Paulus was vrijgezel en het feit dat hij dit was en kon blijven, zag hij als genade en een geschenk van God. Hij houdt het zijn lezers dan ook voor als ideaal. Maar degenen die dat niet gegeven is, kunnen beter trouwen, merkt hij nuchter op.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Paulus ziet het dus als een effect van Gods genade in hem. Een genadegave dat hij alleen was, dat hij vrijgezel was, maar ook dat hij daartoe bekwaam was om dat te zijn en te blijven.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Inleiding op 1 Korinthe 7 en het Thema Huwelijk ↑ hoofdstukken
Hallo beste kijkers, beste luisteraars. Ik ga weer verder in 1 Korinthe 7, dat hoofdstuk over onder andere het huwelijk, maar ook over heel veel andere zaken: over scheiding, over ongetrouwd zijn en blijven, over relaties, enzovoort. Het is een uitgebreid hoofdstuk en het is natuurlijk ook een uitgebreid onderwerp waarover veel te zeggen valt.
Ik heb er zelf, dat is volgens mij een aantal jaren geleden inmiddels, eens een hele serie blogs over geschreven omdat ik meende daar toch wat ontdekkingen over te hebben gedaan. In ieder geval ontdekte ik dat de dingen met betrekking tot het huwelijk en met betrekking tot echtscheiding toch wel anders lagen dan ik altijd gedacht had. Ik heb er dus ooit een serie blogs over geschreven, tamelijk uitgebreid.
Nu bespreek ik het natuurlijk ook vrij uitgebreid omdat ik één voor één de diverse verzen afga. In die blogs heb ik zoveel als mogelijk de hele Schrift daarin betrokken. Die blogs kun je vinden onder de categorie 'huwelijk', waar ik ze onder gecategoriseerd heb. Dat is dan een serie van acht blogs; ik heb ook nog een keer een samenvatting gemaakt en één blog was een nabrand.
Vers 7: Charisma: de Genadegave Om Ongetrouwd te Blijven ↑ hoofdstukken
We gaan nu naar vers 7, daar staat: "Want ik zou wel willen dat alle mensen waren zoals ikzelf, maar ieder heeft van God zijn eigen genadegave, de een deze, de ander die." Paulus was ongetrouwd – vrijgezel zouden wij zeggen – en hij zegt: "Ik zou wel willen dat alle mensen waren zoals ikzelf." Want het ging over het huwelijk in de voorgaande verzen en Paulus is ongetrouwd; hij zegt hier dat hij wel zou willen dat alle mensen waren zoals hijzelf. Hij heeft het hier natuurlijk in de eerste plaats over gelovigen. Maar ieder heeft van God zijn eigen genadegave, de een deze, de ander die.
Dat woord genadegave kennen we; dat is het woord charisma, charismatisch. Wij duiden mensen vaak aan, bijvoorbeeld een spreker die prettig overkomt op de mensen, op zijn gehoor, van wie men zegt: "Nou, die heeft echt charisma." Maar dat is dus een Grieks woord en dat wordt hier vertaald met genadegave. Als je echt op het woord gaat inzoomen, dan is het opgebouwd uit twee onderdelen: vreugding en resultaat. Het woord 'charis' is in het Grieks ook het woord voor genade. En genade is dat wat vreugde geeft, eigenlijk om niet. Dat wat we toegeworpen krijgen, dat wat we ontvangen, dus om niet, gratis, uit Zijn genade. Dat geeft die vreugde en vandaar VREUGDing-resultaat. Je zou ook kunnen zeggen: het resultaat of het effect van genade.
De manier waarop God in mensen werkt, wat dat uitwerkt, dat is charisma. God werkt met Zijn genade, door Zijn genade, in Zijn genade, in mensen, in gelovigen, en dat geeft een bepaald resultaat, een bepaald effect en dat is charisma. Dat is bij iedereen anders. Net zoals bij een muziekinstrument bijvoorbeeld dezelfde adem in het instrument wordt geblazen, maar er een andere klank uitkomt. De vergelijking met een muziekinstrument is natuurlijk erg mooi, want de adem die daarin gaat... het geldt natuurlijk niet voor alle muziekinstrumenten, maar ik heb het nu over blaasinstrumenten en dat spreekt vanzelf. Maar de adem is ook een beeld van Gods Geest: de 'ruach' in het Hebreeuws en de 'pneuma' in het Grieks.
Paulus ziet het dus als een effect van Gods genade in hem. Een genadegave dat hij alleen was, dat hij vrijgezel was, maar ook dat hij daartoe bekwaam was om dat te zijn en te blijven. "Ik zou wel willen dat alle mensen waren zoals ikzelf, maar ieder heeft van God zijn eigen genadegave, de een deze, de ander die."
Vers 8: het Ideaal voor de Ongehuwde en de Weduwe ↑ hoofdstukken
Maar tegen de ongehuwde en de weduwe zeg ik, dat het ideaal voor hen is indien zij zullen blijven zoals ik. In de Statenvertaling zeggen ze ongeveer hetzelfde: "gelijk als ik". Het is goed, en hier staat: het is ideaal. Dat komt natuurlijk redelijk overeen. Maar waarom ik er even op wijs? Eigenlijk staat er: "Ik zeg echter tot de ongehuwden en tot de weduwen: ideaal voor hen in het geval dat zij zullen blijven als ook ik."
Sommigen hebben daaruit geconcludeerd dat Paulus ook een weduwnaar was en dat hij ooit wel getrouwd is geweest. Want hij zegt immers: "en de weduwen zeg ik dat het ideaal voor hen is indien zij zullen blijven zoals ook ik." Daaruit concludeert men weleens dat Paulus dus ook getrouwd is geweest: "zoals ook ik". Maar er staat natuurlijk ook "voor de ongehuwden". Bij een weduwe of een weduwnaar is het huwelijk beëindigd. Een weduwnaar is dus een ongehuwde. Nou, niet slechts in zekere zin; een weduwnaar of een weduwe ís een ongehuwde, maar niet elke ongehuwde is een weduwnaar. Dat is natuurlijk weer wat anders.
Aan het einde van het hoofdstuk zegt Paulus nog iets hierover. Laat ik dat maar even hier in de interlineair laten zien en niet uit mijn Bijbel voorlezen. In vers 39 staat: "Een vrouw is gebonden door de wet" – de huwelijkswet is dat, zo blijkt uit het verband – "zolang haar man leeft, maar in het geval dat haar man ter ruste wordt gelegd" (ontslapen is), "is zij vrij om getrouwd te worden met wie zij wil, mits in de Heer." En dan zegt Paulus ook weer: "Toch is zij naar mijn mening gelukkiger indien zij zo zal blijven." Namelijk: zonder man of zonder vrouw. En hij voegt eraan toe: "En ik meen ook de Geest van God te hebben."
Dus daar zegt Paulus iets soortgelijks: dat het huwelijk beëindigd is op het moment dat de huwelijkspartner is overleden. Dan ga ik weer terug naar vers 8: "Tegen de ongehuwde en de weduwe zeg ik dat het ideaal voor hen is, indien zij zullen blijven zoals ook ik."
Vers 9: Beter te Trouwen Dan te Branden ↑ hoofdstukken
En indien zij zich niet beheersen, laat hen dan trouwen. Dit gaat natuurlijk over die ongehuwden of eventueel die weduwen die zich met betrekking tot seksualiteit niet beheersen. En indien zij zich niet beheersen, laat hen dan trouwen. En dit beheersen, dat is letterlijk inhouden. Als zij zich niet inhouden, laten zij dan trouwen. De NBG zegt: "indien zij zich niet kunnen beheersen." Daar gaat het niet eens om; het gaat erom dat zij zich niet beheersen. Dan kunnen ze het waarschijnlijk ook niet, maar zo staat het er niet. Indien zij zich niet beheersen, laat hen trouwen.
Paulus is daar heel nuchter in. Hij zegt dat het niet iedereen gegeven is om ongetrouwd te blijven. Als je je niet beheerst, trouw dan. Laat hen dan trouwen. Dat is gewoon een hele praktische, nuchtere oplossing. Dan hoef je je wat dat betreft, als het goed is, geen zorgen te maken. Ik haal natuurlijk heel wat overhoop en alweer schieten er gedachten door mijn hoofd. Indien zij zich niet beheersen, laat hen dan trouwen. En dan zegt hij nog wat het is: beter te trouwen dan te branden. Of eigenlijk: te branden. Vuur veroorzaken, branden, gloeiend maken. Ook hier zeggen andere vertalingen weer: "het is beter te trouwen dan van begeerte te branden." De Statenvertaling zegt: "het is beter te trouwen dan te branden." Maar de NBG zegt: "het is beter te trouwen dan van begeerte te branden." Het is natuurlijk de vraag of dat er staat.
Er staat letterlijk: als zij zich niet beheersen, als ze zich niet inhouden, laat hen dan trouwen. Nogmaals Paulus’ pragmatische, nuchtere oplossing: want het is beter te trouwen dan te branden. Zo staat het letterlijk vertaald. De vraag is natuurlijk of dat een branden is van begeerte. Want als je je niet beheerst, dan valt het met het branden van begeerte wel mee, toch? Ik bedoel: dan beheers je je niet, dus dan... hoe zeg ik dat netjes... dan raak je je ei kwijt. Dat is een heel andere beeldspraak, maar jullie weten wat ik bedoel.
Indien zij zich niet beheersen, laat hen dan trouwen, want het is beter te trouwen dan te branden. De vraag is of dat branden van begeerte is. Ik denk dat het eerder is — dat lijkt me beter te passen — dat het hier gaat over hoererij. Want seksualiteit in de Schrift is bedoeld voor een man en zijn vrouw, dus binnen het huwelijk. Alles daarbuiten wordt hoererij genoemd. Dat is ook iets waar Paulus voor heeft gewaarschuwd in de volgende verzen; daar begon hij al mee in het vorige hoofdstuk. Dus het is beter te trouwen dan je daaraan te branden, om het zo te zeggen.
Ik ga even naar Spreuken, hopelijk dat ik het kan vinden. Volgens mij was dat vers 27. Ja, gelukkig! Anders denk je: als ik in heel het hoofdstuk moet gaan zoeken, dan is het nogal een lang hoofdstuk. Er staat: "Zal iemand vuur in zijn boezem halen zonder dat zijn klederen in brand geraken?" En bij Paulus... dit hoef ik natuurlijk niet uit te leggen: als je vuur in je boezem haalt, dan kun je er vergif op innemen dat je kleren in brand raken.
Ik denk dat Paulus het over dat branden heeft in 1 Korinthiërs 7 vers 9: "het is beter te trouwen dan te branden." Namelijk: je te branden aan hoererij. En je daarmee in te houden, want dat is altijd een heilloze weg. Dat is eigenlijk waar het over gaat. Lees de volgende verzen nog maar eens, het tweede gedeelte van 1 Korinthiërs 6, waar Paulus al over de hoererij sprak, en ook in dit hoofdstuk gaat het daar nog over. Goed, ik zit even te kijken... ja, ik ga de volgende keer verder in vers 10, want daar komt weer een nieuw aspect van dit onderwerp ter sprake. Voor nu laat ik het hierbij.