6. 1 Thessalonicenzen 1:10 – Jezus, die ons uitredt uit de toekomende toorn

De Thessalonicenzen brieven spreken over onze verwachting. En dit vers vat die verwachting kort en krachtig samen. Wij wachten op de Zoon die uit de hemelen zal komen en ons zal uitredden uit de toekomende toorn. Hij zal ons wegnemen (weggrissen) vlak voordat de grote verdrukking begint.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt de belofte dat gelovigen Gods Zoon uit de hemel verwachten. Er wordt uitgelegd hoe Jezus Christus de gelovigen zal redden door hen weg te rukken voordat de toekomende toorn losbarst. Deze uitredding wordt in verband gebracht met de mannelijke zoon uit Openbaring 12, die naar God en Zijn troon wordt weggegrist om te ontkomen aan de toorn van de vuurrode draak. Zo wordt de Ecclesia geëvacueerd en bewaard op het moment dat deze toorn heel dichtbij is gekomen.

Besproken Schriftgedeelten: 2 Petrus 3, 1 Thessalonicenzen 4:17, 1 Thessalonicenzen 4:16, 1 Thessalonicenzen 5, Openbaring 12, 1 Thessalonicenzen 2

“Jezus redt ons uit de toekomende toorn, namelijk door ons weg te rukken, weg te grissen voordat die toekomende toorn niet meer toekomend is, maar tegenwoordig wordt, om het zo te zeggen.”

Terugblik op de Bekering van de Thessalonicenzen ↑ hoofdstukken

Hallo beste kijkers, goed dat u weer kijkt. Ik ga weer verder met de Thessalonicenzenbrief. Ik hoop dat jullie allemaal mooie kerstdagen hebben gehad. Ik heb dat in ieder geval wel gehad en ik ben ook de komende dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw nog vrij, dus dat geeft me de gelegenheid om heel veel dingen te doen, maar in ieder geval ook om wat video's op te nemen en verder te gaan in die eerste brief aan de Thessalonicenzen. Het is een brief die spreekt van de verwachting van de gelovigen, en dat zien we sterk naar voren komen in het vers dat ik vandaag ga bespreken.

Laten we eerst even teruggaan naar vers 9, want de zin begint daar. Paulus vertelde in het voorgaande dat hij over de Thessalonicenzen had gehoord in heel Macedonië en Achaïe; in elke plaats waar hij kwam, had het woord van die Thessalonicenzen weerklonken. Paulus zegt: "Ik hoef helemaal nergens iets te zeggen over jullie geloof, want dat wordt mij door de mensen verteld waar ik kom." Ik hoef het hén niet over jullie te vertellen, maar zij vertellen mij over jullie — zo moet ik de klemtoon natuurlijk leggen.

Want zelf berichten zij van ons wat voor een entree, wat voor een ingang wij bij jullie hadden en hoe jullie je omkeerden van de afgoden tot God, om slaaf te zijn voor de levende en ware God. Ja, er staat letterlijk: "en hoe jullie je omkeren naar de God toe vanaf de afgoden." Want zij keerden zich naar God en daardoor meteen ook weg van die afgoden, om slaaf te zijn voor de levende en ware God en uit de hemelen zijn Zoon op te wachten, die Hij uit de doden wekt — of opwekt: Jezus, die ons uitredt uit de komende boosheid of toorn.

Uitredding uit de Toekomende Toorn ↑ hoofdstukken

En ja, ik zei zojuist: deze brief gaat over de verwachting van de gelovigen. Dat staat hier ook gewoon: uit de hemelen Zijn Zoon op te wachten, of te verwachten. Dat heeft met wachten te maken. Wij zouden wellicht zeggen verwachten of opwachten; nou ja, prima allebei. Maar de Thessalonicenzen verwachtten de Zoon van God uit de hemel. Hij is nog steeds in de hemel, verborgen aan het oog, onttrokken aan het oog. En wij wachten nog steeds op wat we dan noemen Zijn wederkomst.

Uit de hemelen Zijn Zoon te verwachten of op te wachten, die Hij uit de doden opwekt. Hij, God, heeft Hem opgewekt. Jezus, die ons uitredt uit de komende boosheid, uit de komende toorn. Wat hier staat, was voor de Thessalonicenzen toen actueel. Zij hadden toen nog een verwachting van de spoedige wederkomst van de Zoon van God. Dat is allemaal anders gelopen dan zij toen dachten, maar wij leven nu in een tijd dat dit weer zo actueel is.

Petrus zegt in verband met de wederkomst dat hij en zijn lezers niet aan twee dagen moeten denken in de zin dat de Heer zou komen op de derde dag, maar wel aan twee dagen én op de derde dag. Die dagen worden bij de Heer gerekend als dagen van duizend jaar. Eén dag is bij de Heer als duizend jaar en duizend jaar is bij de Heer als één dag. Dat zegt hij in 2 Petrus 3 in verband met de wederkomst van Christus. Hij zegt: "Ja, dat zou ons niet ontgaan." Die termijn van 2000 jaar is inmiddels bijna voorbij; die is aan het voorbijgaan. Dus wij hebben die verwachting des te meer. Dat is nu zo actueel.

Wij zijn ook uit de hemelen Zijn Zoon aan het opwachten. Dat is Zijn Zoon, die Hij uit de doden heeft opgewekt en gezet aan Zijn rechterhand, zoals Paulus in andere brieven zegt. Maar wie is dat dan? Nou, dat is Jezus, die ons uitredt uit de komende toorn, of uit de komende boosheid. Die zin, dat zinsdeel wat hij hier aangeeft — "Jezus die ons uitredt" enzovoorts — dat gaat natuurlijk over het moment dat wij uit de hemelen Zijn Zoon verwachten. Wat doet Jezus Christus, de Zoon van God, als Hij uit de hemel komt en Zijn opwachting gaat maken, als de periode van 2000 jaar om het zo te zeggen ten einde is? Nou, dan gaat Hij ons uitredden uit de komende toorn, uit de komende boosheid. Ja, ik gebruik liever dat woord toorn.

Hij gaat ons dus redden, uitredden. Dat is ook wel leuk, want dit woord heeft met optrekken te maken. "Verlossen" zegt de NBG-vertaling meen ik ook. Hij verlost ons, maar hoe doet Hij dat? Door ons op te trekken, door ons uit te redden uit de toekomende toorn. Jezus, degene die ons uitredt vanuit de boosheid of toorn, de komende of toekomende. De Statenvertaling heeft hier "toekomende", maar dat maakt niet zoveel verschil of het nu de komende is of de toekomende. Dat is natuurlijk hetzelfde; het is nog niet aanwezig, maar het is toekomend.

Jezus die ons uitredt uit de komende of toekomende toorn. In sommige vertalingen staat het iets anders; daar staat dat Jezus ons uitredt of verlost "vanaf" de toekomende toorn. Dat is een verschil in handschriften. Ik zal u niet vermoeien met alle termen over die handschriften, maar dit is de Textus Receptus. Dat zijn de handschriften waarop de Statenvertaling is gebaseerd. De geleerden zijn het er wel over eens dat dit niet het beste handschrift is. De oudere handschriften hebben hier "vanuit", dus dat houd ik dan ook maar aan: Jezus die ons uitredt vanuit de toekomende toorn. Anders zou er staan "vanaf" de toekomende toorn, maar in beide gevallen is het natuurlijk zo dat de toorn nog steeds toekomend is. Of het nu "vanaf" is of "vanuit", dat maakt eigenlijk niet zo heel veel uit, maar dat woord "vanuit" de toekomende of de komende toorn duidt er wel op dat die toorn nog steeds toekomend is, maar dat het er toch ook zo goed als "vanuit" is.

Het is dus echt het moment dat Jezus ons daaruit gaat redden. Dat is op het laatste moment, op het nippertje zou je kunnen zeggen. Ik zeg die dingen omdat ik niet alleen dit vers in mijn hoofd heb, maar ook nog andere verzen. Er is een dreigend gevaar, daar gaat het over, en Jezus redt ons daarvan uit. Dat is dan nog steeds toekomend, maar het is dan zo dichtbij dat Hij ons redt vanuit de toekomende toorn.

Weggegrist de Heer Tegemoet (1 Thessalonicenzen 4 en 5) ↑ hoofdstukken

En verderop in deze brief, in 1 Thessalonicenzen 4 vers 17, daar wordt gesproken over een moment dat de Heer... Ja, vanaf waar zal ik het gaan lezen? Even kijken. De Heer zelf zal – en daar sla ik even wat dingen over – neerdalen van de hemel. De doden in Christus zullen eerst opstaan. Vervolgens zullen wij die levend overblijven, want zo staat dat er (en daar kom ik wel op terug als we bij 4 vers 17 zijn), tegelijkertijd samen met hen weggegrist worden, weggerukt worden in wolken tot een ontmoeting van de Heer in de lucht. En zo zullen wij altijd samen met de Heer zijn.

Hier gaat het over een wegrissing, een wegrukking van de doden in Christus die zijn opgewekt en de levend overgeblevenen die tegelijkertijd gezamenlijk weggerukt zullen worden. De Heer tegemoet in de wolken, de Heer tegemoet in de lucht. Daar kom ik te zijner tijd wel op terug; ik val een beetje in herhaling omdat daar natuurlijk veel meer over te zeggen is. Maar daar gaat het dus over als het gaat over het uit de hemel verwachten van Zijn Zoon. In 1 Thessalonicenzen 4 vers 16 staat dat de Heer zelf zal neerdalen van de hemel. Dat moment, daar wachten wij op.

Jezus, die Hij uit de doden heeft opgewekt, dat gaat Hij met ons en met de doden in Christus ook doen. Degenen die levend overblijven, worden op dat moment veranderd. Jezus redt ons uit de toekomende toorn, namelijk door ons weg te rukken, weg te grissen voordat die toekomende toorn niet meer toekomend is, maar tegenwoordig wordt, om het zo te zeggen.

Ik moet ook nog even naar Openbaring 12, maar eerst wil ik nog iets laten zien uit 1 Thessalonicenzen hoofdstuk 5. Daar wordt namelijk datzelfde woord 'boosheid' of 'toorn' ook gebruikt. Daar staat: God plaatste ons niet, of heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot het verwerven van redding door onze Heer Jezus Christus. Dus welke toorn dan ook – in dit gedeelte ging het dus over de toekomende toorn – God heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot verwerving van redding. Waar worden we dan van gered? Van die toorn onder andere, van die toekomende toorn. Jezus is degene die ons uitredt uit de toekomende toorn. Want God plaatste ons niet tot toorn, maar tot verwerving van redding door onze Heer Jezus Christus. Ook daar kom ik te zijner tijd nog op terug.

De Mannelijke Zoon en de Grote Rode Draak (openbaring 12) ↑ hoofdstukken

Wat ik nog snel wil laten zien is Openbaring 12, want dat mag hier eigenlijk niet ontbreken. Voor degenen die vaker op mijn website kijken, zal dit ongetwijfeld bekend voorkomen. Mocht dat niet zo zijn, dan adviseer ik om daar eens wat over op te zoeken, want ik heb daar uitgebreide studies over gegeven.

In Openbaring 12 worden twee tekenen geïllustreerd. Het eerste teken is een vrouw bekleed met de zon, de maan onder haar voeten en een kroon van twaalf sterren op haar hoofd. Zonder dat nu uitgebreid toe te lichten: die vrouw is Israël. Vervolgens werd er een ander teken in de hemel gezien: een grote vuurrode draak met zeven koppen, tien horens en op zijn koppen zeven diademen.

De draak staat voor de vrouw die op het punt staat om voort te brengen. Die vrouw is namelijk in barensnood en heeft barensweeën. De draak staat daar om het kind, zodra zij haar kind voortbrengt, op te eten of te verslinden. Maar dan lees je: zij bracht een mannelijke zoon voort, die op het punt staat alle natiën te hoeden met een ijzeren knots of roede. En haar kind, die mannelijke zoon, wordt weggerukt – weggegrist – naar God en Zijn troon.

Dat 'weggegrist' is hetzelfde woord als in 1 Thessalonicenzen 4 vers 17, waar staat dat de doden in Christus zullen worden opgewekt en gezamenlijk met de levend overgeblevenen weggegrist zullen worden tot een ontmoeting met de Heer in de lucht. Dat woord staat hier ook, en het gaat hier in wezen over hetzelfde. Die mannelijke zoon in dit beeld is de Ecclesia, het lichaam van Christus. Zonder dat nu verder toe te lichten, want ik heb dat vaker uitgebreid gedaan, maar die mannelijke zoon wordt weggegrist naar God en Zijn troon. Waarom? Vanwege de toorn van die vuurrode draak.

Er is een grote vuurrode draak die dat kind wil opeten; 'verslinden' zegt de Statenvertaling. In het Grieks staat het woord 'kataphagē'. 'Kata' is een voorzetsel dat 'neerwaarts' betekent; het is dus echt opeten of opvreten. De draak wil die mannelijke zoon verslinden, en voor dat gevaar wordt het kind, de mannelijke zoon, weggerukt tot God en Zijn troon. Dat is wat in dit vers staat.

Een aantal verzen verder lees je dat de diabolos – de Verdachtmaker, wat vaak met 'duivel' wordt vertaald – op de aarde wordt geworpen. De diabolos daalt met grote woede en toorn tot de aarde neer, omdat hij weet dat hij een korte periode heeft. En voor die toorn, die woede, wordt de Ecclesia, het lichaam van Christus, de mannelijke zoon, volkomen bewaard. Daar worden we dus van gered op het moment dat die toorn nog toekomend is.

Wanneer de draak die mannelijke zoon niet te pakken krijgt, wordt hij toornig op de vrouw. Hij gaat weg om oorlog te voeren tegen de overigen van haar zaad. De draak, die zijn kracht ontvangt van de diabolos, voert dan oorlog tegen het overblijfsel van het zaad van de vrouw. Dat is het volk Israël, want die vrouw is een beeld van Israël. Op dat moment barst de grote verdrukking los, die 1260 dagen duurt, zoals we in dit hoofdstuk van Openbaring vinden.

Wij worden daar echter voor bewaard; je zou kunnen zeggen dat we worden geëvacueerd. Wij worden daaruit gered en wij wachten op Gods Zoon uit de hemelen, die Hij uit de doden heeft opgewekt. Dat gaat Hij met ons ook doen: als wij nog leven, zal Hij ons veranderen. Het is Jezus die ons uitredt uit de toekomende toorn.

Op het moment dat die toorn heel dichtbij is – de toorn van de draak die de mannelijke zoon wil verslinden – op dat moment wordt de Ecclesia uitgered. Dat zal op het laatste nippertje zijn. Dat moet een ontzettend spannende tijd zijn, maar ook een geweldige gebeurtenis. Als wij dat mogen beleven op dat moment, zullen we daar naar uitkijken. In 1 Thessalonicenzen 5 lezen we dat wij zullen weten wanneer iedereen in de wereld 'vrede en zekerheid' roept. Wij weten dan: dit is vals, dit is een valse vrede en een valse zekerheid. En dan is onze redding nabij.

Daar zullen we het uiteraard te zijner tijd over hebben als we 1 Thessalonicenzen 5 gaan bespreken. Voor nu moet ik het hier echt bij laten, want het is de hoogste tijd. Graag tot de volgende keer, dan komen we aan bij een nieuw hoofdstuk: 1 Thessalonicenzen 2. Tot dan!