de Romeinen brief (17) – 8:16-23

Deze studie behandelt Romeinen 8 en richt zich in het bijzonder op het theologische begrip ‘zoonstelling’ (huiothesia). Er wordt een scherp onderscheid gemaakt tussen een kind van God, dat verwekt is door Hem, en een zoon, die door God in een positie wordt gesteld om te delen in Zijn bezit. Gelovigen zijn nu nog onmondige kinderen die lijden in een zuchtende schepping, maar zij hebben de geest van zoonstelling reeds ontvangen. Bij de toekomstige verlossing van het lichaam zullen zij daadwerkelijk als zonen worden geopenbaard. Als samen-lotbezitters zullen deze zonen van God samen met Christus de gehele schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt Romeinen 8 en richt zich in het bijzonder op het theologische begrip 'zoonstelling' (huiothesia). Er wordt een scherp onderscheid gemaakt tussen een kind van God, dat verwekt is door Hem, en een zoon, die door God in een positie wordt gesteld om te delen in Zijn bezit. Gelovigen zijn nu nog onmondige kinderen die lijden in een zuchtende schepping, maar zij hebben de geest van zoonstelling reeds ontvangen. Bij de toekomstige verlossing van het lichaam zullen zij daadwerkelijk als zonen worden geopenbaard. Als samen-lotbezitters zullen deze zonen van God samen met Christus de gehele schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.

Besproken Schriftgedeelten: Romeinen 1, Romeinen 7, Romeinen 8, Romeinen 8:23, Romeinen 9, Romeinen 9:4, Romeinen 10, Romeinen 11, 1 Korinthe 1, Galaten 4, Galaten 4:7, Efeze 1, Efeze 1:10, Efeze 3, Kolossenzen 3, 2 Timotheüs 3:16, Hebreeën 2, Openbaring 12, Johannes 6

“Wanneer de zonen van God onthuld en geopenbaard worden, zullen zij de hele schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.”

Inleiding en Terugblik op Romeinen 8 ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen allemaal. 6 maart, de derde maand van het jaar, dus dat belooft ook weer iets, denk ik dan altijd. De zon schijnt ook, dus het begint een beetje op voorjaar te lijken en we gaan het weer hebben over de Romeinenbrief. Vorige keer, twee weken geleden, heb ik het eerste gedeelte, de eerste vijftien verzen van Romeinen 8 besproken. Romeinen 8 is echt een geweldig hoofdstuk en de verzen die we nu gaan bespreken zijn ook geweldige verzen; verzen van hoop, van geweldige beloften en een geweldige toekomst. Niet alleen voor ons, maar voor de hele schepping.

Laat ik eerst dat eerste gedeelte van Romeinen 8, de verzen die we vorige keer besproken hebben, even doorlezen zonder daar direct commentaar bij te geven, want dat heb ik de vorige keer al gedaan. Het is natuurlijk een conclusie naar aanleiding van het voorgaande — lees dat maar eens terug in de laatste verzen van Romeinen 7 — dus is er nu geen enkele veroordeling voor degenen in Christus Jezus. Want de wet van de geest van het leven in Christus Jezus maakt jou vrij van de wet van de zonde en van de dood. Want wat voor de wet onmogelijk was, omdat zij zwak was door het vlees, heeft God gedaan door Zijn eigen Zoon te zenden in de gelijkenis van vlees van zonde en om de zonde; Hij heeft de zonde veroordeeld in het vlees. Opdat de rechtsuiting van de wet vervuld zal worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, maar naar geest. Want zij die naar het vlees zijn, zijn de dingen van het vlees gezind. Maar zij die naar de geest zijn, de dingen van de geest. Want de gezindheid van het vlees is dood, maar de gezindheid van de geest is leven en vrede. Omdat namelijk de gezindheid van het vlees vijandschap tegen God is; want het onderschikt zich niet aan de wet van God, want het kan dat ook niet. En zij die in het vlees zijn, kunnen God niet behagen.

En jullie zijn niet in het vlees, maar in de geest, aangezien de geest van God in jullie woont. Maar indien iemand de geest van Christus niet heeft, dan is hij niet van Hem. Indien Christus in jullie is, dan is het lichaam inderdaad een dode vanwege de zonde, maar de geest is leven vanwege de rechtvaardigheid. Indien echter de geest van Hem die Jezus uit de doden opwekt in jullie woont, dan zal Hij die Christus Jezus uit de doden opwekt ook jullie sterfelijke lichamen levend maken vanwege Zijn geest die in jullie inwoont. Hier zeg ik toch even iets over, omdat ik nu bedenk dat ik eigenlijk al die woorden waar het begint met 'geest van God' en dan 'geest van Christus', tot 'Christus in jullie', eigenlijk even moet accentueren, zodat je ziet dat elke keer met andere woorden hetzelfde wordt gezegd. Het gaat hier natuurlijk over vlees tegenover geest, maar die geest heeft allerlei benamingen. Ik ken mensen die zeggen dat als er iets anders staat, er ook iets anders wordt bedoeld. Daar geloof ik dus niet in, want er is één geest en die ene geest wordt hier met verschillende termen aangeduid. Dat zouden jullie zelf eens moeten doen: pak een papiertje en schrijf ze allemaal onder elkaar op. Want Christus in ons is echt niet anders dan de geest van Hem die Jezus uit de doden heeft opgewekt, bijvoorbeeld. Dat even als voetnoot.

Dus dan broeders, wij zijn schuldenaars, niet aan het vlees om naar het vlees te leven. Want indien jullie naar het vlees leven, dan sterven jullie. Maar indien jullie in de geest de praktijken van het lichaam doden, dan zullen jullie leven. Want zovelen door de geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God. Want jullie namen niet een geest van slavernij in ontvangst om weer te vrezen, maar jullie namen de geest van zoonstelling in ontvangst, in welke wij roepen: Abba! Vader! Tot zover hebben we het de vorige keer besproken. Ik heb toen al wat gezegd over die zoonstelling. Hier wordt die geest dus weer de geest van zoonstelling genoemd.

Wij hebben die geest al ontvangen en we zijn — dat zegt Efeze 1 bijvoorbeeld ook weer — we zijn verzegeld met de heilige geest van de belofte als een onderpand, als een zegel dat ons ook wijst op de toekomst. En dat begrip zoonstelling wijst ons eveneens op de toekomst. Wij hebben nu al die zoonstelling, maar de daadwerkelijke zoonstelling — ik zal straks nog wel uitleggen wat het is, dat heb ik vorige keer ook al gedaan maar het is zo geweldig — die gaat plaatsvinden bij de verlossing van ons lichaam, zegt Romeinen 8 vers 23. Dus op het moment dat we een nieuw lichaam ontvangen, dan worden we ook in de positie van zoon gesteld: de zoonstelling. Maar we hebben nu al die geest van zoonstelling ontvangen en hier in vers 14 zegt Paulus: 'Want zovelen door de geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God.' We hebben die positie nog niet feitelijk ontvangen, maar juridisch wel. Wij leven daar gewoon al uit. Net zoals er zoveel dingen zijn die pas in de toekomst vervuld worden, maar waar we nu al uit mogen leven. Paulus noemt dat in deze brief ook 'reken jezelf': reken jezelf doden te zijn voor de zonde, maar levend voor God enzovoort. Wij zijn met Christus gestorven, begraven en opgewekt. Is ons lichaam dan al verlost en opgewekt? Nee, dat nog niet, maar we leven daar wel uit. Zo hebben we ook de geest van zoonstelling ontvangen. Dus wij leven al, wij wandelen en wij laten ons door de geest leiden, want wij zijn zonen van God. Tenminste, we zullen in die positie gesteld worden in de toekomst. Maar we hebben nu al de geest van de zoonstelling in ontvangst genomen, in welke wij roepen: Abba! Vader!

Dat is twee keer hetzelfde: Abba, Vader. Alleen Abba is, ik dacht Hebreeuws, maar dat schijnt Aramees te zijn; dat is een nuanceverschil. In de Griekse tekst staat hier 'Abba pater'. Het is dus twee keer vader, alleen in twee verschillende talen. En dat vaderschap... vaders die verwekken kinderen en die stellen zonen. Tenminste, zo is het in de Schrift. En vandaar dat wij in die geest van zoonstelling ook roepen: Abba! Vader! Wat is nu eigenlijk die zoonstelling?

Wat Is de Zoonstelling? (huiothesia) ↑ hoofdstukken

Jullie hebben misschien een Bijbelvertaling voor je liggen of een Bijbelvertaling in je hoofd zitten, en dan vind je dit woord meestal niet terug in je vertaling. Maar het woord is *huiothesia*. *Huios* is zoon, en 'thesia' (van *thesis*) kennen we van een hypothese, een antithese en een synthese. Een synthese is een samenstelling, een antithese is een tegenstelling; het heeft dus met 'stellen' of 'plaatsen' te maken. Als je het woord in zijn elementen ontbindt, dan staat er zoiets als 'zoon-plaatsheid'. Nou, dat lijkt helemaal niet meer op Nederlands, maar vandaar: zoonstelling of aanstelling tot zonen. De interlineair — die blauwe letters onder het woord *huiothesia* — heeft 'zoonschap'. Maar ik vind zoonstelling toch een mooier woord, omdat daarin nog gezegd wordt dat we in die positie gesteld worden.

Dit woord komt vijf keer voor in het Grieks van het Nieuwe Testament. In de NBG-vertaling wordt het zo vertaald — die bovenste op de dia: 'aanneming tot zonen', 'het zoonschap', enzovoorts. Wie een Statenvertaling heeft, ziet dat het daar heel consequent vertaald is: vijf keer hetzelfde namelijk, maar helaas consequent helemaal fout. Want er staat vijf keer 'aanneming tot kinderen'. Het klinkt wat arrogant, maar dan weet je dat de mensen die die vertaling hebben gemaakt er echt totaal niets van begrepen hebben. Het is namelijk twee keer fout: er staat 'aanneming tot kinderen', maar er staat geen 'kinderen' en er staat geen 'aanneming'. Wat er staat is 'aanstelling tot zonen' of 'zoonstelling'.

Wat de Schrift leert, is dat kinderen worden verwekt. Wij zijn ook kinderen van God, want we zijn door Hem verwekt. We hebben een nieuw leven ontvangen en in die zin zijn we door Hem verwekt. Maar een zoon is iemand die niet verwekt is door de vader, maar die deelt in de bezittingen van de vader. Dat is echt iets anders, want zonen worden in de Bijbel gesteld. Ik heb de vorige keer volgens mij ook het voorbeeld aangehaald dat nog steeds gangbaar is in het Jodendom: de Bar Mitswa, waarin een dertienjarig jochie wordt gesteld tot 'zoon van de wet'. Tot die tijd is hij een kind, een onmondige, en vanaf het moment dat hij zijn Bar Mitswa ontvangt of ondergaat — of weet ik veel hoe je dat zegt — dan is hij een zoon van de wet en is ook die periode van onmondigheid voorbij. Hij mag dan bijvoorbeeld uit de Thora lezen — ik kijk een beetje om me heen of ik bevestiging zie — maar hij was al een kind, want hij is verwekt als kind, maar hij wordt dan in die positie van zoon gesteld, in een bepaalde verantwoordelijkheid.

Zo zijn wij ook door God verwekt als kinderen, maar Hij gaat ons in een positie stellen. En die positie houdt in dat wij delen in de bezittingen van de Vader. Daar gaat dit hoofdstuk ook over, dit gedeelte. In de eerste plaats geeft de Vader Zijn bezit aan dé Zoon — dat hoef ik toch niet toe te lichten, hè? — de Zoon Christus Jezus. Maar wij als zonen van God delen in de positie van Christus, en dat gaan we zo lezen. Daarom worden wij 'samen-lot-bezitters met Christus' genoemd. We zijn lot-bezitters van God en we delen in het bezit van de Vader. Hij gaat ons in die positie stellen als zonen en wij delen daarmee samen met de Zoon. We zijn dus samen-lot-bezitters met Christus, zegt vers 17. En vers 29 zegt dan weer: 'opdat Hij, Christus, de eerstgeborene zou zijn onder vele broeders'. In die zin zijn wij Zijn broeders. Hij is de eerstgeborene als de Zoon van God en wij worden gesteld in de positie van zonen van God, omdat we delen in alles wat God aan Hem gaat doen toekomen.

Laten we verdergaan. Dit zijn de schriftplaatsen waar dat begrip 'zoonstelling' of 'aanstelling tot zonen' wordt genoemd. Het is voor ons even makkelijk omdat het drie keer in de Romeinenbrief staat: in dit vers 15, maar ook in vers 23, dus die komen we vanzelf tegen. Daar ga ik nu verder niet op in, daar komen we vanzelf. En in Romeinen 9 vers 4 staat het ook. Daar komen we ook nog wel, alleen niet vandaag en waarschijnlijk ook niet de volgende keer, maar laten we even een sneak preview doen en snel vooruitkijken. In Romeinen 9 vers 4 gaat het over Israël. Romeinen 9, 10 en 11 is eigenlijk een soort parenthese, een tussenvoeging. Paulus heeft in Romeinen 1 tot en met 8 het evangelie van God uiteengezet, dat — zoals dat in Handelingen genoemd wordt — als redding naar de naties is gegaan. Dan is de vraag: hoe zit dat dan met Israël? Hoe zit het met de beloften die God gedaan heeft aan Israël? Daar gaan Romeinen 9, 10 en 11 over. Ik moet het niet te snel zeggen, anders denken jullie: wat zegt hij nu? Maar ook van Israël staat daar: 'van hun is de zoonstelling'. Ook zij delen dus in een bepaald bezit van de Vader. Zoals wij een hemelse positie ontvangen, zo ontvangen zij — even heel kort — een positie hier op aarde.

Het woord komt vijf keer voor in het Nieuwe Testament. Die eerste drie bespreken we dus in Romeinen, maar Galaten 4 en Efeze 1 wil ik toch ook even doornemen, omdat met name Galaten 4 — en Efeze 1 trouwens ook — wel wat licht werpt op het verschil tussen een kind en een zoon.

Galaten 4 en Efeze 1: Gods Plan voor Onze Zoonstelling ↑ hoofdstukken

Galaten 4 staat vrij letterlijk midden in de brief. Paulus zegt daar: "En ik zeg, zolang de lot-bezitter onmondig is, is hij van niet meer belang dan een slaaf, al is hij heer van alles." Hier gaat het dus over een kind, een onmondige. Er zijn veel vertalingen die "onmondigen" vertalen met "kind". Maar bij een kind dat verwekt is door de vader, weet je dat hij in de toekomst aangesteld zal worden als lot-bezitter, als erfgenaam. De meeste vertalingen gebruiken bij dat woord "lot-bezitter" de term "erfgenaam", maar bij een erfgenaam denken wij vaak aan iets anders.

Ik heb dat voorbeeld vorige week ook ergens aangehaald: ik heb twee broers en als mijn ouders overlijden, dan zijn wij de erfgenamen. Maar dat word ik pas als ze overlijden – en stel je er wat de schulden betreft maar niet te veel van voor. Maar stel dat het grootgrondbezitters waren met veel bezittingen, dan moet ik met twee broers de boel verdelen. Alleen gaat het hier over de bezittingen van de Vader die worden verdeeld, om het maar zo te zeggen, en God is de Vader die natuurlijk niet sterft. Dus vandaar dat woord "erfgenaam". Ik vind het prima als je dat gebruikt, we leven sowieso in vrijheid, maar bedenk dan wel altijd wat ik zojuist aangaf. Het is natuurlijk wat anders dan ons begrip van erfgenamen en erfenis. Daarom lijkt "lot-bezitter" of het ontvangen van een "lotsdeel" me een betere vertaling, want dat is iets wat je toevalt door het lot. Wie heeft dat zo bepaald? Nou, dat zegt Spreuken of Prediker al ergens: Degene die het lot bepaalt, dat is God. Hij heeft bepaald dat de dingen zo gebeuren, want Hij is de Plaatser.

"En ik zeg, zolang de lot-bezitter onmondig is, is hij van niet meer belang dan een slaaf." Dan is hij gelijk aan een slaaf, al is hij heer van alles. Want een kind dat nog onmondig is en nog niet in de positie van zoon gesteld is, staat gewoon in de positie van een slaaf, van een lijfeigenaar, al is hij heer van alles. Hij is onder gevolmachtigden en beheerders – voogden of de ouders – tot op het tijdstip dat door de vader tevoren vastgesteld is. Dus hier gaat het over een kind dat in potentie een geweldige erfenis, een geweldig bezit ontvangt, maar zolang hij kind is, ontvangt hij dat niet. Dat ontvangt hij pas in de positie van zoon.

Zo waren ook wij, toen wij onmondigen waren, onder de elementaire dingen van de wereld tot slaaf gemaakt. Ik ga dat niet uitgebreid toelichten, maar het gaat hier gewoon over de wet, want dat zegt vers 5 ook. Israël werd gesteld onder de eerste beginselen of onder de elementaire dingen van de wereld, en dat is de wet. Daarmee werden zij tot slaaf gemaakt, en verkeerden zij dus in dezelfde positie als een kind. En dan zegt hij: "Maar toen de volheid van de tijd kwam, heeft God Zijn Zoon gezonden, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen die onder de wet zijn vrij te kopen, opdat wij de zoonstelling zullen krijgen."

De wet was de periode van slavernij, maar ook van kindschap. Maar toen Jezus kwam, stuurde God Zijn Zoon, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet. En Hij stierf en stond op om hen die onder de wet zijn vrij te kopen, opdat wij de zoonstelling zouden krijgen, zodat we daadwerkelijk in die positie van zoon gesteld kunnen worden. Dat is een heel andere positie dan enkel verwekt zijn als kind. Dat is wat Paulus hier uitlegt. Omdat jullie nu zonen zijn, zendt God de Geest van Zijn Zoon uit in onze harten, die roept: "Abba Vader". Hier zien we precies ongeveer dezelfde uitspraken als in Romeinen 8. Zodat je geen slaaf meer bent, maar zoon, en indien een zoon, dan ook lot-bezitter van God door Christus. Een slaaf, maar ook een kind, staan niet in de positie van een zoon en zijn dus nog geen lot-bezitters. Maar als je een zoon bent en in die positie gesteld wordt – wat uiteindelijk in de praktijk gebeurt bij de verlossing van ons lichaam, al leven we daar nu al uit door de Geest van de zoonstelling – dan ben je ook lot-bezitter van God.

God heeft een bezit en dat ontvangen wij als zonen. Wat is dat bezit dat God heeft? Ja, wat niet? Dat is de hele schepping. Het zijn scheppingen van Hem: hemelen en aarde, de zienlijke en onzienlijke wereld; alles behoort Hem toe. En aan wie gaat Hij dat geven? Nou, aan dé Zoon. Maar als wij ook zonen zijn, dan zijn we ook lot-bezitter van God door Christus, zoals we straks in Romeinen 8 gaan lezen. Alles wat Hem toekomt en wat aan Hem gegeven wordt, daar gaan wij als Ecclesia, als Zijn lichaam en als de zonen van God, in meedelen.

Laten we ook kort kijken naar Efeze 1, want we bespreken nu eenmaal Romeinen 8. De Efezebrief vangt zo aan: "Gezegend zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, die ons zegent in alle geestelijke zegen in de hemel in Christus." Dit is de samenvatting van alles wat wij ontvangen. En dat is niet een beetje, dat is niet veel, dat is zelfs niet heel erg veel; nee, dat is álle geestelijke zegen in de hemel, in Christus. Het probleem dat wij ermee kunnen hebben, is dat het dus verborgen is en nog niet zichtbaar. Maar ook dat wordt natuurlijk opgelost. Het is gewoon een kwestie van geduld hebben; wanneer Hij geopenbaard wordt, worden wij met Hem geopenbaard in heerlijkheid. Daar gaan we het dus ook nog over hebben. Zo vangt de Efezebrief aan; dat is de groet van Paulus en dan valt hij meteen met de deur in huis in vers 3.

Hij gaat het daarna nader specificeren en zegt: "zoals Hij ons uitverkoren heeft in Hem vóór de grondlegging van de wereld om heilig en smetteloos te zijn voor Zijn aangezicht." Ik heb die verzen lichter gedrukt, want ik ga het nu echt niet over uitverkiezing hebben, maar in het volgende vers zegt hij: "In liefde ons tevoren bestemmend tot zoonstelling," of zelfs tot "in-zoonstelling", door Christus Jezus tot in Hem, naar het welbehagen van Zijn wil. Een van die geestelijke zegeningen die wij ontvangen, is dus dat God ons tevoren bestemd heeft tot zoonstelling. En die zoonstelling is door Christus Jezus, want Hij is de Eerstgeborene, Hij is dé Zoon, tot in Hem. Dat heeft alles te maken met het feit dat wij verbonden zijn met Hem; wij zijn één lichaam met Hem en dat was naar het welbehagen van Gods wil.

God heeft dat dus al vóór de aionen zo bepaald. Waarom? Nou, niet omdat wij van die goede gasten zijn of omdat we zo netjes leven. Integendeel, zou ik er eigenlijk aan toe willen voegen. Paulus zegt toch in 1 Korinthe 1 tegen die Korinthiërs: "Kijk naar jullie. Niet vele wijzen, niet vele edelen, niet vele machtigen. Maar het dwaze en het onwijze en het onedele van de wereld heeft God uitverkoren." Ik wil geen mensen beledigen, dus als u denkt: "daar hoor ik niet bij", dan kan ik altijd zeggen dat Paulus ook zegt: "niet velen". Er zullen er dus best enkele zijn. Kijk in de spiegel en wie de schoen past, trekke hem aan, zou ik zeggen. Maar dat is dus het gezelschap dat wij zijn en God heeft dat al van tevoren zo bepaald. Dat is ons lotsdeel. In vers 11 staat het ook beschreven. Ik begin even hier: wat gaat God doen in Christus? Om het al onder één Hoofd samen te brengen. Dat is de verborgenheid van Zijn wil, het geheim van Zijn wil, zoals het vorige vers zegt.

Dat is geheim gebleven totdat Paulus dat mocht openbaren, totdat Paulus dat mocht onthullen: om het al. Wat dan allemaal? Nou, het al: *ta panta*. Het 'de alles' of 'het alles'. Het heelal zouden wij zeggen. Maar 'heel' en 'al' is dubbelop, al vind ik het een mooi woord, want dan weet je echt zeker dat het alles is: heelal, heel en al. Om het al, zowel wat in de hemelen als wat op de aarde is, in Christus samen te vatten.

Ja, hier wijs ik altijd op wat de MBG heeft. Dat is echt heel mooi: onder één Hoofd samen te vatten of samen te brengen. Want in dit Griekse woord zit ook het woordje 'hoofd'. En dat is mooi, want wij hebben een Hoofd; wij kennen een Hoofd en dat is Christus. Maar wat hier gezegd wordt, is dat God zo heeft bepaald dat Hij het al, het heelal, zowel wat in de hemelen als op de aarde is, in de Christus — Hoofd en lichaam — onder één Hoofd gaat samenbrengen. Dus deze hele schepping, het heelal, wordt onder Hem samengebracht. Samengebracht en onderschikt, verzoend, gered, levend gemaakt... noem het allemaal maar op. En dat gaat Hij doen in de Christus.

Het geheim dat Paulus bekendmaakt in zijn brieven is dat de Christus niet slechts één persoon is. Niet alleen Jezus Christus, maar Hoofd en lichaam. Efeze 1 eindigt ermee dat zijn lichaam de compleetmaking is van Hem; dat Hij niet compleet is zonder zijn lichaam. En daarom zullen wij Hem natuurlijk ook tegemoet gaan in de lucht en bij Hem gevoegd worden om deze dingen tot stand te gaan brengen. Want wij delen nu al in zijn positie, verborgen, maar dan openbaar, en dat zal aan de hele schepping onthuld worden. Ook de hele schepping zal onderschikt worden en onder één Hoofd worden samengebracht.

En dan staat er: "In Hem, in wie ook wij, die tevoren bestemd werden door het lot te werpen, werden toebedeeld." Dat "door het lot te werpen werd het toebedeeld", dat is één woord. Het is opgebouwd uit 'lot' en 'veroorzaken'. Ja, hoe vertaal je dat in het Nederlands? Kijk, de Statenvertaling en de NBG hebben: "In Hem, in wie wij ook het erfdeel ontvangen." Met die aantekening dus dat we weten dat hier niet een erfdeel wordt besproken zoals wij dat kennen, maar dat we delen in het deel, in de bezittingen, in het lotsdeel van Christus. Wat God aan Hem gaat geven, daar gaan wij in delen. Dat is dus één woord, maar wij hebben dat ontvangen als door het lot.

Dat is ons lot. Meestal is dat negatief, dan zakken we onderuit en zeggen: "Ja, dat is nou eenmaal mijn lot." Maar hiervan ga je recht overeind zitten en zeg je: "Ja, dit is ons lot!" Ik ga er wel vaker van stotteren als ik het erover heb, maar hoe breng je dit onder woorden? Ik denk ook echt dat we er maar een glimp van kunnen opvangen wat onze positie is en wat wij allemaal ontvangen in Hem. Van dat hele kleine beetje kun je al zo blij worden dat het overal bovenuit stijgt. Kun je nagaan als we dat echt gaan meemaken!

Daarvoor moeten we — dat weet ik wel zeker — een nieuw lichaam ontvangen. Want hier met dit lichaam zouden alle stoppen doorslaan en alles op error en code rood. Nee, dat gaat niet. Maar wij zijn dus in Hem, in wie ook wij, die tevoren bestemd werden, door het lot te werpen werden toebedeeld. We zijn bedeeld; ons lotsdeel is in Hem. En dat staat er nu weer: naar het voornemen van Hem. Het plan van Hem die alles inwerkt naar de raad van zijn wil. God heeft dit zo bepaald en dat is geweldig, want dan weet je ook zeker dat het zo gaat gebeuren. En dat het goed is, want we hebben een goede God. Dus dat gaat ook allemaal meewerken ten goede voor deze hele schepping.

Ja, want hier staat: "In liefde ons tevoren bestemmen tot zoonstelling." Natuurlijk is dat zijn liefde voor ons, maar niet alleen voor ons, maar voor de hele schepping. Want God gaat namelijk door de Zoon van God en de zonen van God werken. Kijk, dit vers uit Efeze 1:10 heb ik net gelezen. Toch maar goed dat ik dat dan even heb laten zien: het heelal in de Christus onder één Hoofd samenbrengen. Wij zijn het middel, om het zo te zeggen. Wij worden daarin betrokken; dat is ons lotsdeel. Maar het doel is het heelal: Gods liefde voor deze hele schepping. Niet alleen voor ons: "In liefde ons tevoren bestemmen tot zoonstelling." Ja, maar die zoonstelling heeft een doel, en dat is uit liefde voor de hele schepping. Daar gaat God ons voor gebruiken. Daarvoor zijn wij een instrument. Dat is toch geweldig om daaraan te mogen denken. En zoals in Romeinen 8 staat — maar daar komen we dus op als ik een beetje doorga — de schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid en brengen tot heerlijkheid. Nou, snel terug naar Romeinen 8.

Romeinen 8:16-17: Samen Lotbezitters met Christus ↑ hoofdstukken

Daar staat: de geest zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn. We zijn kinderen, we zijn door Hem verwekt. Dus dat zijn we al. Getuigen, dat is wat het Woord doet. Een geest is woord. Ik haal altijd Johannes 6 aan, waar Jezus zegt: "Mijn woorden zijn geest en leven." Zo horen woord en geest bij elkaar, maar trouwens ook geest en leven. Dat zijn, laat ik het een beetje nuanceren, vrijwel synoniemen. Maar het Woord is ook een levend Woord. Vandaar dat geest en woord samengaan; God spreekt door Zijn Woord, maar God spreekt ook door Zijn geest. Het zijn door God geïnspireerde, door God geblazen woorden, zoals we lezen in 2 Timotheüs 3 vers 16. Onze geest beaamt het en zegt "amen" op wat Gods Woord zegt. Daarmee getuigt de geest zelf samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn.

En indien kinderen, dan ook lotbezitters. Lotbezitters van God? Na mijn lange inleiding hoef ik hier denk ik niet te veel meer aan toe te lichten. God heeft een bezit en dat bezit heeft Hij zo bepaald naar Zijn voornemen. Dat gaat Hij aan ons geven. Nou ja, aan de Zoon, en wij delen in de positie van de Zoon, want dat staat er ook. Nu zijn we kinderen, straks zijn we lotbezitters. En een lotbezitter is een zoon, zegt Galaten 4 vers 7. Een kind is verwekt door de Vader, maar een zoon deelt in dat wat van de Vader is. Dus het gaat veel, veel verder. Indien kinderen, dan ook lotbezitters: lotbezitters van God en samen-lotbezitters van Christus. De meeste vertalingen zullen hier "mede-erfgenamen" hebben, maar Hij ontvangt een lotsdeel, Hij ontvangt een lotbezit. En alles wat Hij ontvangt, daar mogen wij als Zijn lichaam, als samen-lotbezitters van Christus, in delen.

We vinden dat ook in Efeze 3. Ja, Efeze is zo'n brief waarin Paulus dit nog veel uitgebreider uit de doeken doet. In Efeze 3 zegt Paulus dat "in geest" — hier maakt hij dus het geheimenis bekend. Dat zegt hij in de voorgaande verzen in Efeze 3, maar ik kan natuurlijk niet het hele hoofdstuk lezen. Hier zegt hij: "Ik maak jullie als apostel, als gevangene in de Heer, die verborgenheid, dat geheimenis bekend." Dat geheimenis is dat in geest de natiën, de gelovigen uit de natiën, samen-lotbezitters zijn. In contrast met de tijd dat God eerst een enkel volk had uitverkoren, het volk Israël, brak er bij Paulus een nieuwe huishouding aan. Daarover zegt hij dat dit het geheim is dat hij bekend mag maken. Dat is al die aionen verborgen gebleven in God, maar hij mag het nu onthullen. Hij zegt dat in de geest de natiën samen-lotbezitters zijn en samen tot het lichaam behoren. Ik weet niet precies hoe het in de vertaling staat, maar hier staat het; ik had het eigenlijk nog letterlijker moeten neerzetten. Er staat gewoon dat de natiën samen-lotbezitters zijn en "samen-lichaam". Zo staat het er: samen-lichaam en samen-deelhebbers.

Waarvan dan? Men zegt meestal: van de belofte aan Israël. Nee, dat staat er niet. De natiën zijn samen... Kijk, je leest elke keer het woord "samen" en dan moet je je afvragen: samen met wie? Dat is de vraag die je moet stellen. Het antwoord is dan niet Israël, maar het antwoord staat hier gewoon achter: samen-lotbezitters, samen-lichaam en samen-deelhebbers van de belofte in Christus Jezus door het evangelie. Dus in alles wat aan Hem beloofd is, al het bezit dat aan Hem beloofd is, daar zijn wij samen deelhebbers in. Want wij zijn samen-lichaam, één lichaam met Hem, één organisme met Hem. Er staat: "in Christus Jezus door het evangelie". Dat is een goed bericht! En nogmaals, dat is niet alleen een goed bericht voor ons, maar voor de hele schepping. Want God gaat deze hele schepping door de Christus onder één hoofd samenbrengen.

Indien kinderen, dan ook lotbezitters: lotbezitters van God en samen-lotbezitters van Christus. Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. De positie van Christus is nu een positie van verborgenheid; dat is nog niet te zien. Het vervolg van Romeinen 8 gaat over de schepping die lijdt, maar wij lijden ook mee met die schepping. Daarin is er geen onderscheid. Wij worden ook miskend en verworpen, net als Christus. Hij is verborgen, de wereld kent Hem niet en wil Hem ook niet kennen. Hij wordt miskend. Maar Hij heeft de allerhoogste positie aan Gods rechterhand ontvangen en de hele schepping is aan Hem onderworpen, aan Hem onderschikt. Die positie die Hij heeft, die hebben wij ook nu al. Alleen zien wij nu nog niet dat Hem alle dingen onderworpen zijn, zegt Hebreeën 2. Dat wacht totdat alles onder Zijn voeten gesteld gaat worden. Ook onze status, om het zo maar te zeggen, onze hoge positie, is nog verborgen. Je kunt daar nog geen aanspraak op maken; dat wacht inderdaad tot dat moment. Het is een beetje een verhaal van "samen uit, samen thuis". Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat omdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Nu nog verborgen en met de wereld in lijden, maar straks verheerlijkt met Hem en geopenbaard in heerlijkheid.

Het Huidige Lijden Versus de Aanstaande Heerlijkheid ↑ hoofdstukken

Want ik reken dat het lijden van de huidige tijd niet waardig is ten opzichte van de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden. Dit is natuurlijk een geweldige schriftplaats die je op een tegeltje kunt zetten. Zo staan er wel meer in Romeinen 8, en dat bedoel ik niet gekscherend, want dat zijn juist van die geweldige waarheden die we op tegeltjes zetten. Het is zo'n machtige waarheid.

Laat ik eerst even kijken naar dat "ik reken". De Statenvertaling zegt: "Ik houd het daarvoor." Het is echt een berekening. Zo rekenen wij; want wij weten, en dus rekenen wij ermee. Dat heeft niets met gevoel of ervaring te maken, maar met het feit dat wij de dingen weten omdat God ze ons belooft.

Want ik reken dat het lijden van de huidige tijd — en dat is veel, dat is heel veel... Toevallig, of liever gezegd niet toevallig, las ik dit vers van de week ook met mijn kinderen. Ik vroeg hen: noem maar eens wat lijden. Het eerste wat je hoort is natuurlijk de Tweede Wereldoorlog, of een actuelere oorlog. Noem het allemaal maar op. Mijn dochter noemde de coronamaatregelen. Maar het gaat om alles wat ons maar zou neerdrukken: al dat lijden van deze tijd, ook ziekte en de dood. Ook daar kunnen we natuurlijk over meepraten.

Over al dat lijden zeggen de vertalingen vaak dat het "niet opweegt tegen". Alsof het een weegschaal is die dan gelukkig doorslaat naar de goede kant. Maar er staat iets veel sterker: het is niet waardig ten opzichte van, of tegenover, de aanstaande heerlijkheid. Het lijden van de huidige tijd, van deze tegenwoordige tijd, is het niet eens waard om ermee vergeleken te worden. Elke vergelijking gaat stuk. Natuurlijk kunnen we ons daar niets bij voorstellen, maar we mogen zo rekenen omdat God het belooft. En hoe vreselijk lijden ook is, het is altijd tijdelijk. De aanstaande heerlijkheid daarentegen is onvergankelijk en eindeloos — in vele opzichten eindeloos, zowel letterlijk als figuurlijk.

Het lijden van de huidige tijd is niet waardig ten opzichte van de heerlijkheid die op het punt staat onthuld te worden. En dan staat er niet "aan ons" onthuld, alsof het iets is wat aan ons als een film of in onze omgeving straks te zien is, maar er staat "in ons" of "tot in ons" onthuld zal worden. Die heerlijkheid gaan wij namelijk ook lichamelijk ontvangen bij de verlossing van ons lichaam, waar vers 23 over spreekt. Het is een heerlijkheid die doorheen heel de schepping zal gaan, maar ook tot in ons. Dat gaat niet buiten ons om; wij ontvangen een nieuw lichaam, een verheerlijkt lichaam, en hoe geweldig is dat!

Hier gaat het over ons lijden, het lijden van de huidige tijd, maar ook over dat van de hele schepping. Daar gaan de verzen 21 en 22 over: de schepping die onderworpen is aan de slavernij van de vergankelijkheid. Die gaat daarvan bevrijd worden. En het lijden van de huidige tijd is niet waardig ten opzichte van de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden.

Geweldig, dit is zo'n mooi vers. Ik kan hier natuurlijk niet over praten zonder te denken aan onze vriend en broeder Daniel, die deze tekst straks op zijn rouwkaart wil hebben. Als een getuigenis van: ja, er is lijden, ja, er is ziekte en dood, maar het is niet waardig ten opzichte van de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden. Waar we straks met elkaar ook in zullen delen als de zonen van God.

Het Reikhalzend Uitkijken van de Zuchtende Schepping ↑ hoofdstukken

Want het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting van de onthulling van de zonen van God. De interlineair heeft hier het woord 'voorgevoel', maar dat is in onze taal vaak een wat vaag begrip. Je zegt bijvoorbeeld: "Ik heb een voorgevoel dat het morgen slecht weer wordt." Maar ditzelfde woord wordt in Filippenzen ook vertaald met een vurig verlangen. Ik heb hier geen afdruk gemaakt van hoe dat woord precies is opgebouwd, maar het heeft te maken met het uitsteken van het hoofd. Vandaar dat reikhalzende verlangen. De Statenvertaling heeft het over 'opgestoken hoofden'. Nu weet ik niet precies wat het in 1618 betekende als je je hoofd opstak, maar we weten wel wat er gebeurt als je tegenwoordig je hoofd boven het maaiveld uitsteekt: dan gaat je kop eraf.

Maar het is inderdaad een vurig verlangen. En als je vurig verlangt, dan gaat het hoofd omhoog en kijk je reikhalzend uit naar wat er komt. Kijk, wat hier niet staat, is dat de schepping precies weet wat er gaat gebeuren. Maar die schepping is aan de vergankelijkheid onderworpen en dat beseft ze zich maar al te goed. Daardoor is er in die schepping toch een reikhalzend uitkijken om in ieder geval bevrijd te worden van die slavernij van de vergankelijkheid.

Ik zou talloze voorbeelden kunnen noemen. Er zijn altijd mensen die zeggen atheïstisch te zijn, die beweren nergens in te geloven en dat het met de dood afgelopen is. Maar meestal als men het heeft over beroemdheden of 'celebrities' die ons ontvallen zijn, dan hoor je: "Ach, hij ziet ons nu wel," of iets van die strekking. Men heeft blijkbaar toch een soort verlangen dat het hier niet eindigt in deze vergankelijke schepping. In die zin is er dus sprake van een reikhalzend uitkijken van de schepping.

In de interlineair staat: "Zij is in afwachting" of "verwacht de onthulling van de zonen van God". Maar ik heb daar op de dia expres "in verwachting" van gemaakt, omdat de schepping straks in de volgende verzen ook wordt voorgesteld als een zwangere vrouw. Het reikhalzend uitkijken van de schepping is dus "in verwachting". En een zwangerschap is geen onverdeeld pretje. Nu is dat niet mijn persoonlijke ervaring, maar we weten dat er zwangere vrouwen zijn die nogal vreemd gaan doen; ze gaan anders eten of ze kunnen bepaalde geuren plotseling niet meer verdragen.

Zo is het ook met de schepping: die is in verwachting en daarom zie je om je heen dat het steeds gekker wordt. Ze gaat steeds vreemder doen. En als straks de weeën komen, dan wordt het natuurlijk nog erger. Het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting van de onthulling van de zonen van God. De schepping wordt hier voorgesteld als een zwangere vrouw en bij de verlossing van ons lichaam wordt de zoon geboren.

Moeten jullie nu ook denken aan Openbaring 12, waar een mannelijke zoon wordt geboren? Wat gebeurt er als die zoon wordt geboren? Welnu, die wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Op dat moment worden wij dus in de positie gesteld van zonen. Voor wie dit nu te cryptisch is: ik kom er na de koffie uitgebreid op terug, dan gaan we het over Openbaring 12 hebben. Maar als ik zo de kring rondkijk, dan kennen de meesten dat schriftgedeelte wel. Er is een vrouw die een zoon baart, een mannelijke zoon, en die wordt weggerukt tot God en Zijn troon.

Bij die geboorte van de zoon worden wij dus gesteld tot zonen. Bij de verlossing van ons lichaam ontvangen we de zoonstelling, en dat werd in het vorige vers de aanstaande heerlijkheid genoemd die tot in ons onthuld zal worden. Dat vindt plaats bij de verlossing van ons lichaam. Wanneer de zonen van God onthuld en geopenbaard worden, zullen zij de hele schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.

De Bevrijding van de Slavernij van de Vergankelijkheid ↑ hoofdstukken

Want de schepping werd aan de ijdelheid onderworpen of onderschikt, niet vrijwillig, maar vanwege Hem die haar onderschikt. Op hoop, of in hoop. Dus God heeft de hele schepping – uitroepteken, dus ook Adam – aan de ijdelheid onderschikt. Ja, dat zeg ik er maar bij omdat men meestal zegt: ja, door Adams keuze, een verkeerde keuze, of door die van Eva, of door beide, werd de schepping aan de ijdelheid onderworpen. Nee, de hele schepping werd gewoon aan de ijdelheid onderschikt. En hier staat niet dat de schepping vanaf Adam aan de ijdelheid werd onderschikt; God heeft deze schepping bij design aan de ijdelheid onderworpen.

Dat is dus niet vrijwillig. Dat was niet de keuze van Adam of Eva – want natuurlijk moet je tegenwoordig beide noemen – nee, maar Adam wordt daar verantwoordelijk voor gesteld. Dus niet vanwege Adam, nee, niet vrijwillig, niet vanwege Adams keuze, maar vanwege Hem die haar onderschikt. Dus God is degene die de schepping heeft onderschikt aan de ijdelheid. En dat heet in het volgende vers de slavernij van de vergankelijkheid. Adam en Eva moesten ook eten van die boom des levens om in leven te blijven. Dus dat is al een aanwijzing dat ook zij aan de ijdelheid waren onderschikt, of aan de vergankelijkheid.

Prediker zegt ook: "IJDELHEID DER IJDELHEDEN, ALLES IS IJDELHEID." Het boek Prediker gaat over het leven onder de zon. En als je alleen dit leven onder de zon hebt... Zo beschrijft Prediker dat: ja, dat is allemaal leeg. Het leidt allemaal tot niets. Je kunt je best doen, maar uiteindelijk is wat je hebt opgebouwd iets dat of bij je eigen handen nog afbreekt, of de generatie na je die sloopt dat. En uiteindelijk ga je toch dood. Dat is eigenlijk de boodschap van het boek Prediker en dat is dus ijdelheid. Dat is het leven onder de zon en daar heeft God de schepping aan onderworpen.

Op hoop, of in hoop, maar met het oog op hoop. Of moet ik zeggen: op basis van hoop? Op verwachting, op basis van hoop. Omdat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid bevrijd zal worden. Tot wat? Nou, tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. Dus God heeft deze schepping aan de ijdelheid, aan de zinloosheid onderschikt. In hoop of op hoop, gebouwd op hoop. Het is niet zomaar dat Hij dat gedaan heeft, maar op basis van hoop, gebouwd op verwachting dat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid bevrijd zal worden.

Dus deze hele schepping gaat bevrijd worden van de slavernij en van de vergankelijkheid tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. En slavernij staat hier tegenover vrijheid, en vergankelijkheid versus heerlijkheid. Dus heerlijkheid heeft alles met onvergankelijkheid te maken. Het zijn eigenlijk vrijwel synoniemen. Als het in de Bijbel gaat over heerlijkheid, dan spreekt dat altijd van onvergankelijkheid. De hele schepping gaat delen in die heerlijkheid die de zonen van God – die nu nog kinderen zijn maar in die positie gesteld gaan worden – ten deel valt.

Dus wij worden straks in die positie gesteld, samen lotbezitters met Christus. Hij is de Zoon van God, de Eerstgeborene onder vele broederen. En in die positie gaat de hele schepping bevrijd worden van de slavernij van de vergankelijkheid en tot heerlijkheid, tot onvergankelijkheid, tot vrijheid worden gebracht. Dit is dus dat vers 29: die Hij tevoren kende. Het is allemaal wat God zo tevoren bepaald heeft naar Zijn voornemen. Want die Hij tevoren kende, bestemde Hij ook tevoren om gelijkvormig te worden aan het beeld van Zijn Zoon.

Dus Hij heeft ons tevoren gekend en bestemd om gelijkvormig te worden aan het beeld van Zijn Zoon, en daarom worden wij ook zonen van God. Omdat Hij de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders en dus medezonen, samen lotbezitters. Want wij weten – ook weer weten, dit voelen we niet, dit zien we ook niet, ja, hier zien we het op een bepaalde manier, maar dat kun je ook alleen maar verstaan met verlichte ogen van het hart – want wij weten... nou, dit weet iedereen wel, tenminste dat de schepping zucht. Wij weten dat tot nu toe de gehele schepping samen zucht en barensweeën heeft.

De schepping is als een zwangere vrouw die zucht. Het wordt allemaal zwaar. Ook voor de mensen om je heen wordt het steeds zwaarder; vandaar het samen zuchten. Maar met die hele schepping in zucht en barensweeën: hoe verder het stadium van de zwangerschap, hoe zwaarder het wordt en op een gegeven moment komen die weeën. En ook daarvan heb ik wel eens gelezen dat dat begint met een wee, maar die weeën gaan zich steeds sneller opvolgen. Nou, dat is de schepping waarin wij leven: zuchtend en barensweeën hebbend. En dan laat ik de weeën uit het boek Openbaring nog maar even buiten beschouwing.

Maar het is niet zo dat wij daaraan ontkomen, want wij weten dat tot nu toe de hele schepping samen zucht- en barensweeën heeft. Hij is de Vader, de schepping is de vrouw... maar een vrouw die bevrucht is. God heeft leven verwekt in die vrouw. Dit is meteen het hele beeld van de seksualiteit: een man die door opstanding – Latijn: erectie – leven verwekt, zaad in de vrouw brengt en daar vindt dan de conceptie plaats. Nou, Hij heeft Christus opgewekt uit de doden en Hij is de Eerstgeborene, en de hele schepping is nu in zucht en heeft barensweeën. Dat is dus die ijdelheid en die vergankelijkheid waar zojuist over gesproken werd.

Maar in blijde verwachting! En ik weet zeker dat als straks de Zoon geboren is, dat we alles vergeten zijn. Want zo werkt dat ook, hè? Die pijn die... dat heb ik me laten vertellen natuurlijk. Maar het schijnt zo te zijn dat... natuurlijk kun je dat wel terugroepen hoe dat ongeveer geweest is, maar als dat nieuwe leven onthuld is en je hebt dat kind in je hand, dan ben je al een heel stuk van die ellende vergeten. Toch dames? Ja, zie je wel. Mijn moeder durft geen nee te zeggen natuurlijk.

Dat laten we voor onder de koffie, want wij weten dat tot nu toe de hele schepping samen zucht en barensweeën heeft. Maar dat niet alleen, maar ook wijzelf. Wij zuchten dus mee met die schepping; wij zijn daar niet van vrijgesteld ofzo. Maar dat niet alleen, maar ook wijzelf die de eersteling van de Geest hebben of de eersteling van de Geest zijn, voor mijn part. Wij zijn eerstelingen, wij zuchten ook in onszelf. Wij die in afwachting zijn van de zoonstelling, de verlossing van ons lichaam.

Dus kijk, voor de schepping geldt het dat zij een zwangere vrouw is, en die schepping gaat bevrijd worden van de slavernij en nieuw leven ontvangen. Maar voor ons is dat ook zo. Wij hebben nu al die Geest ontvangen. De Geest van de zoonstelling werd tot in – wat was het? Vers 15 – genoemd. Ja, en wij zuchten in onszelf. Maar wij zijn in... hier had ik eigenlijk ook moeten zetten: in verwachting van de zoonstelling. In blijde verwachting van de zoonstelling, namelijk de verlossing van ons lichaam. Verlossing is ook zo'n term, dat heeft ook alles met een geboorte te maken. Dus de hele schepping zucht, de hele schepping is in barensweeën. Maar dat niet alleen, maar ook wijzelf die de eersteling van de Geest zijn of hebben... ook wij zuchten in onszelf. Wij die in afwachting zijn van de zoonstelling: de positie dat God ons op het moment gaat plaatsen in die positie van zonen.

En wanneer is dat dan? Nou, dat is bij de verlossing van ons lichaam. Wanneer we een nieuw lichaam zullen ontvangen en dit sterfelijke, vergankelijke lichaam af zullen leggen. En dit sterfelijke lichaam is onderworpen aan al die wetmatigheden in deze schepping. Daar ontkomen we niet aan; ook wij krijgen rimpels, worden oud, gaan krakkemikkig lopen, worden ziek en gaan dood.

Nou ja, dat durf ik niet honderd procent zeker te zeggen, dat we allemaal doodgaan, maar we zijn in ieder geval sterfelijk. En bij de verlossing van ons lichaam, dan zijn we bevrijd van die slavernij. Dan worden we niet alleen bevrijd van die slavernij, maar ook in de positie gesteld van zonen. En dan gaan we deze hele schepping, met de Zoon, de Eerstgeborene onder vele broeders, bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.

En dat is de hoogste tijd om te stoppen. Maar in geest... ja, dat is ook: in geest staan wij dus al buiten deze oude schepping. We zijn een nieuwe schepping in Christus. Maar met het lichaam dus nog niet. Maar wij rekenen al met onze toekomst. God gaat ons stellen in de positie van zoon en dat tilt ons boven het lijden van de tegenwoordige tijd uit. Dat we weten dat God deze hele schepping gaat bevrijden en brengen tot heerlijkheid. En daar mogen wij een hoofdrol in spelen, samen met ons Hoofd. Nou, ik...

Afsluiting Vanuit Kolossenzen 3: Zoek de Dingen Die Boven Zijn ↑ hoofdstukken

Ik wilde afsluiten met de woorden uit Kolossenzen 3. Want ja, wij zijn met Christus verborgen, zegt dit gedeelte. Indien jullie dan samen met Christus opgewekt worden — en dat zijn we — zoek de dingen die boven zijn. Of zoek de dingen, dat wat daar is, opwaarts. Daarom zitten we hier ook op de bovenste verdieping. Dat is ook nog eens de derde hier, dat is een mooi toeval.

Indien jullie dan samen met Christus opgewekt worden, zoek de dingen die boven zijn, waar Christus is, die aan de rechterhand van God zit. Wees de dingen gezind. De meeste vertalingen zeggen hier 'bedenk', maar gezindheid is een houding. Dat is niet alleen maar denken, bedenk de dingen die boven zijn. Dat is zoiets van: laat ik er eens even aan denken. Nee, wees gezind, zet je zinnen erop. Dat is ook zo mooi. Wees gezind, dat is een houding van gezindheid. Je bent gericht, geneigd tot de dingen die boven zijn.

Wees de dingen gezind die boven zijn, niet de dingen die op de aarde zijn. Want jullie stierven — zo rekenen wij namelijk — en jullie stierven samen met Christus. Maar we leven ook samen met Hem, en jullie leven is, samen met Christus, verborgen in God. Dat is nu allemaal nog verborgen, maar Hij is daar, en daarom zoeken we de dingen die boven zijn en zijn we daarop gezind.

Ja, en dit is die geweldige belofte. Hier brengt Paulus het dan weer anders onder woorden. In Romeinen 8 gaat het over het openbaar worden van de zonen Gods. En hier zegt hij: wanneer Christus, die ons leven is, geopenbaard wordt, dan zullen jullie ook samen met Hem in heerlijkheid geopenbaard worden. Als Hij geopenbaard wordt of onthuld... hier staat trouwens een iets ander woord, dat wordt vaak vertaald met verschijnen. Dat is ook wel mooi hè? Wanneer Hij verschijnt, dan is Hij niet meer verborgen. Maar wanneer Christus die ons leven is geopenbaard wordt of verschijnt, dan zullen ook jullie samen met Hem in heerlijkheid geopenbaard worden of verschijnen.

Als de zonen van God, omdat Hij de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders. En dan wordt deze hele schepping bevrijd van de slavernij. Geweldig om daarbij stil te mogen staan. En wat een kracht, wat een energie geeft dat ons. Dat we in deze oude vergankelijke schepping leven waar we dagelijks met ellende te maken krijgen en sterfelijkheid en ziekte, en dat we dan zo boven de dingen mogen worden uitgetild. Geweldig! Ik laat het hierbij. En ja, amen.

📖 Serie: de Romeinen brief
Deel 17 van 34