1 Korinthe 13 staat bekend om de lofzang op de liefde. Maar de plaatsing van het hoofdstuk en de reden waarom we het hoofdstuk juist dáár vinden, is minder bekend. 1 Korinthe 13 staat tussen twee hoofdstukken die handelen over de “geestelijke gaven”. Paulus verklaart in 1 Korinthe 13 dat de geestelijke gaven, zoals profetie en het spreken in tongen, zouden ophouden. Maar wanneer houden die op? Is dat straks als we bij de Heer zijn, zoals in sommige kringen wordt beweerd, of zouden ze al eerder stoppen?
Paulus geeft het antwoord in 1 Korinthe 13.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Maar wanneer de volwassenheid komt, dan zal wat ten dele is, tenietgedaan worden.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: Geestelijke Gaven, Totdat…
- 1 Korinthe 12: Verscheidenheid van Geestelijke Uitingen
- De Eenheid in het Lichaam van Christus
- 1 Korinthe 13: de Overtreffende Weg van Agapè-liefde
- De Tijdelijkheid van Profetieën, Talen en Kennis
- Het Fragmentarische (ten Dele) Versus de Volwassenheid
- De Completering van het Woord van God Door Paulus
- De Kinderlijke Fase van de Ecclesia Is Voorbij
- Kijken in een Spiegel Versus van Aangezicht tot Aangezicht
- Wat Blijft: Geloof, Hoop en de Onfeilbare Liefde
- Efeze 4: Totdat Wij de Eenheid van het Geloof Bereiken
Inleiding: Geestelijke Gaven, Totdat… ↑ hoofdstukken
Hele goedemorgen allemaal. Fijn om hier weer in jullie midden te zijn. Ik heb als onderwerp deze keer — Herman noemde het al even — geestelijke gaven totdat… puntje, puntje, puntje. Totdat… wanneer is dan dat ‘totdat’? Daar moeten we het over gaan hebben. Het is altijd een beetje kijken welk onderwerp ik ga bespreken als ik ergens spreek, en vooral als je dan losse onderwerpen behandelt. Kijk, als je een brief aan het bespreken bent, dan ga je gewoon verder waar je gebleven was, maar met losse onderwerpen is dat altijd even nadenken. Vorige keer hadden Gerrit en ik hier een gesprekje — of dat nou vooraf of achteraf was, dat weet ik niet precies meer — maar toen hadden we het over deze kwestie van de geestelijke gaven en wanneer die nou precies ophouden. Dus ik dacht: dat is een mooi onderwerp om het eens over te hebben.
U ziet een plaatje van de fasen van het opgroeien. Ik denk dat het een man is, maar dat kunnen we natuurlijk niet helemaal zeker weten, dus dat past al een beetje bij deze tijd natuurlijk. Laten we erop houden dat het een man is, en dit is dan de fase van het kindschap tot de volwassen man. Dat zal voor sommigen wellicht wat cryptisch zijn, maar ik hoop dat wanneer ik daar aan het einde wat inhoud aan heb gegeven, u ook begrijpt waarom ik dit plaatje geplaatst heb.
Ik wil jullie meenemen naar een zeer bekend hoofdstuk, mag ik wel zeggen, en dat is 1 Korinthe 13. Als ik een rondvraag zou doen over waar 1 Korinthe 13 over gaat, dan denk ik dat de meeste mensen zullen zeggen: „Ja, dat gaat over de liefde.” En dat is natuurlijk ook zo. Ik heb hier een afdruk van drie hoofdstukken uit de eerste Korinthebrief: 1 Korinthe 12, 13 en 14. Deze hoofdstukken handelen alle drie over die geestelijke gaven waarover we het gaan hebben. Ik heb de hoofdstukken in één dia willen vatten, dus ik ga er niet vanuit dat u die kleine lettertjes op de dia kunt lezen, maar de kopjes uit de Herziene Statenvertaling heb ik er even boven afgedrukt en die zijn wel te lezen.
1 Korinthe 12 gaat over de verscheidenheid, het verschil en het onderscheid in geestelijke gaven. 1 Korinthe 14 gaat over de gaven van profetie en talen, of het spreken in tongen. Met name gaat het daarover en Paulus vertelt daar welke gaven nu het belangrijkste zijn. Dat doet hij overigens niet voor niets onder die Korinthiërs, maar daar kom ik nog op. En 1 Korinthe 13 zegt dan: de uitnemendheid van de liefde. Maar 1 Korinthe 13, dat ga ik u laten zien, gaat ook over die geestelijke gaven én over de liefde. Ik heb het natuurlijk niet voor niets op deze dia zo afgedrukt, en Paulus heeft het ook niet voor niets zo geschreven in deze volgorde: centraal in het hele verhaal over die geestelijke gaven staat de liefde.
Paulus was echt een stilist. Ik zou er heel veel voorbeelden van kunnen noemen. Zoals — ik doe het even uit het hoofd — Romeinen 16 aan het einde. Daar schildert hij bijvoorbeeld in een tussenzin de tussentijd waarin wij leven. Hij doet het bijvoorbeeld ook in Efeze 3 in een hele lange tussenzin, een tussenzin van een heel hoofdstuk. Maar zo stileerde Paulus ook wat hij onderwees en dat doet hij hier in principe ook. Hij zet hier een hoofdstuk over de liefde centraal binnen zijn uiteenzetting over de geestelijke gaven. Dat is niet voor niets, want in Korinthe werd nogal hoog opgegeven over die geestelijke gaven. Paulus plaatst dat in deze hoofdstukken, met name in 1 Korinthe 13, in een bepaald perspectief. Wat hij ook doet, is die dingen relativeren. Er werd hoog opgegeven over die geestelijke gaven en eigenlijk, als ik dit onderwerp bespreek, zou ik in ieder geval — als ik daar de tijd voor zou hebben en we bijvoorbeeld bijbelstudieavonden zouden houden — alle drie deze hoofdstukken bespreken natuurlijk. Dat kan nu niet, want ik wil dat toch in een ochtendje of een uurtje doen, maar leest u die hoofdstukken thuis nog eens rustig na.
In Korinthe werd hoog opgegeven over die geestelijke gaven en Paulus relativeert die dingen. Relativeren betekent letterlijk: ‘in relatie brengen tot’. Hij zegt: „Nou, er zijn nog wel belangrijkere dingen dan die geestelijke gaven.” In ieder geval dus die liefde, dat zegt hij ook. Wat Paulus ook doet, is die Korinthiërs corrigeren op allerlei gebieden. Als u een beetje bekend bent met de Korinthebrief, dan weet u dat ook wel. Er zijn allerlei onderwerpen die Paulus bespreekt; hij heeft het in 1 Korinthe 11 gehad over brood en wijn, over de positie van de vrouw in de Ecclesia, over hoofdbedekking enzovoorts. En dan vangt hij dus in 1 Korinthe 12 aan met een nieuw onderwerp. Ik begin niet direct in 1 Korinthe 13; ik lees eerst een aantal verzen uit 1 Korinthe 12 om ons te bepalen bij het onderwerp waarover Paulus het heeft. In 1 Korinthe 12 vers 1 vangt hij dus een nieuw onderwerp aan en dat betreft die geestelijke gaven.
1 Korinthe 12: Verscheidenheid van Geestelijke Uitingen ↑ hoofdstukken
Nu wat betreft de geestelijke gaven, broeders, wil ik niet dat jullie onwetend zijn. Dus Paulus wil niet dat ze onwetend zijn. Hij vond blijkbaar toch wel dat ze in ieder geval enigszins onwetend waren, hoewel ze daar toch allerlei gaven hadden en daar bepaalde ideeën over hadden. Dat woord ‘geestelijke gaven’ – ik heb dat ‘gaven’ schuin gedrukt, zoals de Statenvertaling dat ook heeft. Dat betekent dat het er eigenlijk niet staat. Er staat daar één woord: *pneumaticon* in het Grieks. Je ziet dat de interlineair daar ook iets aan toegevoegd heeft: ‘geestelijke dingen’. Maar ja, wat zijn nou weer geestelijke dingen? Eigenlijk staat hier een woord dat bijvoeglijk en zelfstandig gebruikt kan worden; een bijvoeglijk naamwoord dat als zelfstandig naamwoord wordt gebruikt. Het is dus het bijvoeglijke naamwoord van ‘geestelijk’. Dus: geestelijke... puntje, puntje.
Het mooie is als je naar die woordopbouw kijkt: ‘geest’ heeft met blazen te maken. Dat is niet alleen in het Grieks zo, maar ook in het Hebreeuws. In het Hebreeuws is dat de *ruach*. Al in het begin van de Bijbel lees je dat God Zijn adem in Adams neus blies en zo werd de mens een levende ziel. Dus als Gods Geest werkt, dan ontstaat er leven. De MBG heeft dan ‘de uitingen des Geestes’... geestelijke uitingen. Ook dat dekt de lading wel aardig natuurlijk. Geestelijke gaven, geestelijke uitingen. God blaast of ademt Zijn Geest in iemand en dat heeft een bepaald resultaat, een bepaald gevolg. Daar waren die geestelijke gaven uitingen van: van de Geest van God die werkte in verschillende mensen.
Nu wat betreft die geestelijke gaven, broeders, ik wil niet dat jullie onwetend zijn. Als ik van die haakjes laat zien, dan betekent dat dat ik een stukje oversla, want ik ga echt niet heel 1 Korinthe 12 lezen. Dat had ik wel kunnen doen en eigenlijk ook wel willen doen, maar aan 1 Korinthe 14 komen we dan helemaal niet toe. Ik sla dus dat stuk over, dus u moet gewaarschuwd zijn en dat thuis nog eens goed nalezen.
Er staat verder in vers 4: ‘Er is verscheidenheid van genadegaven.’ ik houd het woord dan toch maar even aan, want dat is ook wel makkelijk omdat de meesten van ons het denk ik al kennen. Er is verscheidenheid van genadegaven, maar het is dezelfde Geest. Ook hier weer even op dat woord inzoomen. Dat woord kent u wel, denk ik. ‘Genadegaven’ is het woord *charismaton* in het Grieks. Die uitgang heeft ook weer te maken met het gevolg of het resultaat van vreugde of van genade. We kennen allemaal wel de bekende term ‘charismatische beweging’, en dat is dan juist de beweging waar men zich nogal bezighoudt met die geestelijke gaven, om het even zo te zeggen. Maar ook hier weer: er is verscheidenheid van genadegaven. Eigenlijk is het zoiets als genade-effecten of genaderesultaten, als je dat heel letterlijk zou doen. God blaast Zijn Geest in iemand, God werkt met Zijn genade in iemand, en dat uitte zich onder de Korinthiërs in bepaalde genadegaven. Daar is verscheidenheid van genadegaven, want als God in mensen werkt, is dat niet bij iedereen hetzelfde; daar is verschil in, er is verscheidenheid in. Dat is met name wat Paulus in dit hoofdstuk naar voren brengt.
Er is verscheidenheid van bedieningen en het is dezelfde Heer. Er is verscheidenheid van inwerkingen, maar het is dezelfde God. Aan ieder echter wordt de openbaring van de Geest gegeven met het oog op wat nuttig is. Dus die *charismata*, die genade-effecten, die genadegaven, die waren ook nuttig. Dat betekent dat het tot opbouw was. Maar er is één Heer, één God, één Geest, maar die werkt in allen verschillend. Want aan de een wordt door de Geest het woord van wijsheid gegeven en aan de ander het woord van kennis, overeenkomstig dezelfde Geest. En aan een ander geloof door dezelfde Geest en aan een ander genadegaven van genezingen door de ene Geest. En aan een ander inwerkingen voor krachten en aan een ander profetie en aan een ander het onderscheid maken van geesten. En aan een ander soorten van talen en aan een ander vertaling van talen. Al deze dingen werkt één en dezelfde Geest in, die aan ieder het eigene toedeelt zoals Hij bedoelt.
Ik lees gewoon door, ik ga niet al die gaven bespreken. Een woord van wijsheid, een woord van kennis... er zitten allemaal verschillen in natuurlijk, maar dat is niet het onderwerp van vandaag. Dat zou echt te ver voeren. Wat ik er nog wel even uit wil pikken, want dat vind ik wel mooi, staat in vers 11: ‘Al deze dingen werkt één en dezelfde Geest in.’ Dus in al die verschillende mensen is het één Geest die inwerkt, maar het is een verscheidenheid van gaven. Er staat hier letterlijk dat Hij aan eenieder ‘het eigene toedeelt zoals Hij bedoelt’. Dat betekent volgens mij ook, als je het mij vraagt, dat wat God doet in mensen ook past bij die mensen. Het eigene. Kijk, de een schenkt graag koffie, de ander zet stoelen klaar. Maar vraag aan degene die de koffie doet niet of hij de stoelen klaar wil zetten, want dat past niet. Het zijn maar voorbeelden natuurlijk, zo zou ik er talloze kunnen noemen, maar ik geloof ook dat God jou geeft wat bij jou past. Ga geen dingen doen die niet bij je passen omdat je denkt dat jij dat moet doen. Hij laat gewoon God Zijn werk doen in mensen. Dat betekent overigens ook dat wij niks te maken hebben met hoe God in een ander werkt. Dat is niet onze zaak, dat doet God en laat Hem dat ook maar doen. Ik lees weer even verder.
De Eenheid in het Lichaam van Christus ↑ hoofdstukken
Want net als het lichaam één is en vele leden heeft, en al de leden van het ene lichaam die velen zijn één lichaam zijn, zo ook de Christus. Dit is werkelijk een fantastisch vers; je moet het echt een paar keer lezen. Paulus gebruikt hier de metafoor van het lichaam. Die kennen we allemaal: wij zijn het lichaam van Christus. Hij zegt dat dit lichaam een eenheid is, zoals uw lichaam en mijn lichaam ook een eenheid vormen. Maar het heeft allemaal verschillende leden, allemaal verschillende delen: handen, voeten, benen en ook nog allerlei zaken die je niet ziet, zoals de ingewanden. En dan zegt hij – want net als het lichaam één is en vele leden heeft en al de leden van het ene lichaam die velen zijn, één lichaam zijn – hij benadrukt het nogmaals: het zijn vele leden, maar het is één lichaam.
Zo ook... en dan zou je verwachten dat hij zou zeggen 'het lichaam van Christus' of 'de Gemeente', de Ecclesia. Maar hij zegt het heel kort en krachtig: zo ook de Christus. Dat betekent dat de term 'de Christus' hier staat voor Christus Jezus én allen die bij Hem horen, alle leden van het lichaam. Ze worden door Paulus hier simpelweg aangeduid als de Christus, omdat wij één met Hem zijn. Wij zijn in Christus en wij horen bij Christus; we zijn één lichaam met Hem, in Hem ingelijfd. De Efezebrief staat erom bekend dat Paulus juist daar die waarheden omtrent het lichaam van Christus zo uitgebreid beschrijft, maar nergens zegt hij het zo kort als juist hier in 1 Korinthe 12 vers 12. Elke keer als ik het lees, vind ik dit zo mooi. Wij zijn één lichaam met Hem en ook al hebben we allemaal verschillende leden, verschillende delen van het lichaam, wij behoren bij Hem. Wij behoren tot de Christus.
Want ook het lichaam is niet één lid, maar vele. Ik bespreek hier de brief aan Korinthe en die is eigenlijk niet zo heel moeilijk. Efeze gaat altijd wat langzamer, daar moet je elk woord wegen, maar de Korinthebrief is af en toe werkelijk kinderlijk eenvoudig. Dat durf ik te zeggen, want ik heb dat ooit eens getest op mijn kinderen; deze hoofdstukken begrepen zij heel goed. Let maar op wat Paulus nu gaat zeggen: "Ook het lichaam is niet één lid, maar vele. Als de voet zou zeggen: aangezien ik geen hand ben, ben ik niet van het lichaam, is hij daarom niet van het lichaam? En als het oor zou zeggen: aangezien ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam, is het daarom niet van het lichaam? Indien het gehele lichaam oog zou zijn, waar zou het gehoor zijn? Indien het geheel gehoor zou zijn, waar zou de reuk zijn?"
Maar nu plaatste God de leden, elk van hen in het bijzonder, in het lichaam zoals Hij het wil. Dat onderscheid is dus door God geplaatst en het zou niet goed zijn als die verschillen er niet waren. Juist die verschillen in het lichaam van Christus maken het tot een eenheid. Dat is wat Paulus hier uitlegt. Net als bij ons lichaam zijn het allemaal verschillende leden met allemaal verschillende functies, maar juist door die verscheidenheid ontstaat de eenheid. En wie stuurt dat aan? Het zijn niet de oren die de voeten aansturen; nee, het is het Hoofd dat alles aanstuurt. Zo zit het in het lichaam van Christus ook: het Hoofd stuurt alles aan.
Deze plaatste God in de Ecclesia: ten eerste apostelen, ten tweede profeten, ten derde leraren. Dat is een bepaalde rangorde die hier wordt geschetst. Vervolgens: krachten, genadegaven van gezondmaking, ondersteuningen, het besturen en soorten van talen. Niet allen zijn apostelen, niet allen zijn profeten, niet allen zijn leraren, niet allen zijn krachten. Niet allen hebben genadegaven van gezondmaking, niet allen spreken in talen, niet allen vertalen. Maar ijvert naar de grotere genadegaven. En ik toon jullie een nog overtreffender weg. Dat is wat Paulus hier zegt tegen de Korinthiërs. Die gaven hebben een plek, die gaven zijn er, die heeft God gegeven. In dat lichaam is er ook verscheidenheid van die gaven, maar hij relativeert het. Hij zegt: ik toon jullie een weg die nog hoger voert, een overtreffende weg. Een 'uitnemender weg' staat er in de vertaling, geloof ik; iets wat het overtreft, wat belangrijker is. En dan komt hij dus in 1 Korinthe 13. Ook dat hoofdstuk ga ik niet helemaal bespreken, want ook dat zou te ver voeren. Ik heb 1 Korinthe 12 gelezen om ons echt bij het onderwerp te brengen.
1 Korinthe 13: de Overtreffende Weg van Agapè-liefde ↑ hoofdstukken
In 1 Korinthe 13 gaat Paulus de overtreffende weg bekendmaken en laten zien waarom ook die weg — de liefde — al het andere overtreft. Laten we het gewoon lezen, dan geef ik onderweg commentaar.
"In het geval dat ik zou spreken in de talen van de mensen en van de engelen en ik heb de liefde niet, dan ben ik een weergalmende kopergong geworden of een schel klinkende cimbaal." Het zijn dan valse noten, om het zo maar te zeggen. Die talen van mensen zullen ongetwijfeld het spreken in tongen zijn. Ik vermoed dat die 'talen van engelen' door de Corinthiërs zelf werd beweerd, maar verder vind ik dat in de Schrift nergens terug. Spreken in een taal is in de Schrift altijd tot nut van een ander, die dan de woorden Gods hoort spreken in zijn eigen taal, zoals we dat kennen uit Handelingen 2.
"En al zou ik de gave van profetie hebben en alle geheimen weten..." — Paulus wist waar hij het over had als het gaat om geheimenissen en verborgenheden — "...en al zou ik alle kennis en al het geloof hebben, zodat ik bergen zou kunnen verplaatsen, en ik heb de liefde niet, dan ben ik niets. En indien ik al mijn bezittingen als voedsel zou weggeven, en in het geval dat ik mijn lichaam zou overleveren opdat ik zou roemen, en ik heb de liefde niet, het baatte mij niets." Grotere liefdadigheid zouden wij als mensen niet kunnen bedenken: dat je al je bezittingen weggeeft en zelfs je lichaam overlevert. Maar Paulus zegt nog steeds: als je de liefde niet hebt, baat het niets.
De liefde is geduldig, zij is geschikt. De liefde is niet jaloers, zij schept niet op, zij is niet opgeblazen. Als ik het onderwerp van de liefde echt zou bespreken, zou ik dat veel uitgebreider moeten doen; dat doen we misschien nog wel eens een keer. Maar Johannes zegt dat God liefde is. Hier in 1 Korinthe 13 wordt de liefde als het ware gepersonificeerd, beschreven als een persoon. Er wordt gezegd: de liefde is geduldig, de liefde is geschikt of vriendelijk. De liefde is niet jaloers, de liefde schept niet op en is niet opgeblazen. Dit zijn stuk voor stuk eigenschappen van God, want God is liefde.
In het Grieks heb je drie woorden voor liefde, waarvan we er twee in de Bijbel vinden. De eerste twee hebben te maken met de eigenschappen van de ander. We kennen allemaal het woord 'eros', waar het woord erotiek van is afgeleid. Eros heeft te maken met de fysieke aantrekkingskracht van de ander. Dat kan dus ook op seksueel vlak, vandaar eros en erotiek. Dan kennen we nog een ander woord: 'philo' of 'phileo'. Dat betekent zoiets als genegenheid voor de ander vanwege bepaalde overeenkomsten: "Ik vind hem aardig, want hij houdt ook van voetbal," of hij heeft dezelfde hobby's. Dat woord vinden we ook in de Bijbel, bijvoorbeeld in Philadelphia, wat 'broederlijke liefde' of eigenlijk 'broederlijke genegenheid' betekent.
Maar hier gaat het over 'agapè'. Dat is Gods liefde en die is onvoorwaardelijk. Het heeft niets met de fysieke of andere eigenschappen van de ander te maken. Gods liefde is onvoorwaardelijk en constant. Het is de liefde die Hij heeft voor Zijn schepping en Zijn schepselen, simpelweg omdat zij het werk van Zijn handen zijn. Hij heeft het gemaakt, dus Hij houdt ervan. Of die schepselen nu doen wat Hij wil of niet, of ze de verkeerde kant op gaan of wat dan ook: Hij houdt van ze. Dat is Gods onvoorwaardelijke liefde. Dat is ook de liefde die nooit vervalt en die alles tot een goed einde zal brengen.
Ik lees verder, want dat vinden we hier ook: "De liefde is geduldig, geschikt, niet jaloers, zij schept niet op, zij is niet opgeblazen. Zij is niet schandelijk of onfatsoenlijk, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet geprikkeld, zij rekent het kwade niet toe. Zij verheugt zich niet over de onrechtvaardigheid, maar zij verheugt zich samen met de waarheid." Dat is ook wat de liefde zoekt: zij zoekt waarheid. "Zij houdt alles uit, zij gelooft alles, zij hoopt alles en zij verduurt alles." Dit is dus de liefde die alles overwint, alles uithoudt en ook alles gelooft. Het gaat hier over de waarheid, het Woord van God: alles geloven wat God gesproken heeft, de verwachting daarop gevestigd houden en in die liefde ook alles kunnen verduren. Dat is in de eerste plaats de liefde van God, die Hij in onze harten heeft uitgestort, zoals Romeinen 5 dat zegt.
Die liefde vervalt nooit, zegt Paulus dan. Sommige vertalingen zeggen "valt nooit", maar er is een Engelse vertaling die zegt: "love never fails." In het woord 'vallen' zit natuurlijk ook het begrip 'falen'. Die liefde faalt dus niet. Wat God wil en wat Hij wil bereiken, dat zal Hij ook bereiken, want Zijn liefde faalt niet. Er zijn geen obstakels op de weg die Zijn liefde in de weg kunnen zitten. Die liefde blijft staan en vervalt nooit; zij zal altijd blijven staan tot in het oneindige. Zij houdt niet op en vervalt nooit. Maar, zegt Paulus dan...
De Tijdelijkheid van Profetieën, Talen en Kennis ↑ hoofdstukken
Dan komen we bij ons onderwerp. Tot nu toe was het de inleiding. Nou ja, inleiding... we moesten ons toch ook bepalen bij het feit dat de liefde nooit vervalt. Maar profetieën? Die zullen tenietgedaan worden. Talen – of tongen, zoals andere vertalingen zeggen – zij zullen ophouden.
Overigens, dat woord voor talen is *glōssai*. Glossolalie is ook de theologische term, geloof ik, voor het spreken in tongen. Talen, zij zullen ophouden; kennis, zij zal tenietgedaan worden. En het woord wat hier dan vertaald is met 'tenietgedaan worden', dat is dit specifieke woord. Sommige vertalingen hebben 'afdanken', maar dat vind ik een beetje een verkeerde lading hebben, want als wij iets afdanken, dan gooien we het in de prullenbak. Profetieën zullen niet worden afgedankt, maar ze zullen tenietgedaan worden doordat ze bijvoorbeeld vervuld zijn. Een profetie wordt uitgesproken en wordt vervuld; dan is de profetie volbracht.
En dat geldt ook voor de talen; die zullen ophouden. Kennis zal tenietgedaan worden. Al die gaven die Paulus hier noemt, die hebben te maken met het Woord van God. Profeteren is een Woord van God uitspreken. Iemand heeft een profetie en spreekt dus een Woord van God uit. Ook het spreken in tongen is het doorgeven van het Woord van God, alleen in een andere taal. Maar het is nog steeds het doorgeven van het Woord van God. We hadden net al een woord van wijsheid en een woord van kennis; het gaat allemaal om het Woord van God dat doorgegeven werd via die geestelijke gaven.
Paulus zegt hier dus dat de liefde van God die uitnemende weg is, of die overtreffende weg die hij zou laten zien naar aanleiding van wat hij zegt over de geestelijke gaven in 1 Korinthe 12. Hij zegt: "Ik toon jullie een overtreffende weg." Hij zegt tegen die Korinthiërs: "IJvert naar die gaven, maar ik toon jullie een weg die nog overtreffender is." Nou, en die liefde van God, dat is die overtreffende, die uitnemende weg die Paulus zou laten zien. Want die is namelijk blijvend, tegenover de tijdelijkheid van die geestelijke gaven. Want die geestelijke gaven, dat staat hier, die zouden ophouden. Ze zullen tenietgedaan worden, ze zullen ophouden, buiten werking gesteld worden.
Alleen is de vraag natuurlijk: wanneer zou dat ophouden? Of wanneer houdt dat op? Dat is de vraag, en ik meen dat Paulus dat ook in dit hoofdstuk beantwoordt. Niet alleen in dit hoofdstuk, maar ook nog op andere plekken. Maar in ieder geval in dít hoofdstuk. En dan moeten we even goed bij de les zijn. Want de meeste mensen zullen dit hoofdstuk toch wel vaker hebben gelezen. En als je het bijvoorbeeld altijd verkeerd gelezen hebt – ik noem maar wat – doordat de vertaling niet goed is, ja, dan zit het soms echt verkeerd in je systeem. Ik heb dat zelf ook ondervonden. Maar ik ga gewoon verder lezen en dan hoop ik dat duidelijk te kunnen maken.
Dan zegt Paulus: "Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele." Wat hij dus gaat uitleggen, is dat de uitnemende weg van de liefde zou blijven en dat die gaven zouden ophouden. Hij noemt dan als voorbeeld profetieën, het spreken in talen en kennis. Die zouden ophouden, die zouden tenietgedaan worden.
Het Fragmentarische (ten Dele) Versus de Volwassenheid ↑ hoofdstukken
Want, zegt hij tegen die Korinthiërs: wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele. De vraag die Paulus hier beantwoordt is: waarom houden die gaven nou op? Nou, omdat ze ten dele zijn. Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele. Waarom zijn die gaven tijdelijk? Omdat het maar gedeeltelijk is. Al deze uitingen van geest, om het zo maar even te noemen, die *pneumatikon*, die geestelijke gaven, die geestelijke uitingen, zijn ten dele.
En dat kunnen we ons wel voorstellen, want laten we even die Ecclesia van de Korinthiërs als voorbeeld nemen. Die kwamen samen en Paulus zegt: nou, de een spreekt een profetie uit, de ander spreekt in tongen. Dan gaat Paulus ook nog zeggen: als nou de een aan het woord is, dan houdt de ander even zijn mond. En als iemand in een taal spreekt, dan moet de ander het uitleggen. Dus hij moest daar ook nog correctie in aanbrengen, zodat het allemaal in orde gebeurde. Maar het was allemaal ten dele; iemand sprak een profetie uit. Het was overigens ook nog heel lokaal, dat maakt het al ten dele. Ergens in Korinthe werd iets uitgesproken, maar in Efeze of in welke andere plaats ook hoorden ze daar niets van. Dus dat was maar heel gedeeltelijk of fragmentarisch. Hier wat, daar wat, daar die uitingen van geest, daar die uitingen van geest. Dat is allemaal maar gefragmenteerd, als puzzelstukjes eigenlijk. Hier wat, daar wat.
En Paulus zegt dan ook: want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele. Dus ook het kennen van het Woord van God was in die tijd ten dele. Daar gaat het over: het ten dele kennen van het Woord van God. Je moet je voorstellen dat deze mensen in principe alleen de Hebreeuwse geschriften hadden en wellicht wat andere geschriften zoals de Evangeliën. Paulus heeft de Korinthebrief in de beginperiode van zijn bediening geschreven, dus zij hadden de brieven van Paulus nog niet. Die waren nog niet op schrift gesteld, dus zoals wij het Woord van God hebben, zo hadden zij dat niet. Maar er moesten wel nieuwe waarheden bekendgemaakt worden, er moesten nieuwe waarheden geopenbaard worden. Want Israël werd terzijde gesteld en God ging Zich een volk verzamelen uit de natiën: de Ecclesia, het lichaam van Christus. Maar de waarheden met betrekking tot de Ecclesia, tot de gemeente... ja, die waren onbekend. En Paulus heeft dat later allemaal in zijn brieven bekendgemaakt.
Ik wou zeggen: wij weten niet beter. Maar gelukkig maar, wij weten dat, wij kennen die waarheden. Wij kunnen ons daarin verblijden; we kunnen een Bijbel uit de kast trekken of onze telefoon aanzetten en we kunnen daarover lezen. Maar bij die mensen was dat niet zo. Zij hadden alleen de Hebreeuwse geschriften en Paulus had die verborgenheden, die geheimenissen nog niet geopenbaard. Dus in die beginperiode van de Ecclesia, van de gemeente, werkte God door het geven van geestelijke gaven. Hier een spreken in talen, daar een profetie, daar een woord van kennis, daar een woord van wijsheid. Maar dat was allemaal ten dele. Het complete Woord van God was nog niet geboekstaafd en nog niet beschikbaar voor hen. En Paulus zegt dat dan ook: wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele.
En dan zegt hij: maar wanneer de volwassenheid komt, dan zal wat ten dele is, tenietgedaan worden. En ik denk, als je in een vertaling nu kijkt, dat in de meeste vertalingen staat: 'het volmaakte'. En dan denken mensen gelijk van: o, dat is in de hemel, want daar is het pas volmaakt. Maar het gaat hier niet over het moment dat we bij de Heer zullen zijn in de hemel, of bij de Heer zullen zijn in de hemel, of hoe je dat ook wilt noemen. Daar gaat het niet over, en dat zal ik straks ook laten zien. Het gaat hier over de Ecclesia, het lichaam van Christus, die zich hier nog in een kinderlijke fase bevond. Daar heeft Paulus het natuurlijk over in het volgende vers, dus we gaan dat straks vanzelf lezen. Maar dat 'volwassene' staat hier tegenover het kind in het volgende vers.
Paulus zegt dan: wanneer de volwassenheid komt, zal dat wat ten dele is, tenietgedaan worden. Dus dat betekent dat wanneer de Ecclesia haar fase van volwassenheid bereikt heeft, dan zal hetgeen wat van het kind is, dat wat ten dele is, afgedaan hebben. Tenietgedaan worden, buiten werking worden gesteld. En daarmee zegt hij dus dat zodra de Ecclesia de fase van volwassenheid heeft bereikt, die gaven buiten werking zouden worden gesteld. Want dat zegt hij: wanneer die volwassenheid komt, dan zal wat ten dele is, tenietgedaan worden. De MBG en de Statenvertaling en zelfs de Herziene Statenvertaling zeggen allemaal 'het volmaakte'. En zoals ik al zei, dat kan je echt op het verkeerde been zetten. Want ik geloof dat die volwassenheid betekent het moment dat... ik had het net over al die puzzelstukjes, al die fragmenten van het Woord van God... maar wanneer dan de puzzel echt gelegd is, het Woord van God compleet is, dan zal dat wat ten dele is... want dan is het Woord van God compleet... dan zal dat fragmentarische, dat wat ten dele is, buiten werking worden gesteld en afgedaan hebben, tenietgedaan.
Die volwassenheid, dat is in het Grieks het woord *teleion*. En ik zal je een paar voorbeelden geven van hoe dat woord *teleion* gebruikt wordt. Ik noem eerst twee schriftplaatsen uit de eerste Korinthebrief. In de meeste vertalingen is het dus in 1 Korinthe 13 vertaald met 'het volmaakte'. Maar kijk eens met mij mee. Wij spreken echt de wijsheid onder de volwassenen. Volwassenen. Niet een wijsheid van deze aion, ook niet van de oversten van deze aion die tenietgedaan worden. Paulus heeft het hier over de wijsheid en ook dat hij die wijsheid maar lastig kwijt kon bij de Korinthiërs. Maar hij zegt: ik spreek wel wijsheid, maar dan onder volwassenen. Dat woord. En hij zegt tegen de Korinthiërs (ik meen dat het hoofdstuk 3 is): jullie hebben nog melk nodig, oftewel jullie zijn nog kinderen. Maar wij spreken wijsheid onder volwassenen. Dat woord.
Nog een: Broeders... dus 1 Korinthe 14 trouwens... dus heb ik toch iets uit 1 Korinthe 14 gelezen. 'Broeders, wordt geen kinderen of onmondigen, kinderen in het verstand. Wees onmondig, kind in de kwaadaardigheid, maar wordt volwassen in het verstand.' En 'volwassen', dat is natuurlijk oud Nederlands als je dat uit elkaar trekt, dat woord: vol-wassen. 'Hij moet wassen, ik moet minder worden.' Dat betekent niet dat hij gewassen moet worden, het betekent dat hij moet groeien. Dus volwassen is volgroeid. Dat is de letterlijke betekenis natuurlijk van dat woord. Dus ook hier wordt het woord *teleion* vertaald met volwassen.
Nog een uit Hebreeën 5. Hier gaat het dus inderdaad ook over die melk: 'Want ieder die aan melk deelheeft, is onervaren in het woord van de rechtvaardigheid, want hij is een kind. Maar het vaste voedsel is voor de volwassenen.' Ook hier weer dat woord 'volwassenen'. Nou, dan weer terug naar 1 Korinthe 13. Maar wanneer de volwassenheid komt, wanneer het volgroeide er is, dan zal wat ten dele is, tenietgedaan worden. Dus al die fragmentarische geestelijke gaven die gedeeltelijk waren... ten dele en fragmentarisch, die zouden tenietgedaan worden. Die zouden buiten werking worden gesteld wanneer het volgroeide, de volwassenheid, er is. Dus dat wat ten dele is, dat zijn echt tijdelijke uitingen van het Woord van God. En dat zegt Paulus. Die geestelijke gaven zijn tijdelijke uitingen van het Woord van God en die zouden tenietgedaan worden. En hij heeft het over profetieën, spreken in talen, woorden van kennis of wijsheid. Al die dingen die we in 1 Korinthe 12 hebben gelezen.
Vandaar ook dat plaatje van het kind dat opgroeit naar volwassenheid. Paulus gebruikt die metafoor voor het lichaam van Christus, dat een volwassen staat zou bereiken. We zouden dan niet meer heen en weer geslingerd hoeven worden door allerlei wind van leer, maar vastigheid hebben en vinden in het Woord van God, want dat Woord van God is dan compleet.
Dus wanneer het Woord van God gecompleteerd zou zijn, zouden deze gaven ophouden. Die hebben dan ook geen functie meer. Ik had er gisteren nog een gesprek over met iemand en ik zei: "Ja, maar stel je voor: je komt samen, hier komt iemand en die spreekt een profetie uit, en die profetie is niet naar de Schrift. Dan kunnen we dat achteloos naast ons neerleggen, want het is niet naar de Schrift. Maar als het nu wel naar de Schrift is... dan had diegene toch net zo goed de Schrift kunnen citeren?"
Toen zei hij: "Ja, maar de gaven zijn bedoeld om het Woord van God te bevestigen." Ik zei: "Nou, laat mij zien waar dat in de Schrift staat, dat het Woord van God bevestigd zou moeten worden." Het Woord van God bevestigt óns nog. Wij gaan niet door allerlei uitspraken het Woord van God bevestigen. Dus dat Woord van God hoeft niet bevestigd te worden, alsjeblieft.
Nee, wanneer het Woord van God gecompleteerd zou zijn, dan zouden al die gaven die ten dele en fragmentarisch waren, ophouden. Want die zijn niet meer nodig. Niet omdat het minderwaardig is of zo, ze hebben gewoon hun functie gehad. Kijk, als je een huis bouwt, dan zet je steigers neer. Maar als het huis af is, laat je die steigers ook niet staan. Die hebben hun functie gehad, die haal je weg. Die heb je niet meer nodig.
En dat is het: wat hebben wij buiten het Woord van God nog nodig? Alles hebben wij in Zijn Woord. Zijn Woord is compleet, het is aan ons overgeleverd op allerlei manieren. Tegenwoordig zijn we heel gezegend doordat we met een paar muisklikken heel dicht bij die grondtekst kunnen komen, zoals Paulus dat opgeschreven heeft. Want dat Woord van God is compleet.
De Completering van het Woord van God Door Paulus ↑ hoofdstukken
Paulus zegt dat ook: hij is degene die dat Woord van God gecompleteerd heeft. Dat doet hij in Kolossenzen 1. Daar spreekt hij over de bediening die hij heeft ontvangen. Ik val midden in de zin, maar dat moet dan maar even: ‘Christus, daar is Hij weer, voor Zijn lichaam, dat is de ecclesia of de gemeente. Haar bediende werd ik naar het beheer van God, dat aan mij gegeven wordt voor jullie.’ Paulus zegt dus: ik werd een bediende, een dienaar van de ecclesia. Hoezo dan? Hoezo werd hij een dienaar, een bediende van de ecclesia, van de gemeente, van het lichaam van Christus? Om het Woord van God compleet te maken.
Paulus mocht het Woord van God completeren; dat is wat er letterlijk staat. Het Griekse woord *plērōsai* betekent compleet maken, tot volheid brengen, vervullen of volmaken. Als je een glas volmaakt, dan is het vol. Overigens is het ook zo dat profetieën ook vervuld worden; die worden ook tot volheid gebracht. Dat is wanneer ze uitkomen, wanneer ze vervuld worden en hun betekenis krijgen. Paulus zegt dat hij het Woord van God mocht completeren en dat legt hij ook uit in deze brief. Ik ga dat verder niet uitgebreid doen, want dat voert echt te ver, maar hij is degene die het geheimenis, de verborgenheid, bekend moet maken. Die geheimen met betrekking tot de periode waarin wij leven, de periode van het lichaam van Christus, waren tot dan toe aionenlang verborgen gebleven in God. Paulus mocht dat openbaren en daarmee heeft hij het Woord ook tot volheid gebracht en compleet gemaakt. Door wat Paulus nog op schrift mocht stellen, is dat Woord compleet geworden.
Daarmee wil ik ook zeggen – en dat zeg ik even in een voetnoot – dat hij aan het Woord wat er al was, om het zo te zeggen, ook meer inhoud heeft gegeven. Wat Paulus bekendmaakte, kunnen wij nu ook terugvinden: die geheimen, die verborgenheden. Het zijn geheimen en verborgenheden omdat ze verborgen liggen in al die andere geschriften. Dat is natuurlijk het geweldige van de bediening van Paulus en van wat hij bekendmaakt: dat het heel de Schrift opent en nog meer inhoud geeft. Dat is wat dat ‘compleet maken’ hier betekent.
Nog een voetnootje: Paulus heeft dat ook nog eens letterlijk gedaan. Gisteren zei diezelfde iemand waarmee ik dat gesprek had, dat ergens in 367 na Christus bepaald is door een concilie wat de canon van de Bijbel is. Nou, als dat zo was, dan stond ik hier niet. Dan ging ik hier geen bijbelstudie geven en dan zou ik ook heel veel moeite hebben met de vraag wat er nu wel of niet bij het Woord van God hoort. Maar het is misschien een onderwerp voor een andere keer. Ik geloof echt dat met name Petrus en Paulus, samen met Marcus en Lukas, die geschriften bij elkaar hebben gebracht. Zij hebben die geschriften samengesteld, geboekstaafd en overgeleverd aan de volgende generaties. Petrus zegt dat in een van zijn brieven en Paulus wijst daar ook op. Dat is een tamelijk uitgebreid onderwerp, dus daar ga ik me nu niet in verliezen, maar het zijn de apostelen zelf geweest. Christus Jezus had een aantal mensen afgevaardigd, zoals Paulus en Petrus, en het zijn die mensen, die apostelen zelf, die dat hebben geboekstaafd.
Het zijn gewoon de mensen die het op schrift hebben gesteld, en dat is toch ook volkomen logisch? Zij wisten toch ook hoe belangrijk dit was en hoe belangrijk die Schriften zijn. Zij wisten: dat moeten we niet aan een concilie gaan overlaten – een concilie zoals dat in Nicea kenden ze toen overigens nog niet. Wij moeten dat zelf gaan doen; wij moeten dat bij elkaar brengen, samenbrengen en geboekstaafd overgeven aan anderen. Paulus wist immers dat het christendom al snel in verval zou raken. Hij zegt tegen Timotheüs: ze zullen de gezonde leer niet meer verdragen en het zal zijn in latere tijden dat ze leringen van demonen zullen aanhangen. Dat is krachtige taal die hij in de Timotheüsbrieven naar voren brengt. Paulus wist dat hij zijn hoop niet op het christendom hoefde te vestigen. Dus wat doe je dan als je degene bent die het Woord van God op schrift heeft gesteld? Dan zeg je tegen die anderen, zoals Petrus, Marcus en Lukas: ‘Kom op, wij gaan dat bij elkaar brengen.’ En dat heeft hij ook gedaan, God zij dank. Hij heeft het Woord compleet gemaakt en hij heeft het Woord bij elkaar gebracht.
Nog iets: elk Schriftwoord is door God geïnspireerd. Dat is ook mooi. Ook hier staat dat woord *theopneustos*, waarvan ik zojuist zei dat het met ‘blazen’ te maken heeft. Daarbij ging het over de geestelijke gaven, over God die met Zijn Geest in mensen werkt. Maar hier gaat het over *Theos*, dat is God: de Schrift is ‘God-geademd’. Gods Geest heeft Hij daarin geademd en daarmee is het een levend Woord; God heeft Zijn adem, Zijn Geest daarin geblazen. Elk Schriftwoord is dus door God geïnspireerd en is nuttig voor onderwijzing, blootlegging, correctie, opvoeding en rechtvaardigheid. Elk Schriftwoord, dus heel de Schrift, is gegeven opdat de mens van God volkomen is, tot elk goed werk volmaakt toegerust.
Die Schrift, die eenheid van die boeken, is door God geïnspireerd en is alles wat wij nodig hebben. Dat maakt de mens van God volkomen. En toen die fase van volwassenheid voor de ecclesia eenmaal was gekomen, hadden wij als ecclesia het hele Woord van God. Op dat moment is wat ‘ten dele’ was, tenietgedaan en buiten werking gesteld.
De Kinderlijke Fase van de Ecclesia Is Voorbij ↑ hoofdstukken
Want Paulus zegt: "Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, was ik gezind als een kind, rekende ik als een kind." Het gaat hier over het lichaam van Christus in de beginfase, wat in deze metafoor wordt voorgesteld als een kind. Want kijk, zoals wij allemaal geboren zijn en allemaal kind zijn geweest — we hebben allemaal, als we hier als volwassenen zitten, die kinderlijke fase meegemaakt — dan is dat een normale fase die hoort bij de ontwikkeling. Zo hoort die fase van het kind ook bij de ontwikkeling van de Ecclesia.
Maar als je je als volwassene nog als een kind gedraagt, dan word je daarop gewezen door anderen. Het is immers niet normaal dat we bij die kinderlijke dingen blijven. We groeien op en we worden volwassen. Zo is het ook met de Ecclesia. Die geestelijke gaven horen bij de kinderlijke fase; het is niet de bedoeling dat we daar blijven. We hebben inmiddels de fase van volwassenheid bereikt. Het Woord van God is compleet.
Paulus zegt: "Ja, toen ik een kind was, sprak ik als een kind." Daar was niets mis mee, want dat was de fase waarin dat normaal was. "Was ik gezind als een kind? Rekende ik als een kind?" Dus het spreken in tongen, profetie enzovoort, hoort bij die kinderlijke fase. Het is spreken als een kind. Het is namelijk ten dele, fragmentarisch. Hier wat, daar wat... zoals ik al zei: het is ten dele.
Maar toen ik een man werd — en wie is die man? Dat is de volwassenheid — toen ik een man werd, heb ik de dingen die van een kind waren tenietgedaan. Die geestelijke gaven horen bij de kinderlijke fase. Wanneer de fase van de man wordt bereikt, het lichaam dat de volwassenheid heeft bereikt, dan worden de dingen die van het kind waren tenietgedaan. Die hebben hun functie vervuld, maar horen bij de kinderlijke fase.
Nogmaals: die kinderlijke fase is een volstrekt normale fase in de ontwikkeling, zo ook in het lichaam van Christus, maar ze is tijdelijk. Want "op dit moment", zegt Paulus — en dan bedoel ik niet op dít moment nu, maar op het moment dat Paulus dit schreef, ongeveer tweeduizend jaar geleden — bevond de Ecclesia zich in die kinderlijke fase. De fase van de gaven, de fase van dat wat ten dele is.
Kijken in een Spiegel Versus van Aangezicht tot Aangezicht ↑ hoofdstukken
Hij zegt: "Op dit moment kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel." Dat klinkt nogal raadselachtig. Maar die kindfase van de Ecclesia wordt door Paulus hier dus weer met een andere metafoor vergeleken: het kijken in een spiegel. Dat hebben jullie vanmorgen waarschijnlijk ook allemaal gedaan, maar in die tijd hadden ze nog geen spiegels zoals wij die hebben; het waren spiegels van koper. Ik heb dat van de week nog eens nagezocht, maar die werden opgepoetst en gepolijst. Dit is natuurlijk een oude, dus daar zie je helemaal niks meer in, maar het waren metalen spiegels die werden gepolijst en opgepoetst. Je zag er wel iets in, maar natuurlijk niet zoals wij nu spiegels van glas hebben.
Ik moest trouwens al lachen, want ik zat er een beetje naar te zoeken en toen zag ik dat metalen spiegels tegenwoordig alleen nog gebruikt worden als lachspiegels, want het vervormt ook nogal. Dat geeft dus geen goede weergave van de werkelijkheid. Men keek in een spiegel en men zag wel iets, maar niet zoals wij de dingen zien als wij in een spiegel kijken. Misschien was het vroeger wel beter, denk ik wel eens; we waren 's ochtends allemaal wat eerder op ons werk en in de samenkomst hoefden we niet zo lang voor de spiegel te staan, want je zag toch niet zoveel. Maar daar gaat het hier dus over: zo'n spiegel van metaal waar je niet zo heel veel in ziet.
Paulus maakt dan een metafoor, een vergelijking. Hij zegt: "Op dit moment kijken we door de spiegel in een raadsel." Het is allemaal raadselachtig; we zien wel wat, maar niet veel. Het is dus ten dele, fragmentarisch wat je ziet. Net als de gaven, de geestelijke gaven: fragmentarisch en ten dele. We zien het maar gedeeltelijk. Paulus heeft het hier nog steeds over die fase van kind en man. Hij zegt nu over de fase van het kind: op dit moment kijken we in een spiegel door een raadsel, raadselachtig. Maar dan: van aangezicht tot aangezicht. De fase van volwassenheid wordt hier door Paulus dus vergeleken met het zien van aangezicht tot aangezicht, in plaats van het kijken in een spiegel. We houden die spiegel voor ons en we zien niet zo heel veel, maar vergelijk het met een ontmoeting van aangezicht tot aangezicht; daar vergelijkt Paulus het mee en die vergelijking begrepen die Korinthiërs natuurlijk heel goed.
Waar het niet over gaat, is over het moment dat we de Heer ontmoeten. Daar gaat het hier niet over. Dat heb ik eerder al gezegd bij 'het volmaakte': het volmaakte is niet het moment dat we bij de Heer zijn. Het gaat over de dingen die ten dele zijn en die teniet worden gedaan door de fase van volwassenheid, het complete. Het gaat over het Woord van God. Ook hier bij de kindfase en de volwassenheid wordt gezegd: we kijken nu door een spiegel in een raadsel, raadselachtig, maar als we volwassen zijn en de fase van volwassenheid is bereikt, dan is het als een ontmoeting van aangezicht tot aangezicht. Dan is er de volwassenheid. Dat staat hier nog steeds tegenover elkaar: een kind tegenover een volwassene en een onduidelijke spiegel tegenover een fysieke ontmoeting.
Op dit moment — ik zeg weer: Paulus zei het 'op dit moment', dus niet op dit moment dat wij hier bijeen zijn, maar tweeduizend jaar geleden — op dit moment, zegt Paulus, ken ik ten dele. Waar had hij het over? Over die gaven van profetie, het spreken in tongen enzovoorts. Op dit moment ken ik ten dele, maar dan zal ik herkennen zoals ook ik word herkend. Dan zullen wij God en Christus Jezus werkelijk kunnen kennen vanuit het Woord natuurlijk. Vanuit wat het complete Woord van God ons vertelt over de opgewekte Christus. Als Paulus in Kolossenzen 3 zegt: 'Zoek de dingen die boven zijn', dan betekent dat niet dat je de hele dag met je hoofd in de lucht moet lopen. Je moet gaan kijken: waar zoeken we de dingen die boven zijn? Ook in het Woord natuurlijk, want dat spreekt van de opgewekte Christus die aan Gods rechterhand is.
Dan zullen wij dus ook herkennen. Letterlijk staat hier nog een ander woord, dat 'epigenosis', wat eigenlijk ook met besef te maken heeft, met realisatie. Dan zullen we werkelijk beseffen zoals ook ik beseft word. Dat klinkt een beetje raar in het Nederlands, vandaar waarschijnlijk dat 'herkennen'. Maar dan zullen wij werkelijk beseffen, werkelijk kunnen weten wie Hij is vanuit Zijn Woord, want dat Woord is compleet. Dit is dat woord wat in de NBG dan vertaald is met 'ten volle kennen', maar het gaat op of boven kennen uit. We kunnen dingen kennen, we kunnen dingen weten, maar wat er bovenuit gaat is het werkelijk beseffen en realiseren. Op dit moment ken ik ten dele, maar dan zal ik herkennen zoals ook ik word herkend. Hier gaat het dus ook over de begintijd van de Ecclesia, de kindfase, tegenover de volwassenheid. Elke keer heeft Paulus het daarover; hij zegt niets anders. Hij zegt: op dit moment ken ik ten dele, maar dan zal ik beseffen of herkennen zoals ook ik word herkend.
Wat Blijft: Geloof, Hoop en de Onfeilbare Liefde ↑ hoofdstukken
Nu echter blijven geloof, hoop, liefde, deze drie. Kijk, Paulus zegt dus: er komt een moment dat die geestelijke gaven ophouden. Ze zijn ten dele, fragmentarisch, dus ze houden op wanneer ze hun functie hebben vervuld. 'Toen ik een kind was, sprak ik als een kind', maar wanneer de volwassenheid komt, dan verandert dat. Maar wanneer die profetieën zijn afgedankt of tenietgedaan, wanneer de tongen ophouden en wanneer kennis tenietgedaan zal zijn, dan zegt hij: dan komt er een moment dat geloof, hoop en liefde blijven. Deze drie, maar de grootste van deze is de liefde.
Waarom dat zo is, dat hebben we natuurlijk al aan het begin gezegd: dat komt omdat de liefde nooit vervalt. Dat betekent dus dat er een tijd zou komen, de tijd van volwassenheid, wanneer de gaven tenietgedaan zouden worden en buiten werking zouden worden gesteld, maar dan zou er nog wel geloof, hoop en liefde zijn. Nou, wij leven in die tijd dat er geloof, hoop en liefde is. Het gaat hier dus niet over het moment dat wij straks bij de Heer zijn, want dan is er geen geloof en hoop meer; dan is er alleen nog de liefde, want die vervalt nooit.
Hier gaat het ook weer over 'blijven' tegenover wat zal hebben afgedaan. En dat spreekt dus niet over de tijd dat we bij de Heer zijn, want Paulus zegt in 2 Korinthe 5 vers 7: 'Wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen.' Dus wanneer het moment komt dat wij wél aanschouwen, dan wandelen wij dus niet meer in geloof. Dan is geloof dus ook tenietgedaan, om het zo te zeggen, of vervuld. Alles wat wij geloven, dat zal straks ook vervuld zijn. Ja, dan hoeven wij niet meer te geloven; dan wandelen wij niet meer door geloof maar door aanschouwen.
En over hoop zegt Paulus iets soortgelijks in Romeinen 8: 'In hoop werden wij gered.' Hoopverwachting. Maar de hoop die gezien wordt, is geen hoop, want waarom zou iemand hopen op wat hij ziet? Nou, als wij Hem zien, als wij wandelen door aanschouwen, dan hebben dus zowel geloof als hoop hun functie vervuld. Eigenlijk net als bij die gaven; die hebben dan ook hun functie vervuld. En dan worden die dingen ook verwisseld. De gaven zijn ook verwisseld, daar is het complete Woord van God voor gekomen. En geloof en hoop worden ook verwisseld, namelijk voor aanschouwen, voor zien.
Nu echter blijven geloof, hoop, liefde, deze drie, maar de grootste van deze is de liefde. Ja, Gods liefde is dat wat blijft en die zal nooit vervallen. En vandaar dat Paulus zegt in vers 8: 'De liefde vervalt nooit.' Nou, het lijkt me goed om het hier maar bij te gaan laten. Ik heb nu 1 Korinthe 13 besproken. Ik ken nog een Schriftgedeelte, dat wil ik jullie dan... laat ik het even lezen. Ik ga er niet teveel over zeggen, maar ook dat Schriftgedeelte gaat over allerlei geestelijke gaven die zouden ophouden. Ik lees het; mochten jullie me nog eens uitnodigen, dan spreek ik misschien wel over dit gedeelte, of op een andere plek, dat weet ik niet. Maar daar zegt Paulus dus ook — ik ga er even snel doorheen want het is echt de hoogste tijd — hij geeft zowel apostelen als profeten...
Je had de slide al? Nee, dat snap ik, dat is mijn fout. Ik had gezegd dat ik al ging stoppen natuurlijk. Maar lukt dat nog, denk je? Of... ja, daar was hij toch, rechts. Die? Nou, blijkbaar wil hij niet, maar ik maak het mezelf hier wel moeilijk. Ja, ik heb het hier ook al staan natuurlijk. Zal ik het anders gewoon lezen? Want er zijn ook nog mensen die koffie willen gaan drinken denk ik. Ik lees het gewoon, en het is Efeze 4 vanaf vers 11.
Efeze 4: Totdat Wij de Eenheid van het Geloof Bereiken ↑ hoofdstukken
Zoekt u dat thuis nog maar eens na. Ik zal proberen duidelijk te lezen, want u moet nu echt luisteren en kunt niet meelezen natuurlijk. Maar er staat in Efeze 4 vers 11: Hij geeft zowel apostelen als profeten, evangelisten, herders en leraren. En dan staat er: voor de toebereiding of gereedmaking van de heiligen tot werk van bediening, tot opbouw van het lichaam van Christus. En dan staat er: totdat wij allen de eenheid van het geloof en het besef van de Zoon van God zullen bereiken.
Dit is echt een hele mond vol, dat besef ik me. Maar die gaven, of die functies – hier gaat het meer om de functies als apostelen, profeten, evangelisten enzovoorts – die waren tot opbouw van het lichaam van Christus gegeven. Ze waren voor het gereed maken, voor het toebereiden van de heiligen. En dan zegt Paulus: 'totdat wij allen de eenheid van het geloof en het besef van de Zoon van God zullen bereiken'. Dus wat de Zoon van God Zich beseft, dat zullen wij ook bereiken, zei Paulus. En tot die tijd werden geestelijke gaven gegeven.
Ook daar gaat het over de fase van volwassenheid van de ecclesia, waarin het Woord van God compleet zou zijn. Want Paulus zegt dan in het vervolg: 'Totdat wij allen de eenheid van het geloof en het besef van de Zoon van God zullen bereiken, de volwassen man'. Ook hier wordt weer die fase van volwassenheid genoemd, tot het formaat van de volgroeiing, van de volheid van de Christus.
Ik zou er van alles over willen zeggen, maar dat doe ik niet. En dan zegt hij: 'opdat wij niet meer onmondig zullen zijn' – dezelfde woorden als in 1 Korinthe 13 – 'geen kinderen meer zullen zijn, en op en neer golven en rondgedragen of rondgeslingerd worden door iedere wind van leer, in de willekeur van mensen, in sluwheid met het oog op de methodiek van de dwaling'.
Nou, nogmaals, ook dit is een hele mond vol wat Paulus zegt. Die gaven zouden gegeven worden totdat een bepaalde periode aanbrak. En hij noemt dan niet een periode van volmaaktheid in de hemel; hij zegt niet dat die gaven gegeven zijn totdat er een fase van volmaaktheid in de hemel aanbreekt. Nee, dan zegt hij: 'opdat wij niet meer op en neer geslingerd worden, dat wij niet meer op en neer golven en rondgeslingerd worden door allerlei wind van leer in de willekeur van mensen die ons tot dwaling willen brengen'. Dus dat gaat over een fase die op een gegeven moment hier op aarde is aangebroken.
Wij hebben het complete Woord van God en daar is alles in te vinden. Dan hoeven wij niet meer op en neer te golven en rondgedragen te worden door iedere wind van leer en tot dwaling te worden gebracht, enzovoorts. Nou goed, dat wilde ik dan toch nog even kwijt en hier ga ik het nu echt bij laten. Heel erg mooi. Gerard.