wie heeft Gods raadsbesluit weerstaan?

In deze video bespreek ik deze retorische vraag van Paulus uit Rom.9:19. Om de vraag helder te krijgen moeten we eerst weten wat Gods raad of raadbesluit precies inhoudt. De Statenvertaling en NBG vertalen hier met: wie weerstaat Zijn wil? Maar dat is onjuist. Ook farao, die als voorbeeld ten tonele wordt gebracht in Romeinen 9, weerstond Gods geopenbaarde wil: laat Mijn volk gaan! Maar Gods raad, Zijn (verborgen) bedoeling kan niemand weerstaan.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt de absolute soevereiniteit van God aan de hand van het begrip 'raadsbesluit' in Romeinen 9. Er wordt uitgelegd dat Gods beslissingen bindend en onweerstaanbaar zijn, vergelijkbaar met een opperste rechtsorgaan. Zowel Gods openbare als verborgen raadslagen, zoals geïllustreerd bij de verharding van Farao, dienen feilloos Zijn grotere plan. Uiteindelijk vindt alles wat God doet plaats in overeenstemming met de raad van Zijn wil, wat de gelovige diepe rust en vrede mag geven.

Besproken Schriftgedeelten: Romeinen 9:19, Romeinen 9:6, Romeinen 9:15, Romeinen 9:17, Romeinen 9, Handelingen 27, 1 Petrus 1, Efeze 1:11, Handelingen 5, 1 Korinthe 4:5

“Dat betekent dat alles wat God doet, plaatsvindt naar Zijn voornemen, naar Zijn plan.”

De Context van Romeinen 9: Gods Vrijmacht ↑ hoofdstukken

Hallo beste kijkers. In deze video wil ik eens nadenken over deze vraag die we hier zien staan in Romeinen 9 vers 19: "Want wie heeft Zijn raadsbesluit weerstaan?" Ja, en dat is natuurlijk een vraag; het is overigens een retorische vraag. Wie heeft Gods raadsbesluit weerstaan? Ik wil met name eens inzoomen op dat woordje 'raadsbesluit'.

Ik val natuurlijk midden in het gedeelte in vers 19, maar deze vraag is naar aanleiding van het voorgaande waarin Paulus spreekt over het uitverkiezend voornemen van God. In mijn Bijbel staat er boven de perikoop, boven vers 6 van dit hoofdstuk: "Gods vrijmacht". Paulus haalt daar het feit aan dat Isaac de uitverkoren zoon van Abram was. Abram had immers nog een zoon, Ismaël, en later zelfs nog meerdere zonen bij Ketura toen Sarah was overleden.

Zelfs bij Rebecca en Isaac zien we dat zij een tweetal zonen hadden, een tweeling uit één zwangerschap. Twee zonen, en toch had God de ene uitgekozen en de ander op de tweede plaats gezet: Jacob en Ezau. Over dat begrip 'uitverkiezing' bestaan genoeg misverstanden. Daar wil ik nu niet op ingaan; ik ga gewoon even verder om de hoofdlijn te vatten.

Het Voorbeeld van Mozes en Farao ↑ hoofdstukken

Want het volgende voorbeeld dat Paulus in Romeinen 9 aanhaalt, is dat van Mozes en Farao. God had tegen Mozes gezegd – dat is vers 15: "Ik zal mij ontfermen over wie Ik mij ontferm, en Ik zal barmhartig zijn voor wie Ik barmhartig ben." En dus is het niet van degene die wil, ook niet van degene die rent, maar van de ontfermende God. Daarin klinkt natuurlijk ook Gods soevereiniteit door: als God iets bepaalt, dan gebeurt het. Het is niet voor degene die wil – "hoezo vrije wil?" denk ik dan als je dat leest – maar ook niet voor degene die rent, maar van de ontfermende God.

In vers 17 wordt dan het voorbeeld van Farao aangehaald. Ik doe het nu een beetje uit het hoofd, omdat ik denk dat ik daar veel te lang over doe als ik al die verzen langsga. Daarom doe ik het uit het hoofd, en natuurlijk moeten jullie dat gewoon eens nalezen om te checken of het ook klopt wat ik zeg. Maar in vers 17 wordt gezegd dat God tegen Farao zegt – of liever: de Schrift tot Farao zegt: "Hiertoe heb ik jou verwekt, opgewekt, opdat Ik in jou mijn kracht zou bewijzen en opdat mijn naam verkondigd zou worden op de ganse aarde."

De conclusie in het voorgaande vers is dan ook: Hij ontfermt Zich over wie Hij wil en Hij verhardt wie Hij wil. God ontfermde Zich over Mozes en over het volk Israël, maar Hij verhardde Farao. Sterker nog, Hij verhardde het hele volk van Egypte; dat lees je ergens in de Psalmen.

Dan volgt de tegenwerping: "Jij zal dan tot mij zeggen: Waarom verwijt Hij dan nog? Want wie heeft Zijn raadsbesluit weerstaan?" Als God dan degene is die alles beschikt en alles bepaalt, en ook die Farao heeft verhard – want dat is het voorbeeld dat Paulus aanhaalt – ja, wat verwijt Hij dan nog? Dat zou de reactie kunnen zijn. Wat heeft God dan te verwijten? Want wie heeft Zijn raadsbesluit weerstaan? Niemand, is natuurlijk het antwoord. Niemand kan Zijn raadsbesluit weerstaan. Want Hij is God en Hij ontfermt Zich over wie Hij wil en Hij verhardt ook wie Hij wil. Dat kan Hij doen, dat doet Hij, omdat Hij God is.

Paulus brengt in de volgende verzen naar voren – lees het maar na: "Zal ook het maaksel tot degene die het gemaakt heeft zeggen: Waarom heb jij mij alzo gemaakt?" Of heeft de pottenbakker geen macht over het leem om uit hetzelfde kneedsel het ene voorwerp ter ere te maken en het andere voorwerp zonder eer – of "tot oneer", zoals het dan wordt vertaald? God is de pottenbakker, Hij is de Maker, Hij bepaalt: "Ik maak het ene voorwerp tot eer en het andere voorwerp zonder eer." In Spreuken staat dat Hij alles maakt voor Zijn doel, en zelfs de goddeloze voor de dag van het kwaad. Dan zou je je dus kunnen afvragen: "Wat heeft Hij dan nog te verwijten?" Op andere plaatsen zou je je af kunnen vragen: "Wat heeft Hij dan nog te oordelen?" Enzovoort.

De Betekenis van Gods Raadsbesluit ↑ hoofdstukken

Dus, wie heeft Zijn raadsbesluit weerstaan? Waarom verwijt Hij dan nog? Daarin gaat Paulus natuurlijk op in de volgende verzen. Maar wie heeft Zijn raadsbesluit weerstaan? Daar wil ik het over hebben. Zijn raadsbesluit. Wat is dat nou precies, een raadsbesluit? Het is het effect of het resultaat van een raad. En een raadsbesluit is een beslissing of een verordening. Wie heeft Gods beslissingen, Gods verordeningen weerstaan? Het antwoord is — het is nogmaals een retorische vraag — niemand.

Wij kennen dat woord 'raad' ook nog steeds in ons spraakgebruik. Een raad is een bestuursorgaan dat bepaalde beslissingen neemt. God is natuurlijk het allerhoogste bestuursorgaan die de beslissingen neemt. Hij is God, Hij is de *theos*, Hij is de Plaatster, de Beschikker. Wij kennen in de rechtspraak nog zoiets als een Hoge Raad. Dat is dan het hoogst beslissende orgaan en die nemen bindende besluiten. Op een gegeven moment ben je natuurlijk uitgeprocedeerd en de allerhoogste instantie, de Hoge Raad, die heeft... ik weet niet of dat in de praktijk nog steeds precies zo is, want voor mij is er ook nog zoiets als een Europees Hof en weet ik veel allemaal. Maar jullie begrijpen het voorbeeld: de Hoge Raad is het orgaan dat bindende beslissingen neemt en dat ook beslissingen van anderen naast zich neer kan leggen en anders kan besluiten. En dan is de beslissing van de Hoge Raad bindend.

Nou, dat is God natuurlijk ook. Hij is de allerhoogste Raad en Zijn beslissingen zijn bindend. Hij is God. Dat betekent dat woord raadsbesluit: wie heeft Zijn raadsbesluit, Zijn beslissingen weerstaan? Als ik op dit woord klik, dan kan ik laten zien waar dat allemaal voorkomt. Nou, dat is niet zo vaak; hier in Handelingen 27 en 1 Petrus 1 nog een keer. Dus ik ga even naar een ander woord dat we bijvoorbeeld vinden in Efeziërs 1 vers 11. Dit is het woord *boulēmatos*. En nogmaals, dat is het resultaat, het effect van een raad, om het maar even zo te zeggen. Als ik naar Efeziërs 1 vers 11 ga, komt daar een verwant woord voor en dat vinden we hier: *boulēn*. De andere was *boulēmatos*, dit is *boulēn*.

In Hem, in wie ook wij, die tevoren bestemd worden door het lot te werpen, werden toebedeeld. Een hele mond vol. Dit gaat over Christus, de Zoon, in wie ook wij zijn. Wij zijn één met Christus en dat is tevoren bestemd. In Hem, in wie ook wij die tevoren bestemd worden door het lot te werpen, werden toebedeeld. Dat is ons lot, dat we in Hem werden toebedeeld. Dat is onze positie: wij zijn één lichaam met Christus en dat is ons toebedeeld. En dat is in overeenstemming met het voornemen van Hem die alles inwerkt naar de raad van Zijn wil.

Hier gaat het over God die in overeenstemming met het voornemen, het plan handelt. Dat heeft God van tevoren geplaatst. Daarom is Hij ook God, omdat Hij van tevoren de dingen kan voorzeggen. Dat doet God ook, dat is profetie. En daarom maakt Hij ook een plan. Als wij een plan maken, moeten we maar zien of het uitkomt, maar God kan de dingen van tevoren plaatsen en dat is Zijn voornemen, dat is Zijn plan. God is degene die van tevoren verkondigt de dingen die nog moeten plaatsvinden. Hoe staat het er ook alweer? Het wil me nu even niet te binnen schieten, maar zoiets staat er: die van tevoren de dingen verkondigde die nog moeten plaatsvinden.

Het is naar het voornemen, in overeenstemming met het voornemen van Hem die alles inwerkt naar de raad van Zijn wil. In overeenstemming met het voornemen van degene die het al, *ta panta*, de alles of het al, inwerkt. In overeenstemming met de raad, de beslissingen, de besluiten, de bedoeling zou je kunnen zeggen, van Zijn wil. Dit is dus dat woord wat verwant is aan het woord raadsbesluit. Dus God werkt in het al, of in het hele al, in overeenstemming met de raad van Zijn wil. Of gewoon: die alles inwerkt naar de raad van Zijn wil. Dat betekent dat alles wat God doet, plaatsvindt naar Zijn voornemen, naar Zijn plan. En dat werkt Hij dus naar de raad, de bedoeling, de beslissingen van Zijn wil.

De Onweerstaanbare Raad Volgens Gamaliël ↑ hoofdstukken

Als we op dit woord klikken, zien we dat het vaker voorkomt. Dat is interessant, want ik kwam deze schriftplaats ook tegen in Handelingen 5. Daar wordt gesproken over de discipelen, van wie er een aantal gevangengenomen zijn door de Farizeeën en de Sadduceeën. Ze worden in een kerker geworpen, in een gevangenis, maar de volgende dag komt men bij die gevangenis en blijkt dat ze weg zijn. Ze zijn daar op een wonderbaarlijke manier uit ontkomen. Dan wordt er gemeld: "Ze staan nu gewoon op het tempelplein te verkondigen." Ze worden vervolgens weer ingerekend en voor de Joodse Raad gebracht. Ik vat het nu even samen, maar die Joodse Raad vraagt zich af: "Wat moeten we nu doen?" Ze hielden een bijeenkomst en de algemene mening was om hen ter dood te brengen.

Dan staat er iemand op, Gamaliël, en die zegt: "Laten we uitkijken met wat we doen." Hij noemt een paar voorbeelden, zoals Theudas en Judas de Galileër, die ook mensen tot dwaling brachten – althans, volgens hun visie – maar wat vanzelf ophield. Hij zegt daarbij: "Nu zeg ik tegen jullie: neem afstand van deze mensen en laat hen; want in het geval dat deze raad of dit werk uit mensen is, dan zal het gesloopt worden." De gedachte is natuurlijk dat het dan vanzelf ophoudt. "Maar," zegt hij, "indien het uit God is, dan zullen jullie het niet kunnen slopen." Jullie zullen die raad niet kunnen breken. En het mocht eens blijken dat jullie ook als vechters tegen God bevonden zullen worden.

Hier zie je dus dat Gamaliël perfect het antwoord wist op de vraag uit Romeinen 9 vers 19: "Wie heeft zijn raadsbesluit weerstaan?" Hij zegt het hier gewoon: indien het uit God is, dan kunnen we het niet breken. Als het Gods raad is, staat het vast. Maar als dit werk uit mensen is, dan zal het verbroken worden en vanzelf ophouden. "Dus laat maar gaan," zegt Gamaliël eigenlijk. "We zien het wel en laten we God vooral niet tegenwerken." Want als God het heeft besloten, als God het heeft beslist en het is Gods raad, dan kunnen we er toch niets tegen doen.

De Verborgen Raadslagen van God ↑ hoofdstukken

Een andere schriftplaats die ik in dit verband graag wil laten zien, ter afsluiting dan maar, is 1 Korinthiërs 4 vers 5. Hier staat: "Zodat: oordeel niet iets vóór de bestemde tijd, totdat de Heer komt, die ook de verborgen dingen van de duisternis aan het licht zal brengen en die de raadslagen van de harten openbaar zal maken. En dán zal de lof van God aan een ieder komen."

Wat hierin naar voren komt – en daarom haal ik dit vers aan – is dat die raad ook iets is van... ja, een raadsbesluit is een beslissing, een bedoeling. Maar uit dit vers blijkt dat die raad ook verborgen is of kan zijn. Hier gaat het over de mens, waarover Paulus tegen de Korinthiërs zegt dat wij die niet zouden oordelen. Hij zegt: "Oordeel niet iets vóór de bestemde tijd, totdat de Heer komt", want Hij zal ook de verborgen dingen van de duisternis aan het licht brengen. En Hij zal ook de raadslagen – dat is dus datzelfde woord 'raad' – van de harten openbaar maken. Iets wat openbaar gemaakt wordt, is dus eerst verborgen. Maar dat stond er al: "die ook de verborgen dingen van de duisternis aan het licht zal brengen".

Dus de dingen die het hart besloten heeft, de raadslagen... want een hart 'slaat' raadslagen. De dingen die het hart besloten heeft, die zijn natuurlijk verborgen. Dat zijn eigenlijk de verborgen motieven waarom wij de dingen doen; God zal die openbaar maken. Maar dit zegt ook iets over de raad van God. Die is ook niet altijd openbaar; die kan ook verborgen zijn. Daar refereer ik nog even aan dat gedeelte in Romeinen 9. Daar staat: "Want wie heeft zijn raadsbesluit weerstaan?" Dat gaat over de aanleiding van de geschiedenis van Farao. Tegen Farao werd gezegd: "Laat Mijn volk gaan." Dat was wat God aan Farao openbaarde.

Gods wil die op dat moment aan Farao bekendgemaakt werd, was: "Laat Mijn volk gaan." En Farao weerstond die wil van God; die kon hij blijkbaar weerstaan. Nou ja, dat zeg ik nu wel, maar toen hij op een gegeven moment dreigde te bezwijken, staat er in Exodus dat God zijn hart versterkte. God heeft hem de kracht gegeven om zich tegen de wil van God te blijven verzetten. Want de raad van God, Gods bedoeling, Gods beslissing, Zijn verborgen bedoeling was dat hij het volk níét zou laten gaan. Dat wordt in Romeinen 9 uiteengezet, want daar staat in vers 17, wat ik al eerder aanhaalde: "De Schrift zegt tot Farao: Tot ditzelfde heb ik jou opgewekt, opdat Ik in jou Mijn kracht bewijzen zou."

God plaatste daar een sterke tegenstander, Farao, die inging tegen Gods wil, zodat God al die plagen over Egypte kon laten komen, Zijn kracht kon laten zien en uiteindelijk het volk Israël door de Schelfzee liet gaan en Farao en zijn legers daarin liet verdrinken. Maar Farao bleef tegen Gods wil ingaan, en toen hij dat niet meer kon, gaf God hem daarvoor de kracht. Hij versterkte zijn hart. Want Gods verborgen bedoeling, Zijn raad, Zijn raadsbesluit was dat Farao het volk niet zou laten gaan, opdat God Zijn kracht in hem bewijzen zou. Dat is Gods raad, en die raad – die beslissing, die bedoeling – die kan niemand weerstaan.

Nou, dat zijn in een notendop wat gedachten over dit woord, en ik hoop dat ik hiermee voldoende heb laten zien. Met zo'n programmaatje kun je zelf ook die andere schriftplaatsen eens opzoeken om dat na te zoeken, te checken en uit te breiden. Wat betekent het nou precies dat die raad van God niet te weerstaan is? Daar wil ik in een volgende video toch eens dieper op ingaan, want dat geeft zoveel rust en vrede. Dat kan geen mens je geven, maar daar wil ik het in een volgende video over hebben. Voor dit moment laat ik het echt even hierbij.

📖 Categorie: Ingezoomd video's