Vorige keer hebben we het eerste vers van Psalm 110 besproken, dat spreekt over de huidige positie van Christus aan Gods rechterhand. Een vers dat vaak geciteerd wordt en waar vaak aan gerefereerd wordt in het nieuwe testament.
Maar dit “gezeten zijn aan Gods rechterhand” heeft een nadrukkelijk “totdat”. De Messias zal verschijnen aan Israël en zitten op de troon van Zijn vader David in Jeruzalem. Vanuit Sion zullen alle vijanden onderworpen worden. In deze studie bespreken we de verzen uit Psalm 110 die daarover gaan.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“De Messias zal Zijn koninkrijk vestigen vanaf Zijn troon in Jeruzalem, vanuit Israël over de volkeren.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding en Terugblik: de Huidige Positie van Christus
- De Tijdlijn Tussen de Eerste Komst en de Wederkomst
- Vers 2: de Krachtige Scepter en Heersen te Midden van Vijanden
- Vers 3a: Israël als een Gewillig en Priesterlijk Volk
- Vers 3b: de Dauw als Beeldspraak voor Nieuw Leven
- Vers 5b: de Dag van Zijn Toorn over de Koningen
- Vers 6a: Rechtverschaffing Onder de Natiën
- Vers 6b: het Doorboren van het Hoofd over een Immens Land
- Vers 7: Drinken uit de Levende Waterstroom en de Overwinning
Inleiding en Terugblik: de Huidige Positie van Christus ↑ hoofdstukken
Ja, laten we gaan beginnen. Het is de hoogste tijd, zie ik. Iedereen van harte welkom deze ochtend; het is goed om weer bij elkaar te zijn en met elkaar Gods Woord te mogen openen. Dat Woord is levend en krachtig, zeker en vast. In een wereld die woelig is en heen en weer beweegt, mogen wij vastigheid hebben, daarop staan en daardoor opgebouwd worden. Daarom is het geweldig om ook deze ochtend weer met elkaar de Schrift te openen.
Het tweetje dat erachter staat, betekent dat dit deel 2 is over Psalm 110. Zojuist zei iemand tegen me: "Het is deel 2, dus we moesten wel komen." Zo breng je me natuurlijk wel op ideeën! Ik zei al: we gaan een serie maken, 1 van 100, 2 van 100... Nee hoor, maar dit is een Psalm die nogal eens aangehaald wordt in het Nieuwe Testament. Er wordt heel vaak letterlijk uit geciteerd, maar er wordt ook vaak aan gerefereerd. Met name dat eerste vers, dat we de vorige keer besproken hebben, wordt vaak aangehaald. Ik heb er nu als ondertitel aan gegeven: 'de Messias heersend vanuit Sion'. Dat zijn de verzen die we deze keer gaan behandelen.
Ik denk dat het goed is om die Psalm gewoon weer even te lezen. Het is niet Psalm 119, dus het kost ons niet zoveel tijd, maar we kunnen wel weer even bepaald worden bij wat die Psalm ook alweer was. Ik zat er van de week aan te denken; ik had de vorige keer geen ondertitel aangegeven, maar ja, Psalm 110 is ook maar een nummer. Nu ken ik mensen die, zodra ze een nummer zien, beginnen te zingen omdat ze die Psalm kennen. Zelf heb ik er ook een aantal die zich in mijn hoofd genesteld hebben. Dat komt met name door de basisschool, waar we elke week een berijmde Psalm moesten leren. Volgens mij was het de ene week de oude berijming en de andere week de nieuwe berijming. Er is niet heel veel van blijven hangen, maar ik kom daar straks nog wel op terug, want er is één Psalm die wel bij mij is blijven hangen. Dat is overigens niet Psalm 110.
Maar Psalm 110 is, zoals ik de vorige keer al zei en nu weer moet herhalen, de Psalm die het meest aangehaald wordt in het Nieuwe Testament. Daar is geen twijfel over mogelijk. En dus is het goed om het daar nog eens een keer over te hebben. Dat zal ook wel moeten, want we hebben de vorige keer maar één vers besproken. Ik lees hem gewoon even:
"Een Psalm van David. JAHWEH zegt met nadruk tot mijn Heer: Zit aan Mijn rechterhand totdat Ik uw vijanden stel tot een voetenbank voor uw voeten. JAHWEH zendt uw krachtige scepter vanuit Sion. Heers te midden van uw vijanden! Uw volk is gewillig in de dag van uw strijdkracht, in heilige eer. Vanuit de baarmoeder van de dageraad zal voor u de douw van uw jeugd zijn. JAHWEH heeft gezworen en Hij zal geen spijt hebben: U bent priester tot in de aeon naar de orde, naar de wijze van Melchizedek. Mijn Heer is aan uw rechterhand. Hij doorboort koningen in de dag van Zijn toorn. Hij verschaft recht onder de natiën, Hij zal ze vullen met lichamen. Hij doorboort het hoofd over een immens land. Onderweg zal Hij drinken uit de waterstroom. Vanwege dit heft Hij het hoofd omhoog."
Ja, dit is Psalm 110. Slechts zeven verzen en nogmaals: we hebben de vorige keer vers 1 besproken. Ik heb toen ook wat verteld over de structuur van die Psalm. Daar valt heel veel over te zeggen en het hangt er ook altijd een beetje vanaf welk naslagwerk je daarop naslaat. Maar wat in deze Psalm wel heel sterk naar voren komt, is dat je hem in tweeën kunt knippen. Daarom heb ik in de presentatie ook een stippellijntje gezet; het eerste gedeelte met vers 1 komt overeen met vers 4 en 5, en voor de verzen 2 en 3 en de verzen 6 en 7 geldt hetzelfde.
We hebben de vorige keer gesproken over dat de Heer met nadruk zegt tot mijn Heer: "Zit aan Mijn rechterhand totdat Ik uw vijanden stel tot een voetenbank voor uw voeten." Dat is de positie die de Heere Jezus Christus vandaag heeft, nu. En omdat dit de positie van Christus nu is, vinden wij dat zo vaak terug in het Nieuwe Testament, met name in de brieven van Paulus. Ik heb de vorige keer een aantal letterlijke citaten aangehaald, bijvoorbeeld uit de Hebreeënbrief — en dat waren nog niet eens alle aanhalingen uit die brief.
Ik ben bijvoorbeeld geëindigd met Kolossenzen 3, dat weet ik me nog te herinneren. Daar staat: "Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zoekt de dingen die boven zijn, waar Christus is, zittende aan de rechterhand Gods." En dan volgt: "Bedenkt de dingen die boven zijn." Dat is een bekend gedeelte, daarom haal ik het gewoon even uit het hoofd aan. Maar ook daar wordt gerefereerd aan de Christus die zit aan de rechterhand van God. Er wordt daar ook gezegd dat Christus ons leven is. Dat is weliswaar verborgen, maar het is verborgen met Christus in God. Daarom zouden wij ook de dingen zoeken die boven zijn, omdat daar ons leven is; daar is onze positie.
Sterker nog, ik heb ook Efeze 1 aangehaald en besproken. Daar wordt — ik zeg het nu echt even met mijn eigen woorden en heel snel — ook aan Psalm 110 gerefereerd. Er wordt gezegd dat Christus zit aan de rechterhand van God, dat Hij daar is gezeten in rust en wacht totdat Zijn vijanden gesteld worden tot een voetenbank voor Zijn voeten. En dan voegt Paulus daaraan toe dat de Christus over alles is gesteld: elke overheid, macht en autoriteit. Maar hij voegt er ook aan toe dat er een gezelschap is dat deelt in die positie. En dat is de Ecclesia, de gemeente, het 'uitroepsel'. De Ecclesia is Zijn lichaam. Dus dat volk dat God zich in deze tijd verzamelt uit alle volkeren en alle natiën zonder onderscheid, die delen in de positie van Christus. Zij delen in alle beloften die aan de Messias gedaan zijn. 'Christus' is immers hetzelfde woord als 'Messias', alleen in een andere taal.
Wat Paulus dus eigenlijk zegt in Efeze 1, is dat Psalm 110 weliswaar over Christus gaat, maar dat Christus niet slechts één persoon is. De Christus is een gezelschap, dus Psalm 110 gaat ook over ons. Dat is wat hij zegt: Hoofd en lichaam. Wij zijn één lichaam met Hem en wij delen in die positie. Die positie is nu aan Gods rechterhand, verborgen in de hemel. En daar delen wij in. Ons leven is dus, volgens Kolossenzen 3, samen met Christus verborgen in God. Het is verborgen, geheim; er is nu niets van te zien. Maar nu wij dat weten, nu wij die verborgenheid en dat geheim kennen, heeft God door middel van de apostel Paulus de bedekking daarvan weggenomen.
Nu kunnen wij dat in heel de Schrift terugvinden. Het schitterende is natuurlijk dat wanneer die positie van Christus gaat veranderen — want daar spreekt Kolossenzen 3 ook over — Hij nu wel verborgen is en ons leven met Hem verborgen is in God, maar wanneer Christus geopenbaard zal worden, wanneer Hij zal verschijnen in heerlijkheid, dan zullen wij samen met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid. Wij delen in de positie van de Christus; die is nu nog verborgen, maar straks geopenbaard in heerlijkheid. Dat is geweldig en daardoor is dat Oude Testament, die hele Hebreeuwse Bijbel met al die geschriften, voor ons zo'n enorme goudmijn geworden. Omdat de bedekking eraf is genomen en God dat door Paulus geopenbaard heeft, vinden we dat overal terug. Goed, daar moet ik het even bij laten als samenvatting van de vorige keer.
Maar vers 1 gaat over de positie van Christus nu. Vers 4 trouwens ook. Dat heb ik vorig jaar niet besproken. JAHWEH heeft gezworen en Hij zal geen spijt hebben. Het zal Hem niet berouwen; dat is met nadruk. Er staat: 'JAHWEH zegt met nadruk'. Hier wordt de aandacht op gevestigd. 'U', zo wordt door God tot de Messias gezegd, 'U bent priester tot in de aeon naar de orde van Melchizedek.' En dan weer: 'Mijn Heer is aan Uw rechterhand.'
Ik kan me voorstellen dat er nu mensen zijn die denken: 'Hè? Wat staat daar nou? Is Hij priester? Hoezo dan? En wat is dat, "tot in de aeon"? En wat is dat, "naar de orde", naar de wijze van Melchizedek?' Dat dacht ik dus ook toen ik dit voorbereidde. Daar valt zoveel over te zeggen dat ik het daar de volgende keer over ga hebben. Wat ik van tevoren bedacht heb, is niet naar aanleiding van uw opmerkingen; ik ga het daar de volgende keer echt in één studie over hebben. Er is immers een hele brief die daar eigenlijk over gaat: de Hebreeënbrief. De hele Hebreeënbrief is gebaseerd op vers 1; het is een parallelvers. Het ene vers legt het andere uit en vult het andere aan. Wat die hogepriester naar de orde, naar de wijze van Melchizedek is, wordt helemaal uitgelegd in de Hebreeënbrief. Als ik dat deze keer zou doen, dan zou ik het gedeelte dat ik nu wil bespreken te snel moeten doen, en dan doe ik de tekst geweld aan.
De verzen die we nu gaan bespreken, handelen dus niet over de positie van Christus nu, maar over de toekomst, wanneer Christus geopenbaard zal worden. Deze verzen wil ik deze keer bespreken, en dan de volgende keer vers 4 and het eerste deel van vers 5. Ik moest terugdenken aan een week of zes geleden, toen ik hier Psalm 2 besprak. Ik hoop dat jullie het allemaal vergeten zijn, maar toen heb ik gezegd dat het natuurlijk het mooiste is om zo’n gedeelte in één keer te bespreken, want een psalm is nu eenmaal een eenheid. Maar ja, dat kan ik met Psalm 110 echt niet doen. Ik denk dat dat de vorige keer wel gebleken is, en dat zal ook deze keer en de volgende keer nog blijken. Het is immers de meest aangehaalde psalm in het Nieuwe Testament, dus dat verdient onze aandacht. Drie keer is bovendien een mooi getal. Dan gaan we het de derde keer hebben over de hogepriester naar de ordening van Melchizedek aan Gods rechterhand. Dat is de positie van Christus nu, maar vandaag gaan we het hebben over de positie van Christus in de toekomst.
Nogmaals even samenvatten: Psalm 110 is profetisch en gaat over de Messias. Ik zie wat gezichten die er de vorige keer niet waren, maar toen hebben we Handelingen 2 aangehaald, waar Petrus op de pinksterdag een toespraak houdt en een vrij lang citaat uit de Psalmen gebruikt. Hij zegt dan dat David een profeet is en dat David vooruitziend heeft gesproken over iemand die uit zijn lendenen voort zou komen; hij heeft gesproken over Christus en dat Hij zou worden opgewekt uit de dood. Hij is de Zoon van David. Weten jullie nog? Vorige keer besprak ik Mattheüs 22, waar de leidslieden van Israël met Jezus in gesprek waren. Ze wilden Hem beproeven en toen beproefde de Heer hen en vroeg: 'Als de Messias komt, wiens zoon is Hij dan?' Toen zeiden zij: 'Van David', want dat wisten ze natuurlijk wel. De Heer zei toen: 'Als Hij dan Davids zoon is, hoe kan het dan dat David Hem "mijn Heer" noemt?' David zegt immers: 'JAHWEH zegt met nadruk tot mijn Heer: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden stel tot een voetbank voor Uw voeten.' Kijk, een zoon is een erfgenaam, iemand die na jou komt en een troonopvolger is. Dat zou de Messias ook zijn, maar de Heere Jezus zegt tegen Zijn tijdgenoten: 'David noemt Hem niet slechts "mijn zoon", maar Hij noemt Hem ook "mijn Heer". Hoe kan dat dan?' Daar wisten ze het antwoord niet op. Hij zou dus ook zijn Heer zijn en Hij zou eerst verhoogd worden aan Gods rechterhand, want dat staat in Psalm 110. Toen dropen ze af, want dat paste blijkbaar niet in hun theologie. Ik wil bijna zeggen: zoals er zoveel dingen niet in de theologie passen die wel naar de Schrift zijn. Die komen we zelf ook nu en dan tegen.
De Tijdlijn Tussen de Eerste Komst en de Wederkomst ↑ hoofdstukken
Ja, even een tijdlijntje. Mensen houden van schema's, tenminste ik wel, en sommigen onder jullie ook, dat weet ik. Dat eerste vers handelt dus over die stippellijn in de tussenperiode. Het gaat over de Zoon van David, de Messias, de Christus. Die kwam op aarde, wat wij de Eerste Komst noemen. Ik had ook kunnen zeggen: de Zoon van David op aarde. En de Zoon van David zou regeren vanuit Sion; daar gaat deze psalm ook over, dat ga ik straks laten zien. Dat geloofde het Joodse volk ook. Hij zou zitten op de troon van zijn vader David en alle vijanden worden onderschikt. Nou, dat vinden we allemaal in deze psalm.
Maar waar Psalm 110 over gaat, vers 1 en vers 4, is dat de Messias die zou komen eerst verhoogd zou worden aan Gods rechterhand. Dus Hij zou eerst ten hemel varen en dat betekent dat als Hij daar is, Hij ook weer terug moet komen. Alleen daar zit een hele tijd tussen, tussen Zijn hemelvaart en Zijn wederkomst. En dat is voor ons natuurlijk gesneden koek, tenminste dat mag ik aannemen, want Hij is ten hemel gevaren en we wachten nu nog steeds op Zijn wederkomst.
En ja, voor Israël was dat verborgen. Hoe lang dat zou duren, daar deed Petrus uiteindelijk ook nog wat langer over om daarachter te komen dan hij in eerste instantie had gedacht. Want in het boek Handelingen was de prediking – Handelingen 3 bijvoorbeeld – dat Petrus predikte: "Jullie hebben Hem gekruisigd, God heeft Hem opgewekt. Maar als jullie je nu bekeren als volk – bezint jullie en bekeert jullie – dan zal God de Messias die jullie gekruisigd en gedood hebben, en die Hij opgewekt heeft, terugsturen. En dan zal Hij alles herstellen waarvan de profeten gesproken hebben." Oftewel, dan zou de Zoon van David Zijn koninkrijk oprichten.
Nou, dat gebeurde niet op dat moment. Dat zou wat langer duren. En Petrus voegt daar in zijn laatste brief aan toe dat we dachten dat Hij na twee dagen, op de derde dag, zou terugkomen om Israël te herstellen – zo moet ik het zeggen – naar Hosea 6. Maar dan moeten we bedenken dat één dag bij de Heer is als duizend jaar, en duizend jaar als één dag. Oftewel, Petrus zegt ook dat zoals onze geliefde broeder Paulus in al zijn brieven spreekt, hij daar ook over spreekt. Dat is wat hij zegt. En hij zegt dus dat we die dagen blijkbaar moeten rekenen in dagen van duizend jaar. Dan zeg ik het heel kort: maar dan zou de Heer dus terugkomen na ongeveer 2000 jaar. En die zijn bijna verstreken; dat verwachten wij ook. Nou, ik moet echt verder.
Vers 2: de Krachtige Scepter en Heersen te Midden van Vijanden ↑ hoofdstukken
We gaan naar vers 2, en dat is het rode gedeelte in de dia met de structuur. In vers 1 staat: "Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden stel tot een voetbank voor Uw voeten." En dan staat er opeens: "JAHWEH zendt Uw krachtige scepter vanuit Sion." In de Hebreeënbrief staat ook zo’n aanhaling: dat Christus de Zoon is, voorts afwachtende totdat alle vijanden gesteld worden tot een voetbank voor Zijn voeten. Hij wacht dus af. Hij wacht op het moment dat alle vijanden onderworpen zullen worden en onder Zijn voeten zullen worden gelegd. In deze psalm is dat moment aangebroken; het moment dat Hij gaat regeren en — om bij de beeldspraak te blijven — die scepter gaat zwaaien. Dat 'totdat' is nu werkelijkheid geworden.
"JAHWEH zendt Uw krachtige scepter vanuit Sion." De Messias zal verschijnen. Zacharia 14 vertelt ons dat Hij Zijn voeten zal zetten op de Olijfberg. Hij zal verschijnen aan het Joodse volk, dat Zijn naam zal aanroepen. Zij zullen de naam van JAHWEH aanroepen en dan zal Hij verschijnen om te heersen vanuit Sion. Sion is een berg in Jeruzalem, de berg Sion. Het wordt ook wel de burcht Sion genoemd. Ik keek in het etymologisch woordenboek naar de oorsprong van woorden en daar zag ik dat het woord 'burcht' afgeleid is van 'berg'. Een burcht is natuurlijk een vesting, en wat men vroeger om strategische redenen deed, was zo’n burcht vaak op een hoogte bouwen, op een berg of een heuvel. Wij deden dat vroeger in Nederland vooral om droge voeten te houden, maar het is natuurlijk ook handig om een vesting op een berg te hebben. Dan heb je de vijanden altijd onder je en is het makkelijk om een steen op iemands hoofd te gooien. Denk aan die reclame van 'ze smelten de kazen'. Dat is al een wat oudere reclame geloof ik, maar ik word zelf ook ouder. Tegenwoordig spoel ik de reclames altijd door, maar het heeft er altijd mee te maken. De berg Sion is dus één van die bergen waarop Jeruzalem gebouwd is, in de stad van David, en daar zal de troon van de Messias staan.
"JAHWEH zendt Uw krachtige scepter vanuit Sion." Ik ga even naar Psalm 2, want dat is een psalm die je echt naast Psalm 110 moet leggen. Dat is een psalm die ik enige weken geleden besproken heb. Het gaat daar over de volkeren en de natiën die woeden: "Waarom woeden de natiën en bedenken de volken ijdelheid?" De koningen van de aarde stellen zich op tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde. Dat zal allemaal in de toekomst gebeuren. Terwijl zij beraadslagen en zich opstellen tegen JAHWEH en Zijn Messias, zegt God: "Ikzelf toch wijd Mijn koning over Sion, Mijn heilige berg." Oftewel: Ik heb Mijn koning gesteld over Sion, Mijn heilige berg. God zegt: "Vraag van Mij en Ik zal de natiën geven tot Jouw lotbezit of Jouw erfdeel, en de einden van de aarde tot Jouw grondbezit. Jij zal hen vermorzelen met een ijzeren knots" — of een krachtige scepter — "Jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat." Soortgelijke taal zien we hier in Psalm 110. Ook Psalm 2 gaat over het moment dat Hij is teruggekeerd op aarde, door Israël aanvaard is als de Messias en Zijn koninkrijk over deze aarde gaat vestigen vanaf de troon in Jeruzalem.
"Heers te midden van Uw vijanden!" Ik had het net over theologie, maar volgens mij is het algemene beeld in het christendom dat Hij op een gegeven moment terugkomt en dat dan alles direct koek en ei is, of pijs en vree. Maar nee, de Messias zal terugkeren en door Israël aanvaard worden als haar Messias, maar dat zal zijn in een volstrekt vijandige wereld. Daar gaan deze psalmen over. Hij zal heersen te midden van vijanden. Israël zal in haar uiterste nood en benauwdheid de naam van JAHWEH aanroepen en dan zal Hij verschijnen aan het volk. Hij zal heersen in Israël, vanuit Jeruzalem, maar in een wereld die totaal vijandig staat tegenover Israël en haar Messias.
Ik heb vorige keer dit plaatje laten zien om het een beetje te verduidelijken. "Heers te midden van Uw vijanden." Ik heb daar een rood stipje gemaakt — het lijkt bijna op een ei. In dat hele kleine landje daar zal Hij heersen, te midden van vijanden. Ik heb toen ook gezegd dat die stip eigenlijk nog te groot is, maar ik moet het wat groter maken, anders zien de mensen achterin het niet. Ik heb er nog een vierkantje omheen gezet voor het geval dat het dan nóg niet zichtbaar is. Dat zal de situatie in de toekomst zijn. Dat Israël in het midden van de volkeren ligt, is natuurlijk ook niet voor niets. Het wordt in de profetieën ook wel de navel van de aarde genoemd. De Messias zal Zijn koninkrijk vestigen vanaf Zijn troon in Jeruzalem, vanuit Israël over de volkeren. En een navel is datgene wat van voedsel voorziet; het zal de navel van de aarde worden. Alle volkeren zullen via Israël gezegend gaan worden. Ook dat is evangelie, dat is een goed bericht. Er is ook theologie die beweert dat Israël volledig zou hebben afgedaan, maar God gaat juist alle volkeren zegenen via wat Israël wel een priesterlijk koninkrijk wordt genoemd. Daar is nu geen sprake van in deze onderbreking, want God verzamelt nu een volk uit de natiën.
"Heers te midden van Uw vijanden." Nog even naar Psalm 2: "Waarom woeden de natiën en bedenken de volken ijdelheid? De koningen van de aarde stellen zich op en de machthebbers hebben zich verzameld tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde, zeggend: Laten wij hun banden losscheuren en laten wij hun touwen van ons afgooien!" De natiën zullen zich niet willen onderschikken. Ze zullen zich verzamelen, de Verenigde Natiën. De natiën zullen zich verenigen — dat doen ze nu al, maar dat zullen ze ook dan doen. De koningen van de aarde komen bij elkaar, ze woeden en bedenken ijdelheid. Ze zeggen: "Laten wij hun banden losscheuren, laten wij hun touwen van ons afgooien", want zij willen zich niet onderwerpen. En dan zegt God: "Ikzelf heb toch Mijn koning gesteld over Sion, Mijn heilige berg." Jullie kunnen doen wat je wilt en beraadslagen wat je wilt tegen Mij en tegen Mijn Messias, maar Ikzelf heb Hem gesteld als koning en alle vijanden zullen onderworpen worden. Dat gaat gebeuren en daar handelen deze psalmen over.
"Heers te midden van Uw vijanden." Er zijn talloze profetieën die hierover gaan en ik haal nu een paar schriftplaatsen aan omdat dit tamelijk onbekend is. Jesaja 60 is bijvoorbeeld prachtig. Ik haal deze aan omdat hij redelijk bekend is, meestal rond Kerst — maar dat geldt voor elke tekst waar het woord 'licht' in voorkomt. Lees het hoofdstuk maar eens door: "Sta op, word verlicht, want jouw licht is gekomen en de heerlijkheid van JAHWEH gaat stralend over jou op." Het gaat over Jeruzalem. "Want zie, duisternis zal de aarde bedekken en donkerheid de volkeren, maar over jou zal JAHWEH stralend opgaan en Zijn heerlijkheid zal over jou gezien worden." Als een zon die opkomt, zo wordt het beschreven.
Dat wordt ook wel de Dag des Heren genoemd, de dag van JAHWEH. Die periode gaat in de toekomst aanbreken en de zon zal als eerste—om bij die beeldspraak te blijven—als eerste gaan schijnen. De dag zal als eerste aanbreken voor Israël.
Dat wordt hier beschreven: de duisternis zal de aarde bedekken en donkerheid de volkeren, maar over jou, Jeruzalem, zal JAHWEH stralend opgaan, zoals de zon vroeg in de ochtend opkomt. Nou ja, vandaag is het even anders, maar denk aan gisteren. En Zijn heerlijkheid... dat is natuurlijk een parallellisme. De zon die stralend opgaat over Jeruzalem is een uitbeelding van Zijn heerlijkheid die over jou gezien zal worden. En de natiën zullen gaan naar jouw licht en koningen naar de helderheid van jouw stralende opgang.
Geweldig! Jesaja wordt ook wel de evangelist van het Oude Testament genoemd, en dat is natuurlijk niet voor niets. Dat zijn geweldige dingen die we hier beschreven vinden. Ik denk aan nogal wat hoofdstukken uit Jesaja; Jesaja 2 bijvoorbeeld, waarin staat dat alle volkeren zullen optrekken naar Jeruzalem, enzovoort. Israël zal het stralende middelpunt zijn met de Messias op de troon in Jeruzalem voor alle volkeren. Al die volkeren zullen zich onderschikken.
Maar dat zal niet zonder slag of stoot gaan. Dat vinden we bijvoorbeeld beschreven in het boek Openbaring, de openbaring van Jezus Christus. Daarin vinden we de bazuinen en de schalen: uitbeeldingen van allerlei gerichten die over de volkeren gaan komen. De duisternis zal de aarde bedekken en donkerheid de volkeren, maar over jou, Jeruzalem, zal JAHWEH stralend opgaan. Maar in eerste instantie is dat heersend te midden van vijanden.
Vers 3a: Israël als een Gewillig en Priesterlijk Volk ↑ hoofdstukken
"Uw volk is gewillig in de dag van uw strijdkracht." Op dat moment zijn zij dat inderdaad. Hij heerst te midden van vijanden, maar dat ene volk, dat is dan het volk van de Messias. Het koninkrijk dat hier op aarde gevestigd gaat worden, is dus een Israëlitisch koninkrijk. Het is de Messias op de troon als Koning en Hogepriester, met Israël als een priesterlijk volk, een priesterlijk koninkrijk. Via Israël zullen al die volken gezegend worden, maar Hij heerst in eerste instantie te midden van vijanden.
Vandaar dat er staat: "Uw volk is gewillig in de dag van uw strijdkracht." Dat hoort bij het heersen te midden van vijanden. Het wordt hier de dag van uw strijdmacht, strijdkracht of heerkracht genoemd, afhankelijk van de vertaling. De ISA heeft hier "jouw vermogen", maar dat is wel wat apart. Omdat ik de interlineair, de letterlijke weergave, er altijd bij afdruk, heb ik dat woord nagezocht. Het wordt telkens gewoon vertaald met legerkracht, strijdmacht of strijdkracht. Daar gaat het dus echt over. Dat is dan even een kritische noot bij de ISA in dit geval.
Uw volk is gewillig in de dag van uw strijd. Hij heerst te midden van vijanden en allerlei gerichten die over de aarde komen, en het volk Israël is in die dag gewillig. In vers 5 — ik heb het helemaal aan het begin al gelezen — staat: "De Heer JAHWEH is aan uw rechterhand. Hij zal koningen verslaan in de dag van Zijn toorn." Dus wat in vers 3 "de dag van uw strijdkracht" wordt genoemd, heet in vers 5 "de dag van Zijn toorn".
"In heilige eer." Uw volk is gewillig in heilige eer, want zij zijn een geheiligd volk; apart gezet en toegewijd. Dat is wat heiligen is: toewijden, apart zetten. Het is een heilig volk. Israël is als eerste volk uitverkoren onder de volken. In de huidige tijd zijn ze in die positie even terzijde gesteld. Er is sprake van een onderbreking, maar dat zal in de toekomst weer hersteld en opgepakt worden.
In deze tussentijd leven wij natuurlijk in de periode dat de Messias aan Gods rechterhand is en dat God Zich geen volk verzamelt uit alleen Israël, maar uit alle natiën zonder onderscheid. Of je nu een Nederlander, Duitser of Amerikaan bent, of de Israëlische nationaliteit hebt, dat doet er nu niet toe. Hij verzamelt Zich een volk uit al die natiën voor Zijn naam. Dat is het Lichaam van Christus, de Ecclesia.
Maar hier gaat het over het moment dat Israël hersteld zal worden en "uw volk gewillig is in die dag". In heilige eer zijn zij dus als eerste volk uitverkoren onder de volken. Exodus 19 vers 6 noemt dat een koninkrijk van priesters, of een priesterlijk koninkrijk en een heilige natie. Als u een Bijbel hebt met tekstverwijzingen, zoek dat dan eens op. Volgens mij is het 1 Petrus 2 vers 9 waar dit vers ook door Petrus aangehaald wordt, waar hij zegt: "Jullie zijn een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte, om de deugden te verkondigen van Hem Die jullie uit de duisternis geroepen heeft," enzovoorts.
Israël zal dus als eerste volk ondergeschikt zijn en de Messias aanvaard hebben. Zij zullen ook — dan zeg ik het weer geparafraseerd — de wereld evangeliseren. Zij zullen het evangelie van het Koninkrijk over deze wereld brengen en verkondigen. Vandaar: "in heilige eer". Dat is hun eer, hun heerlijkheid, dat zij apart gezet zijn als het eerste volk.
Vers 3b: de Dauw als Beeldspraak voor Nieuw Leven ↑ hoofdstukken
En nu komen we natuurlijk bij wat beeldspraak: "Vanuit de baarmoeder van de dageraad zal voor u de dauw van uw jeugd zijn." Ook hier zien we weer de dageraad, de zonsopgang. Over u zal JAHWEH stralend opgaan, zoals we net lazen in Jesaja 60. "Vanuit de baarmoeder van de dageraad..." Dat is dubbelop natuurlijk. Een baarmoeder spreekt van een nieuwe geboorte, maar de dageraad spreekt van een nieuwe dag. Het is dus nieuw leven: Israël zal nieuw leven ontvangen op een nieuwe dag. Dat is de Dag van JAHWEH, de Dag des Heren. Dat is niet de zondag, nee, dat is een periode die in de toekomst zal aanbreken.
Vanuit de baarmoeder van de dageraad zal voor u de dauw van uw jeugd zijn. Het gaat hier dus over een wedergeboren baarmoeder, een wedergeboren Israël. Zo eindigt trouwens het Oude Testament, bedenk ik me nu. Bij de profeet Maleachi, in het laatste hoofdstuk en de laatste paar verzen, daar staat ook dat de zon der gerechtigheid over jullie zal opgaan. Zo eindigt het Oude Testament. Geweldig! Dus een nieuw en wedergeboren Israël, een hersteld Israël, nieuw leven op een nieuwe dag. "Vanuit de baarmoeder van de dageraad zal voor u de dauw van uw jeugd zijn." Ja, de dauw van uw jeugd... Jeugd is ook weer nieuw leven. Een nieuwe generatie, jong; het heeft allemaal met vernieuwing te maken, met het herstellen van die natie, van Israël.
En dauw heeft in de Bijbel ook alles te maken met water, dus die link is makkelijk gelegd. Dauw is water, en water is een uitbeelding van het Woord. Het is de eerste levensbehoefte. Het staat ook voor de zegen van God en spreekt dus van het Woord van God. Ik heb natuurlijk op mijn gemakje heel die psalm door zitten akkeren deze week. Kijk, als je dan zo’n woord als dauw opzoekt – dat moet je gewoon eens doen – daar word je echt ontzettend blij van wat je dan allemaal tegenkomt aan beloften. Want het wordt vaak gebruikt in beeldspraak, en dit is er natuurlijk ook een. "Vanuit de baarmoeder van de dageraad zal voor u de dauw van uw jeugd zijn." Dat is beeldspraak met een belofte aan Israël van vernieuwing en van nieuw leven; dat de natie Israël hersteld zal worden.
Daar spreekt die dauw van en ik kwam bijvoorbeeld deze geschiedenis tegen. Wie is dit, weet iemand dat? Ja, dat is Gideon inderdaad. Gideon vroeg een teken aan God. Hij had een schaapsvel neergelegd en had aan God om een teken gevraagd. Toen hij vroeg in de morgen wakker werd, was het schaapsvel bedauwd en de aarde eromheen was droog. Gideon dacht: "Ja, dat is een mooi teken, maar laten we dat nog eens overdoen." Dus hij zei tegen God: "Zou U dat teken nog eens over willen doen, maar dan precies andersom?" En dat gebeurde ook. Ik zeg het nu natuurlijk met mijn eigen woorden, maar de volgende dag werd hij wakker en was het schaapsvel droog, terwijl heel de aarde daaromheen bedauwd was.
Als we een beetje gevoel hebben voor symboliek en typologie, dan weten we dat dat schaapsvel spreekt van het geslachte lam. Ik zeg het gelijk met de woorden van Openbaring in de context waar we nu over spreken: het Lam, staande als geslacht, dat daar ook de Leeuw van Juda wordt genoemd. Dat Lam is geslacht, maar het stáát nu dus; Hij is gedood, maar opgestaan. Daar is dat lamsvel natuurlijk de uitbeelder van. Hij is de Eerste die deel krijgt aan de zegen van God, aan de dauw. Hij is het Woord van God. Hij is de Eerste die daar deel aan krijgt en wat volgt? Nou, dat zagen we de volgende dag: de hele aarde eromheen was bedauwd. Hij is de Eersteling als garantie dat heel de schepping in die zegeningen gaat delen. Daar spreekt het teken van Gideon van.
En toen dacht Gideon: "Nou, nu kan ik de strijd wel aangaan met die... wat waren het ook alweer? Amalekieten, Amorieten, iets met -ieten." Nou, dat is ook een mooie geschiedenis trouwens, maar daar heb ik gelukkig geen plaatje van, dus daar hoef ik verder niets over te zeggen. Die dauw spreekt ook van de zegeningen van het Messiaanse Rijk. Dat zit in die geschiedenis van Gideon natuurlijk ook: de Eersteling. Hij zal wederkeren en op de troon van Zijn vader David zitten. Alle vijanden worden gesteld tot een voetbank voor Zijn voeten en alle volken worden onderschikt. Heel deze wereld gaat delen in die zegeningen.
Over de zegeningen van het Messiaanse Rijk wordt ook gesproken in Micha 5. Ook zo mooi: het overblijfsel van Jakob – want het zal een overblijfsel zijn. Jakob, de andere naam van die... zeg het eens, even terugspoelen... zijn naam werd later veranderd in Israël. Die Jakob uit Genesis hebben we het over. Maar het overblijfsel van Jakob zal een overblijfsel zijn, want het volk zal door een grote verdrukking gaan. In hun benauwdheid – de tijd van benauwdheid van Jakob wordt het ook genoemd in Jeremia – zullen ze de naam van JAHWEH aanroepen en dan zal Hij verschijnen. Dan zal Hij Zijn voeten zetten op de Olijfberg. Nou, dat overblijfsel van Jakob, dat dus een gelovig overblijfsel is, zal in het midden van vele volken zijn als dauw van JAHWEH.
Zie je? Denk elke keer maar het plaatje erbij: te midden van de volkeren delen zij al in de zegeningen van de Messias. Het overblijfsel van Jakob zal in het midden van vele volken zijn als dauw van JAHWEH, als regenbuien op het kruid – de vroege en de spade regen enzovoort. Het spreekt allemaal van vruchtbaarheid en van leven dat niet hoopt op een man en het niet van mensenzonen verwacht. Dat zullen ze eerst nog wel doen in de tijd die nu aanstaande is; dan zal men wel op mensen vertrouwen, een verbond sluiten, enzovoorts. Nee, dat overblijfsel van Jakob zal in het midden van vele volken zijn als dauw van JAHWEH, als regenbuien op het kruid, dat niet hoopt op een man en het niet van mensenzonen verwacht.
En het overblijfsel van Jakob zal zijn onder de natiën, in het midden van vele volken, als een leeuw onder de beesten van het woud. Als een jonge leeuw onder de schaapskudden die, wanneer hij voorbijtrekt, vertreedt en verscheurt in stukken, en er is geen redder. Dat is natuurlijk ook sterke taal in de beeldspraak, ook voor het onderwerpen en onderschikken van de volken. De volken die als voetbank voor Zijn voeten gesteld zullen worden. Het zal eindigen in één groot Messiaans Vrederijk. Zo wordt dat ook genoemd, maar pas op: dat gaat niet zonder slag of stoot. Dat lezen we ook in Openbaring: al die gerichten en oordelen. Hier wordt het in de beeldspraak van een leeuw die verscheurt weergegeven. Het zal met harde hand gaan, want de volkeren zullen dat niet accepteren. Zij zullen beraadslagen tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde en zich tegen Hem opstellen. Hij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat. Dus dat gaat met harde hand; het gaat niet democratisch. Het is niet zo van: "Nou, laten we met z’n allen naar de stembus gaan en kijken wat de uitkomst is." Zo gaat dat niet. Dit is een krachtige scepter.
En dan komt dat vers: "JAHWEH heeft gezworen en Hij zal geen spijt hebben, geen berouw hebben. U bent priester tot in de aeon naar de orde van Melchizedek. Mijn Heer is aan Uw rechterhand." Ja, en die skippen we dus naar de volgende keer. Dan ga ik gelijk verder in vers 6, het tweede deel van vers 5, wat dus parallel loopt met die verzen die ik zojuist besproken heb. Deze verzen vullen aan en leggen uit wat we al eerder hebben gezien in deze psalm. Ja, ook hier weer wat cryptische taal, maar we komen er vanzelf op.
Vers 5b: de Dag van Zijn Toorn over de Koningen ↑ hoofdstukken
"Hij doorboort koningen in de dag van Zijn toorn." Zie je, daar heb je hem dus: de dag van Zijn toorn. Andere vertalingen hebben hier bij dat doorboren "verbrijzelen" of "verpletteren". Dat wordt zo nu en dan wat anders vertaald, maar je kunt iets natuurlijk ook verbrijzelen door het te doorboren. "Hij doorboort koningen in de dag van Zijn toorn." We zagen net al in Psalm 2, wat ik even liet zien: "Jij zal hen verbrijzelen als een pottenbakkersvat." En die dag van Zijn toorn — ik wees er net al even op — dat wordt in Openbaring ook zo genoemd: de dag van Zijn toorn.
Dat is trouwens voor de fijnproevers nog een handschriftendingetje: sommige manuscripten hebben daar "de dag van hún toorn". Dan gaat het dus over JAHWEH en Zijn Gezalfde. Maar we mogen duidelijk zijn; ik haal nu wel wat dingen aan waar ik het misschien wat lastig mee maak, maar dit zijn dingen die zich echt afspelen en die je op een tijdlijn kunt plaatsen. Die dag van Zijn toorn in Openbaring 6 vindt plaats na het zesde zegel. In de Openbaring vinden we een serie van zeven zegels, bazuinen en schalen. De eerste zegels gaan over een aantal ruiters — ruiters op een wit paard, een rood paard, een zwart paard, enzovoort — die een uitbeelding zijn van een tijd van vrede die zal komen en een tijd van grote verdrukking. Ik zeg het maar even snel, want we hebben het daar vaker over gehad. Maar na dat zesde zegel zal de dag van Zijn toorn aanvangen.
Dat is na Zijn komst op de Olijfberg, dus als Hij wederkeert. Zijn wederkomst op de Olijfberg, waarover gesproken wordt in Zacharië 14. Als Hij wederkomt op de Olijfberg, bij Zijn wederkomst, dan is het niet zo dat meteen het Messiaanse Rijk aanvangt. Nee, dan vangt de dag van Zijn toorn aan. Ik wou bijna zeggen: dan begint het pas. Dat is natuurlijk ook niet helemaal zo, maar voor Israël in zekere zin wel, want dan vangt het koninkrijk aan voor Israël. Maar de volkeren... ja, daar hebben we het over. Hij heerst te midden van vijanden. De volkeren zijn dan nog niet ondergeschikt, en vandaar dat Hij koningen doorboort of verbrijzelt in de dag van Zijn toorn.
Nou, even een tijdlijntje dan ook maar weer. Ga niet tegen me zeggen dat ik er dingen op mis, want ik heb wel eens vaker gezegd: als je eenmaal begint om alles erop te zetten wat zich in die periode afspeelt, dan krijg je dat niet op één dia. Dat is zoveel. Ik noem maar wat: de twee getuigen uit de Openbaring, die heb ik hier niet op staan. Ik ga ze verder ook niet noemen natuurlijk, want dan blijf ik aan de gang. Maar er zal een grote verdrukking komen, geconcentreerd in Israël, en dan zal de Messias verschijnen aan Israël. Dat vers heb ik nu een paar keer aangehaald: Zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. Dan heerst de Messias, Christus, vanuit Jeruzalem. Maar wat de volkeren betreft: "Hij heerst te midden van Uw vijanden." De volkeren zijn dan nog niet ondergeschikt. Dat zal dus de dag van Zijn toorn zijn, wanneer de bazuinen en schalen over de volkeren komen.
Pas dáárna zullen die duizend jaren aanvangen waarin Satan gebonden is en wat dan in het christelijk jargon, zullen we maar zeggen, het "Messiaanse vrederijk" heet. Dat is geloof ik een term die Johan de Heer heeft verzonnen, want die vind je zo niet in de Bijbel; daar staat "het duizendjarig rijk". Nou is dat op zich wel een aardige term, maar het dekt niet helemaal de lading, want het gaat erom dat Satan duizend jaar gebonden is. Dat vinden we trouwens ook in Openbaring 20. Dit even om het in een bepaald perspectief te plaatsen. Dus: Hij doorboort koningen in de dag van Zijn toorn als die volkeren onderworpen worden. En dus ook die koningen en die koninkrijken.
Vers 6a: Rechtverschaffing Onder de Natiën ↑ hoofdstukken
Hij verschaft recht onder de natiën. Dit vind je als een refrein door de Psalmen heen: Hij zal de volken richten, Hij zal de einden van de aarde richten. Dus tot aan de uiterste einden van de aarde, waar dat ook is. Maar het gaat er hier specifiek over dat Hij de volkeren richt. Ik zou talloze schriftplaatsen kunnen noemen, maar Jesaja zegt ook dat Hij tussen de natiën onderling zal richten. Hij gaat alles rechtzetten. Zo kennen wij God natuurlijk ook; Hij is degene die alles recht gaat zetten. Dat is geweldig, en op aarde begint dat vanuit Sion. Hij richt de volkeren, maar Hij richt ook de verhoudingen tussen de volkeren onderling.
Het zal zijn in de laatste dagen dat de berg van het huis van JAHWEH vastgesteld zal zijn op de top van de bergen en verheven zal zijn boven de heuvels. Dat is natuurlijk in zekere zin beeldspraak; het zal de hoogste en belangrijkste plaats op aarde zijn, want daar troont de Koning. De natiën zullen tot Hem stromen, als wateren. De natiën worden vaak voorgesteld als de zee of als wateren. Waarom woeden de natiën? De zee woedt, maar hier zijn het de natiën die juist tot Hem zullen stromen. Vele volken zullen gaan en zeggen: "Kom, laten wij opgaan naar de berg van JAHWEH, naar het huis van de God van Jakob. Hij zal ons onderrichten aangaande Zijn wegen en wij gaan in Zijn paden."
Dat is dus het moment waarop de natiën zich werkelijk laten onderschikken. Ik zei al: dat is toch evangelisch? Dat is toch geweldig als je nu om je heen kijkt en ziet wat er in de wereld gebeurt? Het woeden van de natiën, wat waarschijnlijk nog veel erger zal worden, zal omslaan in het opgaan naar Jeruzalem, naar Sion, naar de berg van JAHWEH. Daar zullen ze verklaren: "Hij zal ons onderrichten en wij gaan in Zijn paden." Want vanuit Sion zal de wet, de Torah, uitgaan en het woord van JAHWEH vanuit Jeruzalem. Hij zal rechtspreken tussen de natiën en vele volken corrigeren. Al dat gedoe tussen al die volkeren, wat er altijd is geweest en tot op dit moment zal blijven, zal Hij corrigeren. Hij zal richten, rechtspreken en alles rechtzetten.
Dan zullen zij hun zwaarden tot houwelen omsmeden en hun speren tot snoeimessen. Een natie zal tegen een andere natie niet meer het zwaard opheffen en zij zullen de oorlog niet meer leren. Kennen jullie dit trouwens? Ik zat het van de week op te zoeken. Deze tekst staat ergens op een muur bij een standbeeld van de Verenigde Naties. Ja, ik moet er bijna om lachen, want die natiën die zich nu verenigen en verzamelen — de Verenigde Naties — beraadslagen juist tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Dat vers over het omsmeden van zwaarden tot houwelen hebben zij op een muur staan bij een standbeeld van iemand met een zwaard of een houweel. Dat is blijkbaar het ideaal van de Verenigde Naties, terwijl zij, als het moment daar is, zullen zeggen: "Laten wij de banden van JAHWEH en Zijn Gezalfde verscheuren en hun touwen van ons afwerpen." Het is ergens wel humor. Maar uiteindelijk zullen die natiën zich verenigen, maar wel onder één Hoofd, en dat is Hij. Daar wordt van gesproken door de profeet Jesaja. Dat is geen mensenwerk; je ziet wat al dat mensenwerk teweegbrengt. De mens heeft altijd getracht dit tot stand te brengen, maar het zal pas gebeuren wanneer het Zijn tijd is.
Hij verschaft recht onder de natiën, Hij vervult lichamen. Ik zie mensen die hun Bijbel bij zich hebben en mee zitten te lezen, maar de vertalingen maken hier wel wat van. In de grondtekst zijn het maar twee woorden: Hij vult of vervult lichamen. De NBG zegt "hoopt lijken op", de Statenvertaling maakt er "Hij zal het vol dode lichamen maken" van en de Herziene Statenvertaling zegt "vult het slagveld met dode lichamen". Ik zeg niet dat dit niet waar is, want we lezen dit ook in de Openbaring. Hoe de vertalingen het hier interpreteren, zo vinden we dat in Openbaring 14 beschreven: bloed tot aan de tomen van de paarden, als een wijnpers. Dat zal gebeuren, maar de vraag is of dat hier staat. Het zou in het verband kunnen passen, en daar komen die vertalingen waarschijnlijk vandaan, maar letterlijk staat er: Hij vult of vervult lichamen.
Ik heb vanmorgen mijn eigen lichaam ook gevuld, want het rommelde van binnen en toen heb ik gegeten. Het verstrekken van voedsel is ook "lichamen vullen". Verzadiging is ook vullen of vervullen. De gangbare uitleg is heel negatief, maar het zou dus ook positief kunnen zijn. Ik vind het een lastig vers, want hierna komt nog een lastige frase. Dat Hij recht verschaft onder de natiën en dat dit met harde hand gebeurt, dat hadden we inmiddels wel gezien met die krachtige scepter. Maar of dat "vervullen van lichamen" daar ook over gaat, dat vraag ik me af. Ik weet het niet en ik geef u beide opties. Wellicht dat iemand me deze week een mailtje stuurt of straks onder de koffie naar me toe komt met een goed argument uit de Schrift; dan ben ik meteen om. Maar voor nu kan ik daar verder niets over zeggen; laten we verder lezen.
Vers 6b: het Doorboren van het Hoofd over een Immens Land ↑ hoofdstukken
Hij doorboort het hoofd over een immens land. Ja, dat is ook wel lastig. "Hij verbrijzelt het hoofd over een immens land" zou het dus ook kunnen zijn. In de tekst wordt het woord *Eretz* hier weergegeven met aarde. In het Hebreeuws hebben we voor aarde en land één woord — in het Grieks trouwens ook — en in het Hebreeuws is dat *Eretz*. Uit het verband moet dan blijken of het gaat over Eretz-Israël, het land Israël, of dat het gewoon het land is, zeg maar het droge tegenover de zeeën.
Maar Hij doorboort of verbrijzelt het hoofd over een immens land. Als u het mij vraagt, gaat het over dat beest, de mens der wetteloosheid, die in de toekomst zal verschijnen. Die zal Hij verpletteren en verbrijzelen; ik denk dat het daarover gaat. Ik heb totaal geen verstand van Hebreeuws, maar het zou ook nog zoiets kunnen zijn... want 'immens' is groot en 'land' is aarde. "Hij doorboort het hoofd van een grote der aarde", dat zou het ook nog kunnen zijn. Degene die op dat moment de grootste op aarde is en zich verheft boven alles wat ook God genoemd wordt, die zal Hij in ieder geval verslaan. Ik geloof wel dat het daarover gaat.
Hoe dat dan precies vertaald moet worden, vind ik ook een lastige. Maar ook hier geven de andere vertalingen 'verbrijzelen' of 'verpletteren'. Ik heb er een vraagtekentje achter gezet, maar het lijkt me over die mens van de wetteloosheid te gaan. Trouwens, er is er nog eentje: er wordt gesproken over een beest uit de zee en een beest uit het land. Dat andere beest wordt de valse profeet genoemd, en ook daarmee wordt afgerekend. Nou, dat had ik ook allemaal nog op die tijdlijn kunnen zetten, die beesten, maar dan wordt het zo'n beestenboel.
Ik moest hierbij ook denken aan hoe David Goliath doorboorde. Hij doorboorde ook zijn hoofd. Dat was eveneens het hoofd over een groot land, namelijk een reus; hij was groot. Hij was degene die door de Filistijnen naar voren werd geschoven. Ik heb die geschiedenis van David en Goliath wel eens besproken — hoe lang dat geleden is, weet ik niet — maar in die reus Goliath herkennen we, als we gewoon kijken wat er allemaal staat, allerlei kenmerken van die reus. Ik ga nu niet op al die kenmerken in, want dan ga ik die geschiedenis bespreken en dat ga ik nu echt niet doen.
Maar die reus representeert het beest uit de eindtijd. En het is David die, als uitbeelding van de Zoon van David, die vijand en die reus verslaat. Dus Hij doorboort het hoofd over een immens land. Daarom moest ik denken aan David en Goliath. Want het is natuurlijk al een mooi zondagsschoolverhaal, maar er zit echt wel een diepere betekenis achter. De dingen die in de toekomst gaan plaatsvinden, worden in de Schrift ook geïllustreerd, zoals bij David en Goliath.
Vers 7: Drinken uit de Levende Waterstroom en de Overwinning ↑ hoofdstukken
Hij zal onderweg uit de waterstroom drinken, daarom zal Hij het hoofd opheffen. We hadden het net over de dauw, maar dauw is water. Dat Hij onderweg uit de waterstroom zal drinken, is natuurlijk ook een uitbeelding van de Messias, de Zoon van David, Christus, die leeft uit de zegeningen van God. Dat deed Hij toen Hij als mens hier op aarde wandelde ook; Hij ging Zijn weg in geloof. Hij weet wat Zijn positie is en wat God Hem beloofd heeft, en Hij drinkt uit die waterstroom.
Water is een uitbeelding van het Woord van God, maar hier is sprake van een stroom. Dat is iets wat beweegt, dus het is levend, levend water. Het is een beeld van het levende Woord van God. Daarom zal Hij het hoofd opheffen. Dat is een prachtige tegenstelling, want dat andere hoofd wordt doorboord, maar Hij zal het hoofd opheffen.
Overigens is dat water ook een verhaal apart. Je leest over die waterstromen en natuurlijk is dat beeldspraak, maar in de toekomst wordt er ook gesproken over de nieuwe tempel. Bijvoorbeeld in Ezechiël 47, maar je vindt het ook in Openbaring 22. Er zullen werkelijk waterstromen vanuit die tempel komen met levend water. Dat is een onderwerp op zich, maar Hij zal onderweg uit de waterstroom drinken en daarom zal Hij het hoofd opheffen.
Hij zal Koning zijn en Hij zal overwinnen. Hij zal al die vijanden onderschikken en alle natiën zullen onderworpen, gericht en verzoend worden, enzovoorts. Dat is dus een geweldig Evangelie wat we ook vinden in deze psalm. Dit is mijn laatste dia over het laatste vers van de psalm, maar zoals gezegd zijn we er nog niet over uitgesproken. Volgende keer gaan we verder bij ongeveer vers 4 en 5a, maar voor nu laten we het hierbij.