Op deze bijbelstudiedag hebben we in drie studies besproken wat doorgaans de opname van de gemeente wordt genoemd. Paulus beschrijft in 1 Thessalonicenzen 4 dat bij de komst van de Heer de doden in Christus zullen opstaan en samen met de leven overblijvenden zullen worden weggerukt, de Heer tegemoet in de lucht. Is er iets te zeggen over het tijdstip waarop deze gebeurtenis zal plaatsvinden? Kan deze wegrukking ieder moment gaan plaatsvinden? Wat heeft deze gebeurtenis te maken met de grote verdrukking? Waar vinden we deze gebeurtenis(sen) nog meer beschreven?
Hierover, en nog veel meer, gaat deze studiedag.
Plaats studie: Urk
Datum: 12 september 2015
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Dus de grote verdrukking is die 1260 dagen; het is het moment waarop de vrouw, het gelovig overblijfsel uit Israël, een plek krijgt toegewezen in de woestijn. Maar het is ook het moment dat de mannelijke zoon, de Ecclesia, wordt weggerukt tot God en Zijn troon.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie: de Heer Tegemoet (opname van de Gemeente)
- Thessalonicenzen 4: Hoop voor de Ontslapenen
- Levend Overblijven tot de Parousia
- Neerdalen van de Hemel: Geroep, Aartsengel en Bazuin
- Michaël en de Tijd van Benauwdheid voor Jakob (daniël 12)
- De Laatste Bazuin en Verandering (1 Korinthe 15)
- Verlossing uit de Toekomende Toorn (1 Thessalonicenzen 1)
- Weggerukt in de Wolken, de Heer Tegemoet
- Tijden en Gelegenheden: de Dag Des Heeren (1 Thessalonicenzen 5)
- Vrede en Zekerheid: een Haastig Verderf
- Zonen van het Licht en van de Dag
- De Wapenrusting en de Hoop Der Zaligheid
- Onze Toevergadering tot Hem (2 Thessalonicenzen 2)
- De Afval en Openbaring van de Mens Der Wetteloosheid
- De Weerhouder (ecclesia) Wordt uit het Midden Weggedaan
- Het Grote Teken: de Vrouw in Openbaring 12
- De Rode Draak Wil de Mannelijke Zoon Verslinden
- De Mannelijke Zoon (ecclesia) Wordt Weggerukt tot God
- De Vrouw Vlucht: Aanvang van de 1260 Dagen
- Oorlog in de Hemel: Michaël en de Draak
- Twee Arendsvleugels: Bescherming in de Woestijn
- Onze Aardse Tent en het Gebouw uit God (2 Korinthe 5)
- Zuchten Om met de Hemelse Woonstede Overkleed te Worden
- Onze Wandel Is in de Hemelen (filippenzen 3)
- Het Leven Is Christus, Sterven Is Gewin (filippenzen 1)
- Begeerte Om Opwaarts Losgemaakt te Worden en met Christus te Zijn
Introductie: de Heer Tegemoet (opname van de Gemeente) ↑ hoofdstukken
Goed, voor de goede verstaander heeft Jan al wat zaken verklapt die we vandaag gaan bespreken. Aan mij om dat wat nader uiteen te zetten. We gaan het inderdaad hebben over wat men noemt de opname van de gemeente. Ik heb als onderwerp aangekondigd ‘de Heer tegemoet’, omdat dat een frase is die we tamelijk letterlijk in de Schrift vinden, terwijl ‘de opname van de gemeente’ dat niet letterlijk is. Dus ik wil daarmee gelijk de toon zetten en een term gebruiken die dicht bij de Schrift ligt.
Ja, dat is een vrij groot onderwerp. Jan noemde al een aantal schriftplaatsen waar dat voorkomt. Een aantal zullen voorbij komen, een aantal niet, omdat het lastig is om – ook al hebben we een studiedag – echt alles, elk schriftgedeelte daarover, te behandelen. Het lastige van zo'n thematische studie is natuurlijk dat je daarin weer keuzes maakt. Eigenlijk had ik dat bijvoorbeeld het liefst besproken vanuit de positie dat je de Thessalonicenzenbrieven in hun geheel doorneemt. Stel je voor dat ik elke week of elke twee weken zou komen om bijbelstudie te geven, dan zouden we die brieven kunnen bespreken. Dan kom je vanzelf op dit onderwerp en dan heeft het ook meer zijn plaats binnen het betoog van Paulus. Want het gedeelte waar we straks naartoe gaan – Jan noemde het al: 1 Thessalonicenzen 4 – heeft zijn plek in het betoog van Paulus in die brieven aan de Thessalonicenzen.
Ik kom daar nog wel op terug. We gaan straks beginnen in de brief aan de Thessalonicenzen. Paulus is daar geweest en hij schrijft deze brief samen met Silas en Timotheüs. Hij is daar een periode geweest en het verslag daarvan vinden we in Handelingen 17. Ik ga er nu niet naartoe, want het is verder niet zo relevant voor het onderwerp, maar Paulus is daar een nogal korte periode geweest in Thessalonica. Er wordt gezegd in Handelingen 17 dat hij drie sabbatten met hen handelde in de synagoge over de zaken uit het Woord. Veel langer dan drie of vier weken zal hij daar dus niet geweest zijn als ik dat verslag zo lees. Daarna volgt er een oproer, veroorzaakt door Joden – ook dat lezen we vaker in Handelingen – en Paulus en Silas moeten de stad verlaten.
Wat we vervolgens lezen in de brieven is dat die Thessalonicenzen verdrukt en vervolgd werden. Paulus zegt ergens in die eerste hoofdstukken dat zij vervolgd en verdrukt werden door hun eigen volksgenoten. Paulus benadrukt vooral de verwachting die zij mogen hebben in alle vervolging en verdrukking. Hij toont de Thessalonicenzen het uitzicht en de verwachting die voortvloeit uit een wandel in geloof. Hij zegt dan ook – ik kom daar ook nog op terug – dat de verwachting van de gelovigen het verschijnen is voor de Heer, voor onze Heere Jezus Christus, bij Zijn Parousia.
Parousia is een Grieks woord. Wellicht kent u het; in vertalingen zoals de NBG en de Statenvertaling wordt het meestal vertaald met ‘toekomst’. Dat woord kennen wij ook in ons moderne Nederlands, maar daar heeft het een wat andere toepassing gekregen. Toekomst is, als je het populair zegt, de wederkomst van Christus; Zijn toekomst, het toe-komen, ergens naar toe komen. Letterlijk betekent het woordje parousia echter ‘aanwezigheid’. Dus de parousia van Christus is Zijn aanwezigheid, Zijn komst en de aanwezigheid die daarop volgt. Zo zou je dat kunnen zeggen.
Ik noem nu al een term zoals parousia. We zitten hier met een wat gemêleerd gezelschap en ik ken jullie niet allemaal even goed, maar er gaan vandaag nog wel wat meer uitdrukkingen voorbij komen. Ik noemde al de parousia, maar denk ook aan de ‘grote verdrukking’ of de ‘opname van de gemeente’. Wellicht zijn dit voor sommigen van jullie heel bekende termen, maar voor anderen minder bekend. Ik ga in het geven van deze studies uit van enige basiskennis. Als je die wat minder hebt, kan dat vragen oproepen, maar volgens mij is dat de normale gang van zaken. Ik denk dat we dat allemaal hebben: dat er soms vragen beantwoord worden die juist weer andere vragen oproepen. Daar hadden we het zojuist ook nog even over. Dus ik hoop dat dat niet te veel afschrikt, maar dat het juist prikkelt om meer te willen weten.
Ik hoef nu niet naar mij te kijken hoor. Dat deed ik ook niet, Jos. "Ik weet dat ik hier het minste weet, maar als ik het begrijp..." Oké, dan nemen we jou als norm en dan vragen we aan jou aan het eind van de dag welk cijfer je het hebt gegeven. Goed, ik wil niet te veel woorden besteden aan een inleiding.
Thessalonicenzen 4: Hoop voor de Ontslapenen ↑ hoofdstukken
We gaan meteen met jullie naar 1 Thessalonicenzen 4 kijken en naar de zaken die we daar tegenkomen. Als er nog wat aan toegevoegd moet worden wat eerder in de brief ter sprake is gekomen, komen we daar vanzelf wel op, maar ik begin in vers 13. Daar staat: "Doch broeders, ik wil niet dat gij onwetende zijt van degenen die ontslapen zijn, opdat gij niet bedroefd zijt gelijk als de anderen die geen hoop hebben."
Paulus zal ongetwijfeld vragen hebben gehad van die Thessalonicenzen; daar speelden dingen. Hij had hen — dat lezen we ook in deze brief — nadat hij bij ze was geweest in Thessalonica (waarvan we het verslag vinden in Handelingen 17), niet meer van aangezicht tot aangezicht gezien. Hij had Timotheüs naar hen toegestuurd en die was wellicht teruggekomen bij Paulus met vragen van de Thessalonicenzen of over zaken die daar speelden. Hij zegt dus: "Ik wil nu niet dat jullie onwetende zijn van degenen die ontslapen zijn." Paulus gaat ze nu vertellen hoe het zit met degenen die ontslapen zijn. Letterlijk staat er: "van de ter ruste liggenden". Dat is natuurlijk wel een mooi woord, hè. Als wij over de dood spreken, hebben we het over zij die rusten; rusten totdat zij gewekt worden, opgewekt worden. Maar ook dat woordje "ontslapen" heeft dat natuurlijk in zich. De dood is een slaap waaruit we weer worden gewekt, zoals we elke ochtend zelf uit de slaap gewekt worden — de een wat vroeger dan de ander. Maar dat is met het ontslapen zijn ook het geval. Ik wil niet, broeders, dat jullie onwetende zijn van degenen die ontslapen zijn, of dat jullie bedroefd zijn zoals de anderen die geen hoop hebben.
Nou, "geen hoop", dat is wat de wereld zegt: dood is dood, bij de dood houdt het op, hierna is niets meer. Maar wij hebben hoop, zegt Paulus. Wij hebben een verwachting, en de enige hoop voor een dode is opstanding: opgewekt worden uit die dood. Daar gaat Paulus het dus ook over hebben in de verzen die hierna komen.
Hij zegt in vers 14: "Want indien — want als — wij geloven dat Jezus gestorven is en opgestaan, alzo zal ook God degenen die ontslapen zijn door Jezus wederbrengen met Hem." Gestorven en opgestaan; daar refereert Paulus aan de dood en opstanding van Jezus. Zoals hij dat ook zegt in bijvoorbeeld 1 Korinthiërs 15, die eerste verzen. 1 Korinthiërs 15 is het hoofdstuk dat handelt over de opstanding en Paulus geeft daarin aan dat dit de basis van het evangelie is: dat Jezus is gestorven, begraven en opgewekt. Hij is opgewekt op de derde dag en hij zegt dat dit alles is naar de Schriften, want het was voorzegd in de Schriften dat het zou gebeuren. Paulus zegt: dat is de basis van het evangelie. In 1 Korinthiërs 15 zegt hij dat hij dat aan hen bekend heeft gemaakt, en ook hier refereert hij daar weer aan. Hij zegt: als wij dat geloven, dat Jezus gestorven is en opgestaan, alzo zal ook God — letterlijk staat er "de God", want Hij is de levende God, en dat blijkt ook wel altijd — alzo zal ook God degenen die ontslapen zijn door Jezus brengen of wederbrengen met Hem. God is de Beschikker over leven en God gaat allen die in het graf zijn, die ontslapen zijn, wekken; die zullen opgewekt worden.
Overigens staat er in dit vers letterlijk niet "in Jezus". Ik heb hier een Statenvertaling en daar staat: "alzo zal ook God degenen die ontslapen zijn in Jezus wederbrengen met Hem." Letterlijk staat er echter: "zal ook God degenen die ontslapen zijn door Jezus wederbrengen met Hem." De grondtekst zegt dus toch net iets anders dan de Statenvertaling ons wil laten geloven. Kijk, in het vervolg gaat het inderdaad over gelovigen, dus ik begrijp ook wel dat de Statenvertalers hier hebben gekozen voor het woordje "in" — dat degenen die ontslapen zijn in Jezus wedergebracht zullen worden met Hem — maar letterlijk staat er "door Jezus". Dus ontslapenen worden, zo wordt er gesteld, door Jezus wedergebracht met Hem. En wij weten, ook uit 1 Korinthiërs 15, dat het uiteindelijk elk mens zal zijn die gestorven is: "Allen die in Adam sterven, zullen in Christus levend gemaakt worden." Het is niet het onderwerp van het vervolg, dus ik ga er verder niet op in, maar we hebben het nu over details.
Wat ik ook wil doen deze dag, is toch wel wat langere Schriftgedeeltes bespreken. Vaak geef ik ook een studie met een beamer; dan pluk je er weleens een aantal teksten uit en dat kun je dan ook vrij snel doen door van Schriftplaats te wisselen. Dan is het ook makkelijker om wat tekstgedeeltes over te slaan. Maar ik denk dat het in verband met zo'n thematische studie als vandaag, waarin we dit onderwerp behandelen, gewoon goed is om wat langere gedeeltes te behandelen. Soms betekent dat dat we niet op elk detail heel uitgebreid in kunnen gaan, maar dat we juist de details eruit pakken die betrekking hebben op het onderwerp.
Paulus zegt in vers 15: "Want dat zeggen wij u door het Woord des Heren, dat wij die levend overblijven tot de toekomst des Heren, niet zullen voorkomen degenen die ontslapen zijn." Paulus zegt hier dat hij door een woord van de Heer meedeelt wat daarna volgt in het vers. In 1 Korinthiërs 15, ook weer dat hoofdstuk over de opstanding, zegt hij: "Zie, ik vertel u een geheimenis." Dan gaat het over hetzelfde onderwerp — daar komen we nog wel op — dat niet allen zullen ontslapen, maar dat wel allen veranderd zullen worden, vertelt hij daar. En hier zegt hij: "Dit zeggen wij u door het Woord des Heren, dat wij die levend overblijven tot de toekomst" — ook hier weer dat woordje *parousia*, "tot in de parousia" staat er letterlijk — "niet zullen voorkomen degenen die ontslapen zijn."
Levend Overblijven tot de Parousia ↑ hoofdstukken
Wij die levend overblijven. Letterlijk staat er: wij, de levenden, de overblijvenden. En dat woordje 'overblijvenden' is een Grieks woord. De grondtekst is geschreven in het Grieks en het betekent letterlijk 'rondom ontbreken'. Oftewel, u kunt zich er wel wat bij voorstellen: als er rondom u zaken ontbreken, dan bent u dus overgebleven.
Hij zegt hier: "wij die levend overblijven zullen tot in de parousia des Heren" – populair gezegd tot in de wederkomst van de Heer – "wij zullen niet voorkomen degenen die ontslapen zijn." Tot in de parousia, tot in de aanwezigheid van de Heer, tot in Zijn toekomst. Ik zet dan een streepje tussen 'toe' en 'komst', want dat maakt het wat duidelijker dat Hij hier toekomt. Parousia is letterlijk, wat ik al zei, 'ernaast' of 'erbij zijn'.
Als het gaat over de 'komst', dan spreekt het dus altijd over de wederkomst van de Heer en nooit over Zijn eerste komst. Dat noemen we ook een komst, zoals we die beschreven vinden in de evangeliën. Dat noemen we de komst van Jezus, Zijn eerste komst. Maar hier gaat het over Zijn tweede komst of Zijn wederkomst. Hoewel dat geen termen zijn die we zo letterlijk in de Schrift terugvinden, want daar wordt altijd juist dit woordje 'parousia' gebruikt.
Die parousia is een periode – dat wil ik benadrukken. Het is geen moment, geen enkel moment, maar het is een periode. Het is Zijn aankomst en Zijn aanwezigheid die daarop volgt. Het moment dat wij bij Hem zullen zijn en dat Hij bij ons zal zijn; dat zullen we ook nog lezen. Parousia is dus ook een wat langere periode.
Ook daarvan vinden we zaken beschreven in 1 Korinthe 15. Paulus spreekt daar over de levendmaking. In vers 22 zegt hij dat allen die in Adam sterven, alzo ook in Christus zullen worden levend gemaakt. Maar, zegt hij in vers 23, een ieder in zijn eigen orde: de eersteling Christus – Hij is al levend gemaakt met onvergankelijk leven – en daarna die van Christus zijn in Zijn parousia. Dus in die parousia, in die periode, zullen degenen die van Christus zijn worden levend gemaakt. 'Opstanding uit de doden' noemt de Bijbel dat; een opstanding met achterlating van de overige of andere doden.
Dat is een onderwerp op zich en daarvoor hebben we ook op 3 oktober een conferentie belegd van Goed Bericht. Daar gaan dit soort zaken uitgebreid aan de orde komen. Parousia is dus een aanwezigheid; het gaat hier over de aanwezigheid van de Heer. We vinden dat woordje parousia bijvoorbeeld ook in verband met Paulus, die spreekt over zijn aanwezigheid tegenover zijn afwezigheid. Hij zegt bijvoorbeeld ergens in zijn brieven dat de Korinthiërs over hem zeggen: "Zijn brieven zijn wel scherp, maar in zijn aanwezigheid, in zijn parousia, stelt hij niet zoveel voor."
Omdat die parousia een periode is, kan het voor de ene groep op een ander moment plaatsvinden dan voor de andere. Ik wil het niet nodeloos ingewikkeld maken, maar neem bijvoorbeeld de Dag des Heren. Die dag breekt voor de ene groep eerder aan dan voor de andere. Voor de Ecclesia breekt hij eerder aan dan bijvoorbeeld voor Israël. Maar ook daar komen we nog wel op.
Het woordje 'voorkomen', wat hier in de Statenvertaling staat, is letterlijk een woordje dat 'inhalen' betekent. Paulus zegt dus: "Want dat zeggen wij u door het woord van de Heer, dat wij de levenden, de overblijvenden tot in de parousia des Heren" – zoals het er letterlijk staat – "wij zullen degenen die ontslapen zijn niet inhalen of voorkomen." Oftewel, hij zegt dat degenen die nog leven op het moment van de wederkomst van Christus, degenen die ontslapen zijn niet zullen inhalen. Waar Paulus met hen over sprak en waarover hij hen wilde informeren, was namelijk de positie van degenen die ontslapen zijn. Daar hadden ze blijkbaar vragen over, zoals we in vers 13 zagen: "Ik wil niet dat jullie onwetend zijn over degenen die ontslapen zijn." Daar maakten zij zich, zo concludeer ik hieruit, zorgen over. En dan zegt Paulus in vers 16:
Neerdalen van de Hemel: Geroep, Aartsengel en Bazuin ↑ hoofdstukken
Want de Heer zelf zal met een geroep, met de stem van de aartsengel en met de bazuin van God nederdalen van de hemel. En die in Christus gestorven zijn, zullen eerst opstaan. Hier gaat het dus over gestorvenen die eerst zullen opstaan. Nogmaals, dat was het onderwerp waar Paulus hen over wilde informeren.
De Heer zelf zal met een geroep komen; letterlijk staat er: in een bevel, in een commando. Dat is wel interessant: in mijn serie studiebijbels staat dat die roep, dat bevel, een bevelsroep is van een officier. Het gaat dus om strijdbare taal, een bevel en commando vanuit een officier. Dat is een beetje de setting waar we aan moeten denken. Ik houd dat even vast in het achterhoofd.
De Heer zelf zal neerdalen in een bevel, met of in de stem van de aartsengel. Die term 'aartsengel' vinden we maar twee keer in het Nieuwe Testament. 'Arch' staat er in de grondtekst, en dat 'arch' betekent een eerste, een overste. We vinden dat woord bijvoorbeeld in Hebreeën als het gaat over Christus die onze overste Leidsman is; dan wordt ook dat woord 'arch' gebruikt. Een engel is een boodschapper. Dat is een woord dat in onze vertaling eigenlijk niet echt vertaald is, maar gewoon vanuit de grondtekst in het Nederlands is overgenomen.
De Heer zelf zal neerdalen met een bevel, met de stem van de aartsengel. Die aartsengel vinden we bijvoorbeeld in Judas vers 9. Dat is de enige andere plek in het Nieuwe Testament waar dat woord voorkomt. Daar gaat het over dé aartsengel, en dat is er maar één: Michaël. Dat staat er ook bij in Judas vers 9. De aartsengel, dat is er dus maar één. Dat is op zich ook wel logisch: als het de overste van de engelen of van de boodschappers is, dan is het er één. Dat is Michaël, en dat 'arch' betekent 'eerste' of 'hoofd'. Hij is dus de overste van de boodschappers en hij zal in de bazuin van God, de bazuin Gods, neerdalen van de hemel.
De vraag is natuurlijk, als het gaat over een bevel, de stem van de aartsengel (de stem van de overste van die boodschappers) en de bazuin van God, of dat nu alle drie verschillende zaken zijn of alle drie hetzelfde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet precies weet. Ik neig ernaar om te zeggen dat het alle drie hetzelfde is, waarbij het één het ander aanvult of wat nader uitlegt.
Michaël en de Tijd van Benauwdheid voor Jakob (daniël 12) ↑ hoofdstukken
Diezelfde Michaël vinden we ook terug in het Oude Testament, waar hij de tijd van de grote verdrukking markeert. Jan las zojuist een gedeelte uit Mattheüs 24, waarin uitgebreid wordt ingegaan op die periode: een grote verdrukking van drieënhalf jaar die over Israël zal komen. Michaël markeert die tijd van de grote verdrukking. Ik wil u meenemen naar Daniël 12 om dat te laten zien. Meteen in vers 1 komt Michaël ter sprake.
"In die tijd" — welke tijd is dat dan? Dat vinden we bijvoorbeeld in hoofdstuk 11, vers 31, want het gaat over het voorgaande. Daniël 12 vers 1 zegt: "Te die tijd", en dan gaat het over de tijd waarin de gebeurtenissen uit hoofdstuk 11 zich afspelen. Hoofdstuk 11 vers 31 spreekt er aan het einde over dat het dagelijks offer weggenomen zal worden en dat er een verwoestende gruwel gesteld zal worden. Ook die vinden we terug in Mattheüs 24, waar Jan net uit las. In vers 36 lezen we over een koning die zal doen naar zijn welgevallen, die zich zal verheffen en groot maken boven alle goden, en die tegen de God der goden wonderlijke dingen zal spreken. Ook daar kom ik straks nog op, omdat we ook nog in 2 Thessalonicenzen 2 terechtkomen. Daar wordt gesproken over een vorst, een mens die zich zal zetten in de tempel en zichzelf zal laten vereren alsof hij God is. Maar dat vinden we dus ook al in Daniël 11: hij zal een afgodsbeeld in die tempel zetten, een verwoestende gruwel.
In hoofdstuk 11 vers 31 en 36 gaat het over die koning die in 2 Thessalonicenzen 2 de mens der wetteloosheid wordt genoemd. Wat ik deze dag veel wil en zal doen, is telkens sprongetjes maken naar schriftgedeelten die elkaar bevestigen. Daarom noem ik nu even deze zaken uit hoofdstuk 11 van Daniël. Als het abracadabra voor u is, dan hoop ik dat dat later op de dag al duidelijker wordt wanneer ik in 2 Thessalonicenzen 2 terechtkom en daar weer naar verwijs. Ik doe mijn best.
In Daniël 12 vers 1 staat: "Te die tijd zal Michaël opstaan, die grote vorst." Dit is natuurlijk Hebreeuws, maar wellicht had er, als het in het Grieks was geschreven, hetzelfde woord gestaan als wat we vonden in 1 Thessalonicenzen 4: de overste van de engelen. Een vorst, een overste "die voor de kinderen van uw volk staat". Het gaat hier over het volk van Daniël, en dat is Israël. En dan staat er: "Want het zal een tijd van benauwdheid zijn, zoals er niet geweest is sinds er een volk geweest is tot op diezelfde tijd toe."
Ik zei u dat Michaël de tijd markeert van de grote verdrukking. Die wordt hier de tijd der benauwdheid genoemd. Nu vraagt u zich wellicht af: hoe kom je erbij dat de tijd der benauwdheid hetzelfde is als de grote verdrukking? Laten we even bladeren naar Jeremia 30. In Daniël wordt gesproken over een tijd van benauwdheid zoals er niet geweest is sinds er een volk geweest is. Er zal dus een tijd van benauwdheid komen die zo erg is dat zij er niet eerder is geweest. Dat vinden we bijvoorbeeld ook in Jeremia 30 vers 7: "Owee, want die dag is zo groot, dat zijns gelijke niet geweest is; en het is een tijd van benauwdheid voor Jakob." Hier vinden we dus letterlijk dat het over Israël gaat, het huis van Jakob — Jakob, die later Israël genoemd zou worden. Er staat ook bij dat hij daaruit zal verlost worden. Dat vinden we trouwens ook in Daniël 12 vers 1; dat heb ik nog niet gelezen, maar dat vindt u wel aan het slot van het vers.
Nu maak ik even de sprong naar Mattheüs 24; we komen daar vandaag nog wel een paar keer in terecht. In Mattheüs 24 vers 15 wordt gesproken over een gruwel der verwoesting, die we dus ook vonden in Daniël 11 vers 31. Dat haalde ik net even kort aan om aan te geven in welke tijd Michaël optreedt: "Wanneer gij dan zult zien de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door de profeet Daniël, staande in de heilige plaats." Een gruwel spreekt altijd van afgoderij, en die komt te staan in de heilige plaats. Welke heilige plaats kennen wij in Jeruzalem? De tempel. Daar kom ik later deze dag nog op terug, in ieder geval ook aan de hand van 2 Thessalonicenzen 2.
Als we dan een paar verzen overslaan naar vers 21, dan staat daar: "Want alsdan" — op die tijd, precies hetzelfde als wat we in Daniël zagen — "zal er grote verdrukking zijn." In de andere verzen stond er: "een tijd van benauwdheid". Hier staat: "want alsdan zal er grote verdrukking zijn", en dan volgt precies hetzelfde als wat we vonden in Daniël 12 en in Jeremia 30: "hoedanig niet is geweest van het begin der wereld tot nu toe, en ook niet zijn zal." Oftewel: er komt een grote verdrukking, er komt een tijd van benauwdheid voor Jakob. Een tijd van benauwdheid zoals die niet eerder is geweest, aldus Daniël 12. En we zagen in Jeremia 30 dat "zijns gelijke niet geweest is". Ook hier in Mattheüs: "grote verdrukking, zodanig als er niet is geweest."
In Daniël 12 vinden we dus Michaël, die we ook in 1 Thessalonicenzen 4 op een zeker moment zien optreden. Overigens vinden we Michaël ook nog in Openbaring 12, maar daar komen we vandaag ook nog op. Ik begrijp dat ik soms wat puzzelstukjes neerleg die hun plek nog moeten krijgen, maar in de loop van de dag denk ik dat we de puzzel aardig gelegd hebben. Ik verwijs nu alweer naar Openbaring 12 en 2 Thessalonicenzen 2, allemaal schriftgedeeltes waar we nog uit zullen komen. Ja, die...
De Laatste Bazuin en Verandering (1 Korinthe 15) ↑ hoofdstukken
Ik ben weer terug in 1 Thessalonicenzen 4. De Heer zal zelf, met een geroep, met de stem van de aartsengel en met de bazuin van God, neerdalen van de hemel. Die bazuin, dat is een verhaal op zich. Tamara is niet in ons midden, maar die weet alles van bazuinen en trompetten. Ik heb ook nog wat contact gehad met haar hierover voordat ik deze studiedag gaf. Maar die bazuin is een onderwerp op zich, daar valt heel veel over te zeggen. We vinden hem bijvoorbeeld de eerste keer in de Schrift bij de introductie van de wet in Exodus 19. Het is de eerste keer dat er van de bazuin wordt gesproken: een bazuin, donder, bliksem, een zware wolk.
Nou, hier wordt er gesproken over een bevel, een commando. Michaël, waarvan we zagen op welk moment die aartsengel op gaat treden: aan het begin van een grote verdrukking. Dus daar is onheil op komst. Ja, dat is ook vaak waar de bazuin van spreekt: onheil en duisternis, zoals bij die wet, maar bijvoorbeeld ook het uitroepen van koningschap; daar wordt die bazuin ook voor gebruikt.
Nou, hier in 1 Thessalonicenzen 4 is de Koning onderweg, om het zo te zeggen. De gebeurtenissen die zullen volgen na de gebeurtenissen die we hier beschreven vinden — de opname van de gemeente, het moment dat we de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht — ja, die momenten die daarop zullen volgen, zullen inhouden dat Christus Zijn koninkrijk hier gaat vestigen op aarde. Dus het uitroepen van koningschap waar die bazuin voor wordt gebruikt, maar ook het uitroepen van het jubeljaar. Er werden dus aankondigingen voor gedaan, maar je vindt het ook heel vaak in verband met strijd en oorlog. Dat de Dag des Heren nabij is; ook zoiets waar we nog op komen. Die begint namelijk ook met een bazuin en duisternis.
De mooiste die in dit verband, omdat hij van Paulus zelf is, vinden we in 1 Korinthiërs 14. Daar zegt Paulus: "Want ook indien de bazuin een onzeker geluid geeft, wie zal zich tot de krijg bereiden?" Ofwel: krijg staat in de vertaling, dat is oorlog. Ik denk dat de NBG-vertaling hier ook "oorlog" heeft staan. Ja. Dus die bazuin kondigt strijd aan, die kondigt oorlog aan. En zoals we zagen in de verzen in Daniël, Jeremia en Mattheüs: er komt onheil aan. Er komt strijd, er komt een grote verdrukking, een tijd van benauwdheid voor Jakob.
Hij zal dus met een bevel, met de stem van de aartsengel en met de bazuin van God neerdalen van de hemel. Die bazuin, dat is overigens ook een hele mooie... Ik weet niet of u nog in 1 Korinthiërs 14 bent, maar als u twee bladzijden bij mij omslaat naar 1 Korinthiërs 15, daar vinden we die bazuin ook weer, dan in verband met precies dezelfde gebeurtenis. Ik haalde net dit vers al aan, omdat Paulus zegt in 1 Thessalonicenzen 4: "Want dit zeggen wij u door een Woord van de Heer." En hier zegt hij: "Ziet, ik zeg u een geheimenis, een verborgenheid." Aan Paulus waren geheimenissen geopenbaard, wat natuurlijk ook een Woord van de Heer is; de Heer heeft hem dingen geopenbaard die hij mocht bekendmaken, en dit is er een van.
Hij zegt dan: "Ik zeg u een verborgenheid: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden." Overigens legt hij in 1 Korinthiërs 15 in dit vers de nadruk op de levend overgeblevenen, want hij zegt: "Wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden." Dan heeft hij het over degenen die levend overblijven en veranderd zullen worden. In 1 Thessalonicenzen 4 ligt juist de nadruk op de ontslapenen, omdat hij daar ingaat op vragen... of in ieder geval, al die Thessalonicenzen maakten zich zorgen om degenen die al ontslapen waren. "Hoe gaat het daar nu mee aflopen?" Nou, zegt Paulus dan, wij die levend overblijven gaan hen in ieder geval niet inhalen op dat moment.
Maar hier in 1 Korinthiërs 15 zegt hij: "Ziet, ik zeg u een verborgenheid, een geheimenis: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden. In een punt des tijds" — dat heeft de Statenvertaling toegevoegd. In ieder geval een ogenblik, een zeer ondeelbaar ogenblik. Een kort moment. "In een ogenblik" staat er dan ook achter, "met de laatste bazuin". Want de bazuin zal slaan en de doden zullen onverderfelijk — onvergankelijk is dat — onvergankelijk opgewekt worden en wij zullen veranderd worden. Dus ook hier, als het gaat over die gebeurtenis van het veranderd worden, van het levend overblijven tot in de parousia van de Heer, zoals Paulus dat noemt, ook daar wordt die bazuin weer genoemd.
Overigens wordt er gesproken van een "laatste bazuin". Vaak is dan de vraag: is dat dan de laatste bazuin achter de bazuinen in Openbaring? Daar wordt ook gesproken van een zevental bazuinen. Dat zeg ik even voor de fijnproevers; als u die gedeeltes uit de Openbaring niet kent, dan kunt u dit wellicht het beste weer even vergeten. Ik denk dat het hier gaat over de laatste bazuin in een tweetal bazuinstoten, omdat er staat: "In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin." Dat is dus de laatste bazuin. En het gaat hierover: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden, namelijk met de laatste bazuin.
Want, zegt hij, de bazuin zal slaan. En daarbij ga ik ervan uit dat dat de eerste bazuinstoot is en dat bij die eerste bazuin, zoals in het vervolg van het vers staat, de doden onvergankelijk opgewekt zullen worden. Dus één bazuinstoot waarin de doden onvergankelijk opgewekt zullen worden, en bij de laatste bazuin zullen wij, die levend overblijven, ook veranderd worden. En dat past ook bij wat Paulus beschrijft in 1 Thessalonicenzen 4: dat de doden eerst opgewekt zullen worden en dan de levend overblijvenden veranderd zullen worden.
Bent u er nog? Ja? Oké. Nee, dat is goed. Ik moet af en toe even checken of ik duidelijk ben. De bazuin heb je daar liggen volgens mij... Dat is een bazuin, ja. Een pauze mag je proberen; ik ben wel benieuwd. Zou je het fysiek kunnen horen? Ja, ik denk van wel. Maar laten we het daar straks in de pauze over hebben. Dan word je niet wakker? Nee, dan word je niet wakker. Hij zegt — dan gaan we terug naar 1 Thessalonicenzen 4: "De Heer zelf zal met een geroep, met de stem van de aartsengel en met de bazuin van God neerdalen van de hemel." En ja, ik zei al dat we eerder dit soort dingen ook al in de brief aan de Thessalonicenzen vonden.
Verlossing uit de Toekomende Toorn (1 Thessalonicenzen 1) ↑ hoofdstukken
In deze brieven aan de Thessalonicenzen vinden we een prachtig getuigenis. In vers 9 heeft Paulus het over dat wat er verkondigd wordt aangaande de Thessalonicenzen: dat Paulus een geweldige ingang tot hen had en hoe die Thessalonicenzen zich tot God omgekeerd waren. Ze waren bekeerd, of zoals het letterlijk in de tekst staat: weg van de afgoden tot God omgekeerd. Als je je keert tot de levende en waarachtige God, dan keer je als vanzelf de rug naar de afgoden die je eerst diende.
En Paulus voegt daar dan aan toe in vers 10: "en Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten". Dat is wat we dus ook zien in 1 Thessalonicenzen 4: de Heer zelf zal nederdalen van de hemel. En hier in het eerste hoofdstuk staat: "en Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten", Die Hij uit de doden opgewekt heeft, namelijk Jezus, Die ons verlost van de toekomende toorn. Letterlijk staat er in veel oude handschriften: verlost *uit* de toekomende toorn. Jezus verlost ons uit de toekomende toorn, en dat woordje "uit" impliceert dat dit op het laatste moment zal zijn, voor een naderend gevaar.
Als we al die schriftplaatsen bezien die we al behandeld hebben uit 1 Thessalonicenzen 4 en uit Daniël, dan zien we dat er een grote verdrukking komt: de toekomende toorn. Ik zeg er even bij: de toorn van de draak, uit Openbaring 12. Daar worden we op het laatste moment uit gered; we worden ervoor behoed, we worden gered. Hij verlost ons uit de toekomende toorn. Ook al zouden we uitgaan van "van de toekomende toorn", wat nieuwe handschriften hebben, ook dan zeg ik nog: oké, er staat "toekomende toorn". Wij worden verlost, bevrijd, uitgered; dat staat er letterlijk. Dus op het moment dat de toorn — de toorn van de draak uit Openbaring 12, zeg ik er weer even bij — nog toekomend is, zegt Paulus dat we eruit gered worden door Zijn Zoon, Die wij uit de hemelen verwachten. Dat vinden we in 1 Thessalonicenzen 1 vers 10.
Als er dus in 1 Thessalonicenzen 4 staat dat de Heer zelf zal neerdalen van de hemel, dan gaat het over hen die in Christus gestorven zijn; letterlijk staat er "de doden in Christus". Want dat was het onderwerp waar Paulus over wilde spreken met die Thessalonicenzen. De doden in Christus zullen eerst opstaan. Paulus had al gezegd: wij levenden die levend overblijven, zullen die doden niet voorkomen; wij zullen hen niet inhalen op dat moment. De doden in Christus zullen eerst opstaan en daarna wij, de levend overgeblevenen. Hier staat ook weer: de levenden, de overgeblevenen. En wij zullen tezamen met hen opgenomen worden in de wolken, de Here tegemoet in de lucht. En alzo zullen wij altijd met de Here wezen.
Weggerukt in de Wolken, de Heer Tegemoet ↑ hoofdstukken
Ja, "opgenomen worden", daar komt die frase "de opname van de gemeente" natuurlijk vandaan. Dat is een ingeburgerde term, zeg maar. En dat woordje dat daar gebruikt wordt, betekent letterlijk weggerukt of weggegrist. Dat klinkt al een stuk sneller dan opgenomen worden in de wolken. Nee, weggerukt worden in de wolken. Weggegrist worden. Het is met geweld wegnemen. Het Griekse woordje dat hier gebruikt wordt is *harpazo*. De stam van het woordje wordt ook vertaald met roven; dus iets wegroven. Roven is natuurlijk negatief, maar wat je doet als je iets rooft, is je iets toe-eigenen. Dat is ook wat hier gebeurt: de Heer gaat Zichzelf iets toe-eigenen, namelijk dat wat van Hemzelf is — "wat van zijn eigen is", zeggen wij in de buurt van Rotterdam. Wat van Hemzelf is, dat gaat Hij Zich toe-eigenen.
Daarna zullen wij, de levenden, de overgeblevenen, tezamen met hen weggerukt worden in de wolken. Letterlijk staat er "in wolken", het lidwoord "de" staat er niet. Of dat nou letterlijke wolken zijn of niet... ik sprak pas iemand die honderd procent zeker wist dat het om atmosferische wolken ging, zeg maar "in the cloud". Ik weet in ieder geval één schriftplaats waar hetzelfde woord wordt gebruikt voor wolken en waar het niet letterlijk over wolken gaat, en dat is Hebreeën 12 vers 1. Ik ga er niet naartoe, maar daar wordt gesproken over alle geloofshelden uit het voorgaande hoofdstuk: Hebreeën 11, Abraham, Jozef, noem ze allemaal maar op. In geloof hadden zij gewandeld. En dan zegt de schrijver van de Hebreeënbrief: "Nu we zo’n wolk van getuigen rondom ons hebben." Daar gaat het dus over wolken van gelovigen. Dus misschien worden wij wel weggerukt in wolken van gelovigen. Of is het een figuurlijke uitspraak van Paulus? En misschien is het wel echt bewolkt die dag dat we door de wolken gaan. Dat zou ook kunnen.
Kun je dat niet in de grondtekst terugvinden? Nou, dat woordje voor wolken wordt de ene keer inderdaad gebruikt voor atmosferische wolken. Het wordt ook in Handelingen gebruikt waar de Heer Zelf opgenomen wordt bij Zijn hemelvaart. De andere keer wordt het figuurlijk gebruikt. Maar wij gaan de Heer tegemoet in de lucht, staat er dan in het volgende vers. Dat is het thema wat we deze studiedag hadden meegegeven: "De Heer tegemoet in de lucht". Letterlijk staat daar — en dat scheelt niet zoveel met wat de Statenvertaling heeft — "tot een ontmoeting van de Heer". Dat "tegemoet" betekent dat als je iemand tegemoet gaat, je naar iemand toe gaat maar ook weer terugkeert met diegene. We vinden bijvoorbeeld datzelfde woordje "tegemoet" met betrekking tot Mattheüs 25. Die wijze en dwaze maagden gingen de bruidegom tegemoet om met hem naar die bruiloftszaal te gaan.
In Handelingen 28 wordt datzelfde woordje voor tegemoetgaan ook gebruikt. Ik lees dat even voor uit vers 14: "En alzo gingen wij naar Rome." Ik ga totaal voorbij aan het verband, het gaat mij alleen om de betekenis van het iemand tegemoetgaan. Paulus zegt in Handelingen 28 vers 15: "En vandaar kwamen de broeders, onze zaken gehoord hebbende, ons tegemoet tot de Appius-markt en de Drie Tabernen." Welke Paulus ziende, dankte hij God en greep moed. En toen wij te Rome gekomen waren... oftewel: toen kwamen ze in Rome aan. Die broeders waren hem tegemoetgegaan naar het punt waar hij op dat moment was en zijn met hem meegegaan naar Rome. Dat is tegemoetgaan.
Wij zullen de Heer tegemoetgaan in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Heer wezen. Wij zullen samen met Hem zijn. "Alzo zullen wij altijd samen met de Heer wezen", dat staat hier letterlijk. Dat betekent dat op het moment dat Hij verschijnt, bijvoorbeeld aan Israël, wij erbij zullen zijn. Daarom gaan we Hem ook tegemoet. Want op dit moment dat hier beschreven wordt, worden de levenden veranderd — degenen die nog levend zijn op dat moment — en de doden worden opgewekt. Tezamen worden wij weggerukt, de Heer tegemoet in de lucht. Maar de Heer zal terugkeren op aarde. Hij zal hier Zijn koninkrijk gaan vestigen. Dus wij gaan Hem tegemoet en we zullen altijd samen met de Heer wezen, want wij zullen delen in die positie die Hij heeft en in Zijn koninkrijk. We zullen met Hem verschijnen in heerlijkheid. Je vindt dat bijvoorbeeld in Kolossenzen 3 vers 4 en ook in Mattheüs 24 vers 30 wordt iets soortgelijks beschreven. We vinden ook in Zacharia 14 bij de komst van de Heer op de Olijfberg dat er staat: "Dan zal de HEERE, mijn God, komen, en al de heiligen met U." Daar zullen dus heiligen bij zijn. En ik ga ervan uit dat dat dezelfde groep is als die Hem hier tegemoetgegaan is in de lucht. Dat is dus tegemoetgaan: Hem tegemoetgaan om met Hem ook weer de andere kant op mee terug te gaan. Na verloop van tijd in ieder geval.
Vers 18: "Zo dan, vertroost elkander met deze woorden." Ik weet niet of iemand een NBG-vertaling heeft, daar staat: "vermaant elkander met deze woorden". Oftewel: ik heb net iets heel moois verteld en dan met dat vingertje "vermaant elkaar". Dat past natuurlijk niet. "Vertroost" heeft de Statenvertaling prima. Het Griekse woord is *parakaleo*: aanmoedigen of bemoedigen. Dit is nogal een bemoediging natuurlijk. Paulus zegt: of je nu dood bent of levend, je mist de boot niet. Integendeel, die ontslapenen zullen nog eerst opgewekt worden. Uiteindelijk maakt dat geen verschil natuurlijk, omdat we tezamen worden weggerukt, de Heer tegemoet in de lucht. En dat vertroosten en bemoedigen is natuurlijk juist met betrekking tot die doden waarover Paulus sprak; die doden waarover hij hen wil bemoedigen en vertroosten.
Ja, nu zou ik moeten zeggen: ik ga me nu naar een ander schriftgedeelte...
Tijden en Gelegenheden: de Dag Des Heeren (1 Thessalonicenzen 5) ↑ hoofdstukken
En dat brengt ons bij 1 Thessalonicenzen 5. Maar dat is helemaal geen ander schriftgedeelte; het is weliswaar een nieuwe perikoop, maar in de grondtekst van het Nieuwe Testament staan geen hoofdletters, geen komma’s, geen punten, geen verzen en geen hoofdstukindeling. Paulus gaat hier dus gewoon verder met zijn betoog. Weliswaar gaat hij een ander aspect bespreken en daarvoor gebruikt hij een voegwoord als 'maar' of 'en', maar hoewel het een nieuw hoofdstuk is, is het geen ander onderwerp.
Paulus zegt daar: "Maar van de tijden en de gelegenheden, broeders, hebt gij niet van node dat men u schrijve." Jullie hebben er geen behoefte aan dat ik jullie over de tijden en de gelegenheden schrijf. Dat is nogal een luxepositie, denk ik dan. Wij moeten er hele studiedagen voor beleggen om het daar eens over te hebben. Maar dat woordje 'tijden en gelegenheden' is een standaarduitdrukking die we vaker vinden in de Schrift. In Handelingen 1 vers 6 werd door de discipelen aan de Heer gevraagd: "Heer, herstelt U in deze tijd Uw koninkrijk?" Paulus was toen nog niet ten tonele verschenen. En de Heer zegt dan ook tegen hen: "Het komt jullie niet toe te weten de tijden en de gelegenheden die de Vader in Zijn hand gesteld heeft." Maar Paulus kwam er blijkbaar wel toe, want hij zegt: "Van de tijden en gelegenheden, broeders, hebben jullie geen behoefte dat men u schrijve, want gij weet zelf zeer wel — jullie weten nauwkeurig en precies — dat de Dag des Heeren alzo zal komen als een dief in de nacht."
De Dag des Heeren is een term die we bij Paulus alleen in deze brieven vinden, en dan ook alleen in de Thessalonicenzenbrieven. Verder gebruikt hij die term 'de Dag des Heeren' niet meer; wel spreekt hij over 'de dag van Christus' of 'de dag van Jezus Christus', bijvoorbeeld in de Filippenzenbrief. Maar die 'Dag des Heeren' is een term die we wel veel tegenkomen in het Oude Testament bij de profeten. En dat brengt ons, mijns inziens, toch ook een beetje in een Joodse context dat Paulus het hier wel gebruikt. Hij gebruikt hier specifiek dat woordje Dag des Heeren.
Ja, de Dag des Heeren, ook dat is een studie op zich, maar je zou kunnen zeggen: het is niet de zondag. De Dag des Heeren is die grote Sabbat, want de Sabbat is de dag van de Heer. Het is die grote Sabbat die straks zal aanbreken; die dag van duizend jaar waarin satan gebonden zal zijn en Christus zal regeren vanaf Zijn troon in Jeruzalem. Maar over die komst van de Dag des Heeren lezen we ook altijd veelvuldig bij de profeten dat deze komt met oordeel en gericht. Want er moet eerst van alles rechtgezet worden, wil daadwerkelijk die dag aan gaan breken. Als een koninkrijk aanbreekt, dan zullen de opstandigen of vijanden van zo’n koning onderworpen worden. En daarom lees je over de komst van de Dag des Heeren, als dat besproken wordt in de profeten, over oordeel en gericht. Maar het aanbreken van die dag, het koninkrijk over de volken, wordt in Mattheüs 24 ook 'de zomer' genoemd, wanneer het licht schijnt. Ook dat vinden we in de profetieën.
Ik denk dat Paulus de term hier gebruikt voor de Dag des Heeren omdat het dit meer in een Joodse context plaatst. Want hij zegt: "Want gij weet zelf nauwkeurig en precies dat de Dag des Heeren alzo zal komen als een dief in de nacht." Dat is vreemd, want hij zegt daarvóór: "Jullie hebben geen behoefte dat jullie geschreven worden over de tijden en de gelegenheden," en vervolgens zegt hij: "Ja maar, jullie weten zelf heel goed en nauwkeurig dat de Dag des Heeren zal komen als een dief in de nacht." Dat lijkt elkaar tegen te spreken, maar het antwoord staat in het volgende vers.
Vrede en Zekerheid: een Haastig Verderf ↑ hoofdstukken
En hij zegt dan ook: wanneer zij zullen zeggen "het is vrede en zonder gevaar", dan zal een haastig verderf hen overkomen zoals de barensnood een bevruchte vrouw. En zij zullen het geenszins ontvlieden. Ik zei al zojuist: dit "dag des Heren" plaatst ons mijns inziens in een Joodse context, omdat het refereert aan een term die we vinden in de Joodse geschriften. En "zij" in vers 3 is dan ook het Joodse volk. Zij zullen zeggen: het is vrede en geen gevaar. Ja, vrede en zekerheid staat er letterlijk; het is vrede en zonder gevaar. Er zal een moment komen dat het Joodse volk zal zeggen: het is vrede en zekerheid, geen gevaar. En dan, zegt Paulus, dan zal een plotseling verderf, een haastig verderf, een plotselinge uitroeiing hen overkomen.
We hadden zojuist gelezen in Daniël en in Jeremia over de tijd van benauwdheid voor Jakob, die in Mattheüs 24 de grote verdrukking wordt genoemd. En in Mattheüs 24 las ik dat de Heer Jezus zegt dat er een gruwel van de verwoesting zal opgesteld worden in de heilige plaats. En als je dat zult zien, dan moet je maken dat je wegkomt. Kom niet van het dak af om iets uit je huis te halen; pak je jas niet; wie op de akker is, kere niet terug om zijn kleren weg te nemen. Het staat er ook: wee de bevruchten en de zogenden in die dagen. Want alsdan zal grote verdrukking wezen, hoedanige niet is geweest van het begin der wereld tot nu toe en ook niet zijn zal. Grote verdrukking, de tijd van benauwdheid, een haastig verderf. Op het moment dat zij zullen zeggen van "het is allemaal vrede en zekerheid", dan zal dat haastig verderf hun overkomen.
Ja, vrede en zekerheid. Je vindt het bijvoorbeeld in Openbaring 6, daar wordt gesproken over een ruiter op een wit paard. Een paar hoofdstukken verder is het ook een ruiter op een wit paard, daar is het Christus. Maar in Openbaring 6 is het een pseudo-christus, een pseudo-messias die vrede brengt en waar vervolgens een aantal verzen verder staat dat er een ander paard kwam, dat de macht kreeg om de vrede weg te nemen van de aarde. Dus er zal een periode van vrede aanbreken daar in Israël, maar die vrede zal weggenomen worden. Er zal een plotseling verderf komen en dat heeft weer te maken met die gruwel, die afgod die daar komt te staan op de heilige plaats in Jeruzalem. Er zal een mens van wetteloosheid zijn die zichzelf zal laten vereren alsof hij God is. Dat staat in 2 Thessalonicenzen en daar zullen we later op de dag nog terechtkomen. Grote verdrukking zal komen, een plotseling verderf, zoals de barensweeën een bevruchte vrouw.
Ik was net in Jeremia 30, waar het ging over die tijd van benauwdheid voor Jakob. En ook daar wordt het beeld gebruikt van een bevruchte, van een zwangere vrouw. In vers 5 bijvoorbeeld: "Want zo zegt de Heer: Wij horen een stem van verschrikking; er is vrees en geen vrede." Wanneer zij zullen zeggen "het is vrede en geen gevaar", zegt Paulus in 1 Thessalonicenzen 4, dan is er vrees en geen vrede. "Vraag toch en ziet of een manspersoon baart. Waarom zie ik dan in iedere mans handen op zijn lenden als van een barende vrouw en zijn alle aangezichten veranderd in bleekheid? Oh wee, want die dag is zo groot dat zijns gelijke niet geweest is; en het is een tijd van benauwdheid voor Jakob, en nog zal hij daaruit verlost worden." Het vers dat ik net ook aanhaalde van de tijd van benauwdheid voor Jakob, daar wordt ook gesproken over weeën. Dat het volk weeën zullen overkomen zoals een zwangere vrouw, en daar wordt wel vaker over gesproken in de Schrift en dat gaan we nog wel tegenkomen vandaag.
Ja, grote verdrukking dus, tijd van benauwdheid. En Paulus had gezegd: jullie weten nauwkeurig dat de dag des Heren alzo zal komen als een dief in de nacht. Voor hen blijkbaar, want hij zegt: wanneer zij zullen zeggen "het is vrede en zekerheid, vrede en zonder gevaar", dan zal hun een haastig verderf overkomen en ze zullen het geenszins ontvlieden. "Ontvluchten" staat er dan nog bij. Maar, zegt hij dan in vers 4...
Zonen van het Licht en van de Dag ↑ hoofdstukken
Jullie zijn niet in de duisternis, zodat die dag jullie als een dief zou overvallen of zou grijpen. Voor jullie komt die dag dus niet als een dief in de nacht. Voor hen blijkbaar wel, want wanneer zij zullen zeggen: "Het is vrede en geen gevaar," vrede en zonder gevaar, dan zal een plotseling verderf over hen komen. Maar jullie, broeders, jullie zijn niet in de duisternis dat die dag – de dag des Heren – jullie als een dief zou overvallen. Jullie zijn niet in de duisternis dat die dag, de dag des Heren namelijk, jullie als een dief zou grijpen. Wij zijn, jullie broeders zijn niet in de duisternis dat die dag jullie als een dief zou bevangen of zou grijpen.
Gij zijt allen kinderen – er staat letterlijk zonen. Zonen van het licht en zonen van de dag. Wij zijn niet van de nacht, noch van de duisternis. Hier wordt de tegenstelling gegeven: licht versus duisternis, dag versus nacht. Maar Paulus zegt daar: "Maar jullie zijn, gij zijt allen zonen van het licht en zonen van de dag." Nou, van welke dag zijn wij dan zonen? Ook weer van de dag des Heren, want over die dag heeft hij het in de context. Hij had eerder al gezegd dat wij altijd met de Heer zullen zijn als we Hem tegemoet gaan, dus wij zullen delen in Zijn positie.
Een zoon is in de Schrift een erfgenaam. Wij zijn erfgenamen van het licht; wij zijn erfgenamen van de dag. Wij zullen namelijk in die dag dat Hij regeert, met Hem delen en in Zijn positie delen. We zullen samen met de Heer wezen. Gij zijt allen zonen van het licht en zonen van de dag. Wij zijn niet van de nacht, noch van de duisternis. Dat is een waarheid die we echt de hele Schrift doorvinden: dat een gelovige niet in duisternis wandelt, maar dat hij in het licht wandelt. De Here Jezus zegt: "Ik ben het licht der wereld, wie Mij volgt..." enzovoorts. Paulus heeft het in Efeze 5 over dat wij van het licht zijn. Kolossenzen 1 spreekt over dat we getrokken zijn uit de macht van de duisternis en overgezet – in het licht zou je dan zeggen – maar hij zegt: overgezet in het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. Dus het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde, dat is licht, daar schijnt licht. En daar zijn wij zonen van, van die dag en van dat licht, zegt Paulus hier.
"Zo laat ons dan niet slapen," vers 6. Sluimeren, laat ons niet sluimeren zoals de anderen, maar laat ons waken en nuchter zijn. Laat ons dan niet slapen, want wanneer zij zullen zeggen dat het vrede en zekerheid is, vrede en geen gevaar, dan zal hun een plotseling verderf overkomen. Maar blijkbaar slapen zij en zien zij niet wat er echt aan de hand is. Maar, zegt Paulus, laat ons dan niet slapen zoals de anderen, maar laten we waken, wakker zijn en nuchter zijn. Als je wakker bent, ben je alert. En als je nuchter bent, ben je rationeel en niet bedwelmd. Dat is het tegenovergestelde van dronken zijn. Als je dronken bent, ben je bedwelmd en zie je de dingen niet meer helemaal in het juiste perspectief. Heb ik alleen maar van horen zeggen natuurlijk! Nee, mijn ouders zijn er, dus de verhalen bewaren me wel... Voor de pauze? Uitgelegd in dertien delen? Ja.
Je vindt dat figuurlijke spraakgebruik over dronken en nuchter zijn door de hele Schrift heen, ook als het gaat over de dag des Heren. Bijvoorbeeld in Joël 1 wordt er in verband met die dag des Heren gezegd: "Word wakker, dronkaards." Oftewel: jullie zijn niet bij je positieven, jullie zijn niet nuchter, jullie zijn niet alert, jullie zijn er niet bij. Jullie kunnen niet helder denken en jullie zien niet echt wat er aan de hand is. Nou, zegt Paulus tegen die Thessalonicenzen, jullie zien dat wel. Want jullie zijn zonen van het licht en zonen van de dag. Wij zijn niet van de nacht, noch van de duisternis. Zo laat ons dan ook niet slapen zoals de anderen, maar laten we wakker zijn, waken en nuchter zijn. Want zij die slapen, slapen 's nachts, en zij die dronken zijn, zijn 's nachts dronken. Wie God en Zijn woord niet kent, die heeft, zoals Romeinen 1 ook zegt, een duister en onverstandig hart. En Gods woord is een licht op ons pad, zoals de psalm zegt. Daardoor weten we bijvoorbeeld van de tijden en gelegenheden waar we het vandaag over hebben. Maar wij die van de dag zijn – ik zeg weer: welke dag? Nou, de dag des Heren, zoals aangegeven in vers 2.
De Wapenrusting en de Hoop Der Zaligheid ↑ hoofdstukken
Wij die van de dag zijn, laat ons nuchter zijn, aangedaan hebbende het borstwapen des geloofs en der liefde en tot een helm de hoop der zaligheid. Ik ga hier niet zozeer op al die termen in, zoals een borstwapen, een harnas of een pantser van geloof, maar we weten wel wat dat uitbeeldt. We zouden daar natuurlijk zo Efeze 6 naast kunnen leggen, over de wapenrusting van het geloof. Een borstwapen des geloofs, een harnas van geloof en van liefde, en tot een helm de hoop van redding. Het enige wat ik erover wil zeggen, is dat een harnas het hart beschermt en in het hart zetelt natuurlijk het geloof. Daarom is het ook een borstwapen van geloof, een harnas van geloof en van liefde.
En tot een helm, de hoop der zaligheid staat er dan; de verwachting van redding. Een helm beschermt het denken. Dat denken waar natuurlijk geloven is in het hart, maar het begint met het denken. Het bestuderen van de zaken, het overdenken. En wanneer wij besef en kennis van de zaken gaan krijgen, dan landt dat in het hart. Het gaat dus om het borstwapen van het geloof en van liefde, en tot een helm de hoop van redding.
Ja, welke redding? Wij verwachten redding, zegt Paulus tegen die Thessalonicenzen. Nou, de redding uit de toekomende toorn, zoals hij aangegeven had in hoofdstuk 1 vers 10, waar we net al naartoe gingen. Daar stond namelijk: die ons verlost, die ons uitredt, die ons behoedt van of uit de toekomende toorn. Zijn Zoon verwachten wij uit de hemelen en Hij redt ons, Hij behoedt ons uit of van de toekomende toorn. En hier spreekt Paulus ook weer over de verwachting van redding, namelijk dat wij zullen worden weggerukt, als doden in Christus of als levend overgeblevenen, tot in de parousia van de Heer. Maar in ieder geval is daar redding, want zegt hij in vers 9: God heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot verkrijging van redding door onze Heer Jezus Christus.
God heeft ons dus niet gesteld tot toorn, God heeft ons niet gesteld tot die toekomende toorn uit 1 vers 10, maar tot verkrijging van redding door onze Heer Jezus Christus. En ook in 1 vers 10 zagen we al: we verwachten Zijn Zoon uit de hemelen, die Hij uit de doden opgewekt heeft, namelijk Jezus, die verlost ons uit de toekomende toorn. Ook hier, door onze Heer Jezus Christus, zijn wij gesteld tot verkrijging van redding.
Ja, we vinden dat overigens ook in 1 Thessalonicenzen 4, waar staat: de Heer Zelf zal met een bevel, met een commando, met de stem van de aartsengel en met de bazuin van God neerdalen. Hij komt Zijn ekklesia halen, om het heel kort samen te vatten, en Hij redt ons uit die toekomende toorn. Daar zijn wij toe bestemd. In 2 Thessalonicenzen 2 — ik neem het er toch even bij omdat dat maar één bladzijde omslaan is — daar staat iets soortgelijks: Wij zijn schuldig altijd God te danken over jullie broeders, die van de Heere bemind en geliefd zijt. Er staat dat God u van het begin heeft tot redding. Letterlijk staat hier — andere vertalingen zullen dat ook wel hebben — die ons als eerstelingen verkoren heeft tot redding. Wij zijn van de Heer geliefd en wij zijn door God als eerstelingen verkoren tot redding. Wij zijn namelijk, zoals die rangorde in 1 Korinthiërs 15 aangeeft: de Eersteling is Christus, en wij delen in Zijn positie. Dus wij zijn eerstelingen, wij zullen als eerste gered worden en dus ook als eerste opstaan uit de doden of veranderd worden als levend overgeblevenen.
Nou, door onze Heer Jezus Christus. Vers 10: die voor ons gestorven is, opdat wij, hetzij dat wij waken, hetzij dat wij slapen, tezamen met Hem leven zouden. Ik weet niet of het hier gaat over letterlijk slapen en letterlijk waken, of dat het hier over ontslapen gaat of levend zijn. Daarom zegt vers 11: vermaant elkaar, zoals de Statenvertaling heeft. Nou, moedigt elkaar aan. Parakaleo. Vertroost elkaar eventueel, maar dit zijn aanmoedigingen lijkt me. En sticht, bouwt op. Bouwt elkaar op zoals gij ook doet. Moedigt elkaar aan en bouwt op zoals gij ook doet.
Ik wil het voor dit moment hier even bij laten. En dan gaan we straks weer verder. Laten we verder gaan; we hebben nog wel een paar schriftgedeeltes te bespreken. Van een aantal had ik daar al wat voorzetjes voor gegeven.
Onze Toevergadering tot Hem (2 Thessalonicenzen 2) ↑ hoofdstukken
We blijven in 2 Thessalonicenzen 2. Daar begin ik gewoon in vers 1. Daar staat: "En wij bidden u, broeders, door de toekomst van onze Heere Jezus Christus en onze toevergadering tot Hem." Ook hier is dat woordje "toekomst" weer *parousia*. Datzelfde woordje betekent, populair gezegd, Zijn komst of wederkomst; Zijn aanwezigheid. Paulus zegt: "Wij bidden u" – letterlijk zegt hij "over de *parousia*". Over de *parousia* van onze Heere Jezus Christus en onze toevergadering tot Hem.
Dat woordje "toevergadering" is *episynagoge*. Daar kennen we het woordje "synagoge" in; dat is een vergadering of een bijeenkomst. En *epi* betekent "op" of "boven". Als je woordstudies bekijkt, dan zie je dat het ook een richting uitdrukt. Het wordt vertaald met "bijeenvergaderen", zoals bijvoorbeeld in Mattheüs 24 vers 3. Zeg ik dat goed? Nee, Mattheüs 24 is ergens in de... Volgens mij vers 30. Volgens mij heb jij dat gelezen, Jan, in je inleiding. Vers 31 is het: "Hij zal Zijn engelen uitzenden met een bazuin van groot geluid, en zij zullen Zijn uitverkorenen bijeenvergaderen uit de vier winden." Dus uit de vier winden, de vier hoeken der aarde, zullen Zijn uitverkorenen – Israël, de stammen van Israël – bijeenvergaderd worden. Dat is hetzelfde woord, alleen is het hier natuurlijk een werkwoord: bijeenvergaderen. Dit in tegenstelling tot 2 Thessalonicenzen 2 vers 1, waar "onze bijeenvergadering", onze toevergadering tot of op Hem, wordt genoemd.
Het eerste vers is heel belangrijk. Paulus zegt: "Wij bidden u, broeders, over de *parousia* van onze Heere Jezus Christus en onze toevergadering tot Hem." Hier gaat Paulus dus iets over zeggen in het navolgende: over de *parousia* van Christus, van onze Heere Jezus Christus, en over onze toevergadering, onze bijeenvergadering tot Hem.
Dan zegt hij: "...dat gij niet haastelijk bewogen wordt van verstand, of verschrikt, noch door geest, noch door woord, noch door zendbrief, als van ons geschreven, alsof de dag van Christus aanstaande ware." Over die "dag van Christus": ook hier hebben de oudere handschriften, net als in 1 Thessalonicenzen 5, "de dag des Heeren" of "de dag van de Heere". Ik ga er dus vanuit dat dat er staat. Ik maak niet zo heel veel verschil of het nu de dag van Christus is of de dag des Heeren. Zoals ik al aangaf, plaatst die term "de dag des Heeren" ons wat meer in die Joodse context, omdat dat dé term is uit het Oude Testament. Maar de Heere is natuurlijk niemand anders dan Christus. Dus als er "de dag van Christus" zou staan, zou dat niet heel veel verschil maken.
Er staat dat gij niet haastelijk bewogen wordt. Letterlijk staat er zoiets als dat jullie denken niet in opschudding wordt gebracht of dat jullie verschrikt of gealarmeerd worden. "Noch door geest, noch door woord, noch door zendbrief" – of gewoon brief, *epistole* staat er in het Grieks. "Als door ons", staat er letterlijk. Blijkbaar circuleerden er brieven, of een brief van Paulus, een valse brief. In ieder geval was er iets geschreven waarvan men zei dat het van Paulus was. De Thessalonicenzen zouden zich niet in beroering of opschudding moeten laten brengen door een brief "als door ons", zegt Paulus. En met "ons" wordt gedoeld op 2 Thessalonicenzen 1 vers 1: Paulus in de eerste plaats, en Silas en Timotheüs.
"Noch door woord, noch door zendbrief als door ons, alsof de dag des Heeren" – want dat houd ik dan maar even aan – "aanstaande ware." Letterlijk staat daar: "of alsof de dag des Heeren is aangebroken", aanwezig of tegenwoordig is. Kijk, die Thessalonicenzen werden vervolgd en verdrukt, en niet zo'n klein beetje ook. Dat gaf ik al even aan helemaal in het begin van de eerste studie. Er waren blijkbaar leraren die beweerden dat de dag des Heeren al was aangebroken. Die vervolging was zo groot, en ik heb ook al eerder aangegeven dat de dag des Heeren voor deze wereld komt met oordeel en gericht. Er moet namelijk eerst een en ander rechtgezet worden voordat het Koninkrijk, voordat die dag werkelijk aanbreekt. Blijkbaar waren er dus mensen die de Thessalonicenzen wijs hadden gemaakt, of wilden maken, dat zij al leefden in de dag des Heeren.
De Afval en Openbaring van de Mens Der Wetteloosheid ↑ hoofdstukken
En dan zegt Paulus dat niemand u verleide op enigerlei wijze, want die dag van de Heer komt niet tenzij eerst de afval gekomen is en de mens der zonde, de zoon des verderfs, geopenbaard is. Ja, er vallen wel wat dingetjes aan te merken op de vertaling hoor, daar kom ik nog wel op. Paulus benadrukt dat u zich door niemand moet laten misleiden, want die dag komt niet tenzij de afval eerst plaatsvindt.
Het woord afval betekent letterlijk: afstand nemen. Vaak kijkt men om zich heen in deze wereld en zegt men: "We leven nu al in de afval, want het gaat van kwaad tot erger." Maar dat woordje wordt in de Schrift in een aantal specifieke verbanden gebruikt. Denk bijvoorbeeld aan het 'afvallen' van Mozes in Handelingen 21 vers 21. Daar gaat het over Paulus, die ervan beschuldigd werd dat hij de Joden die onder de heidenen leven, leerde om van Mozes af te vallen. De stam van dit woord, *apostasia*, komen we in de Schrift ook tegen als *apostasion*, wat een scheidbrief betekent. Een man gaf zijn vrouw een scheidbrief mee als verklaring dat ze niet meer bij hem hoorde. Het gaat dus om een verklaring van afstand doen, en ik denk dat het hier in 2 Thessalonicenzen 2 vers 3 simpelweg gaat over het navolgende wat hier beschreven wordt: de komst van de zoon des verderfs.
Deze zoon des verderfs stelt zich tegen — zo lezen we in vers 4 — en verheft zich boven al wat God genaamd of als God geëerd wordt. Dat gaat zover dat hij in de tempel van God als een god zal gaan zitten en zichzelf zal vertonen alsof hij God is. Er staat letterlijk: "of als voorwerp van verering vereerd wordt". Hij gaat in Gods tempel zitten en zichzelf presenteren als God zelf. Dat kwamen we in Daniël ook al tegen en we zien het bijvoorbeeld in Openbaring 13 vers 15.
In Openbaring 13 gaat het over twee beesten; bij mij staat dat netjes boven de perikopen aangegeven. Boven vers 1 staat het beest dat uit de zee opkomt en boven vers 11 het beest dat uit de aarde opkomt. Aan dat tweede beest werd in vers 15 de macht gegeven om het beeld van het eerste beest een geest te geven, zodat het beeld van het beest ook zou spreken. Hij maakte dat allen die het beeld van het beest niet zouden aanbidden, gedood zouden worden.
Blijkbaar wordt er dus in de tempel van God, zoals in 2 Thessalonicenzen 2 vers 4 staat, een centrale plaats ingenomen door die mens van de wetteloosheid. Er zal in ieder geval een afgodsbeeld geplaatst worden en daar zal wat het Oude Testament noemt een "gruwel" gepleegd worden, oftewel afgodendienst. Daar refereert de Heer Jezus ook aan in de woorden die we eerder lazen in Mattheüs 24, waarin Hij zegt: "Wanneer jullie dan de gruwel der verwoesting zullen zien staan in de heilige plaats..." Dat is voor degenen die in Judea zijn het moment om naar de bergen te vluchten. De gruwel der verwoesting; een gruwel is afgoderij en de gruwelijke praktijken die daarbij horen.
En dan zegt Paulus in vers 5: "Gedenkt gij niet, weten jullie niet meer dat ik, toen ik nog bij u was, u deze dingen gezegd heb?" Paulus had het er blijkbaar al uitgebreid over gehad. En dan vers 6: "En nu, wat hem wederhoudt, weet gij, opdat hij geopenbaard worde in zijn eigen tijd."
De Weerhouder (ecclesia) Wordt uit het Midden Weggedaan ↑ hoofdstukken
Er staat letterlijk: "En nu, wat hem tegenhoudt of vasthoudt." Dat maakt niet zo heel veel verschil met het woord "weerhoudt". Wat hem tegenhoudt of wat hem vasthoudt, dat weten jullie. Want Paulus zegt: weten jullie niet dat ik, toen ik nog bij jullie was, deze dingen gezegd heb? Hij had het daarover gehad. Wat hem weerhoudt, dat weten jullie, opdat hij geopenbaard zal worden – namelijk die mens der wetteloosheid – op zijn eigen tijd. Letterlijk staat er zoiets als: "in zijn eigen periode", "op zijn eigen tijd". Het is de periode van hemzelf, de periode die hij toegewezen heeft gekregen. Want zo is het: God heeft alles in Zijn hand en de dingen moeten gebeuren. God heeft daar instrumenten voor en blijkbaar is dit een instrument in Gods hand die een periode heeft toegewezen gekregen waarin hij geopenbaard zal worden; de tijd waarin die mens der wetteloosheid geopenbaard zal worden.
Het volgende vers zegt: "Want de verborgenheid der ongerechtigheid..." Ook hier staat in de meeste handschriften "wetteloosheid" in plaats van "ongerechtigheid", maar dat maakt niet zoveel uit. De verborgenheid van de wetteloosheid of het geheim van de wetteloosheid is al reeds werkzaam. Alleen: die hem nu weerhoudt, zal hem weerhouden totdat hij uit het midden zal weggedaan worden. Paulus zegt: nu reeds is er een geheim van de wetteloosheid in werking. Nu reeds is de verborgenheid van de wetteloosheid of de verborgenheid van de ongerechtigheid al werkzaam. "Wordt alreeds gevrocht", staat er in de Statenvertaling. Het wordt alreeds gewerkt, het is al werkzaam. En dat geheim, die verborgenheid van de wetteloosheid, staat tegenover de openbaring van die wetteloze die we zien in vers 6. Want hij zou geopenbaard worden op zijn tijd. Het tegenovergestelde van geopenbaard zijn of worden, is verborgen zijn. Paulus zegt: hij zal geopenbaard worden, maar nu is die verborgenheid alreeds werkzaam.
Alleen wordt hij tegengehouden. Alleen die hem nu weerhoudt, die zal hem tegenhouden totdat hij uit het midden zal weggedaan worden. Die hem weerhoudt is dus de tegenhouder of de vasthouder. Zolang die niet uit het midden is weggedaan, zal die ongerechtigheid of die wetteloosheid verborgen blijven. Pas dan zal hij geopenbaard worden op zijn eigen tijd, zoals vers 6 zegt, en vers 8 zegt het ook: "Alsdan zal de wetteloze geopenbaard worden." Maar de vraag is natuurlijk: wat is dat wat tegenhoudt? Wat is die vasthouder of die tegenhouder of die weerhouder? Daar is al veel over gespeculeerd. Dat is wel grappig omdat Paulus juist bij de Thessalonicenzen deze dingen als bekend veronderstelt. Hij zegt: ik heb jullie deze dingen gezegd, weten jullie dat dan niet meer? Ik zei al bij vers 1 dat dit een belangrijk vers is. Daar beschrijft Paulus immers het onderwerp dat hij hierna zou gaan uitwerken. Hij spreekt daar over de parousia van onze Heer Jezus Christus en onze toevergadering, onze bijeenvergadering tot Hem.
Ik geloof dat die tegenhouder – een andere conclusie kan ik uit dit gedeelte niet trekken – de Ecclesia is. En het uit het midden weggedaan worden van die vasthouder, die weerhouder, die tegenhouder, is onze toevergadering tot Hem die Paulus in vers 1 beschrijft. Als dat niet zo zou zijn, als dat niet hetzelfde zou zijn, dan noemt Paulus in vers 1 zijn onderwerp – onze toevergadering tot Hem en de parousia van onze Heer Jezus Christus – en dan zou hij het onderwerp daarna niet meer noemen. Hij zou het onderwerp aansnijden en het er vervolgens niet meer over hebben. Daar komt het eigenlijk op neer. Dus mijns inziens kun je geen andere conclusie trekken dan dat de weerhouder die uit het midden zal weggedaan worden, hetzelfde is als onze toevergadering tot Hem waarover Paulus in 1 Thessalonicenzen 4 spreekt: dat wij weggerukt worden in wolken, de Heer tegemoet in de lucht. Wat wij dus noemen de opname van de gemeente of de wegrukking. Dat is Paulus' boodschap.
De aanwezigheid van de gelovigen is het bewijs dat de dag des Heren nog niet is aangebroken. Zodra die dag des Heren aanbreekt, zegt Paulus, wordt de weerhouder uit het midden weggedaan. Hij zegt: ik wil het met jullie hebben over onze toevergadering tot Hem. Hij geeft ook aan dat het geheim van die wetteloosheid al werkt, wat dat dan ook precies is. Maar dat blijft verborgen totdat de Ecclesia uit het midden is weggedaan; pas dan zal de mens der wetteloosheid zich openbaren. Wat zegt hij in vers 8? Wanneer die parousia aanvangt – de wegrukking, de weerhouder die uit het midden zal worden weggedaan – dan zal hij nog niet direct openbaar worden, de Heer Jezus Christus, maar in de verschijning van Zijn parousia zal Hij dat wel worden. Dit is dan ook een moment waarin een sprongetje in de tijd wordt gemaakt naar wat veel later plaats zal vinden.
Onze toevergadering tot Hem is het uit het midden weggedaan worden van de weerhouder, en dat is ook het moment dat de wetteloze zich zal openbaren. Dat hij zich, zoals het in vers 4 staat, tegenstelt en zich zal verheffen boven al wat God of als God genaamd wordt. Dat hij in de tempel van God zal zitten en zichzelf zal vertonen alsof hij God is. Denk aan Openbaring 13 vers 15, over dat laatste van dat beeld dat daar neergezet zal worden. En ook in Mattheüs 24 vers 15, waar staat dat er een verwoestende gruwel gesteld zal worden op de heilige plaats. Dat is het moment dat de tegenhouder, de vasthouder, de weerhouder uit het midden zal weggedaan worden: onze toevergadering tot Hem.
In 2 Thessalonicenzen 2 staat nog dat die parousia – ook alweer het woord "komst" of "toekomst" – van die mens der wetteloosheid is naar de inwerking van Satan, in alle kracht, tekenen en leugenachtige wonderen. Met die wonderen denk ik dat hij gaat beweren dat hij God is. Want dat staat natuurlijk ook in vers 4: dat hij zich als God zal laten vereren en zichzelf zal vertonen alsof hij God is. Hij gaat dus tekenen en leugenachtige wonderen doen. Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat hij met de wonderen die hij gaat doen, gaat laten zien dat hij – tussen aanhalingstekens – God is. Dat staat ook gewoon in Openbaring, hè? Hij is "de aap van God". Ook die wond aan zijn hoofd, na drie dagen zal hij... we zullen het nog wel zien. Laten we naar Openbaring gaan.
Het Grote Teken: de Vrouw in Openbaring 12 ↑ hoofdstukken
Openbaring 12 is een redelijk bekend schriftgedeelte, denk ik. We vallen hier natuurlijk midden in het boek Openbaring, wat voor velen sowieso een lastig boek is. Als we kijken naar het verband waarin het staat, bevindt hoofdstuk 12 zich tussen hoofdstuk 11 en 13. Dat zal u niet verrassen, maar in hoofdstuk 11 lezen we in vers 3 over twee getuigen die 1260 dagen zullen profeteren, met zakken bekleed enzovoorts. In hoofdstuk 13 gaat het over een beest uit de zee en uit de aarde, en daar wordt in vers 5 gesproken over datzelfde beest dat een mond werd gegeven om grote dingen en godslasteringen te spreken. Er werd macht gegeven om zulks te doen gedurende 42 maanden.
Nu is 42 maanden hetzelfde als de 1260 dagen in Openbaring 11 vers 3. In profetische maanden van 30 dagen is 30 keer 42 immers 1260. Die 1260 gaan we ook weer tegenkomen in hoofdstuk 12, dus het bepaalt ons bij diezelfde periode van 1260 dagen of 42 maanden. In Daniël wordt ook nog gesproken over een tijd, tijden en een halve tijd. Als een tijd een jaar is, dan spreekt dat van 3,5 jaar, wat ook weer 1260 dagen of 42 maanden is. Het spreekt dus allemaal van dezelfde periode.
Goed, ik begin gewoon bij vers 1: "Er werd een groot teken gezien in de hemel: een vrouw, bekleed met de zon, en de maan was onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren." In dit beeld — want dat is het — vinden we nu een vrouw, straks vinden we nog een draak en we vinden een mannelijke zoon. Aangezien dit een teken is dat in de hemel gezien wordt, hebben die beelden een betekenis. Als we de betekenis van de vrouw bezien in de Schrift, dan spreekt dat vrijwel altijd van Israël. Neem bijvoorbeeld het boek Hosea; dat gaat eigenlijk alleen maar over de man en de vrouw. Hosea moest zich een vrouw nemen, een vrouw der hoererijen staat er in de Statenvertaling, oftewel een hoer. In Hosea 1 vers 2, gelijk in de aanhef van het boek, staat de reden daarvan: "Neem u een vrouw der hoererijen", want, zegt God dan, "het land wendt zich af van Yahweh in hoererij." Het land Israël wendt zich van God af in hoererij. Oftewel: het volk Israël bedrijft hoererij en het volk wordt uitgebeeld in die vrouw. Daarom moest Hosea zich die vrouw nemen. Het is maar één voorbeeld van de vrouw in de Bijbel die staat voor Israël, maar zo kunnen we er talloze vinden.
We hebben hier dus een groot teken gezien in de hemel: een vrouw, Israël, bekleed met de zon. De maan was onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. Ook dat bepaalt ons bij Israël. Israël is ook het volk waaruit de Messias wordt geboren, de mannelijke zoon waarover het straks gaat in dit gedeelte. Ja, daar moet ik nog even bij zeggen: het is een teken, dus die vrouw kan niet letterlijk Maria zijn waaruit de Heer Jezus geboren werd. Dat zullen we straks nog wel nader gaan bezien, want als je de vergelijking gaat maken dat de vrouw Maria is, dan loop je op alle fronten vast. Verderop staat er bijvoorbeeld in vers 6 dat de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats had die door God bereid was. Dat is niet van toepassing op Maria. Het gaat hier om een beeld; het is niet letterlijk één vrouw, het is het volk Israël.
Ze was bekleed met de zon en de maan en twaalf sterren. Daarvoor neem ik u even mee naar Genesis 37, want daar vinden we de geschiedenis van Jozef. Jozef was een zoon van Jacob, één van de twaalf. Zijn elf broers waren daar ook bij, evenals zijn vader en zijn moeder. Jozef heeft op dat moment zojuist een droom gehad, en hij vertelt in vers 9 nog een andere droom aan zijn broeders: "Zie, ik heb nog een droom gedroomd; en zie, de zon, de maan en elf sterren bogen zich voor mij neer." Als hij dit aan zijn vader en zijn broeders verhaalt, bestraft zijn vader hem en zegt: "Wat is dat voor een droom die jij gedroomd hebt? Zullen wij dan ganselijk komen, ik, uw moeder en uw broeders, om ons voor u ter aarde te buigen?" Jacob wist heel goed wat die zon, de maan en de sterren voorstelden en wat dat representeerde, namelijk het huis van Jacob. Diezelfde zon, maan en twaalf sterren vinden we dus ook weer in Openbaring 12. Dat is nog een aanduiding dat dit over Israël moet gaan.
En zij was zwanger en riep, barensnood hebbende. Ja, barensweeën, zoiets staat er letterlijk. Het wordt ook uitgelegd: ze was in pijn om te baren. Die weeën gaan in de Schrift vaak over de oordelen die we in het boek Openbaring vinden. Ik denk zelf niet dat het hier bijvoorbeeld over de grote verdrukking gaat, want die vindt pas hierna plaats, na wat we hier beschreven vinden in Openbaring 12. Ik denk eerder dat het gaat over de periode waarin het volk Israël — maar nu praat ik alvast voor mijn beurt — de Ecclesia, de gemeente, voortbrengt. De afgelopen 2000 jaar. Maar daar komen we nog wel op.
Wat ik al zei: ik geloof niet dat deze barensweeën over de grote verdrukking gaan. Die grote verdrukking is namelijk hetzelfde als de 1260 dagen in vers 6 en de tijd, tijden en een halve tijd die we bijvoorbeeld in Daniël vinden, maar ook in dit hoofdstuk in vers 14. Die vrouw in vers 14 — ik loop even op de zaken vooruit — zou een plaats krijgen in de woestijn en daar wordt zij gevoed gedurende een tijd, tijden en een halve tijd. In vers 6 staat ongeveer hetzelfde; dat is echt een parallelvers. Die vrouw vlucht in de woestijn, alwaar zij een plaats had die haar van God bereid was, opdat ze haar aldaar zouden voeden 1260 dagen. Maar waarom is dat natuurlijk, dat zij vlucht naar de woestijn? Nou, dat lezen we hier.
De Rode Draak Wil de Mannelijke Zoon Verslinden ↑ hoofdstukken
En er werd een ander teken gezien in de hemel. In vers 3 zie je dat er een grote rode draak was, hebbende zeven hoofden en tien hoornen, en op zijn hoofden zeven koninklijke hoeden. Dat is nogal een voorstelling, maar we hoeven niet te filosoferen over wie of wat die draak is, want dat staat namelijk in vers 9: "De grote draak is geworpen, namelijk de oude slang, welke genaamd wordt duivel en satan, die de gehele wereld verleidt", enzovoort. Dus die draak is in ieder geval een voorstelling van satan.
Die zeven hoofden en die tien hoornen van die draak vinden we ook in Openbaring 13, waar we in vers 1 een beest uit de zee zien opkomen – één van die twee beesten weer. Dat heeft ook zeven hoofden en tien hoornen, en ook weer hoeden. In vers 2 van Openbaring 13 staat: "Het beest dat ik zag, was een pardel gelijk." Dat is een panter of een luipaard. "Zijn voeten als de voeten van een beer, zijn mond als de mond van een leeuw, en de draak gaf hem zijn kracht, zijn troon en grote macht." Dit zijn allemaal verwijzingen naar oudtestamentische zaken. Die luipaard, die beer en die leeuw vinden we in het boek Daniël terug. Het gaat over een laatste wereldrijk; je vindt dat in Daniël 7. Openbaring 13 vers 2 zegt dat door de draak kracht, troon en grote macht wordt gegeven. In dat beeld in Openbaring 12, waar we dat teken zien van die grote rode draak met die hoofden en die hoornen, is dat een uitbeelding van het laatste wereldrijk waaraan satan zijn macht en krachten geeft. Verderop in de Openbaring vinden we daar ook nog wel wat aanwijzingen voor, maar ik ga ze niet allemaal af.
In vers 4 trok zijn staart het derde deel van de sterren des hemels en wierp die op de aarde. En de draak stond voor de vrouw die baren zou, opdat hij haar kind zou verslinden wanneer zij het zou gebaard hebben. Het doelwit van die draak is dus dat kind wat door die vrouw gebaard wordt, want hij wil het verslinden zodra het is geboren. Dan staat er in vers 5: "Zij baarde een mannelijke zoon, die al de heidenen zou hoeden met een ijzeren roede; en haar kind werd weggerukt tot God en Zijn troon."
Die mannelijke zoon komt voort uit Israël, zoals Christus uit Israël is voortgekomen. En die mannelijke zoon is ook Christus, of de Christus. Zij baarde een mannelijke zoon die al de heidenen zou hoeden met een ijzeren roede. Dat is een directe verwijzing naar Psalm 2. Ik ga daar even naartoe. In vers 1 gaat het over de heidenen: waarom woeden zij en bedenken de volken ijdelheid? In vers 2 gaat het over de koningen der aarde die zich opstellen tegen de Heere, tegen Yahweh en tegen Zijn Gezalfde. "Gezalfde", het Bijbelse woord wat hier staat, is gewoon "Messias". De koningen der aarde stellen zich dus op tegen Yahweh, tegen God, en tegen Zijn Gezalfde, Zijn Messias. In vers 6 zegt God ook weer: "Ik toch heb Mijn koning gezalfd over Sion." Ook hier weer dat woord "gezalfd". Die koning is gezalfd en is dus een Messias. "Ik toch heb Mijn koning gezalfd over Sion, de berg Mijner heiligheid. Ik zal van het besluit verhalen, de Heere heeft tot mij gezegd: Gij zijt Mijn Zoon."
Het gaat over Christus: "Gij zijt Mijn Zoon, heden heb ik u gegenereerd." En dan in vers 9: "Gij zult hen verpletteren met een ijzeren scepter." Dit is de verwijzing die in de Openbaring gegeven wordt: die alle heidenen zou hoeden met een ijzeren roede. In het Hebreeuws hier in Psalm 2 – en in de Statenvertaling staat een ijzeren scepter – gaat het over een ijzeren roede. Het gaat over de Zoon, de Koning, maar ook de Messias die de volkerenwereld onderwerpt. Hij is in ieder geval die mannelijke zoon in Openbaring 12 vers 5 die alle heidenen zou hoeden met een ijzeren roede en wiens kind werd weggerukt tot God aan Zijn troon. Kijk, bij die mannelijke zoon kun je niet anders stellen dan dat het Christus is, maar daar zit geen punt. Want van Jezus Christus, de Heere Jezus zoals we Die kennen in de evangeliën en Die opgewekt werd door Zijn Vader uit de dood, lezen we in Handelingen 1 vers 9 dat Hij werd opgenomen. Er staat ook dat de discipelen die aanwezig waren Hem zagen terwijl Hij heenvoer. Dat klinkt als een tamelijk rustig, geleidelijk proces en niet zoals het hier beschreven wordt: als een geboorte van een kind waarnaast een draak staat – een beeld van satan of een satanisch wereldrijk.
De Mannelijke Zoon (ecclesia) Wordt Weggerukt tot God ↑ hoofdstukken
Die draak wil dat kind verslinden. Dus het gaat hier in ieder geval niet over de hemelvaart van Christus. Overigens is dit woordje 'weggerukt', dat hier staat in Openbaring 12, hetzelfde woordje als we vinden in 1 Thessalonicenzen 4 vers 17, waar staat dat de doden in Christus en de levend overblijvenden weggerukt zullen worden, de Heer tegemoet in de lucht. Weggegrist, weggerukt.
Kijk, die mannelijke zoon, ik geloof dat het de Ecclesia is, de gemeente. Want de gemeente is het lichaam van Christus. Paulus zegt zelfs in de Efezebrief dat de Ecclesia de completering is van Christus, van het Hoofd. Een hoofd zonder lichaam is geen eenheid. De Ecclesia, het lichaam van Christus, en het Hoofd vormen een eenheid. Dus waar gesproken wordt over Christus, daar is in de Schrift vaak het lichaam van Christus bij inbegrepen. Ik geloof dus dat die mannelijke zoon de Ecclesia is, het lichaam van de Christus, die inderdaad wordt weggerukt tot God en Zijn troon, zoals we al zagen.
Als de vrouw een volk voorstelt, dan is het logisch dat de mannelijke zoon ook een volk voorstelt. De mannelijke zoon komt voort uit de vrouw; het is een volk dat één is met Christus, of één lichaam is met Christus. Er vindt namelijk een geboorte plaats van hoofd en lichaam. Het is trouwens ook nog een volk dat voortkomt uit Israël. Ik ken gelovigen die zeggen: "Wij hebben als Ecclesia, als gemeente, als lichaam van Christus niets met Israël te maken." Dan denk ik altijd: "Hoezo dan? Onze Heer is toch voortgekomen uit Israël en wij zijn toch één met Hem?" Dus in ieder geval in dat opzicht hebben wij al alles met Israël te maken.
Het is een volk dat voortkomt uit Israël, net als Christus Zelf, en wij zijn in Hem. Dit volk wordt weggerukt tot God en Zijn troon met het oog op die draak. Daarvoor wordt hij weggerukt, die mannelijke zoon, tot God aan Zijn troon: voor naderend gevaar. De aartsengel Michaël stond op voor die tijd van benauwdheid, voor die grote verdrukking die komen zou. En dan lees je vervolgens dat op het moment dat dat kind weggerukt wordt tot God aan Zijn troon, de vrouw vlucht naar de woestijn.
De Vrouw Vlucht: Aanvang van de 1260 Dagen ↑ hoofdstukken
Alwaar zij een plaats had, haar van God bereid, opdat zij haar aldaar zouden voeden 1260 dagen. Dus op het moment dat de vrouw vlucht naar de woestijn, op het moment dat die 1260 dagen aanvangen, op dat moment wordt de Ecclesia weggerukt tot God en Zijn troon. En dan vangen de 1260 dagen aan van de grote verdrukking. Ik zeg het er overigens bij, sommige uitleggers — ik ken er wel een aantal, ook wel bekenden, iemand als Knoogh geloof ik ook — die zeggen dat die mannelijke zoon de 144.000 voorstelt. De 144.000 die we verderop in Openbaring ook tegenkomen. En dat dan de 144.000 weggerukt worden tot God en de troon van Zijn Messias op aarde. Maar op dat moment is er helemaal nog geen troon van een Messias op aarde. En op dat moment moet de grote verdrukking nog aanvangen, in ieder geval op dit moment wat hier beschreven wordt. Want het is de aanvang van de 1260 dagen; van de 1260 dagen dat de vrouw, Israël, vlucht naar de woestijn en waar zij een plaats heeft, door God bereid. Pas na die grote verdrukking, als het volk Israël de naam des Heren, de naam van Jehova, aan zal roepen, dan zal de Messias verschijnen aan Israël. Zacharia 14 bijvoorbeeld. En vanuit Israël, dan zal er pas een troon komen in Jeruzalem. En vanuit Israël zal, zoals dat opwekkingslied dat zo mooi zegt: "Vanaf de troon vestigt de Zoon Zijn heerschappij." En wordt het Koninkrijk dus ook gevestigd over de hele volkerenwereld, waar Psalm 2 dus ook over gaat.
Die vrouw vlucht naar de woestijn. Ik zeg u erbij: dat is in Jordanië. De meesten van u zullen dat wel weten, ik ben er zelf weleens geweest. Daar is een plek in de woestijn, een stad helemaal uit de rotsen gehouwen. Die stad heet Petra of Sela, wat 'Rots' betekent. En ja, die plaats vinden we in de profetie terug. En ik geloof ook, zonder daar verdere toelichtingen bij te geven, dat het die plek is waar die vrouw, waar Israël, haar onderkomen zal zoeken. Dat dat de plaats is die God haar bereid heeft, zoals Openbaring 12 vers 6 zegt. En daar staat dan ook dat zij daar een plaats heeft, door God bereid. En dan staat er: "opdat zij haar aldaar zouden voeden duizend tweehonderdzestig dagen." In de meeste vertalingen is dit wegvertaald. Want ja, wie is die 'zij'? Volgens mij heeft de NBG zoiets als: "opdat zij daar gevoed zou worden, 1260 dagen." Maar er staat in de grondtekst: "opdat zij haar aldaar zouden voeden, 1260 dagen."
Wie is die 'zij'? Er zijn drie opties in dit beeld. De eerste is de vrouw, maar het gaat hier over de vrouw die gevoed wordt, dus dat is al geen optie meer. De tweede optie is dat 'zij' de draak voorstelt. Nou, die draak leeft niet op goede voet met de vrouw, dus die heeft andere plannen dan haar voeden. Dus dan blijft er nog maar één over: dat die 'zij', meervoud, de mannelijke zoon is. Wat ook meteen een onderbouwing is voor het feit dat die mannelijke zoon een volk is, een meervoud, en dat daarvoor voor het lichaam van Christus, die Ecclesia, een taak ligt om die vrouw te voeden in die 1260 dagen. Nou, daar kunnen we natuurlijk over fantaseren hoe dat zal zijn. Gaan we daar brood brengen of brengen we daar waar het brood een beeld van is? Misschien wel allebei. Gaat het over voeden vanuit het Woord, geestelijk voeden, of gaat het over stoffelijk voeden? Nou, daar mag u over fantaseren wat mij betreft. Ik kan het uit wat hier staat niet concluderen, maar dat zijn wel geweldige dingen als je dat leest.
Ja, die 1260 dagen wordt die vrouw gevoed in die woestijn, in die plaats waar zij veilig is voor de toorn van de draak — daar kom ik straks nog op. En die 1260 dagen, nogmaals, dat is dezelfde periode als de 42 maanden uit Openbaring 13 vers 5 en als de 'tijd, tijden en een halve tijd' uit 12 vers 14. Dat zijn namelijk parallelverzen, dus die twee verzen leggen elkaar sowieso uit. Die leggen uit wat 'tijd, tijden en een halve tijd' is, dat is namelijk 1260 dagen. Want in beide verzen gaat het over de vrouw die een plaats heeft, haar bereid in de woestijn. En we vinden dat ook nog in bijvoorbeeld het boek Daniël vele malen terug: tijd, tijden en een halve tijd.
De vlucht van de vrouw is dus de vlucht van gelovigen uit Israël, wat ook in Mattheüs 24 beschreven wordt. Dat hebben we ondertussen geloof ik al twee keer gelezen, waar Jezus zegt: "Wanneer gij dan zult zien de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door Daniël de profeet, staande in de heilige plaats..." Die gruwel staat in die heilige plaats, in die tempel waar de mens der wetteloosheid zich zal zetten, waar hij zichzelf als God zal laten vereren en zichzelf vertoont dat hij God is (2 Thessalonicenzen 2). Hij zal een beeld neerzetten, zoals Openbaring 13 vers 15 zegt. Als je dat ziet, zegt Jezus, dat dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen. Petra, Sela, ligt in de bergen. Nou, dan moet je als de wiedeweerga van het dak afkomen, niks uit je huis meenemen, gewoon alles laten vallen en vluchten. Want dan vangt namelijk de grote verdrukking aan. Dus de grote verdrukking is die 1260 dagen; het is het moment waarop de vrouw, het gelovig overblijfsel uit Israël, een plek krijgt toegewezen in de woestijn. Maar het is ook het moment dat de mannelijke zoon, de Ecclesia, wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Het is het moment van de wegrukking dus en de aanvang van de grote verdrukking, om het heel kort samen te vatten. We lezen nog even verder in Openbaring 12.
Oorlog in de Hemel: Michaël en de Draak ↑ hoofdstukken
En er werd krijg in de hemel. Heeft er iemand een vertaling waar 'oorlog' staat? Of ook 'strijd'? Ja, 'krijgen' is namelijk oorlog. Wij speelden vroeger 'krijgertje' en 'oorlogje'. Sowieso eindigde alles in oorlog, dus een strijd. Hier hebben we het over krijg, over oorlog in de hemel. Michaël komt hier naar voren, de aartsengel die we ook kennen uit 1 Thessalonicenzen 4 en Judas vers 9. In Daniël 12 vers 1 staat over Michaël dat hij staat voor uw volk in een tijd van benauwdheid, zoals er niet meer wezen zal. Dat moment uit Daniël 12 vers 1 is hetzelfde moment als in 1 Thessalonicenzen 4 vers 16 en 17.
En Michaël met zijn engelen krijgden tegen de draak, en de draak kreeg ook met zijn engelen. Er kwam dus oorlog in de hemel tussen Michaël en zijn engelen en de draak en de zijne. Deze pericoop, vers 7 tot 17, loopt ongeveer parallel aan de eerste zes verzen die we zojuist besproken hebben. Je vindt daar ongeveer dezelfde dingen, maar vanuit een wat ander perspectief. Ik heb die helm niet op hè; die helm van redding heb ik niet op, dus ik stoot me af. Vers 7 tot 17 is parallel aan de eerste zes verzen en het is vanuit een wat ander perspectief bezien. Daar kunnen we ook een hele studie van maken, maar daar ga ik nu even aan voorbij. Het is wel mooi om dat naast elkaar te leggen.
Hier wordt in ieder geval Michaël geïntroduceerd in dit beeld. Zoals ik al zei, in Daniël 12 en 1 Thessalonicenzen 4 kwamen we hem ook al tegen. Er is oorlog in de hemel; Michaël en zijn engelen 'krijgen' tegen de draak. We hadden al gezien dat die draak Satan is, de duivel. Die bevindt zich blijkbaar niet in de hel, maar in de hemel. Ja, ik zeg het er maar even bij, want je weet maar nooit. Dat krijgen we er dus ook gratis bij.
In vers 8 staat: zij hebben niet vermocht. Ze waren niet bij machte en hun plaats is niet meer gevonden in de hemel. Er werd zojuist opgemerkt dat wij een strijd hebben, niet tegen vlees en bloed, maar tegen de machten en de krachten, de overheden in de lucht. Kunnen we daar wat meer van betrekken? Nou, die machten en krachten lees ik hier in ieder geval ook. Vers 9 zegt over de draak: welke is de oude slang, duivel en Satan met zijn engelen. Als de geestelijke boosheid in de lucht hetzelfde is als die duivel, Satan en zijn engelen — zijn boodschappers — dan is dat inderdaad hetzelfde. Ik geloof ook dat het zo is. Er is geen plaats meer voor hem gevonden in de hemel, namelijk voor die draak met zijn engelen.
Want de grote draak, vers 9, is geworpen, namelijk de oude slang, welke genaamd wordt duivel en Satan. Over zijn identiteit hoeven we niet meer te twijfelen, dat wordt zeer helder uiteengezet. Hij is degene die de gehele wereld verleidt. Hij is geworpen op de aarde en zijn engelen zijn met hem geworpen. Dus het moment dat de Satan op aarde geworpen wordt, is het moment dat de vrouw vlucht naar de woestijn — dat licht ik straks nog even verder toe. Het is de start van de 1260 dagen, of van 'tijd, tijden en een halve tijd', of van 42 maanden. Maar het is ook de openbaring van de mens der wetteloosheid uit 2 Thessalonicenzen 2, en de gruwel der verwoesting staande in de heilige plaats uit Mattheüs 24 vers 15.
Het is ook het moment van de wegrukking van de mannelijke zoon. Want waar Michaël en zijn engelen 'krijgen' tegen de draak en die draak en zijn engelen uit de hemel worden geworpen, daar wordt juist die mannelijke zoon weggerukt tot God en Zijn troon. Dus de één neemt de plek in van de ander, zo zou je het kunnen zeggen. Vandaar waarschijnlijk ook de rivaliteit tussen die draak en die mannelijke zoon. Die draak weet dat waarschijnlijk wel, dus die wil die mannelijke zoon te grazen nemen.
Laat ik vanuit vers 9 meteen verder lezen in vers 13. Ik licht straks toe waarom ik dat doe. Hier staat dat hij geworpen is op de aarde en zijn engelen met hem, en dan lees je in vers 13: en toen de draak zag dat hij op de aarde geworpen was. Je kunt hier namelijk zo verder lezen. Toen de draak zag dat hij op de aarde geworpen was, zo heeft hij de vrouw vervolgd die de mannelijke zoon gebaard had. Eigenlijk had ik vers 12b er nog even bij moeten lezen. Daar staat: wee degenen die de aarde en de zee bewonen, want de duivel is tot u afgekomen en hij heeft grote toorn, wetende dat hij een kleine tijd heeft. Dus hier komt de toorn van de draak. Wee degenen die de aarde en de zee bewonen; de duivel, die draak, namelijk die oude slang, is tot u afgekomen. Hij heeft grote toorn en een kleine tijd. Hoeveel tijd heeft hij? Tijd, tijden en een halve tijd. 1260 dagen. 42 maanden in dit verband.
De duivel heeft een grote toorn en een kleine tijd. Toch valt het me op dat er staat: toen hij zag dat hij op de aarde geworpen was. Net alsof hij het op dat moment pas besefte. Zou dat wezen omdat hij dan eigenlijk zichtbaar wordt? Ja, openbaar. Wellicht wel. Toen de draak zag dat hij op de aarde geworpen was... Als je je dat voorstelt, dan zie je een draak zo op aarde vallen. Die kijkt om zich heen: wat overkomt me nu? Ik ben op aarde! Zo stel je dat dan voor. Hij kent toch de Schriften; hij weet toch ook dat dit gaat gebeuren, of niet? Nou, ik weet niet waarom je dat zo rechtstreeks aanneemt. Dat is een goeie. Laten we het daar in de pauze over hebben; we hopen dat we praten in de pauze.
Toen de draak zag dat hij op de aarde geworpen was, zo heeft hij de vrouw vervolgd die de mannelijke zoon gebaard had. Want hij had het eigenlijk op de mannelijke zoon voorzien, maar die is weggerukt tot God aan Zijn troon. Zoals ik zei: van vers 9 kun je zo doorlezen in vers 13. Vers 10 tot en met 12 is een soort van tussenzin. Ik heb dat in mijn eigen Bijbel tussen haakjes gezet voor de leesbaarheid. Ik sla die verzen nu gewoon even over. Die kunt u thuis gewoon even lezen. En aan de vrouw...
Twee Arendsvleugels: Bescherming in de Woestijn ↑ hoofdstukken
In vers 14 van Openbaring 12 lezen we dat aan de vrouw twee vleugels van een grote arend zijn gegeven, opdat zij zou vliegen in de woestijn, naar haar plaats, alwaar zij gevoed wordt voor een tijd, tijden en een halve tijd, buiten het gezicht van de slang. De mannelijke zoon is onbereikbaar voor de draak, zoals we in vers 13 al zagen. De draak richt zijn toorn daarom op de vrouw. Maar de Ecclesia, zo lazen we in 1 Thessalonicenzen 1 vers 10, wordt gered uit de toekomende toorn. Of we dat nu zien als de toorn van deze draak of de algemene toekomende toorn, dat maakt mij niet zoveel uit, want op het moment dat wij worden gered, is het vanuit ons perspectief nog steeds de toekomende toorn. De mannelijke zoon wordt daarvoor weggerukt; de Ecclesia wordt gered uit die toekomende toorn.
In vers 14 wordt specifiek gesproken over die twee vleugels van een grote arend. Vleugels spreken in de Schrift altijd van bescherming. Het is God Zelf die in Exodus 19 vers 4 over het volk Israël zegt: "Jullie hebben gezien hoe Ik jullie op vleugels van arenden gedragen heb." Dat gaat over de uittocht uit Egypte. Daar wordt Yahweh voorgesteld als de vleugels van een grote arend. Hoe dat hier precies zal gaan met de vrouw, met het gelovig overblijfsel van Israël, weten we niet in detail, maar in ieder geval wordt zij beschermd om naar die veilige plaats te vluchten. Het vers zegt in feite hetzelfde als vers 6: zij vlucht naar haar plaats, opdat zij haar aldaar zouden voeden. In vers 6 is sprake van 1260 dagen, en hier wordt diezelfde periode aangeduid als een tijd, tijden en een halve tijd.
Dan vers 15: "De slang wierp uit haar mond achter de vrouw water als een rivier, opdat hij haar door de rivier zou doen wegvoeren." Ik denk dat die rivier een beeld is van legers. In Jesaja 8 vers 7 en 8 wordt dat beeld namelijk ook gebruikt, en bijvoorbeeld ook in Psalm 124 vers 4 en 5. Daar gaat het over vijandige machten die worden voorgesteld als wateren en rivieren. In Jesaja 8 vers 7 gaat het heel concreet over legers: "Zie, zo zal de Here over hen doen opkomen die sterke en geweldige wateren van de rivier: de koning van Assyrië en al zijn heerlijkheid; hij zal opkomen over al zijn stromen en gaan over al zijn oevers." Er wordt een voorstelling gemaakt van een rivier die buiten zijn oevers treedt en het land Juda overstroomt, reikend tot aan de hals. Het zijn de legers van Assyrië die als een overstromende rivier worden uitgebeeld.
Maar de vrouw wordt daarvoor beschermd, want vers 16 zegt: "De aarde kwam de vrouw te hulp; de aarde opende haar mond en verzwolg de rivier welke de draak uit zijn mond had geworpen." Vervolgens lezen we in vers 17 dat de draak vergramde op de vrouw. In de NBG staat: "De draak werd toornig op de vrouw." Hij ging heen om oorlog te voeren tegen de overigen van haar zaad, die de geboden Gods bewaren en het getuigenis van Jezus hebben.
De toorn van de draak, waaruit de Ecclesia gered wordt, komt dus over de vrouw, over Israël, want de draak gaat heen om krijg te voeren tegen de overigen van haar zaad. Ook hier zien we dus een uitbeelding van de wegrukking of de opname van de gemeente, met naar mijn overtuiging zeer heldere tijdsbepalingen daarbij. Er volgt direct een periode van 1260 dagen op, oftewel een tijd, tijden en een halve tijd, wat overeenkomt met 42 maanden. Het wijst allemaal op hetzelfde: net voor de toorn van de draak, voor die toekomende toorn, wordt de Ecclesia gered. Net voor de grote verdrukking dus.
Goed, dan gaan we vanmiddag onze studies vervolgen. Deze ochtend hebben we zo ongeveer de bekendste schriftplaatsen onder ogen gehad die spreken van dat moment, van die gebeurtenis: de wegrukking, de opname van de gemeente, de Heer tegemoet. Ik wil nu nog een aantal schriftplaatsen laten zien die wat onbekender zijn, maar die er wel degelijk over gaan.
Onze Aardse Tent en het Gebouw uit God (2 Korinthe 5) ↑ hoofdstukken
Ik begin in 2 Korinthe 5, een tamelijk bekend hoofdstuk omdat er een aantal bekende passages in staan. De rechterstoel van Christus, dat begrip kent u misschien wel. Paulus vertelt in dat hoofdstuk ook dat er één voor allen gestorven is en dat daardoor allen gestorven zijn, dat wij niemand meer naar het vlees kennen en dat wij in Christus een nieuwe schepping zijn. Het zijn allemaal hele bekende verzen uit 2 Korinthe 5, ook het laatste gedeelte dat spreekt over verzoening. Maar ik wil naar de eerste paar verzen, beginnend bij vers 1. Daar staat: "Want wij weten dat, zo ons aardse huis, deze tabernakel, gebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen."
Paulus vangt het vers aan met 'want' en daarmee refereert hij natuurlijk terug naar het voorgaande of concludeert hij naar aanleiding daarvan. In dat voorgaande zegt Paulus bijvoorbeeld in vers 8 dat hij als apostel verdrukt wordt, in vers 9 dat hij vervolgd wordt en dat hij leeft met de dood. In vers 10 zegt hij: "Altijd de doding van de Heer Jezus in het lichaam omdragende." Wij zouden dat wellicht formuleren als 'altijd met de dood in de schoenen lopende'. Ook in vers 11 spreekt hij erover dat we altijd in de dood worden overgegeven om Jezus' wil. En vers 12 zegt: "Zo dan, de dood werkt wel in ons." Naar de mens gesproken — dat wil ik wel even benadrukken — liep hij hier met de dood in de schoenen en dat geeft hij ook zelf aan. De dood zat hem als het ware op de hielen.
Maar in al die verzen (10, 11 en 12) van hoofdstuk 4 spreekt hij ook meteen over het leven. In vers 10: "Opdat het leven van Jezus in ons lichaam zou geopenbaard worden." Vers 11: "Opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden." En vers 12: "Zo dan, de dood werkt wel in ons, maar het leven in u." Telkens als hij spreekt over die dood waarmee hij naar de mens gesproken in de schoenen liep, wijst hij meteen op het leven.
In hoofdstuk 5 vers 1 zegt hij dan: "Want wij weten dat, zo ons aardse huis..." Met ons aardse huis, deze tabernakel of tent, bedoelt hij natuurlijk ons lichaam. Dat is ons huis hier op aarde, daar wonen wij in. En dat is een tent, een tijdelijke woning. Wij weten dat ons lichaam een tijdelijke woning is. Paulus gaf al aan: die dood werkt altijd in ons en kijkt ons altijd in het gezicht, om het zo maar te zeggen. In hoofdstuk 4 vers 7 noemt hij het lichaam bijvoorbeeld niet een tent, maar een aarden vat. Er zijn meer van zulke beelden in de Schrift.
Wij weten dus dat als ons aardse huis, dit lichaam, deze tabernakel, afgebroken wordt, wij een gebouw uit God hebben. In de grondtekst staat er letterlijk 'uit'. Een gebouw uit God, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. Dat woordje 'maar' is overigens toegevoegd door de vertalers. Paulus geeft hier een opsomming van kwalificaties van dat nieuwe huis ten opzichte van die aardse tent. Het is een gebouw uit God, het is een huis niet met handen gemaakt, het is eeuwig — voor de aeonen — en het is in de hemelen. Hij stelt dat gebouw en dat huis tegenover de tent.
Vervolgens zegt hij in vers 2: "Want ook in deze zuchten wij." Hier gaat het natuurlijk weer over die tent die afgebroken wordt. In deze tent, in deze tabernakel, deze tijdelijke woning, in dit lichaam, daarin zuchten wij, zegt Paulus. Dat zuchten is een zuchten van verlangen. Dat blijkt ook als hij zegt: "Verlangende met onze woonstede, die uit de hemel is, overkleed te worden." Wat is dat dan, dat overkleed worden?
Zuchten Om met de Hemelse Woonstede Overkleed te Worden ↑ hoofdstukken
Dat gaan we zo zien in vers 3. Daar zegt Paulus — zo staat het in de vertaling: "Zo wij ook bekleed en niet naakt zullen bevonden worden." Als wij ook maar bekleed, als wij tenminste bekleed, als het tenminste zo is dat wij bekleed en niet naakt zullen bevonden worden. De vraag is natuurlijk: wat is bekleed? Wat is naakt? En wat is overkleed? Dat woordje dat in vers 2 met 'overkleed' vertaald is, is het Griekse woord *ependuo*. *Enduo* is gewoon aankleden en *epi* is 'boven' of 'op', dus erop aankleden, erover aankleden. Dat woord overkleed lijkt me daarom een vrij goede vertaling.
Paulus zegt dus: als wij ook maar bekleed — als wij tenminste bekleed en niet naakt zullen gevonden worden. Wat bedoelt hij daarmee? Dat legt hij uit in het volgende vers en hij zegt daar: "Want...", en dat grijpt weer terug op het voorgaande. Immers, ook wij die in deze tabernakel zijn, wij die in deze tent zijn — dezelfde tent als waar hij het over had in vers 1, deze tijdelijke woning — wij zuchten, bezwaard zijnde. Dat 'bezwaard' is zoiets als moeite ondervindend. In de voorgaande hoofdstukken die ik net ook al aanhaalde, uit hoofdstuk 4, legt hij uit waarom hij bezwaard was: verdrukking, vervolging. Er waren zware omstandigheden waar hij mee te dealen had. Daarom zegt hij hier in vers 2 dat hij zuchtte, verlangende met die behuizing, met die woning die uit de hemel is, overkleed te worden. En in vers 4 zegt hij: "Want ook wij die in deze tent zijn, wij zuchten bezwaard zijnde, omdat wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden."
Wij zuchten terwijl we bezwaard zijn en moeite ondervinden. We vinden dat ook in Romeinen 8, dat zuchten. Laten we daar maar even naartoe gaan. In Romeinen 8 zegt Paulus in vers 18 dat hij het ervoor houdt — letterlijk staat er: "ik reken". *Logizomai* is het woord: logisch berekenen, beredeneren. "Ik reken dat het lijden van deze tegenwoordige tijd" — die vervolging en verdrukking uit 2 Korinthe 4 — "niet is te waarderen tegen de heerlijkheid die aan ons zal geopenbaard worden." Paulus zegt: ik reken dat het lijden wat we ondervinden in deze tegenwoordige tijd niet waard is vergeleken te worden, of geen gewicht in de schaal legt bij de heerlijkheid die aan ons zal geopenbaard worden.
Dan sla ik een paar verzen over, want dan zegt hij in vers 22: "Want wij weten dat het ganse schepsel, de hele schepping, tezamen zucht." De hele schepping zucht; de hele schepping is tezamen in barensnood tot nu toe. En dan zegt hij niet alleen dit, maar in vers 23: "Ook wijzelf, die de eerstelingen des Geestes hebben, ook wijzelf zuchten in onszelf, verwachtende de aanneming tot kinderen" — maar het is letterlijk de aanstelling tot zonen, de *huiothesia*. De aanstelling tot zoonschap, het aanstellen tot erfgenaam. Paulus zegt dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden en dat wij inderdaad ook zuchten van verlangen, zoals hij ook zei in 2 Korinthe 5. Wij zuchten in onszelf en we verwachten de aanstelling tot zonen. Wat is dat dan? Dat staat erachter: dat is de verlossing van ons lichaam. De bevrijding van ons lichaam. Zoonstelling is dus eigenlijk de verlossing van het lichaam.
We hebben al gezien wanneer wij verlost worden: het is het veranderd worden in 1 Korinthe 15, de vergankelijkheid die onvergankelijkheid aandoet. Dat is ook zo'n term die we tegenkwamen in 1 Korinthe 15. En die zoonstelling wijst ons natuurlijk ook weer op de mannelijke zoon die weggerukt wordt tot God en Zijn troon, waar wij als zonen aangesteld zullen worden. Het is dus een zuchten in lijden en in verdrukking, ziende op de heerlijkheid die aan ons zal geopenbaard worden.
Terug naar 2 Korinthe 5 vers 4: "Wij die in deze tent zijn, wij zuchten in deze tabernakel, bezwaard zijnde, omdat wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden." Ontkleed worden we als we dit lichaam afleggen; het is een tent, een tabernakel, een aardshuis. Als wij sterven, dan worden wij ontkleed; dan worden we van dat aardshuis, van die tent, ontdaan. Maar Paulus zegt: nademaal — dus omdat — wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden. Dat overkleed worden is die verandering; het is het veranderd worden, de verlossing van ons lichaam. Er staat namelijk achter: we willen niet ontkleed, maar overkleed worden, "opdat het sterfelijke van het leven verslonden worde".
Let op: er staat niet "opdat de doden van het leven verslonden worden". Hier wijst Paulus op levenden die weliswaar sterfelijk zijn. Hij noemt specifiek: "opdat het sterfelijke van het leven verslonden worde". Dus ook hier gaat het weer over die gebeurtenis van het overkleed worden, namelijk met een nieuw lichaam in plaats van een aards lichaam. Een huis in plaats van een tent, niet met handen gemaakt, voor de eeuwen in de hemelen. Dat is het overkleed worden hier in 2 Korinthe 5.
Paulus ziet er dus naar uit om levend over te blijven tot in die *parousia*, zoals hij dat elders noemt. In 1 Korinthe 15 vers 50 staat: "Maar ik zeg dit, broeders, dat vlees en bloed het Koninkrijk van God niet beërven kunnen en de verderfelijkheid beërft de onverderfelijkheid niet." Vergankelijkheid beërft geen onvergankelijkheid. Daarom zegt Paulus: "Ziet, ik zeg u een verborgenheid" — de schriftplaats waar we eerder ook al naartoe waren gegaan — "wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik" — een *atomos*, een oogwenk — "bij de laatste bazuin." Want de bazuin zal slaan, de doden zullen onverderfelijk — dat is onvergankelijk — opgewekt worden en wij zullen veranderd worden. Want, zegt hij, dit verderfelijke, dit vergankelijke, moet onvergankelijkheid aandoen. Vlees en bloed kunnen het Koninkrijk Gods niet beërven, dus dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.
Dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen op het moment dat er bij de *parousia* van Christus nog levenden zijn. De nog levenden zullen veranderd worden, zoals we al hadden gezien. In 2 Korinthe 5 noemt Paulus dit het overkleed worden, "opdat het sterfelijke van het leven verslonden wordt". In 1 Korinthe 15 zei hij: "Dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen." Dat overkleden is dus precies datgene waar het in 2 Korinthe 5 over gaat.
We hadden het er zojuist in de pauze even over dat het betoog van Paulus in 2 Korinthe 5 verdergaat en op een gegeven moment komt hij in vers 10 te spreken over de rechterstoel van Christus, waar wij allen voor moeten verschijnen. Dat is dus een gebeurtenis die direct volgt op ons veranderd worden: de verlossing van ons lichaam, het aangesteld worden tot zonen en het overkleed worden, in wat voor termen we dat ook hebben teruggezien. Die openbaring voor de rechterstoel van Christus is een gebeurtenis die daar heel direct mee te maken heeft.
Een zeer select aantal mensen, namelijk de gemeente, de Ecclesia, komt daar te staan. Dus: vanwaar Hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden. Daar zitten nog wel wat haken en ogen aan; ik had het daar in de pauze even met Jannie over.
Als de Heere het wil en wij leven en ik ben hier volgende week zondag, dan denk ik dat ik het daar eens over ga hebben: over inderdaad die rechterstoel van Christus. Omdat, als ik dat nu ga doen, het zo uitgebreid wordt en het is al laat. Ik had beloofd het een beetje kort te houden, maar het is een mooi onderwerp voor een volgende keer om dat dan ook wat verder uit te diepen. Dus onder alle voorbehoud, zo de Heere wil en wij leven enzovoort, ben ik hier volgende week zondag weer. Tenminste niet hier, maar daar heb ik nog...
Onze Wandel Is in de Hemelen (filippenzen 3) ↑ hoofdstukken
Een schriftgedeelte uit Filippenzen 3 wat ik even nog onder de aandacht wilde brengen. In Filippenzen 3 spreekt Paulus in vers 19 – in de laatste frase van het vers – over mensen die aardse dingen bedenken. En hij stelt daar in vers 20 iets tegenover: "Maar onze wandel..." – dat is overigens een heel bekend vers – "maar onze wandel is (of behoort) in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten, namelijk de Heer Jezus Christus, die ons vernederd lichaam veranderen zal, opdat hetzelve gelijkvormig worde aan Zijn heerlijk lichaam, naar de werking waardoor Hij ook alle dingen aan Zichzelf kan onderwerpen."
Dat "maar" van vers 20 staat dus in tegenstelling tot wat hij zegt in vers 19. Onze wandel, ons burgerschap, is of behoort in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten. Maar daar staat eigenlijk gewoon het woord Redder: uit de hemelen waaruit wij de Redder verwachten, namelijk de Heer Jezus Christus.
Zo kom ik dan toch weer bij het vers in 1 Thessalonicenzen 1, waar we hadden gelezen dat Paulus tegen de Thessalonicenzen zegt: "Jullie zijn tot God bekeerd." In 1 Thessalonicenzen 1 vers 9 staat dat zij zich tot God hebben bekeerd, omgekeerd van de afgoden, om de levende en waarachtige God te dienen en Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten. Dat is precies wat we in Filippenzen 3 vers 20 vinden: "waaruit wij ook de Redder verwachten." In Filippenzen staat: "namelijk de Heer Jezus Christus", en in 1 Thessalonicenzen staat: "Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Die Hij uit de doden opgewekt heeft, namelijk Jezus."
In 1 Thessalonicenzen 1 ligt de nadruk op het feit dat Hij ons verlost, dat Hij ons bevrijdt, dat Hij ons uitredt uit de toekomende toorn. En in Filippenzen 3 vers 21 gaat het erover dat Hij ons vernederd lichaam zal veranderen. Letterlijk staat daar het woord 'transfigureren'. Het zal echt een metamorfose ondergaan. Hij zal ons vernederd lichaam transfigureren, gelijkvormig aan Zijn heerlijk lichaam. Wij ontvangen dus een lichaam; wij worden veranderd door onze Redder, de Heere Jezus Christus, Die wij uit de hemelen verwachten. Hij transfigureert ons vernederde lichaam – dit aardse huis, deze tent, deze tabernakel – en verandert het gelijkvormig aan Zijn verheerlijkt lichaam. Want zoals in 1 Thessalonicenzen 1 vers 10 staat: Hij is uit de doden opgewekt. Hij heeft al een heerlijk lichaam en wij worden veranderd, gelijkvormig aan Zijn heerlijk lichaam.
In Filippenzen wordt het feit van de verandering van het lichaam an sich besproken. Er wordt hier geen onderscheid gemaakt tussen doden en levenden, zoals we dat wel zagen in 1 Korinthiërs 15 en 1 Thessalonicenzen 4, maar we vinden wel telkens weer die frase terug dat de Heer Zelf met een roep, met de stem van de aartsengel, van de hemelen neerdaalt. En ook hier: onze wandel is in de hemelen, waaruit wij de Redder verwachten. Ook in 1 Thessalonicenzen 1 vers 10 vinden we dat terug: dat we Hem uit de hemelen verwachten en dat Hij ons verlost en ons verandert. Dat zijn allemaal zaken die bij die gebeurtenis plaats gaan vinden.
Nou goed, nog een paar minuten. Ik ga nog naar één schriftgedeelte.
Het Leven Is Christus, Sterven Is Gewin (filippenzen 1) ↑ hoofdstukken
Filippenzen 1 is dat, zoals vlakbij in Filippenzen. We hebben in Thessalonicenzen de term ‘de dag des Heeren’ gezien; in 1 Thessalonicenzen 5 kwamen we die tegen en in 2 Thessalonicenzen 2. Hier in Filippenzen heeft Paulus het in vers 6 over de dag van Jezus Christus. Het goede werk dat God in die Filippenzen begonnen was, daarvan vertrouwt Paulus erop dat Hij dat zal voleindigen tot op de dag van Jezus Christus. Of, moet ik zeggen, tot op de dag dat wij verschijnen voor wat 2 Korinthe 5 vers 10 noemt: de rechterstoel van Christus. Dus de dag van Jezus Christus in vers 6, maar in vers 10 wordt dat de dag van Christus genoemd. De dag waarnaar wij uitzien, de dag dat we bij Hem aanwezig zullen zijn. Of moet ik zeggen: ‘alzo zullen wij altijd samen met de Heer wezen’, uit 1 Thessalonicenzen 4.
Die dag. Paulus vertrouwde erop, dat zegt hij in vers 20 helemaal achterin het vers, hij vertrouwde erop dat Christus zal grootgemaakt worden in mijn lichaam, hetzij door het leven, hetzij door de dood. Paulus schrijft dit vanuit gevangenschap. Hij zat natuurlijk in een onzekere situatie wat er ging gebeuren. Zou hij geëxecuteerd worden? We zagen ook in 2 Korinthe 5 al dat hij altijd de doding van de Heer Jezus in zijn lichaam omdroeg, zoals hij het daar uitdrukt. En hier zegt hij van: nou ja, hoe dan ook, ik weet in ieder geval dat Christus zal grootgemaakt worden in mijn lichaam, hetzij door leven, hetzij door dood. Want het leven is mij Christus en het sterven is gewin, is winst.
Dat sterven was voor Paulus zelf natuurlijk geen winst, maar waar hij het over heeft, is de zaak van Christus. En wat hij dus eigenlijk zegt is dat zijn sterven winst zou opleveren voor de zaak van Christus. Als hij de marteldood zou sterven, zou dat alleen maar bijdragen aan die zaak van Christus.
Dan dat volgende vers, daar pak ik even de NBG bij, want dat heeft de Statenvertaling heel slecht vertaald. Daar staat in vers 22: ‘Indien ik in het vlees blijf leven, betekent dat voor mij werken met vrucht, en wat ik moet kiezen, weet ik niet.’ Paulus heeft dus gezegd: het leven is mij Christus, het sterven is mij gewin, en indien ik in het vlees blijf leven, betekent dat voor mij werken met vrucht. Maar hij zegt dan: ‘en wat ik verkiezen zal, maak ik niet bekend’, staat er letterlijk. Er staat niet: ‘wat ik verkiezen zal, weet ik niet’, want hij wist heel goed dat hij moest kiezen wat hij wilde. Dat zegt hij ook straks. Hij zegt: wat ik verkiezen zal, maak ik niet bekend.
Er waren dus twee opties: leven of sterven. En dan zegt hij ook in vers 23: ‘Want ik word van deze twee gedrongen.’ En dan zet ik even een punt. Sommige vertalingen hebben ook die punt. Wat hij dus zegt is dat deze twee... ik word van deze twee gedrongen, ik word door deze twee samengedrukt. Dit zijn de twee opties: het leven is mij Christus, het sterven is winst. En wat hij in vers 20 aangaf: Christus wordt sowieso grootgemaakt, hetzij door leven, hetzij door de dood. En dan zegt hij: ‘ik word van deze twee gedrongen’, zegt hij in vers 23. Die oefenen druk op me uit. Dat is wel leuk, want in het Nederlands kun je ook zeggen: ja, die trekken aan me. Dat is eigenlijk precies tegenovergesteld, maar die twee opties, die trokken aan hem, die oefenden druk op hem uit. En dan zegt hij vervolgens in vers 23...
Begeerte Om Opwaarts Losgemaakt te Worden en met Christus te Zijn ↑ hoofdstukken
Hebbende de begeerte om ontbonden te worden en met Christus te zijn, want dat is zeer verre het beste. Nu zeggen vrijwel alle commentaren dat Paulus het hier heeft over sterven, dat dat de beste optie is. Maar dat is niet zo. Hij noemt hier gewoon een derde optie, naast leven en naast sterven. En de derde optie die hij noemt, waarvan hij zegt dat die zeer verre het beste is, dat is: ontbonden te worden en met Christus te zijn.
Ontbonden betekent letterlijk 'losgemaakt worden'. Het Griekse woord is — en dat is wel een leuke zin als we naar de opbouw van die Griekse woorden gaan kijken — *analuó*. *Ana* is opwaarts en *luó* is losmaken. Opwaarts losmaken is de letterlijke ontleding of opbouw van dat woord. Het is wel leuk dat in mijn studiebijbel — ik heb zo'n mooie reeks studiebijbels met commentaar erbij, waar je vaak niets aan hebt en soms ook wel — daar staat dat het losmaken hier in Filippenzen 1 vergeleken wordt met het losmaken van de touwen van een tent.
En wat lazen we in 2 Korinthe 5? Ons aardse huis, deze tent, die wilde Paulus graag inwisselen. En als die afgebroken zou zijn, wilde hij overkleed worden. Hij wist dat hij die aardse tent zou afleggen en overkleed zou worden. Het woord dat hier in Filippenzen 1 gebruikt wordt, is *analuó*. De studiebijbel zegt dat dit in Filippenzen 1 het losmaken van de touwen van een tent is. Dat woord staat namelijk ook in 2 Korinthe 5 vers 1, alleen net iets anders. In 2 Korinthe 5 vers 1 staat het woord dat deze tent afgebroken wordt: "Want wij weten dat, wanneer ons aardse huis, deze tabernakel, deze tent, afgebroken wordt..." Wanneer die losgemaakt wordt, dan hebben wij een gebouw uit God.
Het woordje dat in 2 Korinthe 5 vers 1 vertaald is met 'gebroken' of 'afgebroken', is niet *analuó* maar *kataluó*. En *kataluó* — misschien kent u het woord *kataballo* van de 'nederwerping der wereld' — is neerwaarts losmaken. In 2 Korinthe 5 vers 1 gaat het over het afleggen, het afgebroken worden van onze aardse tent: neerwaarts losmaken. Als je dat heel letterlijk voorstelt, dan is het inderdaad zoals een tent losgemaakt wordt. Onze tent wordt afgebroken als wij sterven; dat is ook een losmaken, maar dan neerwaarts. Maar in Filippenzen 1 heeft hij het over opwaarts losmaken. Letterlijk. Dat is net een ander woord met net een ander voorzetsel ervoor.
2 Korinthe 5 vers 1 gaat over sterven, maar Filippenzen 1 vers 23 zegt: "Ik heb begeerte om ontbonden, om losgemaakt te worden." Om opwaarts losgemaakt te worden, zo u wilt. "Ik heb begeerte om losgemaakt te worden en met Christus te zijn, want dat is zeer verre het beste." Nou, dat "met Christus te zijn"... Als wij sterven, zijn we van Christus, maar we zijn dood. Dan zijn we nog niet mét Christus. Maar als wij veranderd worden of de Heer tegemoet gaan in de lucht, zoals staat in 1 Thessalonicenzen 4, dan zullen wij altijd samen met de Heer zijn. Dat wilde Paulus. Hij begeerde om losgemaakt te worden, om ontbonden te worden en om samen met Christus te zijn, want hij zegt: "Dat is zeer verre het beste." Alzo zullen wij altijd samen met de Heer zijn en delen in Zijn positie.
In vers 24 zegt hij dan: "Maar in het vlees blijven is nodiger om uwentwil." Paulus wist dat hij nog wel wat te doen had onder die Filippenzen. Ik heb overigens voor mijn eigen gemak in mijn Bijbel die zin uit vers 23 tussen haakjes gezet. Als ik het lees zoals het er staat vanaf vers 21 en ik sla die zin even over, dan staat er: "Want het leven is mij Christus en het sterven is gewin." En dan volgens de NBG: "Indien ik in het vlees blijf leven, betekent dat voor mij werken met vrucht, en wat ik verkiezen zal, maak ik niet bekend. Want ik word van deze twee gedrongen... maar in het vlees blijven is nodiger om uwentwil." Als je die zin overslaat, spreekt hij over de twee opties. De derde optie, die zeer verre het beste is, benoemt hij tussendoor. Hij heeft namelijk de begeerte, het verlangen om ontbonden te worden, om opwaarts losgemaakt te worden en met Christus te zijn. Want dat is zeer verre het beste.
Ik denk dat we daar allemaal naar uitkijken, naar die mogelijkheid. En we kunnen één ding zeggen: die dag komt elke dag een beetje dichterbij. Dat was een onderwerp dat ik graag eens op een rijtje wilde zetten en hier wilde bespreken. Daar wou ik het dan ook maar bij laten.