In het nieuwe testament vinden we een aantal keren het woord pleiten en dat heeft in onze taal en ons spraakgebruik een juridische bijklank. In de bijbel wordt het ook een enkele keer gebruikt in de betekenis van aanklagen: pleiten tegen.
Maar we vinden ook een aantal keren dat de geest pleit vóór ons en dat Christus is gezeten aan Gods rechterhand en daar voor ons pleit. Betekent dit, zoals wel eens wordt opgevat, dat Christus optreedt als onze advocaat om ons te verdedigen tegen Gods toorn of aanklachten? Of is het anders?
In deze studie bezien we de Schriftplaatsen waar gesproken wordt over pleiten.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Hij zit daar aan Gods rechterhand, en alleen al het feit dat Hij daar is, dat pleit voor ons. Hij is de Opgewekte.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Aanleiding: Wat Betekent het Dat Hij voor Ons Pleit?
- De Taal en Betekenis: Spreken in Iemands Voordeel
- Het Griekse Grondwoord en Voorbeelden van Pleiten Tégen
- Hebreeën 7: een Onoverdraagbaar Priesterschap en Misverstanden over Pleiten
- Romeinen 8: van Kinderen van God Naar de Toekomstige Zoonstelling
- De Geest Getuigt Door Zijn Woord: Wij Zijn Lotbezitters van God
- Het Huidige Lijden en de Zuchtende Schepping in Verwachting
- De Geest Komt Onze Zwakheid te Hulp bij Onuitgesproken Verzuchtingen
- Het Pleit van de Geest: Alles Werkt Mee Ten Goede
- Conclusie: als God voor Ons Is, Wie Zal Ons Dan Veroordelen?
Aanleiding: Wat Betekent het Dat Hij voor Ons Pleit? ↑ hoofdstukken
Ja, het is altijd fijn voor een spreker om een aanleiding te hebben voor een onderwerp. Nou, zo'n aanleiding is er altijd wel natuurlijk, want al was het maar omdat je zelf als spreker dat onderwerpje heel erg aanspreekt. Of je komt tot inzichten die je eens wilt delen.
Met betrekking tot dit onderwerp had ik een gesprek met iemand. Niet zomaar iemand, maar ik had een gesprek met iemand over dit onderwerp: wat betekent dat nou eigenlijk, dat Hij voor ons pleit? Want we vinden dat een aantal keren in de Schrift. Later op de avond gaf ik daar zo goed als mogelijk een antwoord op, maar ik was zelf niet helemaal tevreden over dat antwoord. En degene met wie ik sprak, was dat ook niet helemaal. Dus toen dacht ik: we moeten er de komende week eens in duiken en wellicht dat ik daar dan eens wat nader op kan ingaan. En zodoende ben ik tot dit onderwerp gekomen.
Het staat een aantal keren in de brieven van Paulus of in Hebreeën – dat hangt er maar net vanaf wie Hebreeën als een brief van Paulus rekent. Maar er staat een aantal keren dat Hij, dat Christus, voor ons pleit of dat de Geest voor ons pleit. Wat betekent dat dan? Ik denk ook dat er wel wat misverstanden over bestaan, dus ik dacht: dat is een goed onderwerp om eens voor het voetlicht te brengen.
De Taal en Betekenis: Spreken in Iemands Voordeel ↑ hoofdstukken
Laten we eerst eens kijken wat het woordenboek nou zegt over pleiten. Want wat is dat nou eigenlijk: pleiten? Ik heb vandaag online even bekeken wat daarover gezegd wordt. Je hebt natuurlijk 'pleiten' in de zin van 'hij heeft gepleit', maar je kunt ook weggaan en zeggen: "Ik ben pleite." Maar dat is natuurlijk wat anders.
In onze taal heeft het woord 'pleiten' nogal een juridische lading, en we zullen ook wel zien dat dat niet altijd onterecht is. We kennen het allemaal wel: een advocaat die pleit voor de gerechte zaak van partijen om deze te bevorderen en te verdedigen. Of iemand pleit voor zijn eigen zaak; dan is het niet per se juridisch, maar het verdedigen van iets met woorden. "Dat pleit voor hem," zeggen we dan. Als iets voor iemand pleit, betekent dat eigenlijk dat er niet eens letterlijk gesproken hoeft te worden. Als ik bijvoorbeeld in mijn functie als leidinggevende allerlei cv's en sollicitatiebrieven ontving en die aan het selecteren was, keek je naar zo’n cv en dan kon je bijvoorbeeld zeggen dat iemand weliswaar geen uitsluitende ervaring had, maar dat hij wel andere dingen had gedaan die toch voordelig waren. Dat pleit dan voor diegene.
Zo kunnen we dat op allerlei manieren gebruiken; het spreekt dus in iemands voordeel. Dus als Christus voor ons pleit, wat betekent dat dan? We kunnen hier al een beetje aan snuffelen, of in ieder geval al een beetje voelen wat dat betekent: Hij spreekt in ons voordeel. Dat zouden we hieruit kunnen concluderen. We moeten natuurlijk nog de Schrift gaan openen om te zien of dat echt zo is, maar als een tipje van de sluier kijken we naar de synoniemen. Ze zijn wellicht niet allemaal honderd procent synoniem, maar er zijn allerlei websites die begrippen noemen als betogen, beredeneren, bepleiten, verdedigen en ook weer gewoon 'spreken'.
Pleiten kan dus ook gewoon spreken zijn; het hoeft niet altijd per se in een juridische context te staan. Maar procederen is dat natuurlijk wel, en ook getuigen heeft een juridische lading. Vandaar ook dat we de link leggen met een advocaat. Maar een pleitbezorger hoeft niet per se een advocaat te zijn; het is gewoon iemand die opkomt voor de goede zaak. Zo zijn er nogal wat begrippen. Ik ben hier echt niet volledig, maar ik noem dit om even inleidend wat dingen te zeggen en ook connecties te leggen met de taal en het spraakgebruik. Dan gaan we nu verder.
Het Griekse Grondwoord en Voorbeelden van Pleiten Tégen ↑ hoofdstukken
We gaan nu naar de Schrift, want dat is natuurlijk veel belangrijker. Daar gaat het uiteindelijk om: wat zegt de Schrift over dat woord pleiten? Er zijn twee woorden die vertaald worden met pleiten. Het eerste is *entugchano*. Dat heeft het G-nummer 1793. Dat is een Strong-nummer, van die meneer Strong die ooit alle Griekse woorden een unieke codering heeft gegeven. Oftewel, die woorden krijgen gewoon een nummer en af en toe kun je dat heel makkelijk opzoeken. Tegenwoordig is het een kwestie van klikken — vroeger moest je bladeren in een dikke woordindex — maar nu klik je op dat nummer en zie je gelijk overal waar dat woord voorkomt. Dat is natuurlijk heel makkelijk om meteen al die schriftplaatsen door te nemen, zodat je een beeld krijgt van de betekenissen. Vaak zie je in vertalingen ook hoe inconsequent het soms vertaald is, maar dat valt met dit woord overigens wel mee. Die 'G' staat trouwens gewoon voor Grieks. Gaan we naar het Oude Testament, dan staat er voor het nummertje een 'H' van het Hebreeuws.
Dit zijn de schriftplaatsen waar dit woord voorkomt en die gaan we straks één voor één langs. Dan is er nog een woord: *huperentugchano*. Je hoeft geen Grieks te kennen om te zien dat die twee verband houden met elkaar, want eigenlijk is het gewoon hetzelfde woord met het voorzetsel *huper* ervoor. *Huper* betekent zoiets als 'over' of 'boven' — denk aan een vogel die over een boom vliegt — en het versterkt het woord dat erachter staat. Als we dat op een rijtje zetten, dan zijn het niet zo heel veel plaatsen; het zijn zes schriftplaatsen. Je zou er dus met gemak even langs moeten kunnen gaan. We vinden er drie in Romeinen 8. Dat maakt het weer lastig, want ik weet niet of jullie Romeinen 8 kennen, maar dat is een lang hoofdstuk waar nogal wat in staat. Ik ga mijn best doen om alle schriftplaatsen langs te gaan. Ik heb best wel wat dia's, dus ik ga ook een beetje tempo maken.
De eerste schriftplaats vinden we in Handelingen 25. Door de eerste twee die ik wil laten zien, ga ik wat sneller heen. Daar is het namelijk een pleiten 'tegen'. Je kunt pleiten 'voor', maar je kunt ook ergens 'tegen' pleiten. Dat zullen we vanzelf wel zien. Ik val midden in het hoofdstuk, ergens aan het einde van Handelingen. Ik zal kort wat zeggen over de context, want anders is het voor een aantal mensen misschien onduidelijk. Er staat dat de volgende morgen Agrippa en Bernice met veel uiterlijk vertoon de gehoorzaal binnenkomen, samen met de oversten over duizend en de prominente mannen van de stad. Het is een gebeurtenis waar allerlei belangrijke mensen aanwezig zijn. Die Agrippa is koning Agrippa. Paulus is op dat moment gevangen in Caesarea door stadhouder Felix. Als je Handelingen 24 leest, zie je dat dit over drie lange hoofdstukken gaat. Deze Felix wordt opgevolgd door Festus. De Joden beschuldigen Paulus van allerlei dingen die zij niet kunnen bewijzen. Paulus is daarom gevangen genomen. Er zijn allerlei details te benoemen, maar die laat ik nu even rusten. Het is ook de reden dat hij — ik haal ze ook altijd door elkaar, Festus en Felix, het lijkt nogal op elkaar natuurlijk — maar een van die twee wilde de Joden een dienst bewijzen en had Paulus daarom gevangen gehouden. Paulus beroept zich uiteindelijk op de keizer.
De Joden beschuldigen Paulus dus en Festus moet hier een oordeel over geven. Dan lees je dat koning Agrippa — van koning Herodes Agrippa, de koning van de Joden die door de keizer gesteld was over de provincie Judea — aangeeft dat hij Paulus ook wel eens wil horen. Vandaar dat heel die zaal volstroomt met koning Agrippa en Bernice, zijn vrouw. Dan staat er dat op bevel van Festus Paulus werd voorgeleid. Hier is de context dus juridisch; dit is een voorgeleiding. Paulus gaat daar gehoord worden in de gehoorzaal. Festus zegt dan: "Koning Agrippa, en alle mannen die met ons aanwezig zijn, jullie zien deze man over wie de hele menigte van de Joden bij mij pleitten." Hier heb je dus dat woord pleiten. De Joden pleiten bij Festus met betrekking tot Paulus, zowel in Jeruzalem als in deze plaats. En zij roepen om hulp. Hier is het pleiten en roepen om hulp dus niet ten voordele van Paulus; het is een pleiten 'tegen', namelijk dat hij niet langer moet leven. Ja, dat is nogal wat: ze wilden hem dood hebben. Daarvoor pleitten zij bij Festus. Ze roepen Festus om hulp, want zij mochten zelf niemand ter dood veroordelen. Dat weten we natuurlijk ook uit de geschiedenis van de Heere Jezus, waarbij de Joden de Romeinen nodig hadden om Hem te kruisigen en Hem te doden.
Nou, ik had deze schriftplaats ook over kunnen slaan, want Christus en de Geest pleiten 'voor' ons, dus dat is een ander pleiten. Maar ik wil volledig zijn, dus ik neem deze ook even mee. Dat geldt ook voor Romeinen 11. In de hoofdstukken 9, 10 en 11 legt Paulus uit dat het volk Israël zijn uitverkoren positie kwijtraakt en het heil naar de natiën is gegaan, zonder onderscheid. God heeft dus niet meer één uitverkoren volk, Israël, maar God selecteert een volk uit alle natiën. Etnisch gezien is het geen volk, maar als geheel wordt het dan toch een volk genoemd. Dat is dan uit de natiën verzameld, zonder onderscheid. Dus niet meer Israël als de enige uitverkoren natie, maar uit alle volken verzamelt God Zich een volk. Dan zegt Paulus: "Ik zeg dan: God verstoot Zijn volk toch niet?" Het idee is dus niet dat Israël helemaal heeft afgedaan en dat God niets meer met dat volk te maken wil houden. Sowieso zullen zij in de toekomst alsnog hun uitverkoren positie als koninklijk priesterschap gaan vervullen en de volken gaan bereiken en evangeliseren. Maar Paulus legt hier ook uit dat in deze tijd het volk niet in zijn geheel is verstoten. Het volk is grotendeels verblind en terzijde gesteld, maar God verzamelt Zich ook uit dat volk een overblijfsel. Hij verzamelt Zich namelijk uit alle natiën een volk voor Zijn naam, dus ook uit dat volk.
Paulus licht dat toe en zegt: "Moge het niet gebeuren, volstrekt niet! Want ik ben ook een Israëliet, uit het zaad van Abraham, van de stam Benjamin. God verstoot Zijn volk niet, dat Hij tevoren kende." Dan vraagt Paulus of ze niet weten wat de Schrift in Elia zegt. Daar staat letterlijk dat Elia bij God pleit 'tegen' Israël. Ook hier pleitte Elia dus tegen Israël. Wat zegt hij dan? "Heere, zij doden Uw profeten, zij breken Uw altaren af, en ik werd alleen overgelaten en zij zoeken mijn ziel." Dat is de klacht van Elia, die dacht dat hij als enige was overgebleven. Maar wat zegt de goddelijke kennisgeving, de godspraak of het goddelijk antwoord, tegen hem? God sprak tot Elia en zei...
"Ik heb voor Mijzelf zevenduizend mannen overgelaten, die de knie voor het beeld van Baäl niet gebogen hebben." Elia dacht dat hij alleen was overgebleven, maar er waren er nog zevenduizend die God had overgelaten uit dat volk.
Paulus gaat dan verder – en dat lees ik nu niet, maar hij zegt: "Zo is het ook in deze tijd; er is nog steeds een overblijfsel, ook uit dat volk." Het was een uitverkoren volk als één natie, maar nu is het volk als geheel terzijde gesteld. God verzamelt Zich nu een volk, een ekklesia; ja, een uitroepsel uit alle natiën. En dat doet Hij ook uit dat volk. Dus in die zin is dat volk niet verstoten. Dat is wat Paulus hier uiteenzet.
Het gaat er nu even om dat hij het voorbeeld aanhaalt van Elia, die pleit tegen Israël. Daar is dus sprake van pleiten tégen. Dat waren de twee Schriftplaatsen waarin gepleit wordt tegen iemand.
Hebreeën 7: een Onoverdraagbaar Priesterschap en Misverstanden over Pleiten ↑ hoofdstukken
En dan gaan we verder naar Hebreeën 7. En ook weer natuurlijk midden in een brief val ik binnen, maar laten we maar gewoon lezen, dan geef ik daar wel wat toelichting bij met betrekking tot de context. Daar staat – misschien wel een lastige zin, maar ik zal het toelichten; het gaat hier over het oude verbond – waar staat... ja, ik zeg Paulus; dat is de schrijver van de Hebreeënbrief die zich niet bekendmaakt, maar ik heb redenen om aan te nemen dat het Paulus was, maar de schrijver van de Hebreeënbrief zegt: diegenen onder het oude verbond zijn in groter aantal priesters geworden. Oftewel: daar moesten er meerdere van komen. Waarom? Omdat ze doodgingen. Dat is wat de schrijver hier zegt. Ze werden door de dood verhinderd te blijven. Als dat namelijk niet het geval zou zijn, hoefde er niet elke keer een nieuwe priester te komen. Dat is wat de schrijver hier zegt. Dus er moesten telkens weer nieuwe priesters komen, want – ik blijf het zo’n mooie zin vinden – ze werden door de dood verhinderd te blijven. Ja, dat is lastig. Daarom moest er elke keer een nieuwe komen. Dat is de 'circle of life' en zo gaat het bij ons ook natuurlijk. Met koningen, met priesters, noem het maar op. We worden allemaal door de dood verhinderd te blijven, dus we moeten telkens nieuw komen. En dat was onder het oude verbond dus ook zo met het priesterschap, ook het hogepriesterschap. Het hogepriesterschap begon bij Aäron, toen de zoon van Aäron, en dat ging natuurlijk maar door.
Kijk, de Hebreeënbrief is een uitleg van het oude verbond. Hoe dat oude verbond met die priesters, die hogepriester, al die attributen en al die rituelen, vooruitwijst naar Hem die komen zou. En die priesters zijn dus slechts een beeld in vergelijking. De vergelijking gaat natuurlijk niet altijd op. Soms zijn er dingen met betrekking tot typologie of symboliek; dat is bij dat oude zo en dat wijst dan op het nieuwe. Maar soms is het juist de tegenstelling die ons op iets wijst. En dat is hier het geval. De priesters van het oude verbond werden door de dood verhinderd te blijven. Bij deze – dan gaat het over de Hogepriester naar de ordening van Melchizedek, want daar gaat dit hoofdstuk over; ik kan dat nu echt niet helemaal toelichten – maar dat is Christus, de Hogepriester, niet naar de ordening van Aäron onder dat oude verbond, maar naar de ordening van Melchizedek. 'Maar Deze heeft, omdat Hij tot in de aeon blijft' – tot in die eeuwigheid, zal er wel in een gangbare vertaling staan, maar het is 'tot in de aeon' en tot in de toekomende tijdperken – 'een onoverdraagbaar priesterschap'. Want dat is de logische conclusie: Hij wordt niet door de dood verhinderd te blijven. Hij is gestorven, Hij stond op, en in Zijn opstanding is Hij de Hogepriester met een hoofdletter. En Hij heeft een onoverdraagbaar priesterschap en dat hoeft ook niet overgedragen te worden, want Hij sterft niet.
Vandaar ook dat Hij degenen die door Hem tot God komen, volkomen kan redden, altijd levend om te pleiten voor hen. Ja, bij redden – behouden, 'soter' in het Grieks – denken wij vaak aan... ik zeg het even heel basaal: we zijn tot geloof gekomen, nu zijn we gered. Maar in de Schrift is dat begrip wel wat breder. Dat gaat ook om ons leven uit geloof, waarin Hij ons voorziet van wat we nodig hebben, waarin Hij ons reinigt, enzovoorts. Dat hoort er allemaal bij. Vandaar dat het hier ook staat: 'Vandaar ook dat Hij degenen die door Hem tot God komen, volkomen kan redden'. Want hoezo dan? Altijd levend! Want Hij sterft namelijk niet. En het gaat om dat hogepriesterschap. Dat is natuurlijk, als je het heel scherp stelt, een hogepriesterschap van Israël, maar Hij sterft niet en Hij leeft altijd om de belangen van Zijn volk te behartigen. Dat is wat hier staat. Oftewel: om te pleiten voor hen. Dus Hij wordt niet door de dood verhinderd te blijven; Hij is de Levende, waarover de Romeinenbrief ook zegt: 'wetende dat Christus, nu Hij opgewekt is uit de doden, niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem'. Hij sterft niet meer, Hij leeft, en dat Hij leeft, dat leeft Hij voor God. Dat is ook Romeinen 6. En Hij is dus altijd levend om te pleiten voor hen, voor de gelovigen.
Nou, hier kunnen we nog niet zozeer uit opmaken wat dat pleiten nou precies inhoudt, maar dat zullen we in de volgende schriftplaatsen wat beter gaan zien. En kijk, over dat pleiten zijn er ook wel misverstanden. Ik heb vanmorgen natuurlijk ook op het internet zitten kijken: wat zegt men daar dan over? En dan ligt daar toch vaak het idee in van: ja, God wil ons eigenlijk aanklagen of beschuldigen, maar gelukkig staat de Heer Jezus daar, die zit al naast Hem en die zegt: 'Nou, doe dat toch maar niet'. Hoe zeg ik dat... het klinkt natuurlijk een beetje vreemd als ik het zo uitspreek, maar zo wordt er wel een beetje over gepraat. Gelukkig hebben we de Heer Jezus; God is eigenlijk boos op ons en wil beschuldigingen tegen ons inbrengen, maar dan zit de Heer Jezus aan Zijn rechterhand en die zegt: 'Doe het maar niet'. Want wat er dan komt, dat verschilt al een beetje, maar dat is echt niet het idee van dat pleiten.
Want ik ga straks naar Romeinen 8 en laat ik dat dan vast zeggen, daar staat: 'Als God voor ons is, wie zal er dan tegen ons zijn?'. Dus God is niet tegen ons. God klaagt ons niet aan. God beschuldigt ons niet. En dus dat pleiten van de Heer Jezus is niet dat Hij in de bres springt voor ons, of als advocaat optreedt voor ons om verzachtende omstandigheden aan te dragen of wat dan ook. Of dat er wordt gezegd: 'Ja, deze mensen kunnen er ook niets aan doen, want ze zijn ontoerekeningsvatbaar'. Nee, dat is het dus niet.
Hij leeft om te pleiten. Eigenlijk zou je al kunnen weten wat dat pleiten is als je het eerste vers van de Hebreeënbrief leest. Dat heb ik volgens mij nog in de PowerPoint staan ergens op het einde, maar daar staat... het eerste vers van de Hebreeënbrief opent zo: 'Nadat God voorheen vele malen en op vele wijzen tot de vaderen heeft gesproken door de profeten, spreekt Hij in deze laatste dagen tot ons in de Zoon'. En dat wat de Zoon spreekt, dat pleit voor ons. Dat wat Hij spreekt – dus wat we nu lezen, zoals de brieven van Paulus; dat zijn niet Paulus' woorden, dat zijn de woorden van de Zoon – want God spreekt tot ons in de Zoon. En dat pleit voor ons. Dat spreekt ten voordele van ons. Dat is wat het pleiten is.
Romeinen 8: van Kinderen van God Naar de Toekomstige Zoonstelling ↑ hoofdstukken
Laten we naar Romeinen 8 gaan. Ik kijk even op de klok; dit is echt een lang hoofdstuk. Datzelfde gesprek wat ik vorige week had, wat de aanleiding was voor deze studie, kwam daar ook op uit. Degene met wie ik sprak zei: "Ja, dat is het hoofdstuk waar eigenlijk bijna alles in zit." Dat is ook zo, en daarom heb ik ook moeite om dit hoofdstuk zomaar halverwege binnen te vallen. Ik zou het liefst weer bij vers 1 beginnen, maar het hoofdstuk heeft 39 verzen, dus dat kunnen we nooit helemaal bespreken.
Ik heb er toch voor gekozen om daar een aanloop voor te nemen en we vallen dan binnen in vers 14. Ik ga niet alles van vers 14 tot 39 bespreken, want dat gaat niet lukken, maar lees dat hoofdstuk en bestudeer het de komende tijd eens. Het is echt geweldig. Daar staat: "Zovelen die door de Geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God." In het voorgaande heeft Paulus uiteengezet dat de Geest van God in ons woont. Geest is hier ook synoniem voor leven. Doordat wij de Geest hebben ontvangen, is er nieuw leven in ons verwekt en zijn we kinderen van God. Maar zovelen die door de Geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God. Dit is een begrip dat verder uiteengezet wordt hier in Romeinen 8.
Ik kan daar nu niet te diep op ingaan, maar het schiet me nu te binnen: de laatste keer dat ik sprak in dat visclubzaaltje waar we het net over hadden – dat was alweer een jaar geleden – heb ik gesproken over dit onderwerp: de zonen van God. Laat ik het dan gelijk zeggen: wij zijn nu kinderen van God als we Hem mogen kennen. Dan hebben we Zijn Geest ontvangen en is er nieuw leven in ons gewerkt. Maar in de toekomst zullen wij aangesteld worden tot zonen van God. Een kind en een zoon is in de Bijbel echt iets anders. Een kind heeft ongeveer de gelijke rechten van een slaaf; zo staat dat in Galaten 4. Maar een zoon deelt in het bezit van de vader. En wij gaan delen in het bezit van de Vader. Wat is het bezit van de Vader? Ja, alles! Het heelal, deze hele schepping.
De positie die wij gaan ontvangen als zoon, waarin wij worden aangesteld, dat is de heerschappij over hemel en aarde. Zoals Efeziërs 1 bijvoorbeeld zegt: dat alles onder Zijn voeten wordt gesteld. Daar gaan wij in delen. Dat wordt hier de zoonstelling genoemd. En dat gebeurt, zegt vers 23, bij de verlossing van ons lichaam. Dus bij de wegrukking, wanneer wij veranderd worden en ons lichaam verlost wordt, ontvangen wij een nieuw lichaam. Dat is het moment dat wij tot zonen zullen worden aangesteld. Daar valt natuurlijk veel meer over te zeggen, want dat heb ik wel eens gedaan, maar voor nu laat ik het hierbij en lees ik verder.
"Zovelen die in de Geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God. Want jullie namen niet een geest van slavernij in ontvangst om weer te vrezen, maar jullie namen de Geest van zoonstelling in ontvangst, waarin wij roepen: Abba, Vader!" De interlineaire vertaling heeft hier "zoonschap", maar dat is niet sterk genoeg. Huios is zoon en thesia – dat kennen we ook wel – betekent stellen of plaatsen. Wij worden dus als zonen gesteld of geplaatst.
Die geest van slavernij heeft alles te maken met de gezindheid van het vlees, het wandelen naar het vlees. Daar heeft Paulus het in het voorgaande over gehad en dat heb ik nu even overgeslagen. Maar Paulus zegt ook: de gezindheid van het vlees is de dood. Het vlees heeft met vergankelijkheid te maken, daar komt een einde aan. Wij hebben dus niet de geest van slavernij ontvangen om weer te vrezen, maar een Geest van zoonstelling. Hier wordt die Geest dan de Geest van zoonstelling genoemd.
Je moet het hoofdstuk nog maar eens doorlezen. Paulus heeft het hier ook in de voorgaande verzen over gehad. Daar noemt hij dat we de Geest van God hebben ontvangen, de Geest van Christus, de Geest die Jezus uit de doden heeft opgewekt. Hij noemt het ook gewoon "Christus". In dit hoofdstuk noemt hij wel zeven keer de Geest, en hij noemt het elke keer anders. Ik vind dat wel leuk, want ik had ooit een gesprek met iemand die zei: "Ja, als er wat anders staat, wordt er ook iets anders bedoeld." Dat ging dan over een andere kwestie, en toen zei ik: "Nou, over hoeveel Geesten gaat het in Romeinen 8?" Ga ze maar eens tellen. Hier wordt het dan weer de Geest van zoonstelling genoemd, maar dat is natuurlijk elke keer dezelfde Geest: de Geest van God, de Geest van Christus. Er is natuurlijk maar één Geest.
We hebben dus niet een geest van slavernij in ontvangst genomen om weer te vrezen, maar de Geest van zoonstelling. Die zoonstelling wacht tot de toekomst, tot we in die positie worden gesteld als zonen van God, als erfgenamen van het heelal. Daar kom ik straks nog op terug. Maar nu worden wij al geleid door de Geest die ons leidt op de weg daar naartoe. Vandaar dat het ook de Geest van zoonstelling heet. De Geest hebben we al ontvangen, maar die zoonstelling wacht tot de toekomst. De Geest zelf...
De Geest Getuigt Door Zijn Woord: Wij Zijn Lotbezitters van God ↑ hoofdstukken
De Geest getuigt samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn. De Geest getuigt dus. Getuigen, dat weten we allemaal, heeft natuurlijk een juridische waardering, maar getuigen is in de kern het spreken van wat men weet. We hebben het vaak over ooggetuigen; dat is iemand die iets gezien heeft en daarvan spreekt. Getuigen is dus spreken. Hier staat dat de Geest getuigt, maar hoe getuigt de Geest dan? De Geest getuigt door Zijn Woord. Want Gods Geest is namelijk ook Zijn Woord. Jezus zegt in Johannes 6 — dat is een van de voorbeelden die ik kan noemen — dat Zijn woorden geest en leven zijn. Mijn woorden zijn geest en leven. Geest en leven zijn hier synoniem: Zijn Woord is een levend Woord. Het spreekt van leven en het maakt levend, omdat het het Woord is van de levende Christus en van de levende God. Vandaar dat de Geest spreekt van leven en de Geest getuigt. De Geest is dus Zijn Woord. Hoe spreekt de Geest? Door Zijn Woord, want God spreekt in deze laatste dagen tot ons in de Zoon. Wanneer die Geest en onze geest samen getuigen dat wij kinderen van God zijn, dan mogen wij dat beamen.
En indien wij kinderen zijn, dan staat er iets wat wellicht lastig lijkt als je het voor het eerst hoort, maar dat valt wel mee: dan zijn we ook lotbezitters. De meeste vertalingen zullen zeggen 'erfgenamen', maar een lotbezitter deelt in het bezit. Je zou het ook kunnen weergeven als een 'lotsdeelbezitter'. Die heeft dus een aandeel in het bezit van de Vader, van God. Wij zijn lotbezitters van God. Wat God bezit, daar delen wij in. Dat woord 'lot' houdt natuurlijk in dat het ons lot is in de zin dat wij daar zelf geen enkele bijdrage aan hebben. Hij heeft het zo bepaald, alsof het door het werpen van het lot is vastgesteld. Dat zit in dat woord opgesloten. Een lotbezitter van God deelt dus in het bezit van de Vader. Elders wordt zo iemand een zoon genoemd, en vandaar ook die zoonstelling. Een zoon is eigenlijk de aangewezen lotbezitter. Dat wordt dan elders weer een erfgenaam genoemd, maar bij dat woord moeten we altijd een kanttekening plaatsen. Wij kennen het erfrecht waarbij eerst iemand moet overlijden om de erfenis te ontvangen. Wij ontvangen de erfenis echter niet bij het overlijden van God of het overlijden van Christus. Als we het heel precies nemen, is het dus geen erfenis, maar zijn we lotbezitters, want wij ontvangen het juist van de Levende.
Wij zijn lotbezitters van God en samen-lotbezitters van Christus. Mede-erfgenamen, zeggen de vertalingen dan weer, maar God stelt in de eerste plaats Zijn Zoon aan tot erfgenaam van het heelal, tot lotbezitter van alles. Alles komt Hem toe en wij worden samen met Hem gesteld in die positie. Hij is de Zoon en wij worden geplaatst en gesteld tot zonen van God. Vers 29 geeft daarop als commentaar dat Hij, de Zoon, de Eerstgeborene is. Hij is als eerste opgewekt uit de doden en heeft als eerste onvergankelijk leven ontvangen. Maar straks, bij de verlossing van ons lichaam, gaan wij delen in Zijn positie en dan is Hij de Eerstgeborene onder vele broeders. Hij is de Zoon, maar wij worden aangesteld als zonen van God. Elders heet dat weer: Hij is het Hoofd en wij zijn Zijn lichaam. Wij zijn één met Hem, één lichaam met Christus. Wij delen in die positie met Hem en zijn samen lotbezitters van Christus.
Dit alles pleit voor ons. Ik zou honderden schriftplaatsen kunnen aanhalen en kunnen zeggen: dat is het Woord van Christus, dat is het Woord van God wat de Geest ons geeft, en dat pleit voor ons. Ik zou het een beetje interactief kunnen maken — dat ga ik nu niet doen — maar ik zou kunnen vragen: noem eens een mooie tekst die over ons gaat? Dan roept iemand vast: "Wij zijn in Hem volmaakt," uit Kolossenzen 2. En dan zeg ik: ja, en dat pleit voor ons. Dat is het pleiten wat Hij doet voor ons. Dat is wat de Geest pleit voor ons en wat Christus pleit voor ons. Hij, de opgewekte aan Gods rechterhand. God spreekt in deze laatste dagen tot ons in de Zoon, die overigens iemand daarvoor afgevaardigd heeft: de apostel Paulus. Paulus zegt het in Galaten 1 bijvoorbeeld heel sterk. Hij heeft het daar over het moment van wat wij zijn bekering noemen en zegt dan dat God hem al van de moederschoot af had afgezonderd. En wanneer het Hem behaagde — ik weet even niet precies hoe het er staat, het ontschiet me nu even, maar in ieder geval — wanneer het Hem behaagde om Zijn Zoon in mij te openbaren. Ik zie het u meezeggen inderdaad. Zo sterk zegt Paulus dat. Paulus zegt daar niet alleen dat hij de woorden van God mag spreken, hij zegt dat de tijd rijp was en dat God op dat moment had gekozen om Zijn Zoon in hem te openbaren of te onthullen. Dus alles wat Paulus zegt, maar ook wat hij deed, spreekt van de Christus, van de Zoon. Onder andere dus ook deze woorden, of de woorden uit Kolossenzen 2 die ik net uit het hoofd aanhaalde: "Gij zijt in Hem volmaakt." Dat is Zijn pleiten voor ons. Hij pleit voor ons.
Dat wij samen-lotbezitters van Christus zijn, is geweldig. Heel de schepping gaat ons deel worden in Hem. Samen-lotbezitters, één lichaam met Christus. Hij die gaat regeren en heersen over hemelen en aarde; daar mogen wij in gaan delen. Dat pleit voor ons. Zien we daar nu al iets van? Nou, dat krijgt een vervolg, want wanneer wij namelijk samen lijden, is dat omdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Christus wordt nu miskend door de wereld en ook door Israël, zoals we weten uit Romeinen 9 en 11. Het is nu een kwestie van: Hij is verborgen en aan het oog onttrokken. En ons leven is ook verborgen met Hem. Zien wij dat nieuwe leven waar we het zojuist over hadden al? Zien wij al iets van de positie die we straks gaan ontvangen? Aan de ene kant niet, maar aan de andere kant: als we ons op het Woord richten, dan zien we het wel. Want dat Woord pleit voor ons en daar zien we in klare taal, maar ook in beelden, dat Hij dat allemaal tot ons spreekt. Nu is er nog lijden, maar dat is opdat wij ook samen met Hem verheerlijkt zullen worden en samen-lotbezitters zullen zijn van Christus. Nu sla ik een paar verzen over.
Het Huidige Lijden en de Zuchtende Schepping in Verwachting ↑ hoofdstukken
Eigenlijk doe ik het niet graag, want juist ook het vervolg gaat in op het feit dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet waard is vergeleken te worden met de heerlijkheid die in ons geopenbaard zal worden. Ik doe het even uit het hoofd en bespreek het toch, want is het niet geweldig? Er staat echt heel sterk dat het lijden van de huidige tijd het niet waard is vergeleken te worden met de heerlijkheid die God in ons gaat openbaren. Die heerlijkheid houdt in dat wij samen lotbezitters zijn van God de Vader en samen lotbezitters van Christus. Dat zal de hele schepping gaan zien. Onze rol daarin is het vervolg van Romeinen 8: wij gaan de schepping als zonen van God bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid. Wat je je daarbij moet voorstellen? Ik weet het niet, maar dat moet geweldig zijn. Ik zeg altijd: ik kan daar geen kleurplaat van maken. Hoewel de Bijbel ons wel plaatjes geeft, tart het toch ons voorstellingsvermogen; het gaat ons voorstellingsvermogen ver te boven.
Ik sla een vers over en dan staat er dat wij weten dat de gehele schepping zucht. Dat gaat dus over het lijden van de tegenwoordige tijd. Er staat niet alleen dát de schepping zucht, maar ook waarom de schepping zucht: zij heeft tot nu toe tezamen barensweeën. Dat zuchten en dat lijden heeft te maken met de slavernij van de vergankelijkheid, want de schepping werd aan de zinloosheid, de ijdelheid en de vergankelijkheid onderworpen. Maar dat 'tezamen zuchten' is hier hetzelfde als 'tezamen barensweeën hebben'. Het zuchten is weliswaar een zuchten van het lijden, maar wel vanuit de verwachting van nieuw leven, want daar gaat het over bij barensweeën. De schepping wordt hier voorgesteld als een zwangere vrouw. Ik kan er zelf niet over meepraten, maar dat is natuurlijk zwaar, en vooral als die weeën komen, moet er gezucht worden. Maar dat zuchten is een zuchten uit verwachting. Het is nu nog pijnlijk, maar we weten dat het lijden van de huidige periode niet waard is vergeleken te worden met de heerlijkheid die aanstaande is en die in ons geopenbaard zal worden. Daar gaat het zuchten over: een zuchten in verwachting.
En dat niet alleen, maar ook wijzelf zuchten. Als je goed leest, staat er dat de hele schepping samenzucht en barensweeën heeft, en dan zegt Paulus: "niet alleen zij, maar ook wij". Eigenlijk zegt hij daarmee dat wij al niet meer bij die schepping horen, want wij zijn een nieuwe schepping in Christus. Zo ziet God ons, zo rekent God, en zo rekent Paulus dus ook. Zo zouden wij dus ook moeten rekenen. Dat pleit voor ons: dat wij een nieuwe schepping zijn. Maar ook wijzelf, wij die de geest als eersteling hebben, zuchten in onszelf. De geest hebben wij als eersteling. Christus is de Eersteling; Hij is, zoals het in één van de brieven staat, de enige die onsterfelijkheid heeft. Hij is als Eersteling opgewekt uit de doden en wij zullen als eerstelingen volgen. Dat woord 'eersteling' betekent letterlijk de eerste vruchten van de oogst, maar dat houdt ook de belofte in dat de rest van de oogst gaat volgen. De eerstelingen zijn niet de enigen; de rest volgt in andere fasen, zoals 1 Korinthe 15 daarover spreekt. Het geschiedt in fasen, totdat de hele oogst binnen is. De geest die Christus Jezus uit de doden heeft opgewekt, die geest hebben wij ontvangen, en dat betekent nieuw leven.
Dus niet alleen de schepping, maar ook wijzelf die de geest als eersteling hebben, zuchten in onszelf, verwachtend de zoonstelling. Ook wij zijn in die zin onderdeel van die 'zwangere vrouw' en we zuchten in verwachting. Maar die zucht vanwege het lijden van de huidige tijd is een zucht in verwachting van die zoonstelling. Wij wachten op die zoonstelling. Wanneer geschiedt dat? Dat weten we: bij de verlossing van ons lichaam. In Christus en in de geest zijn we een nieuwe schepping, maar naar het lichaam nog niet. Dat is ons manco. Maar ook dat heeft God ons natuurlijk niet voor niets gegeven; dat we nog steeds in dit lichaam zijn, maakt dat we straks de heerlijkheid die we gaan ontvangen op waarde kunnen schatten. Zonder dat lijden van de tegenwoordige tijd zouden we immers niet kunnen beseffen wat voor heerlijkheid we ontvangen. In geest zijn we een nieuwe schepping, maar naar het lichaam nog niet, en daarom zuchten wij, wachtend op de zoonstelling, de verlossing van ons lichaam.
'Verlossing' is ook zo'n term die met geboorte en verwachting te maken heeft. Laat ik het voor de goede verstaander wat cryptisch zeggen: de verlossing van ons lichaam is de geboorte van de mannelijke zoon uit de taal van Openbaring. Daar wordt een mannelijke zoon geboren die wordt 'verlost' — zoals we dat bij een geboorte noemen — en wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Dat is de verlossing van ons lichaam: het moment dat wij weggerukt worden tot God en Zijn troon om samen met Hem de heerschappij op ons te nemen, want we zijn samen lotbezitters van Christus.
In hoop werden wij gered. Maar de hoop die gezien wordt, is geen hoop, want waarom zou iemand hopen op wat hij ziet? Hoop in de Schrift is niet zoiets als: "ik hoop dat het morgen mooi weer wordt". Nee, dit gaat om een zekere verwachting; dát is hoop in de Schrift. We hebben te maken met hoop die verbonden is met de toekomst: de verlossing van ons lichaam, het samen lotbezitters zijn met Christus en het aangesteld worden tot zonen van God. In die hoop werden wij gered. Dat staat in de verleden tijd, dus dat weten we zeker. Het is net zo zeker als wat er in het verleden is gebeurd. Hoop die gezien wordt is geen hoop, want waarom zou je hopen op wat je al ziet? Wij kennen trouwens een mooi beeld van hoop uit de Hebreeënbrief: het anker der ziel. Hoop is een anker omdat het vaststaat. Het zorgt dat je vaststaat en niet heen en weer bewogen wordt op de onstuimige baren door elke wind van leer, om het met een woord uit de Efezebrief te zeggen. In die hoop op de toekomst werden wij gered. En indien wij hopen op wat wij niet zien, dan wachten wij het met verduren af. Wij kennen die hoop: de verlossing van ons lichaam en het samen lotbezitters zijn met Christus. Dat zien wij nu nog niet letterlijk. We lézen het nu wel, dus in die zin 'zien' we het, maar het zijn onzienlijke dingen. Dat is waar de geest van spreekt: van onzienlijke dingen. Geest is per definitie onzienlijk. En daarom wachten wij het met verduren af.
De Geest Komt Onze Zwakheid te Hulp bij Onuitgesproken Verzuchtingen ↑ hoofdstukken
Dit was slechts een aanloop naar het onderwerp. Ik zei al dat het me moeite genoeg gekost heeft om dit kleine aanloopje te nemen, want Romeinen 8 is veel langer en zo’n ontzettend rijk hoofdstuk. Maar we gaan nu gewoon dit gedeelte lezen: op dezelfde wijze komt ook de geest onze zwakheid te hulp, want wij weten niet wat wij zullen bidden naar wat moet zijn. Op dezelfde wijze, evenzo. Hoe dan? Nou, net als de hoop. De hoop is een anker, hoewel we het niet zien. Het gaat over dingen die we niet zien, over wat in de toekomst ligt. Maar God heeft gesproken en God kent de toekomst, dus het is zeker. Dat sterkt ons en geeft ons kracht, die hoop. Men weet het in de wereld ook wel: hoop doet leven. Wat betreft de hoop die wij hebben, de hoop voor heel de schepping en de geweldige, verheven positie die God ons daarin heeft gegeven – nogmaals, niet als onze verdienste – dat is ons land, dat is een geweldige toekomstverwachting. En die toekomstverwachting komt onze zwakheid al te hulp.
Maar op dezelfde wijze, zegt Paulus dan ook, komt ook de geest onze zwakheid te hulp. Want wij zijn zwak en wij weten niet wat wij zullen bidden naar wat moet zijn. Wij weten niet wat wij zouden moeten spreken. Ook als wij God bidden om dingen; God kent de toekomst, vandaar dat Hij onze hoop voedt met wat Hij ons bekendmaakt over die toekomst. Maar als wij dan bidden tot God, dan weten wij toch niet wat wij zouden bidden? God kent alles, God overziet de tijden en Hij weet precies wat wij nodig hebben. En dan gaan wij bidden van: 'wil Je ons alsjeblieft dit geven' of 'zus of zo', we laten het zo gaan. Maar wat weten wij nou? Helemaal niks, want wij zijn zwak. De geest komt onze zwakheid echter te hulp. Wij zijn zwak en weten niet wat wij zouden moeten spreken, maar de geest wel. Die spreekt en pleit voor ons. De geest pleit voor ons, de geest spreekt voor ons. Op dezelfde wijze komt de geest onze zwakheid te hulp.
Want wij weten niet wat wij zullen bidden naar wat moet zijn. Hier moeten we de klemtoon en de nadruk leggen op dat 'wij', want er is namelijk iemand die dat wel weet. De geest zelf pleit ten behoeve van onuitgesproken verzuchtingen. Dat klinkt wellicht als een lastige zin. Als je meeleest in een vertaling, dan wordt het soms nog lastiger. Hier staat eigenlijk: 'on' is gewoon 'niet' gesproken. De vertalingen zeggen vaak 'onuitsprekelijk', maar dat staat er niet. Er staat 'ongesproken' of 'onuitgesproken'. Het wordt niet gesproken. Meestal hoor je: 'de geest zelf pleit met onuitsprekelijke verzuchtingen'. Daar gaan dan de wildste theorieën over, dat het zou gaan over het spreken in tongen enzovoort. Maar daar gaat het helemaal niet over. Het gaat er ook niet over dat de geest dingen niet kán uitspreken of niet uitspreekt. De geest spreekt juist wel uit. De geest pleit.
Laten we even kijken. Wij weten niet wat we zullen bidden naar wat moet zijn. Wij zijn zwak, wij hebben hulp nodig en die geest komt ons te hulp. Dus als wij zwak zijn en wij niet weten wat we zouden bidden of wat we zouden moeten spreken, dan is er Eén die het wel weet. Dat zou je hier al uit kunnen concluderen, namelijk de geest. Want die komt onze zwakheid helpen. En als wij niet weten wat we moeten bidden naar wat moet zijn, dan is er Eén die dat wel weet en dat staat er ook. De geest zelf pleit ten behoeve van onze onuitgesproken verzuchtingen. Want wij waren degenen die zuchtten, weet je nog? De hele schepping zucht tezamen in barensnood en ook wijzelf zuchten. We zuchten weliswaar in verwachting, maar wat we daar verder over moeten zeggen naar wat moet zijn, dat weten wij niet. Maar dat maakt niet uit, want de geest weet het wel. Die geest pleit voor ons, ofwel ten behoeve van onze ongesproken zuchten.
De geest pleit voor onze onuitgesproken zuchten en hoe Hij dat doet, daar heb ik al wat voorbeelden van gegeven en daar zullen we straks nog meer van zien. Het is dus geen 'onuitsprekelijke' in de zin van iets dat niet gezegd kan worden, maar het gaat om datgene wat door ons niet gesproken wordt. Wij zijn degenen die zuchten omdat we niet weten wat we moeten bidden, maar de geest zelf komt ons te hulp in onze zwakheid. Hij weet natuurlijk wel wat wij nodig hebben. Dus even op een rijtje: het is niet zo dat de geest zelf pleit met onuitsprekelijke verzuchtingen, want wij zijn degenen die niet weten wat we zullen bidden en hoe het moet zijn. De geest wel. Wij zuchten in onszelf en de geest pleit voor onze ongesproken zuchten, voor onze onuitgesproken verzuchtingen. Die geest spreekt dus een goed woord voor ons. Dat is wat pleiten is: een goed woord spreken en voeren. En nogmaals, dat is niet om de Vader over te halen om ons niet te beschuldigen of te veroordelen. Hij spreekt die woorden ook niet tot de Vader om Hem te vermurwen. De geest spreekt die woorden tot ons. Kijk, wij zuchten, wij zijn stil, wij zuchten zonder woorden, maar de geest spreekt. Hoe dan? Ja, het is Zijn woord.
En Hij die de harten doorzoekt, weet wat de gezindheid van de geest is, dat Hij naar de wil van God voor de heiligen pleit. Dat is ook mooi, hè? Hij die de harten doorzoekt; Hij weet het, Hij kent ons hart. Hij weet wat wij nodig hebben en kent onze behoeften. Hij geeft ons door Zijn woord wat wij nodig hebben. Het is natuurlijk niet altijd wat wij zelf dénken dat we nodig hebben. Hij doorzoekt onze harten en weet onze werkelijke behoeften. Hij weet wat wij nodig hebben voor datgene waar het in dit hoofdstuk over gaat: over ons opgroeien tot zonen van God. Daar gaat het over. Wij worden aangesteld als zonen van God, samen met de lotbezitters, mede-erfgenamen van Christus. Wat wij daarvoor nodig hebben, dat ontvangen wij. God doorzoekt de harten; het is Zijn geest, dus Hij weet wat de gezindheid van de geest is. Overigens wordt in dit hoofdstuk ook gezegd: de gezindheid van de geest is leven en vrede. Die vrede geeft Hij ons. Maar Hij weet wat de gezindheid van de geest is en dat Hij naar de wil van God voor de heiligen pleit. Daar is het weer: de geest spreekt ten gunste van ons. Willen jullie weten wat de geest ten gunste van ons spreekt? Dan lezen we het volgende vers.
Het Pleit van de Geest: Alles Werkt Mee Ten Goede ↑ hoofdstukken
En wij weten dat God alle dingen doet meewerken ten goede voor hen die God liefhebben, die naar Zijn voornemen geroepenen zijn. Hier spreekt de Geest tot ons, hier pleit de Geest voor ons: dat alles meewerkt ten goede. Wij zuchten weliswaar onder de vergankelijkheid, in verwachting van die zoonstelling, opdat we samen-lot-bezitters zullen zijn met Christus. En dat ‘een-eentje’, vergeet u die niet? U begrijpt hem wel.
Juist in die vergankelijkheid spreekt de Geest tot ons dat alles meewerken moet ten goede. Dat pleit voor ons. Dat betekent dus dat alles wat er gebeurt, wat zich in ons leven voltrekt en wat er op het wereldtoneel voltrekt – ook wat kwaad is en wat slecht is – dat werkt allemaal mee ten goede. En dat goede is ook dat de schepping zal worden bevrijd van de slavernij en de positie die wij daarin zullen hebben als samen-lot-bezitters van Christus. Alles werkt mee ten goede. Het is God die door Zijn Geest, dus door Zijn Woord, dat aan ons bekendmaakt. En dat is het pleiten van de Geest ten behoeve van ons.
Dan sla ik nu weer een paar verzen over. Dat mag ook wel, want ik zie dat de tijd dringt. Ik ga dus snel verder, zodat we het kunnen afronden. Ja.
Conclusie: als God voor Ons Is, Wie Zal Ons Dan Veroordelen? ↑ hoofdstukken
Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? Als God voor ons is, wie is dan tegen ons? Ik heb die zin even onderstreept en dikgedrukt, want dat staat haaks op wat men meestal zegt over dat pleiten. Wat ik in het begin al aangaf: de gedachte dat Christus voor ons pleit omdat God ons eigenlijk zou willen beschuldigen of aanklagen, en dat Christus degene is die daar tussenbeide komt. Nee, God is niet tegen ons. Paulus stelt een retorische vraag: "Als God voor ons is, wie is dan tegen ons? Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen?" Hij heeft Zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgeleverd. Hoe zal Hij ons, samen met Hem, ook niet alle dingen genadig schenken?
Alles, het hele heelal, zal onder Christus gesteld worden en wij zullen daarin delen. Dus Hij die Zijn eigen Zoon niet spaart, maar voor ons allen overlevert, hoe zal Hij ons samen met Hem ook niet alle dingen in genade schenken of geven? Wie zal de uitverkorenen van God aanklagen? Laat staan wat God Zelf zou doen. God is het die rechtvaardigt. Wie zal veroordelen? Christus Jezus is degene die stierf, wat meer is, die opgewekt werd, die ook aan de rechterhand van God is, die ook ten behoeve van ons pleit. Hij zit daar aan Gods rechterhand, en alleen al het feit dat Hij daar is, dat pleit voor ons. Hij is de Opgewekte.
Paulus zegt in de Kolossenzenbrief, die ik al eerder aanhaalde: "Want ons leven met Christus is verborgen in God." En hij zegt in diezelfde brief: "Wat doen jullie nu nog alsof je in de wereld leeft?" Enzovoort. Dus eigenlijk: zoals God jullie ziet, dat is jullie werkelijke positie daar aan Gods rechterhand. Dat weten wij, dat leren wij uit Zijn woord. Dat is de geest die tot ons spreekt. Dat pleit voor ons, dat spreekt ten gunste van ons, dat spreekt ten behoeve van ons. Christus Jezus is degene die stierf, wat meer is, die aan de rechterhand van God is, die ook ten behoeve van ons pleit.
En God spreekt in deze laatste dagen — dit vers heb ik al aangehaald — in de Zoon. Hij is de opgewekte Christus, Hij is degene die tot ons spreekt via de apostel Paulus. Ik had hier nog heel wat schriftplaatsen aan toe kunnen voegen, maar ik laat er nog één zien uit Kolossenzen 3: "Laat het woord van de Christus," zo staat het er letterlijk, "rijkelijk in jullie wonen, in alle wijsheid elkaar onderwijzend en attenderend met psalmen en lofzangen en geestelijke liederen, zingend in de genade in jullie harten tot God." Dat is een volheid, maar waar gaat het hier over?
Het woord van Christus, laat dat rijkelijk in jullie wonen, in jullie inwonen. Waarom? Dat woord van Christus pleit voor ons, dat spreekt ten gunste van ons. En hier staat letterlijk ook "de Christus". En dat is bij Paulus de term voor hoofd en lichaam; zij zijn samen de Christus. Laat het woord van de Christus — het woord met betrekking tot Hem, het Hoofd, en Zijn lichaam, de Ecclesia — laat dat rijkelijk in jullie inwonen. Want dat maakt blij, dat bemoedigt, dat geeft hoop, dat geeft verwachting. Onder andere Romeinen 8 getuigt daar op een geweldige wijze van. Ik zie dat het echt de hoogste tijd is, dus daar gaan we het bij laten voor deze ochtend.