13. 1 Thessalonicenzen 3:1-4 – niet heen en weer bewogen worden in verdrukkingen

Paulus zond Timotheüs naar de Thessalonicenzen om hen standvastig te maken en te bemoedigen in hun geloof. Ze hadden namelijk te maken met verdrukkingen. Wanneer wij werkelijk vast staan in de hoop, kunnen we ook roemen van die hoop IN de verdrukkingen en deze verdrukkingen ondergaan. Onze hoop is dan getest en schittert alleen nog maar meer!

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Paulus stuurt Timoteüs naar de Thessalonicenzen om hen standvastig te maken en te bemoedigen in hun geloof tijdens verdrukkingen. Gelovigen hoeven niet te schrikken van verdrukkingen, aangezien deze onvermijdelijk zijn en bij het geloof horen. In plaats van de makkelijkste weg te zoeken, mogen gelovigen roemen over de hoop van de heerlijkheid van God. Verdrukking bewerkt namelijk verduren, beproefdheid en uiteindelijke hoop. Zo laat God zien dat menselijk gezien hopeloze situaties juist kunnen leiden tot heerlijkheid.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Thessalonicenzen 3, Filippenzen 1:29, Romeinen 5, Efeze 3:13

“Wij roemen ook in de verdrukking omdat wij weten dat de verdrukking het verduren bewerkt, het verduren beproefdheid en de beproefdheid weer hoop.”

De Thessalonicenzen als Vreugde en Eerkrans bij de Parousia ↑ hoofdstukken

Hallo beste vrienden, ik ga verder met de bespreking van de eerste Thessalonicenzenbrief, hoofdstuk 3 inmiddels. Het is een paar dagen geleden dat ik de laatste video gemaakt heb, dus het komt wel goed uit dat ik hier bij een nieuw hoofdstuk begin.

Maar voor het verband lijkt het me goed om wel even twee verzen terug te lezen, want daar zegt Paulus tegen die Thessalonicenzen: "Wie is onze hoop of vreugde of roemrijke lauwerkrans (erenkrans zegt de NBG) voor onze Heer Jezus in zijn parousia, in zijn aanwezigheid? Wie anders dan jullie?" Want jullie, ja jullie zijn onze heerlijkheid en vreugde. En Paulus zegt dus dat die Thessalonicenzen zijn vreugde zijn, zijn blijdschap zijn. Maar niet alleen in het nu, maar ook op het moment dat hij voor de Heere Jezus zal zijn in zijn parousia. Jullie zijn onze heerlijkheid, dat heeft daar ook mee te maken.

Dat heb ik in de vorige video besproken, maar daarom lagen die Thessalonicenzen Paulus zeer dicht aan het hart en waren ze hem zeer genegen. Hij zegt dan ook: "Daarom – het niet meer uithoudende," zegt hij letterlijk.

Timotheüs Gezonden Om het Geloof Standvastig te Maken ↑ hoofdstukken

Daarom – omdat wij het niet meer uit kunnen houden – achten wij het goed om in Athene alleen achtergelaten te worden. En wij zenden Timoteüs, onze broeder en Gods bediende in het goede bericht van Christus, om jullie standvastig te maken en te bemoedigen ten behoeve van jullie geloof.

Paulus vond het dus goed om in Athene alleen achtergelaten te worden. Nou, hoezo dan? "Wij zenden Timoteüs, onze broeder." Dus Paulus zond Timoteüs, de broeder, naar de Thessalonicenzen toe. Hij is onze broeder, zegt Paulus, en Gods bediende in het goede bericht, in het evangelie van Christus. Hier staat dat hij Gods medewerker is in het evangelie van Christus. Dat heeft met handschriften te maken. In het ene handschrift staat bediende, *diakonon*, van het woord diaken. En in het andere staat medewerker, letterlijk samenwerker. Het is natuurlijk beide waar, dus ik wijs er alleen maar op om ook eens te laten zien dat er wel verschillen tussen die handschriften zijn. Maar dat gaat over het algemeen niet over basisdingen, om het zo te zeggen. En ook in dit geval dus niet. Wij zenden Timoteüs, onze broeder en godsdienaar, godsmedewerker, godsamenwerker in het evangelie van Christus, om jullie standvastig te maken en te bemoedigen ten behoeve van jullie geloof.

Ja, Paulus stuurde dus Timoteüs naar die Thessalonicenzen toe om hen "staan-vast" te maken, vandaar: standvastig te maken. De NBG-vertaling zegt "te versterken", standvastig maken of vestigen. Maar versterken is natuurlijk een manier van standvastig maken. Want waar het over gaat is dat die Thessalonicenzen – dat lezen we in het volgende vers – in verdrukking waren. En dan word je dus heen en weer bewogen. Daar kom ik straks op in het volgende vers, eerst nog even verder. "Om jullie standvastig te maken en te bemoedigen", aan te moedigen in het geloof.

Het woord *parakaleo* is "naast" plus "roepen", en vandaar oproepen of bemoedigen of eventueel aanmoedigen. De NBG-vertaling heeft hier "vermanen", de Statenvertaling heeft dat ook. Maar daar hebben we weer meer dat idee van dat vingertje bij. Hoewel het best iemand erbij roepen, iemand aanmoedigen, bemoedigen kan zijn. Dat kan ook wel een aansporing zijn en in die zin een vermanend aspect hebben. Maar het woord is toch een stuk vriendelijker dan wij meestal het idee hebben bij het woord vermanen. Wij zenden Timoteüs, onze broeder en godsdienaar, godsamenwerker in het evangelie van Christus, om jullie standvastig te maken en te bemoedigen ten behoeve van jullie geloof. In zaken jullie geloof.

Niet Heen en Weer Bewogen Worden in Verdrukkingen ↑ hoofdstukken

Nou, hoezo dan? Dat niemand heen en weer bewogen zou worden in deze verdrukkingen. Ik heb het al eerder naar voren gebracht dat deze Thessalonicenzen – dat vinden we gewoon in deze twee brieven – te maken hadden met verdrukkingen. Paulus zegt dat hij Timoteüs zond om hen standvastig te maken en hen aan te moedigen ten behoeve van hun geloof, zodat ze niet heen en weer zouden worden bewogen in de verdrukkingen.

Want wanneer wij verdrukt worden, ontstaat er druk van buitenaf. En wanneer er druk ontstaat, is wat je ervaart dat je minder ruimte hebt; dat is druk. Of dat je het benauwd krijgt, benauwdheid – dat is ook zo’n woord dat gebruikt wordt in de Schrift. Maar dat niemand heen en weer bewogen zou worden in deze verdrukking. Want wanneer de druk toeneemt, zouden we menselijkerwijs gesproken de neiging hebben om ons onder die druk uit te werken. Dat hangt ervan af wat voor druk het is, maar dat zou je bijvoorbeeld kunnen doen door water bij de wijn te doen en niet zo vast op het Woord te staan.

Ik noem even als voorbeeld de Hebreeënbrief. Paulus zegt overigens in deze brief aan de Thessalonicenzen dat zij verdrukt werden door hun eigen volksgenoten, net zoals de ekklēsia in Judea door hun volksgenoten werden vervolgd. En in de Hebreeënbrief, die dus geschreven is aan Hebreeën, aan Israëlieten, aan hen die de Hebreeuwse taal spreken, daar vinden we dat ook. Die brief is geschreven aan de tweede generatie gelovigen die vervolgd werden door hun eigen volksgenoten.

En je leest daar zelfs dat zij de naam van Jezus niet alleen moesten verwerpen, maar met voeten moesten treden. Daar lees je allerlei dingen over in de Hebreeënbrief en Paulus waarschuwt hen: als je dat doet, als je Zijn offer afwijst, dan is er geen offer meer. Zij moesten als het ware de Zoon van God opnieuw daarmee... ik moet echt zoeken naar woorden, want als ik eenmaal naar voren ga brengen waar de Hebreeënbrief over spreekt, dan verdwaal ik daarin en dat is niet de bedoeling.

Maar het gaat hier erom dat Timoteüs werd gezonden, zodat zij standvastig zouden worden gemaakt en aangemoedigd zouden worden, en dat niemand heen en weer bewogen zou worden in deze verdrukkingen. Paulus wist dat ze verdrukt werden en hij zegt niet: "Nou, doe maar rustig, het gaat wel over," of: "Zoek de makkelijkste weg." Hij accepteert gewoon het feit dat die verdrukking er is. Maar wat doet hij? Hij zorgt dat die gelovigen, die Thessalonicenzen, extra toegerust worden door Timoteüs te sturen, zodat ze standvastiger gemaakt en aangemoedigd worden.

Want jullie weten zelf dat wij daartoe worden gesteld. Wij worden dus, in verband met die verdrukkingen, daartoe gesteld; geplaatst of gesteld. Want ook toen wij bij jullie waren, zeiden wij reeds tegen jullie dat wij op het punt stonden om verdrukt te worden. En jullie weten dat dit ook zo gebeurd is. Dat wisten ze maar al te goed. Dus die verdrukking is een feit.

En ik zou talloze Schriftplaatsen kunnen noemen waar Paulus aangeeft dat we niet anders kunnen verwachten als gelovigen. Hij zegt bijvoorbeeld in Filippenzen – ik zoek het niet op, maar Filippenzen 1 vers 29 geef ik dan door om het zelf even op te zoeken: "Want aan u is het uit genade gegeven in de zaak van Christus, niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden." Dus Paulus zegt hier twee dingen: aan jullie is het uit genade gegeven in de zaak van Christus. Punt één: niet alleen in Hem te geloven. Geloof is dus een gave, dat is gegeven in de zaak van Christus. Maar punt twee: ook voor Hem te lijden. Dat is dus ook iets wat God plaatst. Waarom doet God dat dan?

De Uitwerking van Verdrukking: Roemen in Gods Heerlijkheid ↑ hoofdstukken

Wat bewerkt die verdrukkingen? Daarvoor wil ik een paar verzen in Romeinen laten zien. In Romeinen 5 heeft Paulus het over het staan in de genade. Die Thessalonicenzen werden standvastig gemaakt door Paulus via Timoteüs. Maar waarin wij staan en waarin wij roemen, dat is de hoop van de heerlijkheid van God. Letterlijk staat er: wij roemen op de hoop of over de hoop van de heerlijkheid van God. Want hoop is verwachting. Wij geven enthousiast op over de hoop, de verwachting van de heerlijkheid van God.

En dan zegt hij: "En niet alleen echter dat." Het is letterlijk: niet alleen echter het voorgaande wat wij hiervoor zagen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen. En waar roemen wij dan over in die verdrukkingen? Nou, over de hoop van de heerlijkheid van God! Dat Hij ons zal opwekken, dat we één zijn met Christus, dat wanneer Christus geopenbaard zal worden in heerlijkheid, wij met Hem geopenbaard zullen worden. Dat wij zullen delen in Zijn positie en dat God heel Zijn heerlijkheid gaat etaleren en uitbreiden over deze schepping. Dat is de hoop van de heerlijkheid van God, en daar roemt men over.

Dat doen we niet alleen als het goed gaat en we het makkelijk hebben. Nee, wij roemen over die hoop van de heerlijkheid van God juist ook in de verdrukkingen. Hoezo dan? Omdat wij weten dat de verdrukking het verduren bewerkt. Wanneer wij in die verdrukkingen zelfs dan ook roemen over de hoop van de heerlijkheid van God, dan ondergaan wij die verdrukking omdat wij iets veel beters hebben wat voor ons ligt. En dan verduren wij het. Wij blijven daaronder; wij blijven onder die verdrukking. Dat kunnen wij omdat wij over die verdrukking heen zien en wij roemen in wat wij daar overheen zien, namelijk de heerlijkheid van God waarin ook de gehele schepping zal delen.

Wij roemen ook in de verdrukking omdat wij weten dat de verdrukking het verduren bewerkt, het verduren beproefdheid en de beproefdheid weer hoop. Dus wanneer we verduren, dan worden we beproefd en getest, zodat we zelfs ook in verdrukkingen roemen over de hoop van de heerlijkheid van God. En wat is dan het resultaat? Dan ben je weer terug bij de hoop. Want dan is die hoop getest en beproefd en staat deze als een huis. Sterker nog, het is eigenlijk een cirkel waarin de hoop aan het einde natuurlijk groter is en verstevigd, want het is getest in het verduren in de verdrukkingen. Het is geweldig hoe Paulus daarover schrijft.

Kijk bijvoorbeeld ook in Efeziërs 3 vers 13. Paulus zegt daar ten slotte: "Daarom verzoek ik jullie niet moedeloos te worden bij mijn verdrukkingen." Hij zegt tegen zijn lezers dat hij hen verzoekt niet moedeloos te worden in zijn verdrukkingen voor hen, want die zijn hun heerlijkheid. Paulus was een gevangene; dat zegt hij in vers 1 en vers 3 van dit hoofdstuk. Hij was een gevangene van Christus Jezus. Naar de mens gesproken zaten de deuren dicht op slot. Hij zat tussen muren, misschien wel met zijn voeten in het blok. Menselijk gezien was het een volledig moedeloze en hopeloze situatie.

Maar hij zegt juist: "Daarom verzoek ik jullie niet moedeloos te worden in mijn verdrukkingen voor jullie, want die zijn jullie heerlijkheid." Want juist daar, waar alle deuren dicht waren gegaan, deed God een venster open en schreef Paulus juist deze brieven vanuit de gevangenis. Daarin mocht Paulus onze geweldige en heerlijke positie uiteenzetten. In een naar de mens gesproken situatie om moedeloos van te worden, zegt Paulus dat juist die verdrukkingen tot jullie heerlijkheid zijn. Het is geweldig hoe dat bij God werkt; dat is zo anders dan bij de mens. Daarom hoeven wij ook niet bang te zijn voor verdrukking of er de weg voor uit te gaan. We staan op Gods Woord en we roemen ook over de hoop van de heerlijkheid van God in onze verdrukkingen. Ik ga het hierbij laten en de volgende keer gaan we weer verder in hoofdstuk 3 van 1 Thessalonicenzen. Graag weer tot de volgende keer.