Er was grove misleiding onder de Thessalonicenzen. Er waren valse brieven van Paulus in omloop, die zeiden dat de dag van de Heer al aangebroken was. Maar in zijn eerste brief aan hen had Paulus gezegd dat die dag hen niet zou overvallen en dat die zou plaatsvinden in een context van ‘vrede en zekerheid’. Het eerste wat Paulus dan ook zegt, is: “Laat niemand jullie misleiden”. Hoewel er nu (waarschijnlijk) geen valse brieven van Paulus in omloop zijn, is de misleiding groter dan ooit. Ook op het ‘christelijk’ erf…
Voordat de dag van de Heer komt, moet eerst ‘de afstandneming’ komen, meestal vertaald met ‘afval’. Wat is dat voor een afstandneming?
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Ik geloof dus dat Paulus hier met die afstandneming doelt op de gebeurtenis van de wegrukking, op de gebeurtenis van onze toevergadering tot Hem.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
De Parousia en Misleiding over de Dag van de Heer ↑ hoofdstukken
Hallo allemaal. In 2 Thessalonicenzen 2 vers 3 ben ik gebleven, en het lijkt me goed om die eerste twee verzen nog even te lezen voor het verband. Daar zegt Paulus: "Maar wij vragen aan jullie, broeders, ten behoeve van de parousia, de aanwezigheid van onze Heer Jezus Christus en ons bijeenkomen tot Hem..." Dit gaat over wat men de komst van onze Heer Jezus Christus noemt, maar dan in de zin van Zijn aanwezigheid: het moment van Zijn komen en de periode daarna. Dus Zijn parousia en ons bijeenkomen; onze "toevergadering" zegt de Statenvertaling, of onze "bijeenvergadering" tot Hem. Paulus gaat het in dit gedeelte dus hebben over onze toevergadering tot Hem en de parousia van onze Heer Jezus Christus.
Die term, de parousia van onze Heer Jezus Christus, gebruikt hij ook in 1 Thessalonicenzen 4. Daar spreekt hij over degenen die levend overblijven tot in de parousia van onze Heer Jezus Christus. Hij zegt daar dat die samen met de doden in Christus zullen worden weggerukt – de wegrukking. Die zullen worden weggerukt, Hem tegemoet in de lucht, en hier noemt hij dat ons bijeenkomen, onze toevergadering, onze bijeenvergadering tot Hem. Dat is dus het onderwerp waar Paulus hierover gaat spreken, of beter nog: waarop hij terugkomt. Hij heeft het er in zijn eerste brief aan de Thessalonicenzen al over gehad en nu komt hij daarop terug, en daar had hij een reden voor.
Hij zegt namelijk dat het denken van jullie niet vlug in opschudding gebracht moet worden en dat jullie ook niet gealarmeerd worden, noch door een geestesuiting, noch door een woord, noch door een brief die van ons afkomstig zou zijn, alsof de dag van de Heer nu zou bestaan. Paulus had in de eerste brief aan de Thessalonicenzen gesproken over de context waarin de wegrukking zou plaatsvinden, waarna die dag van de Heer ook aanbreekt. Nu waren er blijkbaar valse apostelen, of in ieder geval valse briefschrijvers, die brieven hadden geschreven en die ondertekend hadden met de naam van Paulus. In die brieven stond dat de dag van de Heer nu zou bestaan; dat de dag van de Heer nu reeds aangebroken zou zijn. De Thessalonicenzen kwamen daardoor in opschudding. Ze waren gealarmeerd; ze werden "heen en weer bewogen" zegt de Statenvertaling.
Want hoe zat dat dan ook alweer? Paulus had in zijn eerste brief verteld dat die dag van de Heer zou komen. In 1 Thessalonicenzen 5 vers 1 staat dat hij zou komen als een dief in de nacht, tenminste voor de ongelovigen. Maar degenen die geloven, die zouden heel goed weten hoe laat het is. Dat zegt Paulus ook met betrekking tot de tijden en de gelegenheden. In 1 Thessalonicenzen 5 vers 1 zegt hij: "Hoef ik jullie niets uit te leggen, want jullie weten nauwkeurig hoe dat zit." Voor jullie komt die dag van de Heer dus niet als een dief in de nacht, want jullie zijn niet in duisternis; jullie wandelen in het licht. Wanneer men zal zeggen: "vrede en zekerheid", dan zal hen een plotselinge uitroeiing, een plotseling verderf overkomen. Maar, zegt Paulus, jullie zijn niet in duisternis, zodat die dag jullie als een dief zou overvallen.
Wij hebben een verwachting, en Paulus plaatst die gebeurtenis in een context van vrede en zekerheid. Toen ik die verzen besproken heb, heb ik daar ook Openbaring 6 naast gelegd. Het zal een valse vrede en een valse zekerheid zijn, want die vrede zal worden weggenomen. Paulus zegt dan ook: "Laat niemand jullie misleiden, op geen enkele wijze." De Thessalonicenzen werden dus misleid door die brieven. Over de betekenis van dit woord "misleiden" is geen discussie. Het wordt soms vertaald met misleiden – dan word je geleid, maar mis – en soms met verleiding of verleiden. Beide woorden zeggen eigenlijk hetzelfde. Misleiden is dat je mis-geleid wordt. Verleiden is dat je ergens ver ván wordt geleid. Je wordt ergens naartoe geleid, maar het is in ieder geval ver van waar je moet zijn. Dat is verleiding.
Nu zullen wij niet zo gauw met valse brieven van de apostel Paulus te maken krijgen, hoewel ik niets onmogelijk acht in deze tijd. Maar wij leven natuurlijk ook in een tijd van misleiding. Natuurlijk in het wereldgebeuren; dit is een boze aion en de leugen regeert. De waarheid wordt in ongerechtigheid ten onder gehouden. De misleiding is alom, daar hoef ik het niet eens over te hebben, maar in dit verband is er met betrekking tot die wegrukking ook veel misleiding.
Ik had van de week nog iemand aan de telefoon die zich in kringen heeft begeven waar ook veel misleiding was, en nog steeds is. Men stelt telkens weer een bepaalde datum waarvan men zegt: "Ja, maar die datum, dat is de wegrukking." Dat is een kwestie die al jaren speelt. Van deze zogenaamde profeten is al meerdere malen gebleken dat het valse profeten zijn. Als u weet wat ze vroeger in het Oude Testament met valse profeten moesten doen, dan is het maar goed voor die valse profeten dat zij niet in oudtestamentische tijden leven, zal ik maar zeggen. Maar het is misleiding. Wij zouden ook niet bij mensen te rade gaan die allerlei voorspellingen doen over wanneer die wegrukking plaats zou vinden.
Vrede en Zekerheid Versus de Huidige Onzekerheid ↑ hoofdstukken
We zouden ons wenden tot de Schrift: wat zegt Paulus over de context van die wegrukking? Dat is in de eerste plaats in 1 Thessalonicenzen 5, wanneer men zegt: "Vrede en zekerheid." Als de mensen over het algemeen, de ongelovigen dus, zullen zeggen: "Vrede en zekerheid." Mijn eerste vraag is dan: zegt men nu "vrede en zekerheid"? Wat ik overal om me heen hoor in de media, maar wat ook collega’s noemen – noem het allemaal maar op – het is oorlog en onzekerheid. We horen de hele dag niets anders dan over een oorlog en over alle onzekerheden die er zijn met betrekking tot de situatie rondom corona, hoewel dat nu weer op een iets lager pitje staat, maar dat is wellicht ook een kwestie van tijd. Het gaat over de energievoorziening en over het klimaat; het zijn allemaal onzekerheden.
Die onzekerheden nemen met de dag alleen maar toe. We hebben een oorlog in onze achtertuin, in Europa, zo zegt men. Dus dat is heel dichtbij. Het is allemaal onvrede en onzekerheid wat ik hoor. Men zegt dus niet "vrede en zekerheid". Er zijn natuurlijk wel organisaties zoals de Verenigde Naties die zeggen daarnaar te streven, maar het is nog allesbehalve praktijk natuurlijk. Dus als men uitspraken doet over de wegrukking – want daar gaat het over in deze context – laat je niet misleiden en ga altijd terug naar de vraag: wat zegt nu de Schrift?
Een Woordstudie Naar Afstandneming (apostasia) en Afval ↑ hoofdstukken
Laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze, want eerst moet de afstandneming komen en de mens van de wetteloosheid onthuld worden, enzovoort. Dat woord 'afstandneming'—het is wel leuk dat deze vertaling van geschriften dit letterlijk vertaald heeft als 'de afstandneming'. De meeste vertalingen, zoals de NBG en de Statenvertaling, leggen dit namelijk negatief uit. Daar staat: "Eerst moet er afval komen" of "Tenzij dat eerst de afval gekomen zij."
Mijn stem valt nu ook een beetje af. Meestal neem ik 's avonds video's op, maar nu is het ochtend en ik ben blijkbaar nog niet helemaal warmgedraaid. Maar goed, "eerst moet de afval komen." Zo wordt die term, die in zichzelf gewoon een neutrale betekenis heeft als 'afstandneming', negatief uitgelegd. En die betekenis heeft het ook wel eens.
Dit specifieke woord, afstandneming, is 'apostasia'. De opbouw van het woord is 'vanafstaanheid'. Het is een zelfstandig naamwoord—ergens van afstaan—en vandaar dus afstandneming. Dit specifieke woord komt slechts twee keer voor. Als je het in de andere schriftplaats bekijkt, dan zegt men tegen Paulus in Handelingen 21 dat zij aangaande hem onderricht werden dat hij alle Joden die onder de natiën leven onderwijst afstand te nemen van Mozes' onderwijs. En hier is het natuurlijk wel een kwestie van afval; dat blijkt gewoon uit de context. Er staat dat hij hen zegt hun kinderen niet te besnijden, noch in de gebruiken te wandelen. In Handelingen hebben de NBG en de Statenvertaling hier ook 'afval' of 'afvallen', en dat is daar inderdaad de betekenis.
Naast dit zelfstandig naamwoord is er ook een werkwoord dat hiervan afgeleid is (of andersom). Ik zoek dat even op. Kijk, dat komt nogal wat vaker voor. Er zijn er veertien, zoals je hierboven kunt zien, maar ik ga ze niet allemaal doornemen. Ik laat er een paar zien. In Lukas 4 gaat het over de diabolos, de duivel in de NBG en Statenvertaling. Wanneer de diabolos—de duivel of dagmaker—alle beproeving afsluit (het gaat over de verzoeking van de Heer Jezus), nam hij afstand van Hem. Dit is een werkwoord dat verwant is aan dat zelfstandige naamwoord 'afstandneming'. In de reguliere vertalingen staat hier vaak 'afval', maar het neutrale woord is 'afstand nemen' en dat is hier ook de betekenis: hij nam afstand van Hem tot een bepaalde tijd.
In Handelingen komt het ook een aantal keren voor. "Nu zeg ik tegen jullie: neem afstand van deze mensen en laat hen." Of "wijk af" of "laat u niet met hen in," zegt de NBG dan—vrij vertaald—maar het is gewoon "neem afstand van hen." Handelingen 12 vers 10 is dit: daarna verliet de engel hem. Maar letterlijk staat er: hij nam afstand van hem; de engel scheidde van hem.
Er is trouwens ook nog een ander zelfstandig woord dat ik nu niet direct laat zien, maar dat komt een keer of drie voor en dat gaat in alle drie de gevallen over een scheiding, zoals de scheiding van echtgenoten in een huwelijk. Dat is ook een afstandneming, alleen gaat het in de context zo duidelijk over een echtscheiding dat het ook zo vertaald wordt.
En in Handelingen 19 vers 9, als sommigen verhard werden, ongehoorzaam waren en voor het oog van de menigte kwaad spraken van 'de weg', neemt Paulus afstand van hen. Hij zondert de leerlingen af en argumenteert dagelijks in de school van Tyrannus. Wat doet Paulus dus ten opzichte van de kwaadsprekers? Hij neemt afstand. Wat doet hij daarna? Hij zondert de leerlingen af. Er vindt dus inderdaad een scheiding plaats—een afstandneming.
In sommige schriftplaatsen heeft het dus inderdaad een negatieve betekenis. De Geest zegt nadrukkelijk dat in de volgende periode sommigen afstand zullen nemen van het geloof. In de Statenvertaling en de NBG staat daar: 'afvallen van het geloof'. Dat klopt dus inderdaad; uit de context moet dan blijken dat die negatieve strekking erin zit. Het is een afstandneming van het geloof—wat me een prima vertaling lijkt, want dat betekent het woord gewoon letterlijk—maar het is wel een afval van het geloof.
Nog eentje dan, de laatste. "Kijk uit, broeders, opdat niemand van jullie een boosaardig hart van ongeloof zou zijn door afstand te nemen van de levende God." Ook hier: afstand nemen. Je zou kunnen zeggen "door af te vallen van de levende God," maar de letterlijke vertaling van dit woord is gewoon "afstand nemen." Dat is het werkwoord.
Ik ga toch even dat woord voor de volledigheid aanhalen; ik ben graag volledig. Dit woord komt voor in Matthijs 5 vers 31, Matthijs 19 vers 7 en Marcus 10 vers 4. Dan gaat het over een scheiding. Mozes staat toe om een boekrol van scheiding te schrijven en de vrouw daarmee weg te zenden.
Nu ben ik in ieder geval zo goed als compleet. Niet helemaal, want ik heb niet al die schriftplaatsen laten zien, maar in ieder geval genoeg om te onderbouwen wat ik beweer: dat het woord 'afstandneming' gewoon een neutrale betekenis heeft. Wanneer dat uitgelegd wordt als 'afval'—"eerst moet de afval komen" of "tenzij dat eerst de afval gekomen zij"—dan ben je dat aan het interpreteren.
De Afstandneming Is Onze Toevergadering tot Hem ↑ hoofdstukken
En ik moet zeggen: ik heb altijd moeite gehad met dit vers. De context van de wegrukking, onze toevergadering tot Hem, die vindt dus plaats in een periode waarin eerst een afval zou moeten komen. En ik heb me altijd afgevraagd: wat is dan die afval? Waar gaat men dan van afvallen? Want dat zou dan afvallen van het dienen van God moeten zijn. Er zullen mensen zijn die roepen: "Ja, dat is de ontkerkelijking", maar dat is al zo lang gaande en ik denk ook dat dat hier niet zoveel mee te maken heeft.
Maar wat is dan die afval? Wat moet er dan plaatsvinden voor onze toevergadering tot uiting komt, voor het moment van de wegrukking? Wat voor afval zou dat dan moeten zijn? Nou, totdat iemand me er eens op wees dat het inderdaad een neutraal begrip is en dat het niet gaat over een afval die eerst moet komen, maar dat Paulus hier spreekt over de context van de wegrukking. Er stond immers ook weer: onze toevergadering tot Hem. We zien de parousia van onze Heer Jezus Christus; binnen die parousia vindt de wegrukking plaats, zoals beschreven in 1 Thessalonicenzen 4. Namelijk onze toevergadering, onze bijeenvergadering, ons bijeenkomen tot Hem.
En die wegrukking, dat is natuurlijk het moment dat we Hem tegemoet zullen gaan in de lucht en dat we tot Hem toevergaderd worden. Dat we ook deze aarde zullen verlaten en we zullen dus ook afstand nemen van het wereldtoneel, om het zo te zeggen, van deze aarde. We zullen onze hemelse positie gaan innemen. En ik geloof dus dat dat bedoeld wordt met de afstandneming.
Laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze. De Thessalonicenzen werden misleid door briefschrijvers die zeiden dat zij nu al in de dag van de Heer leefden, en Paulus zegt: laat niemand jullie misleiden op geen enkele wijze, want eerst moet de afstandneming komen. Eerst zullen jullie afstand nemen van deze aarde, van het wereldtoneel. Namelijk: weggerukt worden in wolken de Heer tegemoet in de lucht, of toevergaderd worden tot Hem. In de parousia, in de dag van de Heer, zal dat de plaats zijn en eerst moet dat gebeuren; pas dan breekt de dag van de Heer aan. Dus eerst moet de afstandneming komen.
Ik geloof dus dat Paulus hier met die afstandneming doelt op de gebeurtenis van de wegrukking, op de gebeurtenis van onze toevergadering tot Hem. Ik zal daar nog op terugkomen in het vervolg van het bespreken van dit hoofdstuk. Want in vers 6 zegt hij: "En jullie weten wat nu tegenhoudt, wat nu vasthoudt." Het geheim van de wetteloosheid werkt er reeds in, alleen totdat hij die op dit moment tegenhoudt uit het midden weggedaan wordt.
Er is dus een tegenhouder, een vasthouder, die uit het midden moet worden verwijderd, worden weggedaan. Die moet uit het midden weggenomen worden, of moet ik zeggen: die moet uit het midden weggerukt worden. Paulus heeft het dus met verschillende begrippen over diezelfde gebeurtenis. Hier heeft hij het over dat wat tegenhoudt of vasthoudt en uit het midden moet worden verwijderd. In vers 3 heeft hij het over de afstandneming en in vers 1 had hij het over onze toevergadering, ons bijeenkomen tot Hem. En in 1 Thessalonicenzen 4 heet het weggerukt worden in wolken de Heer tegemoet in de lucht. Ik geloof dat het allemaal over hetzelfde gaat en dat blijkt ook gewoon uit het verband.
Ja, dat lijkt me genoeg voor deze video. In de volgende video ga ik dieper in op de mens van de wetteloosheid en de rest van het vers, en komen we ook bij die tegenhouder en dat wat tegenhoudt dat uit het midden wordt weggenomen. Voor nu laat ik het hierbij, want dit lijkt me wel even genoeg stof tot nadenken. Graag tot de volgende keer!