De Korinthiërs waren niet geestelijke gericht, maar gericht op het vleselijke, ziels. Paulus noemt hen onmondigen (baby’s), die nog steeds melk nodig hebben en geen vast voedsel verdragen. Het drinken van melk is een nuttige en logische fase, maar die zou maar kort zijn. Een volwassene geeft de voorkeur aan vast voedsel. Wat dat vaste voedsel is, wordt onder andere duidelijk in de Hebreeën brief.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Wie geestelijk is, is volwassen. Die is niet bezig met de vraag: "Hoe kan ik mezelf, mijn eigen emoties en ervaringen, pleasen en bevredigen?", maar die is gericht op het Woord.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Spreken tot Vleeslijke in Plaats van Geestelijke Mensen ↑ hoofdstukken
Hallo allemaal. We zijn aangekomen bij 1 Korinthe 3 in de bespreking van die eerste Korinthebrief. De eerste twee hoofdstukken hebben we gehad, en daarin zet Paulus uiteen wat de wijsheid van God is, en ook de verborgen wijsheid van God. Hij legt uit hoe God ons Zijn Geest heeft gegeven, zodat wij de dingen zouden kunnen onderzoeken en verstaan die God ons in genade geeft. Het gaat erom dat die dingen geestelijk onderscheiden worden en dat het geestelijke met het geestelijke wordt vergeleken en samengevoegd. Dat is heel kort de samenvatting van hoofdstuk 1 en 2.
Ik zeg dat even voor het verband, want dan vervolgt Paulus en zegt hij: "En ik, broeders, kon niet tot jullie spreken als tot geestelijke mensen, maar als tot vleselijke, als tot onmondigen in Christus." Dus na die uiteenzetting over dat God ons Zijn Geest gegeven heeft opdat wij de dingen zouden kunnen weten die God ons geeft – want de Geest onderzoekt alle dingen, ook de diepten Gods – zegt Paulus: "Ja maar broeders, ik kon tot jullie niet spreken als tot geestelijke." Dat staat er letterlijk: geestelijke mensen, oftewel geestelijken.
Zij waren dus niet geestelijk georiënteerd. Dit woord 'geestelijke' is een meervoud, vandaar 'geestelijke mensen'. Paulus zegt: "Ik kon tot jullie niet spreken als tot geestelijken", als zij die geestelijk georiënteerd en gericht zijn. Wat is dat? Dat is gericht zijn op het Woord, op wat de waarheid is. Paulus zegt: "Maar als tot vleselijke, als tot onmondigen in Christus." En dat vleselijke...
De Vleeslijke Oriëntatie: de Zielse Mens ↑ hoofdstukken
Kijk, wij wandelen hier als mensen in het vlees. Wij zijn in die zin ook vleselijk. Maar waar Paulus hier natuurlijk op wijst, is het contrast met het geestelijke. Het gaat om het niet geestelijk georiënteerd zijn, het niet georiënteerd zijn op dat ene, namelijk het Woord van God: wat is de waarheid?
Het gaat om het georiënteerd zijn op het vleselijke, de dingen die het vlees ingeeft: emoties, lusten, en wat hij eerder noemde in vers 14: de zielse mens. Ik bedoel natuurlijk hoofdstuk 2 vers 14, maar dat is slechts een paar verzen hiervoor en dat heb ik een paar video's geleden besproken. Hij zegt dat de zielse mens de dingen die van de Geest van God zijn niet ontvangt, want ze zijn domheid voor hem, en hij kan ze niet weten, aangezien zij op geestelijke wijze kritisch beoordeeld worden.
Hoe stond het er ook alweer? Omdat zij op geestelijke wijze kritisch beoordeeld worden. De zielse mens ontvangt niet de dingen die van de Geest van God zijn, want ze zijn domheid voor hem, en hij kan ze niet weten, aangezien zij op geestelijke wijze kritisch beoordeeld worden. Want de zielse mens, hij die gericht is op het vleselijke, namelijk op zichzelf, die is niet gericht op de vraag: wat is de waarheid? Hij is niet gericht op één ding, namelijk het Woord van God, maar hij is heel veel met zichzelf bezig.
Mag ik dit? Mag ik zus? "Ik ga naar een samenkomst, want dat geeft me zo'n goed gevoel." "Hoe was de dienst?" "Nou, het was ontzettend fijn. We hebben lekker dit en dat gedaan," en noem het allemaal maar op. Maar de geestelijke mens kan ook een prima samenkomst hebben hoor, en daar een goed gevoel aan overhouden, maar die is maar op één ding gericht: wat is de waarheid? Wat zegt het Woord van God? En Paulus noemt die vleselijke, die zielse oriëntatie: jullie zijn onmondigen in Christus.
Onmondigen in Christus: Melk en Vast Voedsel ↑ hoofdstukken
De Statenvertaling heeft van dit woord 'onmondigen' gewoon 'jonge kinderen' gemaakt. En de NBG ook: 'onmondigen', maar 'jonge kinderen'. Het gaat natuurlijk om de tegenstelling tussen een kind, namelijk een baby, en een volwassene. Wie geestelijk is, is volwassen. Die is niet bezig met de vraag: "Hoe kan ik mezelf, mijn eigen emoties en ervaringen, pleasen en bevredigen?", maar die is gericht op het Woord. Daarmee kan hij dan ook de ander dienen; hij is ook gericht op de ander.
Maar degene die vleselijk is, die ziel is met zichzelf bezig. Dat is nog een onmondige of een kind, en dat is natuurlijk wat kinderen zijn: die zijn heel erg op zichzelf gericht. Die zijn alleen maar met zichzelf bezig. En dat is ook helemaal niet erg, dat is een fase die hoort bij het leven. Alleen daar moet het niet blijven.
Dat zegt Paulus ook, in het volgende vers licht hij dat verder toe. Hij zegt: "Melk geef ik jullie te drinken, geen vaste voeding." Dus hier gaat het inderdaad over een baby die melk krijgt. Maar op een zeker moment is het de bedoeling dat een kind vast voedsel tot zich gaat nemen. Beetje bij beetje. Melk is hap, slik en weg; dat drinkt natuurlijk makkelijk weg. Maar vaste voeding, dat is waar je op moet kauwen. Jullie waren nog niet bij machte? Nee, zelfs nu zijn jullie nog niet bij machte.
Die melk komt al een aantal keren voor in de brieven van Paulus, maar ook bijvoorbeeld bij Petrus. Petrus zegt in 1 Petrus 2 vers 2: "En verlang, als pasgeboren baby's, naar de logische..." Dat is afgeleid van het woord 'logos' en heeft met het Woord te maken, met het zeggen en het spreken van God. "...naar de logische, onvervalste melk." Dus onvervalste, zuivere melk. Want melk is wel een onderdeel van het Woord van God; daar is niets mis mee.
Maar het is een fase die je doorloopt en het is de bedoeling dat je op een zeker moment vast voedsel tot je gaat nemen. De lezers aan wie Petrus zijn brief schreef, waren blijkbaar nog baby's. Hij zegt: "Verlang als pasgeboren baby's naar die logische, onvervalste melk." En wat Paulus zegt in Hebreeën 5... moet je kijken wat hij daar zegt.
Hebreeën 5: Groeien Naar Geestelijke Volwassenheid ↑ hoofdstukken
Dat is een verwijt hè, wat hij hier doet. Want ook terwijl jullie naar de tijd gerekend leraren hadden moeten zijn – ze waren dus al een tijdje op de weg, zouden wij zeggen – hebben jullie weer behoefte aan onderwijs in wat de elementaire dingen zijn van het begin van de gezegden van God. Jullie hebben nog behoefte aan melk en niet aan vast voedsel.
Naar de tijd gerekend hadden zij dus al vast voedsel moeten kunnen verdragen. Paulus zegt: ja, jullie hadden zelfs al leraren moeten zijn. Want degene die vast voedsel tot zich neemt, die geestelijk is, die is gericht op de ander en kan de ander ook onderwijzen. Het gaat me er niet om hoe je dat precies doet, maar dat je daartoe in staat bent. Of je dat nu doet vanaf een spreekgestoelte, of je maakt een video van mij apart, of je schrijft er iets over op Facebook, of gewoon in gesprekken met anderen. Iedereen heeft daarin zijn eigen manier; elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Maar in principe moet je op een zeker moment in staat zijn om een leraar te zijn en een ander te leren, namelijk door de ander te wijzen op de dingen van het Woord. Onderwijzen.
Paulus zegt: want ook terwijl jullie naar de tijd gerekend leraren hadden moeten zijn, hebben jullie weer de behoefte aan onderwijs over wat de elementaire dingen zijn van het begin van de gezegden van God. En jullie hebben nog behoefte aan melk en niet aan vast voedsel. Want ieder die aan de melk deel heeft, is onervaren in het woord van de rechtvaardigheid, want hij is een onmondige. Hier zien we weer datzelfde woord als in 1 Korinthiërs 3 vers 1.
In de Hebreeënbrief – ik zei net dat Paulus die schreef, wat enigszins omstreden is, maar ik ga ervan uit dat hij de schrijver was – heeft de auteur een hele lange aanloop nodig om te gaan spreken over het onderwerp waarover hij eigenlijk wilde spreken. De Hebreeënbrief gaat voornamelijk over de zaken van het Oude Verbond, zoals de hogepriester, de tabernakel en de voorwerpen die daarin zijn, en de priesterdienst. Hij legt uit hoe die dingen onder de oppervlakte een uitbeelding zijn van geestelijke zaken, namelijk van Christus, van de hemel en van het werk dat Hij nu verborgen in de hemel doet. Dat is vast voedsel.
Paulus zegt: ja, dat kan ik niet aan jullie kwijt. Dit is het einde van hoofdstuk 5 en hij is nog steeds met zijn aanloop bezig om die dingen te gaan vertellen. Telkens als hij ertoe komt, doet hij weer een stapje terug en begint hij weer opnieuw. Zo is de Hebreeënbrief opgebouwd. Paulus zegt dat zij naar de tijd gerekend al leraren hadden moeten zijn, maar ze hebben nog steeds melk nodig en geen vast voedsel. Hij gebruikt graag beelden. In hoofdstuk 6 gaat hij daar ook mee verder en dan zegt hij: ja, ik moet nu echt verder. En dan gaat hij het toch onderwijzen. Ik ben blij dat hij dat gedaan heeft, want we hebben nu die schitterende brief waarin hij echt onder de oppervlakte wijst naar de kern van de zaken van het Oude Verbond.
Alleen, dat is dus wel vast voedsel. Daar moet je over nadenken, nog eens kijken en nog eens herkauwen. Maar dat hoort erbij, dat hoort bij volwassenheid. In het begin is die melk wel lekker, maar op een gegeven moment denk je toch ook: geef mij maar het vaste voedsel. Dat is normaal. "Melk geef ik jullie te drinken, geen vaste voeding, want jullie waren toen nog niet bij machte. Nee, zelfs nu nog zijn jullie niet bij machte." Daar gaat het dus over: melk en vaste spijs. Ik laat het bij deze twee verzen die ik besproken heb uit 1 Korinthiërs 3 en de volgende keer gaan we weer verder bij het volgende vers. Dan zie ik u graag weer terug, tot dan!