31. 1 Thessalonicenzen 5:22-28 – slotwoord

Met nog een paar korte aanbevelingen sluit Paulus deze brief af en legt er nadruk op dat zijn brief aan allen moet worden (voor)gelezen. Blijkbaar konden niet alle broeders lezen, maar zij moesten wel van de inhoud van de brief op de hoogte gebracht worden. En Paulus sluit de brief af zoals hij die ook begon: met genade!

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze Bijbelstudie vormt de afsluiting van de bespreking van de eerste brief aan de Thessalonicenzen. De nadruk ligt in de laatste verzen op de oproep om afstand te houden van het kennelijk boze en de belofte dat God de gelovigen volledig zal heiligen en bewaren. Daarbij wordt specifiek ingezoomd op de bewaring van geest, ziel en lichaam tijdens de parousia van de Heer. Tot slot komen praktische aansporingen aan bod, zoals de heilige kus als teken van gemeenschap, waarna de studie afsluit met de overweldigende zekerheid dat alles uit Gods genade is.

Besproken Schriftgedeelten: 1 Thessalonicenzen 5, Kolossenzen 1, Kolossenzen 1:20, Galaten 2, Psalmen 2, Efeze 2

“God gaat ons dus gebruiken als demonstratiemodellen van genade.”

Onthoud Je van het Kennelijk Boze ↑ hoofdstukken

Hallo allemaal. We zijn bij 1 Thessalonicenzen 5, de laatste verzen, en ik denk ook dat ik met deze video de bespreking van deze brief afrond. In mijn Bijbel die naast mij ligt, zie ik bij die laatste verzen meer wit en meer tekstverwijzingen staan dan tekst zelf; het zijn ook vrij korte verzen op één vers na. Maar ik begin gewoon bij vers 22.

Daar staat: “Onthoud je van elke boosaardige waarneming.” In andere vertalingen lees je: “onthoud u van alle soorten van kwaad,” en de Statenvertaling zegt: “onthoudt u van alle schijn des kwaads.” Ja, wat is dan “onthoud je van elke boosaardige waarneming”? Vanaf elke waarneming boosaardig onthoud je.

Ik zocht het even op in een andere vertaling, die van de NCV, de Nederlandse Concordante Vertaling. Ik weet niet of jullie dit kunnen lezen, want het zijn kleine letters, maar ik lees het voor. Hier staat: “Blijft van al het kennelijk boze vandaan.” Het kennelijk boze; als ik op dit woord klik, dan zegt de software ook dat het ‘waarneming’ betekent als woordopbouw. Maar ‘kennelijk’ — het kennelijke of het kenbare boze — daar krijg je een goede zin mee. Dus alles wat kenbaar is, wat al kennelijk is als boosaardig, wat je al kent als boosaardig, onthoud je daarvan.

Dat sluit een beetje aan bij wat ik eerder heb gezegd over “onderzoek alle dingen”. Nou, dat is geen juiste vertaling; er staat “toets” of “beproef alle dingen” in vers 21, het vers hiervoor. Dat wordt vaak weergegeven met “onderzoek alle dingen”, maar dat staat er niet. Dit zijn dus juist ook dingen die je niet zou onderzoeken. Als iets kennelijk of kenbaar is als boosaardig, als u dat al weet, dan onthoud je je daarvan.

Volledige Heiliging en Bewaring in de Parousia ↑ hoofdstukken

En moge de God van de vrede jullie volledig heiligen. Daar gaat deze brief over: over heiliging. Deze brief is erop gericht; die spreekt een geweldige toekomstverwachting uit voor de gelovigen over de wegrukking en de parousia, de dag van de Heer. En Paulus zegt: moge de God van de vrede jullie volledig heiligen. Heiliging is een proces van apart zetten, van wijden aan. Het is God dus die heiligt.

Hij heet – en dat is ook mooi – de God van de vrede. Hij is niet alleen maar de God die vrede geeft. Natuurlijk is Hij dat; de enige die werkelijk vrede kan geven, dat is God. Maar het komt doordat Hijzelf ook vrede heeft. En dat vind ik altijd een troost en een bemoediging om dat te bedenken. Kijk, God is degene die alles weet en alles overziet, en Hij heeft vrede. Hij kent elk detail, maar ook het grote geheel van de schepping en de gebeurtenissen. Vanaf het begin verkondigt Hij al de afloop, dus Hij weet wat er gebeurt. Hij weet ook van al die verschrikkingen en het lijden van deze tegenwoordige tijd. Hij kent het allemaal.

Kijk, wij kennen eigenlijk niets; wat wij kennen is zeer beperkt. Dat gaat over ons eigen leventje en wat ons voorgehouden wordt op televisie of in andere media, maar dat blijft alsnog zeer beperkt. Maar God, Hij ziet alles, Hij overziet alles en Hij is ook de Beschikker van alles. Het past ook allemaal binnen Zijn plan en daarom heeft Hij ook vrede, want Hij is een goede God. Hij is degene die – laat ik het zo zeggen – vrede maakt door het bloed van het kruis. Dat is Kolossenzen 1:20. Wat Hij doet, staat in Kolossenzen 1, is dat Hij alles tot Zichzelf verzoent door Jezus Christus, door het bloed van het kruis. Vrede makend door het bloed van het kruis. Geweldig. Nou, dat is dus onze God, en die God heeft vrede. Daarom mogen wij die ook hebben.

En Hij heiligt ons: "En moge de God van de vrede jullie volledig heiligen; en mogen jullie geest, ziel en lichaam in de aanwezigheid – in de parousia – van onze Heer Jezus Christus in alle delen ongeschonden en onberispelijk bewaard worden." Het gaat hier dus weer over de parousia van onze Heer Jezus Christus. Dat wordt meestal vertaald met Zijn komst of Zijn toekomst, maar zoals ik in eerdere video's ook heb gewezen: het is Zijn aanwezigheid. Vanaf het moment dat wij Hem tegemoet gaan in de lucht – dat verband wordt in 4:17 ook de parousia genoemd – dan vangt die parousia aan. Maar dat is een periode waarin Hij aanwezig zal zijn, ook hier op aarde, op de troon in Jeruzalem.

Moge de God van de vrede jullie volledig heiligen en mogen jullie geest, ziel en lichaam... De geest is het denken. De ziel, dat zijn de emoties en wat een mens drijft: emoties, driften, lusten, enzovoort. En het lichaam, dat is het omhulsel waarin wij... het aarden vat wordt het ook wel in de Bijbel genoemd. Dat is het lichaam. Mogen jullie geest, ziel en lichaam in de parousia van onze Heer Jezus Christus in alle delen ongeschonden en onberispelijk bewaard worden.

Ik zat daar even over na te denken: wat betekent dit nu precies? Want in tegenstelling tot 4:17 staat hier echt IN de parousia. In 4:17 staat dat degenen die levend overblijven, bewaard blijven tot ín de parousia van de Heer. Maar hier gaat het erover dat God ons bewaart ín die periode: "mogen jullie geest, ziel en lichaam in de parousia van onze Heer Jezus Christus in alle delen ongeschonden en onberispelijk bewaard worden."

Hij bewaart ons dus in die periode, vanaf het moment dat we bij Hem zijn. Dan breekt er weliswaar een turbulente tijd aan – en dat lijkt me nog een understatement – hier op aarde. Dat is wat je leest in het boek Openbaring: de zegels, de bazuinen, de schalen. En ja, wij zijn dan bij Hem, dus wij zullen dan ongeschonden en onberispelijk bewaard worden.

En toen ik verder las, stond er in het volgende vers: "Hij die jullie roept is trouw, Hij zal het ook doen." Dus dat was meteen het antwoord volgens mij. Paulus bidt: "Moge de God van de vrede jullie volledig heiligen; en mogen jullie geest, ziel en lichaam in de parousia van onze Heer Jezus Christus in alle delen ongeschonden en onberispelijk bewaard worden." En: "Hij die jullie roept is trouw, Hij zal het ook doen." Dat is een belofte. Hij heiligt ons en Hij zal ons bewaren, ook in die parousia. Tenminste, zo lees ik dit. Als u daar andere ideeën over heeft en ik zie het niet goed, laat het me weten, want ik hoor dat graag.

Bidden, de Heilige Kus en de Brief Voorlezen ↑ hoofdstukken

Broeders, bid ook voor ons. Ja, Paulus had al gezegd in dit hoofdstuk, in vers 17: bid onophoudelijk of bid ononderbroken. Ik heb toen laten zien hoe dit woord is opgebouwd; dat het gaat over – ik zeg het nu heel snel – je richting goed hebben, je gerichtheid goed hebben. Dat zouden wij dan een biddende houding noemen: een houding naar God toe waarbij je alles van Hem verwacht. Paulus zegt: doe dat ook met betrekking tot ons. Broeders, bid ook aangaande ons. Natuurlijk mag je dat uitspreken naar God in een gebed; dat doen wij ook. Bidden en voorbede doen voor elkaar, maar ook danken voor elkaar dat God ons aan elkaar geeft.

Groet al de broeders met een heilige kus. Ja, dat is wel leuk. Er zijn mensen die er niet zo van zijn, van het zoenen en kussen – ikzelf eerlijk gezegd ook niet altijd. Maar toch is het de gewoonte dat we, als we elkaar tegenkomen, elkaar een kus geven of een knuffel (een 'hug', heet dat dan tegenwoordig). Of een hand, dat is dan meer de westerse manier. Maar ook die hand vinden we in de Bijbel wanneer Paulus de rechterhand van gemeenschap geeft aan Jakobus, Petrus en Johannes in Galaten 2. Dat drukt werkelijk gemeenschap uit, en dat is met die kus natuurlijk ook zo.

Ik zat te kijken naar de woordopbouw van dat woord kus, *philēmati*. Dat is: "veel-houden-van-resultaat". Want *phileō* heeft met liefde te maken, houden van of genegenheid hebben voor. Wat doe je als je veel genegenheid hebt of veel houdt van iemand? Dan kus je. In het Westen zoenen de mannen elkaar meestal niet; die geven gewoon een hand. Ik zeg dat wat laconiek, want we moeten dit vooral niet wettisch opvatten, alsof we elkaar móéten kussen. Als je daar geen zin in hebt, doe het gewoon lekker niet en geef een hand. Maar die kus drukt in de Bijbel wel gemeenschap uit. Daarom staat er ook in Psalm 2 (het laatste vers): "Kus de Zoon". Dat betekent dat we de Zoon liefhebben en in gemeenschap met Hem leven.

Groet al de broeders met een heilige kus. Ik stel jullie onder ede – ik bezweer jullie, zegt de NBG, bij de Heer – dat deze brief aan al de heilige broeders voorgelezen wordt. Ja, dat was de bedoeling van zo'n brief: niet dat een enkeling die zou lezen, maar dat hij aan allen voorgelezen zou worden. Daar is natuurlijk niemand bij uitgesloten, want in het lichaam van Christus, in de Ecclesia, zijn we allemaal één. Niet hetzelfde, maar wel allemaal één. We horen allemaal bij dezelfde Heer. Daarom stelt Paulus dit zo nadrukkelijk onder ede bij de Heer: deze brief moet aan al de heilige broeders, aan alle gelovigen, voorgelezen worden.

Slotwoord: Alles Is uit Genade ↑ hoofdstukken

De genade van onze Heer Jezus Christus zij met jullie allen. Amen. Ja, dit is natuurlijk het laatste vers, het slotwoord van Paulus. Hij eindigt hier zijn brief zoals hij zijn brieven ook altijd begint. Dat doet hij in deze brief ook hoor: "Genade met jullie en vrede van God onze Vader en de Heer Jezus Christus", staat er in hoofdstuk 1 vers 1. Hij begint zijn brief dus met genade en hij sluit zijn brief af met genade.

Alles daartussen spreekt ook van Gods genade. Wat God doet – en daar mogen we op vertrouwen – en alles wat Hij ons geeft: het is allemaal uit genade. In deze brief maakt Paulus geweldige dingen bekend over de wegrukking en over de doden. Ik denk dat dat toch wel het hoogtepunt van de brief is. Hij begint er al over in hoofdstuk 1 vers 10: dat wij Zijn Zoon uit de hemelen verwachten, of afwachten of opwachten, die ons verlost uit de toekomende toorn.

In hoofdstuk 4 legt hij dan uit hoe dat in zijn werk gaat met de doden in Christus, die als eerste zullen worden opgewekt. Daarna volgen degenen die levend overgebleven zijn tot in de parousia van de Heer. Die twee groepen zullen gezamenlijk worden weggerukt, de Heer tegemoet in wolken, de Heer tegemoet in de lucht. Ook dat is natuurlijk genade. Vanaf dat moment zullen wij ook altijd met de Heer wezen, zegt het laatste vers van hoofdstuk 4.

Dat betekent ook – en dat is Efeze 2 – dat wij in de aionen die gaan volgen genade zullen ervaren. Want op het moment van de wegrukking duurt de afsluiting van deze aion niet zo lang meer. Maar God gaat in de toekomende aionen, de tijdperken die gaan komen, Zijn overweldigende, overtreffende en overvloeiende genade in ons betonen. God gaat ons dus gebruiken als demonstratiemodellen van genade.

Wij leven uit die genade. Er is niets wat we zelf kunnen doen, het is allemaal Zijn werk en deze brief ging daar natuurlijk over. Een geweldige brief, en ja, het is jammer dat ik hem af moet sluiten. Wat ik hierna ga doen, dat weet ik nog niet. Misschien dat ik even pauze houd om daarover na te denken; dat wijst zich vanzelf wel weer. Voor nu zeg ik samen met Paulus: Amen.