangelie ván de voorhuid.

Dat is dus een evangelie dat van de... dat is voor de taalkenners onder ons, en ik hoop dat de rest niet afhaakt. Ik reken mezelf overigens niet tot die taalkenners. Ik weet niet veel van Nederlands en van taal, maar een tweede naamval, dat weet ik wel, drukt een bezit uit. Dus dit is het evangelie ván de voorhuid. Om dan even terug te grijpen op vorige video's: Paulus was ook niet slechts een apostel vóór de natiën, maar een apostel ván de natiën. Dat betekent ook dat Paulus zich als apostel van de natiën, of van de heidenen, ook rekent tot die natiën. Hij was zogezegd een heidens apostel.

Ik weet wel dat Paulus in zijn brieven ook zegt: "Ja, ik ben een Hebreeër uit de stam van Benjamin, besneden op de achtste dag." Maar dat heeft hij allemaal achter zich gelaten. Daar heeft hij zelfs schade en... nou ja, schade en drek van, zegt hij in de Statenvertaling. Hoe het er precies staat weet ik niet uit mijn hoofd, maar hij heeft het als schade geacht. Dat heeft hij achter zich gelaten; hij doet daar geen beroep op. En zodra het er echt op aankomt, doet Paulus wel een beroep op zijn Romeins staatsburgerschap door een beroep te doen op de keizer. Daarmee verklaart hij zichzelf en rekent hij zichzelf als Romein, en dus tot de natiën.

Nou, dit evangelie is dus niet slechts een evangelie vóór de natiën, voor de voorhuid, maar ook ván de voorhuid. Het is een specifiek bericht van de voorhuid. Voor en van de voorhuid, voor en van de natiën. Zoals aan Petrus dat van – ook weer die tweede naamval – de besnijdenis toevertrouwd was. Je zou het zo kunnen zeggen: Paulus was een heidens evangelie toevertrouwd. Dat woord 'heiden' heeft natuurlijk ook alweer in de kerkelijke wereld een bijklank: als je niet naar de kerk gaat, ben je een heiden. Maar dat woord heeft hier die betekenis niet. Heidenen of de natiën, dat zijn gewoon alle natiën zonder onderscheid. Dus Paulus was een heidense-natiën-evangelie toevertrouwd – maar dat is volgens mij geen goed Nederlands. Een heidens evangelie was hem toevertrouwd en Petrus was een besnijdenisevangelie toevertrouwd.

Die boodschappen hebben overeenkomsten. Paulus zegt in 1 Korinthiërs 15 dat Christus is gestorven, begraven en opgewekt op de derde dag naar de Schriften. Hij zegt: "En zo verkondigen zij (de twaalf) en zo verkondig ook ik." Dat is de overeenkomst. Maar er zijn ook verschillen. Paulus bracht een boodschap dat Israël zich niet zou bekeren en dat het evangelie naar de natiën ging zonder onderscheid en buiten Israël om. Petrus en de twaalf, Jakobus, Johannes enzovoorts, die brachten een boodschap aan Israël dat als Israël zich zou bekeren, de Messias zou terugkomen en Zijn koninkrijk zou oprichten, waarna de natiën via Israël gezegend zouden worden.

In het begin van de Handelingenperiode was dat programma, om het zo te noemen, ook nog actueel. Dat werd ook echt gepredikt, dat zal ik straks ook nog even laten zien. Maar Paulus wist inmiddels dat dat niet zou gebeuren en hij bracht een boodschap tot de natiën dat God de natiën zegent en dat ieder dat mocht geloven, dat kon geloven. En dat ging volledig buiten Israël om.

Dan lees ik even verder. Daar staat: "Want Hij die in Petrus inwerkt voor de afvaardiging van de besnijdenis, werkt ook in mij voor de natiën." De Statenvertaling spreekt over dat begrip 'afvaardiging' als een apostelschap. 'Apostel' is een Grieks woord, maar dat is ook wat er bedoeld wordt: het apostelschap, die afvaardiging van Paulus en Petrus. Dus God, of Christus Jezus – Hij die in Petrus inwerkt voor de afvaardiging, het apostelschap van de besnijdenis, werkt ook in mij voor de natiën. Letterlijk staat er: "Want Hij die in Petrus inwerkt tot in afvaardiging ook hier weer van de besnijdenis, Hij werkt ook in mij tot in de natiën."

De Overeenstemming Tussen Paulus en de Twaalf ↑ hoofdstukken

En dan komen we bij het vers waarin de apostelen die overeenstemming bereiken. Het staat hier: "Wanneer zij de genade weten". Die genade is natuurlijk het apostelschap van Paulus. Het apostelschap dat hem, zoals hij dat in vers 7 zei, is toevertrouwd; dat hem het evangelie, het goede bericht van de voorhuid, is toevertrouwd.

Wanneer zij de genade weten die aan mij gegeven wordt, geven Jakobus, Kefas en Johannes, die steunpilaren schijnen te zijn, aan mij en Barnabas de rechterhand van gemeenschap. Hier is dus die overeenstemming. Ze geven elkaar de rechterhand van de gemeenschap om die afspraak met een handdruk te bevestigen: wij inderdaad voor de natiën en zij voor de besnijdenis.

Ik maak het beeld even wat kleiner zodat het er helemaal op past. Hier staat het: wij tot in de natiën, zij echter tot in de besnijdenis. Dat is de afspraak. Daar waren ze het over eens. Daarin was de overeenstemming tussen Jakobus, Kefas en Johannes, als vertegenwoordigers van de twaalf, en Paulus als apostel van de natiën met een evangelie van de voorhuid tegenover de twaalf met een evangelie van de besnijdenis.

Wat Paulus naar voren brengt, dat heb ik ook in de vorige video's naar voren gebracht. De plaatsen waar hij zegt: "Ik ben apostel en leraar van de natiën", in diverse brieven zoals Romeinen 11, 1 Timotheüs 2 en 2 Timotheüs 1. Daarin geeft hij ook aan wat zijn boodschap was en wat hij onder de natiën verkondigde. Dus ja, als je dat nog niet weet, bekijk dan even die voorgaande video's.

Het Evangelie van de Besnijdenis in Handelingen 3 ↑ hoofdstukken

Wat ik nu nog even wil doen, is laten zien wat het evangelie van de besnijdenis is. Petrus houdt een toespraak in Handelingen 3. Ik had ook naar de evangeliën kunnen gaan, want toen de Heer Jezus op het toneel kwam – om het zo te zeggen – en zijn openbare optreden begon, toen predikte Hij: "Bezin jullie, bekeer jullie, want het koninkrijk der hemelen is nabijgekomen." Dat koninkrijk der hemelen was het koninkrijk dat aan Israël, aan het Joodse volk, beloofd was; dat de Messias op de troon van David zou zitten en zijn koninkrijk zou vestigen, en vanuit Israël over deze hele aarde en over alle volken zou regeren.

Hier in Handelingen 3, waar ik nu naartoe ga, is die boodschap nog steeds actueel. Maar gedurende het boek Handelingen verdwijnt het naar de achtergrond en komt Paulus steeds meer op de voorgrond. Paulus verkondigde dat Israël zich niet zou bekeren, dat Israël verblind zou worden en terzijde zou worden gesteld, omdat het evangelie naar de natiën zou gaan zonder onderscheid. Naar alle natiën; en nu verzamelt God zich – dat is Handelingen 15 – een volk uit de natiën voor zijn naam. Dat volk wordt genoemd het lichaam van Christus, of de Ecclesia. "De gemeente", wordt dat in de gangbare vertalingen meestal vertaald.

Maar hier in Handelingen 3 wordt die boodschap, het evangelie van de besnijdenis, nog gepredikt. Het volk Israël had haar Messias gekruisigd en gedood. De Messias was door God opgewekt en in Handelingen 1 lezen we dat Hij ten hemel is gevaren: de hemelvaart van de Heer Jezus Christus. Maar dan is er nog steeds de boodschap dat Israël zich hypothetisch zou kunnen bezinnen en bekeren.

Petrus predikt aan dat volk: "Bezin je dan en keer om. Bezin je en bekeer je, opdat jullie zonden uitgewist worden, zodat de perioden van verfrissing en verkwikking zullen komen van het aangezicht van de Heer, en dat Hij de Christus, die voor jullie voorbestemd is, Jezus, zal afvaardigen." Die de hemel moet ontvangen tot op de tijden van het herstel van alle dingen, waarvan God spreekt door de mond van zijn heilige profeten die vanaf de aeon zijn.

Dus wat Petrus hier zegt – en dat zegt hij ook in het voorgaande: jullie hebben Hem gekruisigd en gedood, maar God heeft Hem opgewekt. En de hemel moet Hem ontvangen tot op de tijden van het herstel van alle dingen waarvan de profeten gesproken hebben. Natuurlijk spreken de oudtestamentische profeten over het herstel van al die dingen; over het koninkrijk dat via Israël gevestigd zal worden over heel de aarde.

Die boodschap was in die tijd nog actueel en Petrus spreekt dat ook uit. Hij roept Israël op – het is gericht aan Israël – om zich te bezinnen en te bekeren. En als zij dat zouden doen, dan zouden hun zonden uitgewist worden en dan zou God Christus Jezus zenden, en Die zou dan alles herstellen waarvan de profeten gesproken hebben. Die zou zijn koninkrijk oprichten, om het zo te zeggen. Dat was toen nog de boodschap. Die boodschap verdwijnt in Handelingen naar de achtergrond, maar dit is dus het evangelie van de besnijdenis.

Het Belang van Recht Snijden: Gods Toekomst voor Israël ↑ hoofdstukken

Ik weet dat in de christenheid vaak de hele Bijbel op één hoop wordt geveegd en alles wordt gelezen alsof het voor ons is. Maar u zult toch wel begrijpen dat als u dit leest, deze boodschap in deze tijd niet de prediking is. De boodschap is nu niet aan Israël: "Als jullie je bekeren, dan zal de Christus terugkomen en Zijn koninkrijk oprichten." Nee, nu is de boodschap van Paulus actueel, en het is zo belangrijk om die verschillen scherp te hebben.

De Schrift geeft ons daar de aanwijzingen voor, want wij hoeven dat niet zelf in te delen. Het Woord is levend en krachtig en scherper dan een tweesnijdend zwaard, en dat maakt onderscheid tussen de dingen. Wij zouden acht moeten geven op die onderscheidingen. Dit is er zo één. Deze boodschap zal echter weer actueel worden als straks de Ecclesia – de gemeente, het lichaam van Christus – verenigd is met het Hoofd. Na wat de opname van de gemeente of de wegrukking wordt genoemd, wordt de Ecclesia hier van de aarde weggenomen.

Op dat moment is het plan dat Paulus mocht openbaren volvoerd. Niet het plan in Handelingen 3, maar het plan waar God Zijn apostel van de natiën voor gebruikt: Paulus. Als dat plan volvoerd is, dan zal deze boodschap weer actueel worden. Dan zal aan Israël weer bekering gepredigd worden en dan zal het volk zich ook bekeren. Dan zullen zij de Naam van de Heer, de Naam van Yahweh, aanroepen en dan zal God alsnog al die beloften die Hij aan Israël gedaan heeft, vervullen door dat volk.

Dat zullen geweldige tijden zijn. Paulus zegt ook in Romeinen 11: "Als hun verwerping redding voor de natiën en de verzoening van de wereld betekent, wat zal hun aanneming anders wezen dan leven uit de doden?" Geweldige tijden staan ons nog te wachten en wij als gelovigen zullen daar vanuit onze hemelse positie bij betrokken worden. Geweldig!

Nou, daar wilde ik het graag eens over hebben en dat heb ik bij dezen gedaan. Daar valt nog zoveel meer over te zeggen, dus ik kom daar vast nog wel eens een keer op terug.

📖 Categorie: Galaten