143. 1 Korinthe 15:30-32 – wat als er geen doden opgewekt worden?

Onder de Korinthiërs zeiden sommigen dat er geen opstanding is (:12). In deze verzen beschrijft Paulus de consequenties van zo’n bewering. Eerst had hij al gezegd dat de doop dan een volstrekt zinloos ritueel is en zonder betekenis (:29). Nu beschrijft hij zijn eigen leven als apostel. Alle tegenstand die Paulus ervoer nam hij voor lief. Hij zag op de hoop die hem was voorgesteld: de opstanding. Zonder die hoop is het leven  leeg. Laten we eten en drinken, want morgen sterven we…

 

 

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: In deze studie staat de absurditeit van het ontkennen van de opstanding centraal. Paulus wijst de gelovigen erop dat zijn eigen leven, vol gevaren en ontberingen, volstrekt zinloos zou zijn zonder deze hoop. Hij illustreert dit door te verwijzen naar zijn figuurlijke gevecht tegen wilde dieren in Efeze, wat de enorme tegenstand benadrukt die hij ervoer. Als er geen opstanding is, resteert er volgens Paulus niets anders dan een zinloos bestaan van eten en drinken in de verwachting van de naderende dood. Echter, door de opstanding van Christus is het leven en het lijden omwille van het evangelie volkomen zinvol geworden.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Korinthe 15:12, 1 Korinthe 15:20, 1 Korinthe 15:29, 1 Korinthe 15:30, Handelingen 18, Handelingen 19, Handelingen 19:24, Psalmen 22

“Want zonder opstanding heeft het leven geen enkele zin; morgen sterven wij, dan houdt alles op en is het zinloos.”

De Absurditeit van de Ontkenning van de Opstanding ↑ hoofdstukken

Hallo allemaal. 1 Korinthe 15 vers 30 is een kort vers, zoals jullie zien, maar ik refereer nog even aan het voorgaande. Laat ik dat maar gewoon even lezen: "Anders, wat zullen degenen doen die dopen? Het is helemaal ten behoeve van de doden, indien de doden niet gewekt worden. Waarom dopen zij ook ten behoeve van hen?"

Ik heb dit vers de vorige keer behandeld en dat ga ik nu niet dunnetjes overdoen. Maar waar Paulus op gaat wijzen vanaf deze verzen, is de absurditeit van de ontkenning dat er een opstanding zou zijn. En dat was wat sommigen onder de Korinthiërs beweerden, zoals we in vers 12 kunnen lezen. Dat is de aanleiding voor het schrijven van dit hoofdstuk.

Paulus wijst hen in dit vers op de dooppraktijk die zij hadden, het dopen in water. Hij zegt: zonder de opstanding is dit een volstrekt leeg ritueel, een volstrekt zinloos beeld. En hij vervolgt daarin verder: "Waarom ook zijn wij elk uur in gevaar?"

Om nog even op terug te komen, ook met betrekking tot de vorige video: die tekst van vers 29 wordt vaak uit zijn verband gehaald en de mormonen hebben daar een hele bizarre dooppraktijk aan opgehangen. Zij dopen zichzelf voor hun voorouders die al overleden zijn. Nou, dat is echt volstrekte nonsens.

Waarom Zijn Wij Elk Uur in Gevaar? ↑ hoofdstukken

En in dit vers borduurt Paulus gewoon verder: "Waarom ook zijn wij elk uur in gevaar?" Dit is een geheel; Paulus heeft een doorgaande redenering en dit vers is weer een vervolg op het voorgaande. Hij had het in het vorige vers over de doodspraktijk die volstrekt zinloos is zonder een opstanding. En hij vraagt zich af waarom ook wij, de apostelen, elk uur in gevaar zijn.

Paulus bracht een goed bericht, een evangelie, en wat we lezen in het boek Handelingen is dat Paulus geen strijd zocht. Hij zocht het gevaar niet op, maar doordat hij een geweldig goed bericht had, was hij alle dagen in gevaar. Daar werd hij vervolgd en verdrukt, en hij noemt in de Tweede Korintherbrief onder andere een heel rijtje van dingen die hem overkomen zijn en die we niet eens allemaal in Handelingen beschreven vinden. Maar Paulus was elk uur in gevaar omdat hij de opstanding predikte.

Wat zou anders het nut zijn van zijn missie, zijn levenswijze en het aangaan van al die gevaren? Want hij wist inmiddels wel dat het proclameren van de boodschap die hij had hem ook in gevaar zou brengen. En toch bleef hij dat doen. Waarom bleef hij dat doen? Omdat hij al zijn geld – nou ja, misschien niet zo’n goede uitdrukking, maar hoe zeg ik dat anders? – hij had zijn hele hebben en houden gezet op de opstanding.

Hij wist: dit leven is slechts sterven en ik zal opgewekt worden, want er is een opstanding. En als die opstanding er niet is, waarom zou hij dan de weg zijn gegaan die hij moest gaan? Dat zou volstrekt belachelijk zijn, dat je jezelf in gevaar gaat begeven voor een boodschap die niet waar is, of waarvan je niet zeker zou weten of die waar is. Nee, de opstanding is de hoop die wij hebben.

Ik Sterf Dagelijks: Onze Roem in Christus ↑ hoofdstukken

Waarom ook zijn wij elk uur in gevaar? Ik sterf dagelijks. Ja, hij was dagelijks stervende; dat zijn we sowieso allemaal. Maar Paulus werd elke dag opnieuw met de dood geconfronteerd door alles wat hij doormaakte. Ik noemde het net al: hij heeft schipbreuk geleden, stokslagen gekregen, hij heeft gevangengezeten en hij is gestenigd. En dat stenigen heeft natuurlijk echt als doel om je te doden.

Toch doorstond hij al die gevaren vanwege de opstanding, vanwege de hoop die ons voorgesteld is. Ik sterf dagelijks; ja broeders, ik zweer het bij de roem die ik in Christus Jezus, onze Heer, op jullie heb. De roem die hij bij Christus Jezus had vanwege die Korinthiërs, was het feit dat zij gelovigen waren geworden door zijn prediking.

Paulus was daar in Korinthe geweest en had de boodschap van het evangelie gebracht. God had hun de ogen voor die boodschap geopend en zij hadden dat woord aanvaard. Daarom zegt Paulus: "Ja broeders, ik zweer het bij de roem die ik in Christus Jezus, onze Heer, op jullie heb." Zij waren immers ook tot geloof gekomen in een boodschap van opstanding en van hoop.

Vechten Tegen Wilde Dieren in Efeze ↑ hoofdstukken

Indien ik, naar de mens gesproken, in Efeze tegen wilde dieren vecht, wat is dan het nut voor mij indien er geen doden opgewekt worden? Laten we eten en drinken, want morgen sterven wij. Indien ik naar de mens gesproken in Efeze tegen wilde dieren vecht... we hebben in het verslag van Handelingen geen bericht dat Paulus letterlijk tegen wilde dieren moest vechten. Sommigen hebben dat hier uit dit vers wel afgeleid, maar ik denk dat hij het figuurlijk bedoelt, omdat hij erbij zegt: "naar de mens gesproken". Hij zegt niet: "indien ik in Efeze tegen wilde dieren gevochten heb", maar hij zegt: "indien ik, naar de mens gesproken, in Efeze tegen wilde dieren vecht" of "gevochten heb".

Paulus was in Korinthe geweest, dat lees je in Handelingen 18, en in Handelingen 19 – dat is ongeveer het moment dat hij de brief geschreven heeft – vind je een beschrijving van zijn verblijf in Efeze. Het tweede deel van Handelingen 19, vanaf vers 24, gaat over Demetrius de zilversmid. Het gaat over Diana der Efeziërs, dat was hun god. En daar kwam een geweldig oproer tot stand. Ik ga er nu niet naartoe, maar lees dat zelf maar eens: Handelingen 19 vanaf vers 24. Daar kwam een geweldig oproer tot stand waar Paulus bijna gelyncht werd, of moet ik zeggen, aan stukken gescheurd werd. Want dat zou uiteindelijk gebeurd zijn als dat was doorgezet.

Daarom zegt Paulus: "Indien ik naar de mens gesproken in Efeze tegen wilde dieren vecht." Hij heeft de haat gezien van die mensen daar, en niet alleen in Efeze, maar ook bijvoorbeeld van de godsdienstigheid. Dit was trouwens ook godsdienstigheid, alleen dan heidense godsdienstigheid. Maar hij heeft ook te maken gehad met de Joodse godsdienstigheid. Overal waar hij kwam, ontstond oproer. Paulus had als het ware tegen wilde dieren gevochten. Dat is een beeldspraak die je wel vaker vindt in de Schrift. Ik denk aan Psalm 22, waar de Heer ook in allerlei beeldspraak spreekt. Want het zijn uiteindelijk woorden van de Heer; dat zijn ook woorden die Hij aan het kruis citeert. Misschien wel allemaal, maar dat vinden we niet beschreven. Misschien heeft Hij wel die hele psalm uitgesproken.

In ieder geval vind je in Psalm 22 dat de psalmdichter zegt – en het zijn nogmaals woorden die door de Heer Zelf in Zijn mond kunnen worden gelegd – dat zijn tegenstanders zich als honden tegen hem verzamelden of als verscheurende leeuwen. Nou, dat is natuurlijk het dieptepunt geweest, maar ook Paulus heeft dat in bepaalde mate meegemaakt. Indien ik naar de mens gesproken in Efeze tegen wilde dieren vecht, wat is dan het nut voor mij indien er geen doden opgewekt worden? Natuurlijk, als er geen doden opgewekt worden, dan ga je toch niet die weg kiezen van het Evangelie verkondigen, het Evangelie proclameren en weten dat je daardoor op tegenstand stuit? Hij heeft de haat van die mensen in de ogen gezien en ze hebben op hem aangedrongen als wilde, verscheurende dieren. En Paulus zegt: wat heeft dat voor nut als er geen doden opgewekt worden?

Laten Wij Eten en Drinken Want Morgen Sterven Wij ↑ hoofdstukken

Laten wij eten en drinken, want morgen sterven wij. Als er geen opstanding is, dan zijn we volstrekt aangewezen op dit leven. Wat doe je dan? Dan kies je in alles de makkelijkste weg en eet en drink je, want morgen ben je er toch niet meer. Of anders overmorgen niet, maar dat is natuurlijk het idee. In dat eten en drinken klinkt wellicht ook het verdoven van de zinloosheid van het bestaan door. Dat kun je trouwens met eten ook doen, maar eten en drinken staat hier natuurlijk voor de verdoving van het zinloze bestaan.

Want zonder opstanding heeft het leven geen enkele zin; morgen sterven wij, dan houdt alles op en is het zinloos. Maar, zegt Paulus natuurlijk in dit hoofdstuk — zoals hij al zei in vers 20: "Maar nu, Christus Jezus is opgewekt uit de doden." Het leven is dus wel zinvol. Wat Paulus allemaal gedaan heeft en ook ons eigen leven, het is zinvol omdat Hij er zin aan geeft. Hij zal ons opwekken en daar was Paulus van overtuigd. Vandaar deze verzen waarin hij de volstrekte absurditeit en zinloosheid aantoont van de bewering dat er geen opstanding zou zijn.

Ik laat het voor nu hierbij. De volgende keer gaan we verder in het volgende vers. Tot ziens!

Deel 143 van 157