David in Adullam

In deze geschiedenis is David eerder al als koning gezalfd, maar regeert nog niet over Israël. Hij is gevlucht voor Saul en bevindt zich in een grot, genaamd Adullam. Daar, buiten de maatschappij, verzamelen zich allerlei verschoppelingen tot David en hij wordt hun overste.

Deze geschiedenis in het leven van David is een schitterend plaatje van de huidige tijd, waarin de Zoon van David nog geen geopenbaard Koninkrijk heeft, maar wel regeert over een gezelschap dat tot Hem verzameld wordt. Hij is hun Hoofd.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: De geschiedenis van David in de spelonk van Adullam vormt een profetische uitbeelding van Christus in Zijn verborgenheid en vernedering. Buiten de maatschappij verzamelde David een groep van verdrukten, benauwden en schuldenaren om zich heen. Dit is een schaduwbeeld van de Ecclesia, die uit de wereld is geroepen en rondom de verborgen Gezalfde wordt vergaderd. Deze gelovigen delen nu in Zijn vernederde positie, maar zullen, net als Davids helden, in de toekomst samen met Hem regeren en delen in Zijn heerlijkheid.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Samuël 9, 1 Samuël 17, 1 Samuël 22, 2 Samuël 23, Handelingen 2:30, Handelingen 2, Romeinen 8:17, 1 Korinthe 1, 1 Korinthe 10, 2 Korinthe 3, Galaten 2, Efeze 2, Kolossenzen 3

“Wat daar in Adullam verzameld werd, wat bijeenvergaderd werd rondom David, is een uitbeelding van de Ecclesia.”

Inleiding en de Profetische Geschiedenis van David ↑ hoofdstukken

Goedemorgen allemaal. Ja, staat het goed ingesteld, Ron? Mooi. Allereerst is het goed om weer in jullie midden te zijn; dat was ik drie weken geleden ook. Ik heb altijd de gewoonte om mijn studies zelf op te nemen op zo’n audioapparaatje, maar hier ben ik een beetje verwend en lui gemaakt, want Jonathan geeft mij altijd alles netjes mee naar huis op een USB-stick. Toch gebruik ik dat apparaatje ook altijd om te kijken hoe lang ik nou eigenlijk aan het spreken ben. Dat had ik de vorige keer dus niet bij me en ik had ook niet op de klok gekeken – wat ik nu dus wel doe. Ik dacht toen: volgens mij heb ik al een uur gesproken. Maar toen ik thuiskwam om alles te verwerken, de audio- en videobestanden, bleek ik daar toch wel flink overheen gegaan te zijn. Ik weet niet of ik daarvoor mijn excuses aan moet bieden; dat is wel de gewoonte in Den Haag, maar ik doe het toch maar niet. Ik ben echter wel van plan om het in ieder geval deze keer niet zo bont te maken.

Ik wil het met jullie hebben over de geschiedenis van David in Adullam. Die zag ik net op het scherm staan; nu even niet. Zijn jullie opnieuw aan het opstarten? Dat is de geschiedenis van David in Adullam, die we vinden in 1 Samuël 22. In de Statenvertaling, de Bijbel die ik voor me heb liggen, staat het er ook boven: ‘David in de spelonk van Adullam’. Daarmee vallen we een beetje midden in de geschiedenis van David. David is natuurlijk een belangrijke Bijbelse figuur en de geschiedenissen over hem zijn nogal uitgebreid. Het begint vanaf het moment dat David gezalfd wordt als koning; hij wordt tussen de schapen vandaan gehaald om gezalfd te worden. Van de zonen van Isaï wordt hij tot koning gezalfd, maar hij is dan nog geen koning, want koning Saul is op dat moment nog de heerser in Israël. Dat is een vrij uitgebreide geschiedenis: de periode dat David nog geen koning is, maar wel de gezalfde. Vervolgens is hij koning, waarover ook nog heel wat beschreven staat tot aan zijn dood. En dan zou ik ook nog naar de Psalmen kunnen gaan, want de meeste Psalmen zijn natuurlijk ook nog eens van David. We hebben dus nogal wat woorden, werken en geschiedenissen van David.

We vallen hier een beetje midden in het verhaal en de timing dat het scherm het weer doet is perfect. Ik wil jullie even in vogelvlucht meenemen door het boek 1 Samuël tot aan hoofdstuk 22. In 1 Samuël 9 vind je de geschiedenis van Samuël die Saul zalft tot koning, de eerste koning van Israël. Dan – echt in een vogelvlucht, zoals ik al zei – volgen de hoofdstukken 10 tot 15 met de geschiedenis van Saul. Vervolgens wordt David in hoofdstuk 16 door Samuël tot koning gezalfd. Ik moet daarbij vermelden dat ‘zalven’ in het Hebreeuws het woord *Mashiach* is, een woord dat wij goed kennen. In het Grieks is dat *Christus*. De Christus, de Messias; dat is vertaald: de Gezalfde.

In hoofdstuk 17 volgt wellicht de bekendste geschiedenis van David: David en Goliath. Hoofdstuk 18 spreekt over een vriendschapsverbond tussen David en Jonathan. In hoofdstuk 19 wil Saul David doden. David speelde ook op de harp voor koning Saul vanwege diens gemoedstoestand, maar David moet vluchten. Vervolgens heeft hij nog wel contact met Jonathan en vinden we in hoofdstuk 20 een verbond tussen David en Jonathan. Je leest in die geschiedenis – een heel uitgebreid hoofdstuk – dat David zich twee dagen verborgen houdt. Ik geloof dat er ook zoiets staat dat hij op de derde dag zou verschijnen bij een steen. Houd die gedachte even vast. Dan nog even hoofdstuk 21: David en de toonbroden. Hij gaat naar de tabernakel; hij is als koning gezalfd, maar hij gedraagt zich daar als een priester door te eten van de toonbroden. Dat mocht onder het oude verbond gewoon niet; koningschap en priesterschap stonden los van elkaar.

Als ik deze setting zo een beetje samenvat, dan gaat het over David die een uitbeelding is, een type van de Zoon van David. Petrus zegt in zijn toespraak in Handelingen 2 vers 30 dat David een profeet is. Zijn woorden zijn dus profetisch, maar dat geldt ook voor zijn handelen en zijn werken. Die verwijzen allemaal naar de Zoon van David. Hier is David de gezalfde als uitbeelding van de Zoon van David, die de Gezalfde is, de Messias, de Christus, maar die nog niet regeert over Israël. Hij heeft zijn koningschap over Israël nog niet geopenbaard, om het zo maar te zeggen. Hij is nog verborgen en hij is in vernedering. Daar spreken deze geschiedenissen van: de periode vanaf het moment dat David gezalfd wordt tot aan zijn werkelijke koningschap.

Zo vinden we dus in hoofdstuk 22 dat David zich terugtrekt in een spelonk of een grot genaamd Adullam. Ook die geschiedenis spreekt dus van de Gezalfde, de Zoon van David, die de Christus is maar verborgen verblijft. Hij heeft zich verborgen en hij heeft geen geopenbaard koninkrijk. Hij is echter wel overste – niet in een geopenbaard koninkrijk of over Israël – maar over een apart gezelschap dat daar verborgen is in een spelonk in Adullam. Al die geschiedenissen spreken daarover.

Ik laat eerst de verzen die ik wil bespreken even lezen. Ik pak er nog een paar verzen uit het vorige hoofdstuk bij, want dit is het direct voorafgaande: ‘En David stond op en hij vluchtte in die dag weg van het aangezicht van Saul. En hij kwam bij Achis, koning van Gath.’ Gath is een van de vijf Filistijnse steden. Hij komt dan bij die Filistijnse koning en wellicht kennen jullie die geschiedenis ook, want daar doet David iets. Ik vind het lastig om het zo kort te zeggen, want eigenlijk zou ik de hele geschiedenis moeten bespreken en ik ben van plan dat nog een keer te doen, al weet ik niet of ik dat hier ga doen. Meestal wordt het zo voorgesteld – en de vertalingen helpen daar ook nogal bij – dat David zich gedraagt als een gek. Laat ik het zo zeggen: hij gedroeg zich gek in de ogen van Achis, de koning van Gath. Koning Achis kende hem wel en vroeg: ‘Is dit niet David, de koning?’ Achis ziet David en ziet hem dingen doen, en hij denkt: tja, wat moet ik ermee? Hij zegt dan ook: ‘Heb ik aan gekken soms gebrek dat jullie deze gek bij me gebracht hebben?’ Het is wel leuk hoe dat in de Statenvertaling staat: ‘Heb ik aan razenden gebrek?’ Blijkbaar waren er dus gekken genoeg onder de Filistijnen. Omdat hij denkt dat David gek is, kan David weer ontkomen. Maar ja, ook wij zijn in de ogen van de wereld toch een beetje gek. Daar heeft deze geschiedenis alles mee te maken, maar ik ga me een beetje aan de tijd houden. Ik skip nu dus verder naar het gedeelte dat ik wil bespreken en dat is 1 Samuël 22.

De Spelonk van Adullam: Verborgen in de Rots ↑ hoofdstukken

En David ging vandaar en ontsnapte naar de spelonk van Adullam. En zijn broeders hoorden het en heel het huis van zijn vader, en zij daalden daarheen naar hem af. En tot hem werd vergaderd elke man die benauwd was, en elke man die een schuldeiser had, en elke man die bitter van ziel was. En hij werd over hen tot overste. En zij zijn met hem ongeveer vierhonderd man.

Dit is het gedeelte dat ik ga bespreken, dus dat is vrij kort, maar toch ga ik snel verder want er valt natuurlijk best iets over te zeggen; anders had ik het niet uitgekozen als onderwerp voor deze ochtend. David ging vandaar. Ik heb het eigenlijk al gezegd: David is een profeet, en dat is hij in naam, woorden en werken. Zelfs in zijn naam, want Davids naam betekent 'de geliefde'. Zodra we het Nieuwe Testament openslaan in de Evangeliën, dan wordt daar plechtig door God verklaard: "Dit is mijn Zoon, de Geliefde, in wie Ik al mijn welbehagen heb." Het is bij meerdere gelegenheden dat die woorden klinken, maar ook de Zoon van David wordt de Geliefde genoemd. Dus David is in zijn naam al een verwijzing naar de Zoon van David.

Maar ook in zijn woorden, in de Psalmen; dat is wat Petrus met name zegt in Handelingen 2. Hij haalt daar een paar Psalmen aan en hij zegt dat David niet over zichzelf heeft gesproken, maar dat hij vooruitzag naar Degene die uit zijn lendenen voort zou komen, namelijk de Christus. En in zijn werken — daarom bespreek ik deze geschiedenis — is David een profeet. Alles wat hij zei en deed is ook profetisch en verwijst naar de Zoon van David.

David ging vandaar en hij ontsnapte naar de spelonk van Adullam. Een spelonk is een rots, een holle rots, een grot. In de Bijbel vinden we nogal wat stenen, rotsen en bergen; dat is eigenlijk allemaal hetzelfde natuurlijk. Een berg is gewoon een uit de kluiten gewassen steen of rots. Ik ken talloze geschiedenissen in de Schrift die spreken van de rots, waar een rots, een steen of een steentje een belangrijke rol speelt.

Een heel mooie is die van Jakob, die zijn hoofd te rusten heeft gelegd op een steen. Dan staat hij 's morgens vroeg op — je ziet ook de zon daarachter die net opkomt — en dan zet hij die steen overeind en giet er olie over. Hij zalft die steen. Ik zei zojuist al dat zalven in het Hebreeuws 'mashia' is. Jakob legt zijn hoofd te rusten op een steen. Die steenrots, zo staat letterlijk in 1 Korinthe 10, is Christus. De steen representeert Christus. Alle stenen en rotsen in de Schrift spreken dus van Hem, van Christus. Die steen van Jakob, die hij overeind zette als een beeld van opstanding en waar hij olie over goot, zalfde hij daarmee ook tot Messias.

Dan hebben we David, die steentjes zoekt in de beek. Vijf steentjes. Niet omdat hij vier keer miste, maar omdat hij wist dat het getal vijf ook een betekenis heeft. Daarom nam hij vijf stenen en hij versloeg daarmee de tegenstander. Natuurlijk is hij daarin het beeld van de Zoon van David die dé tegenstander verslaat. Dit zien we ook bij Jakob en Laban, maar het zou vele geschiedenissen kunnen uitbeelden waar een steenhoop werd gemaakt, een stapel van stenen. Soms staat het aantal erbij, twaalf stenen bijvoorbeeld.

Nog een treffende is die 'vijfde steen'. Eerst worden er vier koninkrijken in het beeld van Daniël besproken, vier wereldrijken, en dan is er een steentje dat van de berg losgemaakt wordt zonder mensenhanden. Het rolt van de berg af en verplettert het beeld van Nebukadnezar; het maakt het tot stof en verpulvert het. Dan staat er ook bij dat die steen de gehele aarde vervulde. Dat is natuurlijk ook een uitbeelding van de Messias en Zijn koninkrijk dat heel de aarde zal vullen.

Maar de belangrijkste steen heb ik in het midden gezet: dat is de weggewentelde steen. Bij het graf natuurlijk van de Heere Jezus Christus, die op de derde dag vroeg in de morgen opstond en de steen was weggewenteld. Al die stenen en die rotsen spreken dus van Hem, van de Christus. Trouwens, ik zei zojuist iets over de Psalmen; moet je eens nagaan hoeveel Psalmen er zijn die spreken over de rots. De rots die niet wankelt, de rots waarop wij kunnen staan. Het is ook een vaste basis, een fundament. Pak eens een concordantie en zoek dat woord 'rots' of 'steen' eens op; dan ben je voorlopig wel even zoet.

David ging vandaar en hij ontsnapte naar de spelonk. Een holle rots dus, van Adullam. Ja, wat is nu Adullam? Wat betekent dat? Daar zijn de verschillende vertalingen en uitleggers nogal verdeeld over. Sommigen zeggen 'gerechtigheid van het volk', en sommigen zeggen daar ook bij dat dit niet de meest voor de hand liggende vertaling is. Je kunt je natuurlijk afvragen — ik heb de geschiedenis ook even gelezen van tevoren — of wat daar gebeurt wel gerechtigheid is, of dat wel rechtvaardig is. David bevindt zich buiten de maatschappij en er komen allerlei mensen tot hem die schuldeisers hadden, die benauwd zijn enzovoort, zoals we zojuist hebben gelezen. Eigenlijk waren dat natuurlijk gewoon mensen die ook vluchtten voor hun verplichtingen en hun verantwoordelijkheden. Want ik weet niet hoe jullie de Bijbel lezen, maar als je de Bijbel gaat lezen als een ethisch boek, kun je toch moeilijk zeggen: als je schulden hebt, zoek een plek buiten de maatschappij waar ze je niet kunnen vinden, dan ontkom je aan je schulden. Dat zou dan de les zijn die je blijkbaar uit dit gedeelte zou moeten trekken, als je het zo zou lezen.

Dit geschiedde allemaal ook nog onder de wet, het oude verbond, de wet van Mozes. En ook onder de wet waren er gewoon regels als het ging over het voldoen van schulden. Of het nou zo'n 'gerechtigheid van het volk' was dat deze mensen dit deden, daar kun je dus je vraagtekens bij zetten. Een andere, wellicht meer voor de hand liggende vertaling, is dat het komt van 'Ad-Olam', en dat zou dan betekenen 'tot de Olam'. De Olam is een tijdperk; in het Grieks zit daar het woord 'Aion'. Een tijdperk waarvan de lengte eigenlijk niet bekend is. Het heeft ook met verborgenheid te maken, een verborgen tijdperk, want het woord 'alam' — ik heb er een Strong-nummer bij gezet — betekent verbergen, en daar is het woord 'olam' ook van afgeleid.

Dus als u het mij vraagt, heeft die spelonk van Adullam alles met de verborgenheid te maken. Waar is de Zoon van David? Hij is verborgen. Is Hij koning? Nou, Hij heeft nog geen geopenbaard koninkrijk, maar Hij is wel de Gezalfde. Hij is wel de Mashiach, Hij is wel de Christus. Alleen, waar is Hij dan? Hij is verborgen in de rots, in de spelonk van Adullam. Wat doet Hij daar? Hij verzamelt een gezelschap, een groep rondom Zich. Maar dat lezen we straks nog even. Dat is ook een mooie.

Het Eikendal: Gods Beloften en de Overwinning ↑ hoofdstukken

Adullam, ik heb dat van de week nog even opgezocht, maar Adullam ligt in de omgeving van het Eikendal. En het Eikendal, dat moet ik er natuurlijk bij zeggen, dat is de plek waar David Goliath had verslagen. Dat lees je ook in de geschiedenis van 1 Samuël 17, dat de Filistijnen en de Israëlieten zich aan twee kanten opstelden van het Eikendal. Dus de spelonk van Adullam bevond zich in het gebied waar de overwinning op de tegenstander was behaald. Als men die grot uitkwam, die spelonk uitkwam, dan had men uitzicht op het Eikendal, als symbool ook van de overwinning dat de tegenstander was verslagen.

Het dal van Elah is het in het Hebreeuws. En het woord elah, eik, heeft ook alles te maken met het Hebreeuwse woord voor eed: Gods eed, Gods beloften. En ja, ook over de eik – ik had het zojuist over de rotsen en stenen en wat de betekenis daarvan is in de Schrift – zouden we de Schrift door kunnen gaan en een hele bijbelstudiereis kunnen ondernemen over wat daar allemaal over geschreven staat. Want we vinden dat natuurlijk al bij de aartsvaders in het boek Genesis, waar Abraham, maar ook de andere aartsvaders zich vestigden bij of onder een eik of bij eikenbossen. Eikenbossen van More, eikenbossen van Mamre. Dus die eik, die boom, die heeft alles met Gods beloften te maken. Gods eed, Gods beloften. En vandaar dat Abraham daar ook ging wonen als symbool van Gods beloften.

Terebintendal wordt er dan weer in de NBG genoemd; hoe de Herziene Statenvertaling het heeft, weet ik niet. In de Statenvertaling heet het Eikendal en in de NBG, die van veel latere datum is, heet het terebintendal. Maar volgens mij zou je meer uit moeten leggen wat een terebint is. Dat vergt meer uitleg dan de vraag wat een eik is. Maar ja, dat terzijde.

Die eik spreekt dus van Gods beloften en ook de vrucht van de eik, de eikel, die heeft ook weer alles met Gods beloften te maken. Want toen Abraham Gods beloften ontving, kreeg hij als zegel daarvan, als bevestiging daarvan, het teken van de besnijdenis. De eik en de eikel hebben dus alles met dat teken van de besnijdenis te maken. Ik heb er een plaatje bij gedaan en ik hoop dat ik daar verder niet te veel uitleg over hoef te geven, want dan krijg ik altijd een rood hoofd natuurlijk. Over de bloemetjes en de bijtjes hebben we het wel een andere keer.

Bij de besnijdenis wordt het vlees weggenomen, de voorhuid wordt weggenomen. En wat dan zichtbaar wordt, dat ziet er ongeveer zo uit als op dit plaatje. Die overeenkomst is daar niet voor niks. En dat deel van het mannelijk geslacht heet ook de eikel. En die vrucht die aan die eikenbomen hangt, dat is dus ook de eikel. Dat spreekt van Gods beloften en die vinden we door heel de Schriften. Ook hier in Adullam, dat was in de omgeving van dat Eikendal waar de overwinning was behaald. En de eik en de eikel, alles spreekt van Gods beloften en van de overwinning op de dood.

Hij ontsnapte naar de spelonk van Adullam en zijn broeders hoorden het. En heel het huis van zijn vader – het is Moederdag, dus ik zeg: nou, daar zal de moeder ook al bij geweest zijn. Heb ik toch nog een bruggetje naar Moederdag gemaakt. Zijn broeders hoorden het en heel het huis van zijn vader, en zij daalden daarheen naar hem af. Ja, ongetwijfeld was zijn familie ook in gevaar vanwege David. Want David was natuurlijk op de vlucht voor Saul, en zijn broeders en heel het huis van zijn vader, heel zijn familie, zij daalden daarheen naar hem af.

Het Vergaderde Gezelschap: een Uitbeelding van de Ecclesia ↑ hoofdstukken

En tot hem werd vergaderd elke man die benauwd was, elke man die een schuldeiser had en elke man die bitter van ziel was. Benauwdheid, schuldeiser, bitter... ik heb al die woorden de afgelopen week eens opgezocht. Ze hebben allemaal betrekking op de wet, op het oude verbond. "Een juk dat noch wij, noch onze vaderen hebben kunnen dragen," zoals Petrus ergens in het Nieuwe Testament zegt. De wet legt immers schuld op, want een mens komt altijd tekort. Je moet dít doen en je mag dát niet laten, maar de mens kan daar niet aan voldoen. Daardoor heeft hij een schuld. En het is bitter; de wet veroordeelt. Het is een "bediening des doods", zoals Paulus zegt in 2 Korinthe 3.

Ik ken overigens nog een geschiedenis bij Mozes: toen het volk Israël door de woestijn reisde, vonden zij water, maar dat water was bitter. Mara. Ze noemden die plaats ook Mara. Maar dat water werd zoet omdat er een stuk hout in werd gegooid. Dat is natuurlijk een geschiedenis met een schitterende betekenis. Hier in de tekst staat ook dat woord voor bitter: Mara. We kennen ook iemand in de Schrift die zei: "Noem mij geen Naomi, noem mij maar Mara." Naomi dus. Zij kwam verbitterd terug, want zij was alles verloren; haar man, haar zonen, heel haar huis was zij kwijt. Samen met haar schoondochter — schoondochters in eerste instantie, maar later met alleen Ruth — kwam zij terug in het land. En daar was iemand die opstond als losser: Boas. Toen werd Mara weer Naomi, laten we het zo maar zeggen. Dat zijn allemaal geschiedenissen die spreken over hoe een oud verbond nieuw wordt en hoe de wet vervangen wordt door de geest.

Deze woorden — benauwdheid, schuldeiser, bitter — hebben dus allemaal te maken met de wet en het oude verbond. Tot David werd vergaderd elke man die benauwd was, elke man die een schuldeiser had en elke man die bitter van ziel was. Ze werden vergaderd tot hém. Ik meen dat dit een uitbeelding is van de Ecclesia, wat vaak vertaald wordt met "gemeente". Ecclesia is een Grieks woord en betekent eigenlijk zoiets als "het uitroepsel". Of nog beter: "uitgeroepen en vergaderd". Wij worden immers niet alleen uit deze wereld uitgeroepen, we worden ook vergaderd, bij elkaar gebracht. Hier lees je het ook: "tot hem werd vergaderd". Elke man die benauwd was, elke man die een schuldeiser had en elke man die bitter van ziel was.

Paulus spreekt in de eerste Korinthebrief over de Ecclesia, de uitgeroepen vergadering. Hij zegt: "Want kijk naar jullie roeping, broeders: niet vele wijzen naar het vlees, niet vele machtigen, niet vele edelen. Maar God kiest het dwaze van de wereld uit om de wijzen te beschamen; God kiest het zwakke van de wereld uit om het sterke te beschamen. En het onedele van de wereld en het geminachte kiest God uit, en dat wat niets is, opdat Hij dat wat is, teniet zou doen, zodat geen enkel vlees zich zal beroemen voor God."

Wat daar in Adullam verzameld werd, wat bijeenvergaderd werd rondom David, is een uitbeelding van de Ecclesia. Van ons dus. Wij zijn ook geroepen en bijeenvergaderd; uitgeroepen uit de wereld en vergaderd in Hem. Paulus zegt: "Kijk naar jullie roeping, broeders. Niet vele wijzen naar het vlees, niet vele machtigen, niet vele edelen." En "niet velen"... dus als u zich niet aangesproken voelt, kunt u er altijd nog onderuit door te zeggen: "Ik ben wel een wijze" of "ik ben wel een edele". Maar het zijn er niet velen in die Ecclesia. God kiest het dwaze van de wereld uit, en daar heeft Hij een reden voor: om die menselijke wijsheid te beschamen. Hij zet alles op zijn plek. Het zal blijken dat geen enkel vlees zich zal kunnen beroemen voor God.

En "uit Hem is het dat jullie in Christus Jezus zijn". Het is Zijn werk; Hij roept uit, Hij kiest uit en Hij vergadert. Uit Hem is het dat jullie in Christus Jezus zijn, Die van God wijsheid voor ons werd, en rechtvaardigheid, heiliging en verlossing. Opdat het zal zijn zoals er geschreven staat: "Wie roemt, laat hij roemen in de Heer". Paulus geeft hier elke keer die samenvatting: opdat geen vlees zal roemen. Dat is waarom God het dwaze van deze wereld uitkiest: om de wijzen te beschamen. Hij kiest het zwakke om het sterke te beschamen, het onedele om het zogenaamde edele te beschamen, enzovoorts. Alles is Zijn werk, dus wij hebben niets in onszelf om in te roemen. Dat zijn wij als Ecclesia, en dat is ook wat daar bijeen werd geroepen: tot hem werd vergaderd elke man die benauwd was, elke man die een schuldeiser had en elke man die bitter van ziel was. Ziet u de overeenkomsten tussen het rijtje in 1 Samuël 22 en het rijtje van Paulus in 1 Korinthe 1?

Er staat in 1 Samuël 22 dat de gezalfde, David, een overste werd over deze groep. Een gezelschap dat zich buiten de maatschappij bevindt, in de rots. In Adullam, met uitzicht op dat Eikendal, met uitzicht op de triomf. Zij leven weliswaar in verborgenheid, maar zij leven ook met degene die de overwinning heeft behaald. Híj is degene die de tegenstander heeft verslagen. David was degene die de reus Goliath had geveld, en hij had zich nu teruggetrokken in de rots. En dat "gepeupel", dat "schorem" of de "outlaws" en "outcasts" — hoe je het ook wilt noemen — dat werd daar tot hem verzameld en hij werd hen tot overste. Hij is daar weliswaar geen regerend koning in Israël, maar hij is wel een overste. De groep die daar verzameld wordt, deelt in de verborgen positie van David.

Een overste is iemand die over een gezelschap gesteld is. Een ander woord daarvoor is simpelweg een "hoofd". "Vorst" zou ook nog kunnen; een vorst is immers "de voorste". Al die woorden spreken ervan dat hij de eerste is, het hoofd. En ons Hoofd, dat is de Zoon van David. Hij is Degene die op de troon zal zitten, maar op dit moment zit Hij niet op de troon in Jeruzalem, maar heeft Hij een verborgen positie. En wat doet Hij daar? Hij verzamelt Zich een gezelschap van "alles en nog wat", zoals Paulus dat zojuist beschreef: niet vele wijzen, niet vele edelen, niet vele machtigen. Hij is ons Hoofd, zoals David hun overste was. Dat Hebreeuwse woord voor overste is *sar*. Daar komen woorden als "sir" of "sire" vandaan, en ook "tsaar" heeft daar weer mee te maken. Dat is geloof ik Russisch, dus ik weet niet of ik dat mag zeggen... Maar zo zie je dat het Hebreeuws in veel andere talen terugkomt. Het is altijd hetzelfde: een overste, een vorst en dus een hoofd. Hij werd over hen tot overste, en dat is hij in de rots. Mooi, hè?

Ik bedenk me nu dat ik eigenlijk nog een vers had moeten afdrukken. In 1 Korinthe 10 gaat het over Mozes en de reis door de woestijn, en over de rots waar water uit voortkwam. Daar had ik ook nog een plaatje van kunnen laten zien. Maar dan zegt Paulus heel eenvoudig: "de rots die hen volgde" — want er komt telkens opnieuw een rots in dat verhaal voor — "was Christus". Zo zegt hij dat. Dus ook déze rots is Christus. Waar zijn wij? Nou, wij zijn in de rots. In Christus.

De 400 Mannen: de Letter Taf en het Kruis ↑ hoofdstukken

Ja, en zij zijn met hem ongeveer 400 man. Dit is alweer het laatste zinsdeel. Nou ja, 400 man in die rots. Wij denken vaak aan een grot, maar er schijnt daar een heel groot stelsel te zijn; een stelsel van allerlei grotten. Als je met 400 man bent – en ik weet niet of dat letterlijk gaat om 400 mannen waarbij de vrouwen en kinderen nog niet zijn meegeteld, dat zien we natuurlijk wel vaker in de Schrift – dan heb je toch een klein mini-maatschappijtje. Ik kan me voorstellen dat ze wellicht wat vee hadden, want je moet tenslotte ook eten en drinken, en wellicht melk en kaas maken. Dat was dan gewoon een mini-maatschappij, een kleine maatschappij. Dat was best een groep: 400 man. En nogmaals, als de vrouwen en kinderen niet zijn meegerekend, dan moet het aantal zeker het dubbele zijn geweest. Maar 400 man vind ik al een tamelijk forse groep. Als je elke dag voor 400 man eten moet verzorgen, dan moet je aardig wat 'inkopen' doen, om het zo maar te zeggen, en daar zullen ze best hun maatregelen voor hebben genomen.

Ik noemde net al even het getal 5 bij de vijf steentjes van David. De 5 is een getal dat spreekt van verborgen dingen, maar ook van genade. Maar de 400 komen we niet zo heel veel tegen in de Bijbel. Kijkt u echter eens naar het Hebreeuwse alfabet. In veel van mijn Bijbels heb ik zo’n alfabetje voorin geplakt. Nu ben ik geen deskundige van het Hebreeuws; er zijn ongetwijfeld mensen in ons midden die daar veel meer van weten. Maar een paar dingetjes weet ik daar wel van, zoals dat elke letter in het Hebreeuws ook een cijfer is. Het is misschien een beetje te vergelijken met Romeinse cijfers, dat zijn ook letters. Maar helemaal onderaan, als u het kunt lezen, ziet u de Taf. De letter Taf heeft een getalswaarde van 400. En de betekenis van die letter, zoals je hem uitschrijft, is 'teken' of 'kruis'.

In een van de kolommetjes ziet u het Oud-Hebreeuws staan. Daar zie je ook dat die letter in het Oud-Hebreeuws werd geschreven als een kruis. Daar heb je weinig fantasie voor nodig. Dus die letter Taf, met de getalswaarde van 400, spreekt ook nog eens van het kruis. Er waren daar 400 man bijeen bij David, die een uitbeelding is van de Zoon van David. Zij waren daar met 400 man aanwezig op basis van de overwinning, maar ook op basis van het kruis. Hij is de Gekruisigde, maar Hij is natuurlijk ook de Opgewekte. Dat mogen wij nu al weten, wij die delen in die positie van de Zoon van David. Wij zijn met Hem verborgen; ons leven is samen met Christus verborgen in God, zoals Kolossensen 3 zegt.

Zij zijn met hem ongeveer 400 man. Paulus zegt in Galaten 2: 'Ik ben samen met Christus gekruisigd.' Maar ik leef, want wij zijn ook samen met Hem opgewekt, onder andere volgens Efeziërs 2. 'Doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik in het geloof van de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgeleverd.' Ook hier kun je natuurlijk de positie van David in Adullam naast leggen. Tot hem werden al die mensen verzameld die benauwd waren of een schuldeiser hadden. Voor de maatschappij telden zij niet meer mee; zij waren bij wijze van spreken dood. Maar zij leefden uit de hand van David.

Zo leven wij ook uit Zijn hand. Voor zover wij nu nog in het vlees leven – Paulus zegt eigenlijk dat we hier voor de wereld nog wel zijn, maar als het ware 'voor spek en bonen'. Helemaal ontkennen kunnen we het niet, maar het liefst zou hij dat wel doen, want we zijn immers samen met Christus gekruisigd. We zijn ook voor de wereld gestorven, zoals diezelfde brief aan de Galaten zegt. Samen met Christus gekruisigd, maar ik leef. Doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik in het geloof van de Zoon van God. Die mensen die bij David waren, leefden ook in het geloof van David. Want David was de gezalfde. Natuurlijk geloofden zij dat David de gezalfde was, maar David zelf wist natuurlijk ook dat hij de gezalfde was.

Ik weet niet of u zich dat wel eens heeft afgevraagd, maar waar haalde David het lef vandaan om op die reus af te stappen? Hij heeft nogal wat dingen gedaan waarvan je zegt: nou... Ja, dan kun je zeggen: hij geloofde. Natuurlijk geloofde hij. Maar ik denk dat je David bijna een beetje roekeloos zou kunnen noemen, ware het niet dat hij Gods belofte op zak had. Hij was gezalfd tot koning, hij wist dat hij op de troon zou zitten en dat hij koning over Israël zou zijn. Dus hij wist ook: mij kan niets gebeuren. Dat wist hij. Want hij zou daar immers komen te zitten. Daarom kon hij gewoon op die reus afstappen met slechts een slingertje en een paar stenen. Hij wist: dit komt goed. En zo leven ook wij in het geloof van de Zoon van God, het geloof van Jezus Christus, die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgeleverd.

Davids Helden: Delen in Zijn Vernedering en Heerlijkheid ↑ hoofdstukken

Deze mannen – dat is mijn slotopmerking – die vierhonderd mannen die met David waren in Adullam, die waren met hem in zijn vlucht. We hebben zojuist die verzen gelezen in het hoofdstuk hiervoor, waarin hij vluchtte van het aangezicht van Saul en bij koning Achis van Gath terechtkwam. Daar vluchtte hij vervolgens ook weer vandaan; telkens was hij op de vlucht. Het is een uitbeelding van de Heer Jezus Christus in Zijn vernedering. Hier zijn vierhonderd man die delen in de positie van David in zijn vernedering.

Hebben ze het daar slecht? Nee, ze hebben het hartstikke goed, want hij zorgt voor hen. En zo delen wij ook in de positie van Christus en hebben wij het hartstikke goed, want Hij zorgt voor ons. Maar het is wel in verborgenheid; de wereld ziet dat niet. Wij delen in Zijn vernedering. Wat heeft de wereld als laatste gezien van Jezus Christus? Iemand met ambities en idealen die gekruisigd werd en stierf. Het zag er veelbelovend uit, maar het werd niets. Maar wij weten: Hij is de Opgewekte, en wij delen nu in die positie die Hij ook voor de wereld heeft. Maar straks zullen wij delen in Zijn heerlijkheid.

Dat lees je ook van die mannen, die vierhonderd in Adullam. Ik heb gisteren nog nagekeken: de Statenvertaling, de Herziene Statenvertaling en de NBG hebben allemaal als opschrift boven 2 Samuël 23 – dat is een heel boek en heel wat hoofdstukken verder – 'Davids helden'. Daar gaat het dus over die mannen in Adullam. Zij hebben gedeeld in de vernederde positie van David op de vlucht, en je leest dat zij later ook delen in Davids positie wanneer hij op de troon zit en zijn koninkrijk heeft over Israël.

Zoals zij deelden in Davids positie en vernedering en later samen met David regeren – zij kregen een hoge positie aan het hof – zo wordt er ook over ons gezegd dat wij mede-erfgenamen of 'samen lotbezitters' zijn met Christus. In Romeinen 8 vers 17 staat dat het nu is in Zijn lijden, dus ook in Zijn vernedering, verborgen, maar straks in Zijn verheerlijking. Ik haalde zojuist Kolossenzen 3 aan, waar staat dat ons leven met Christus verborgen is in God. Maar in Kolossenzen 3 staat ook dat wanneer Hij geopenbaard zal worden, wij met Hem geopenbaard zullen worden in heerlijkheid. Als lichaam van Christus zullen wij ook delen in al de beloften die aan de Mashiach, de Christus, gedaan zijn. Wij zullen met Hem deze hele schepping onderschikken, besturen en regeren. Alles wat aan de Christus beloofd is, daar delen wij in. Die helden van David, 'Davids helden', zijn daar de uitbeelding van.

Goed, daar wilde ik het bij laten voor deze morgen. Ik stel voor dat ik, als de regie dat goed vindt, afsluit met een dankgebed. Daarna zullen we nog een lied zingen en dan gaan we naar de koffie.

Trouwe God en Vader, we danken U dat we zo deze ochtend Uw Woord mochten openen. Wat is het geweldig, Heer, dat we door de woorden van de apostel Paulus die verborgenheden geopenbaard zien, dat we daar overal die geweldige schatten, die geheimen mogen opgraven. Overal in de Schrift mogen we weer gewezen worden op de Zoon van David, die de overwinning heeft behaald en die Zich nu een volk verzamelt voor Zijn naam. Heer, we danken U dat wij uit genade tot Hem mogen behoren, dat U ons bijeenvergadert als Zijn lichaam.

Heer, we danken U dat U ons daarvoor verlichte ogen geeft, verlichte ogen van het hart. We danken U dat we daar steeds meer besef van mogen krijgen door dat geweldige, levende Woord te mogen bestuderen. Heer, we danken U dat we ook mogen weten vanuit dat Woord dat U een plan heeft met Israël en met de volkeren, en dat U – wat een geweldige genade – ons daar ook in zal gebruiken als het lichaam van Christus.

Heer, we danken U voor zoveel genade en we danken U dat U ons steeds weer bemoedigt en verheugt met Uw Woord, en dat we daar steeds weer door opgebouwd mogen worden. Heer, we danken U voor deze ochtend. We danken U dat we zo elkaar mochten ontmoeten en we bevelen elkaar bij U aan als we straks weer onze eigen weg gaan. Bedankt dat we mogen weten dat we bij elkaar horen en dat we elkaar altijd weer zullen zien. Heer, bedankt in de naam van Uw Zoon, de Heere Jezus Christus. Amen.

📖 Categorie: Studies