Paulus kwam onder de Korinthiërs in zwakheid. Dat zou naar de mens gesproken geen aanbeveling zijn. Maar toch is dat het juist wel. Gods kracht wordt namelijk in onze zwakheid tot volmaaktheid gebracht!
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Wanneer we zwak zijn, dan zijn we sterk, want God openbaart Zijn vermogen, Zijn kracht, juist in onze zwakheden.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Paulus' Komst in Zwakheid, Vrees en Beven ↑ hoofdstukken
Hallo vrienden! Goed dat je er weer bij bent. Ik ga verder met het volgende vers in 1 Korinthe, de eerste Korintiërsbrief, het tweede hoofdstuk, vers 3. Paulus had in het voorgaande gezegd dat hij niet met superioriteit van woorden onder die Korintiërs was gekomen, maar dat hij onder hen niets had geweten dan Jezus Christus die gekruisigd is.
En dan zegt hij in vers 3: "En ik kwam in zwakheid bij jullie met veel vrees en siddering." Dit woord zwakheid, *astheneia*, heeft met staan te maken. De 'a' is 'niet' en *stheneia* heeft met stevigheid te maken; vandaar 'on-plus-stevigheid', niet stevig staan, niet staan. Vandaar 'zwakheid'. En we moeten ons natuurlijk niet vergissen, want Paulus stond wel op het Woord. Hij zegt ook in zijn laatste brief, de tweede Timoteüsbrief, dat hij de loopbaan had gelopen, de loop had geëindigd en het geloof had bewaard. Maar qua fysieke presentatie — hoe moet ik het anders zeggen? — kwam hij in zwakheid.
Hij zegt ook: "ik kwam in vrees." Het woord *phobo*, daar is ons woord fobie nog van afgeleid. En in beving of siddering, daar is ons woord trauma weer van afgeleid. Dat zie je hier nog wel terug, hè? Trauma. Hij kwam in zwakheid. "Ik kwam in zwakheid bij jullie met veel vrees en beven, veel vrees en een siddering."
Ik kom straks nog even terug op dat woord zwakheid, want naar de mens gesproken zou dit geen aanbeveling zijn, dat iemand komt in zwakheid. Als men het heeft over een goede toespraak, dan is het iemand die daar staat en die zeker is van zijn zaak. Ik zou veel voorbeelden kunnen noemen, maar denk bijvoorbeeld aan Barack Obama, de vorige Amerikaanse president. Die stond nogal bekend om de kwaliteiten die hij had om de mensen te raken in zijn toespraak. Dus die kwam niet in zwakheid en hij stond daar ook niet met veel vrees en beven. Nee, dat was iemand die kwam in eigen kracht en sterkte.
En toch zegt Paulus — en dat zal ik straks nog laten zien — dat juist die zwakheid in de prediking en de proclamatie die hij deed een aanbeveling is. Hij draait het in principe om, maar dat heeft hij in het vorige hoofdstuk natuurlijk ook gedaan: dat de dwaasheid van de wereld de wijsheid van God is en wat Gods wijsheid is, dat is dwaasheid voor de wereld. De dingen worden gewoon omgedraaid.
De Proclamatie als Demonstratie van Geest en Kracht ↑ hoofdstukken
Nou, ik ga eerst even verder. "En mijn woord en mijn proclamatie waren niet met overredende woorden van menselijke wijsheid, maar met letterlijk een demonstratie van geest en macht." Weer dat woord: dynamisch vermogen, *dunamis*. Paulus heeft het over "het woord van mij" — de *logos* — en de proclamatie. Dat zijn we ook al eerder tegengekomen in deze eerste Korintiërsbrief. Het woord van mij, de proclamatie van het woord, die waren niet in overredende wijsheid van woorden, maar in demonstratie van geest en macht.
En bij "geest", dat woord *pneuma*, daar wordt vaak een beetje wazig over gedaan. Men denkt dan dat iets "geestelijk" is, of aan "geest". Dat komt omdat God ook Geest is, en dat is het onzienlijke. Maar Paulus heeft het hier niet eens over geestelijke gaven, de genadegaven waarover hij het later wel heeft in deze brief. Hij heeft het over zijn woord, de *logos*, en zijn proclamatie die niet met overredende woorden waren. Het waren weliswaar woorden, want het was zijn woord en zijn proclamatie, maar het waren geen overredende woorden van menselijke wijsheid. Hij kwam in zijn woord en proclamatie niet met overredende woorden, maar in demonstratie van geest en van macht, van vermogen. Dus de proclamatie van het woord, dat is geest. Want het zijn namelijk geestelijke woorden; het zijn woorden van de Geest. Het is Gods Woord en God drukt Zich uit in Zijn Woord. Wanneer God spreekt, dan is dat geest.
Daarom zegt Paulus: mijn woord en mijn proclamatie waren weliswaar geen overredende woorden van menselijke wijsheid, maar het was wel degelijk een demonstratie van geest en van macht. Van kracht, dus geestelijke kracht. Het Woord van God is geest. In de volgende verzen — niet meteen de eerstvolgende, maar rond vers 10, 11 en 12 meen ik — gaat Paulus daar nog uitgebreider op in. Dan gaan we echt zien dat het ook geestelijk is om met het Woord bezig te zijn, en dat het Woord geest is wanneer wij het Woord tot ons nemen.
Wanneer we de Schriften onderzoeken — schriftvergelijking noemen we dat ook wel, of laten we het gewoon bijbelstudie noemen — dan is dat het vergelijken van geestelijke dingen met geestelijke dingen. Dus het ene woord met het andere vergelijken; de Schriften die elkaar uitleggen en elkaar aanvullen. Dat is geest. Wij denken bij "geestelijk" vaak — en ik generaliseer natuurlijk een beetje — aan geestelijken die preken en uitleggen wat men moet geloven. Of we denken dat iets spiritueel is; *spirit* is het Engelse woord voor geest, maar dan wordt het allemaal een beetje wazig en ongrijpbaar. Maar Gods Woord is niet ongrijpbaar. Het is heel concreet; het zijn woorden, zwart op wit. Daar spreekt God in. Dat is de demonstratie van geest en macht, van vermogen.
Opdat jullie geloof niet zou zijn in wijsheid van mensen, maar in de macht — weer dat woord *dunamis* — in het vermogen van God. Paulus zegt dus: ik kwam in zwakheid, in vrees en beven. De Korintiërs wisten dat ook wel. Volgens mij is het de tweede Korintiërsbrief waarin Paulus aanhaalt dat zij over hem zeiden: "Zijn woorden en brieven zijn wel sterk, maar zijn verschijning is zwak." En hier zegt hij: opdat jullie geloof niet zou zijn in wijsheid van mensen, niet in die superioriteit van woorden of in die overredende woorden, maar in de macht en in het vermogen van God, in die proclamatie. Want de proclamatie van dat Woord, zegt Paulus, was een demonstratie van geest en van macht.
Gods Vermogen Openbaart Zich in Onze Zwakheid ↑ hoofdstukken
Laten we nog even teruggaan naar dat woord zwakheid. Wanneer we daarnaar kijken, zie je alle keren dat het voorkomt. Paulus gebruikt dit woord bijvoorbeeld ook een aantal keer in de tweede Korintiërsbrief. Daar zegt hij: "Moet er geroemd worden, dan zal ik mij op mijn zwakheden beroemen." Paulus roemde dus niet in zijn eigen kracht of in zijn eigen kunnen, maar juist in zijn zwakheden.
Ik ga dat nu niet allemaal opzoeken, maar lees de volgende verzen maar eens. Paulus heeft het daar over alles wat hem overkomen was: hij werd gestenigd, hij was in gevaren, hij is bijna verdronken en onderging allerlei ontberingen. Hij werd over een muur gezet in een mand – noem het maar op – en hij kreeg stokslagen. Dat zijn allemaal dingen waarin wij ons normaal gesproken niet zouden beroemen, want dat is juist zwakheid. Maar Paulus zegt: "Moet er geroemd worden, dan zal ik mij in mijn zwakheid beroemen." Ik zal straks laten zien waarom hij dat zegt.
Hij zegt: "Over zo iemand zal ik roemen, maar over mijzelf zal ik niet roemen, of het moet zijn in mijn zwakheden." Hier zien we opnieuw dat hij roemt in zijn zwakheden. En dan staat er ook waarom hij dat deed. Nadat hij God om iets gevraagd had, sprak God tot hem: "Nee Paulus, Mijn genade is voldoende voor jou, want Mijn macht – Mijn vermogen, *dunamis* – wordt in zwakheid tot volmaaktheid gebracht."
"Heel graag dan zal ik mij nog meer op mijn zwakheden, of in mijn zwakheden beroemen, opdat de macht van Christus zich in mij zal inkwartieren." Opdat de macht van Christus in mij zal wonen, over mij zal komen, zoals de NBG zegt. Ik ga nu even niet in op dat verschil, maar Paulus zegt hier: omdat God zegt dat Zijn genade jou genoeg is en omdat Zijn kracht in jouw zwakheid tot volmaaktheid wordt gebracht – tot een einde, het woord *telos* wordt hier gebruikt – daarom roem ik in mijn zwakheden. Paulus zegt: "Heel graag dan zal ik mij nog meer in mijn zwakheden beroemen, opdat de kracht van Christus in mij woont of over mij zou komen."
Want juist in die zwakheid – en dat zegt hij in het volgende vers: "Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, beledigingen, noden, vervolgingen en benauwdheden ten behoeve van Christus. Want wanneer ik zwak ben, dán ben ik machtig." Dan ben ik krachtig door dat vermogen, *dunatos*, want God openbaart Zijn kracht in zwakheid.
Zwakheid is dus eigenlijk een aanbeveling voor een gelovige. Want als er dan iets tot stand wordt gebracht, dan is het overduidelijk Gods werk. Daarom kiest God ook – daar ging het laatste vers van 1 Korintiërs 1 over – het zwakke uit, het niet-machtige en het onedele. "Kijk naar jullie roeping, broeders," zegt Paulus: "niet vele machtigen, niet vele edelen en niet vele wijzen naar het vlees." En dat is opdat niemand in zijn eigen vlees zou roemen. Wanneer ik roem, roem ik in de Heer, zegt Paulus, want wanneer hij zwak is, dan is hij sterk.
Dit vers gaat niet over Paulus, maar over de Heer. Er staat over Hem: "Want ook al werd Hij gekruisigd vanuit zwakheid, niettemin leeft Hij uit de macht" – weer *dunamis*, het vermogen, de kracht van God. Hij is gekruisigd in zwakheid; Hij leed daar en stierf. Maar God wekte Hem op door de kracht van God.
Kijk eens aan, dat zijn natuurlijk twee geweldige voorbeelden die wij mogen navolgen. Wanneer we zwak zijn, dan zijn we sterk, want God openbaart Zijn vermogen, Zijn kracht, juist in onze zwakheden. Amen. Ik ga het hierbij laten. Graag tot een volgende keer.