In 1 Thessalonicenzen 5 schrijft Paulus de Thessalonicenzen aan als broeders en zij die in het licht wandelen. Maar hij spreekt ook over ‘de overige mensen’ en zij die in duisternis wandelen. In de nabije toekomst zal er een schijnvrede tot stand komen: ‘vrede en zonder gevaar’ zegt de Statenvertaling. Maar letterlijk staat er: vrede en zekerheid. Het zal inderdaad een tijd van (schijn)vrede zijn, maar ook van (schijn)zekerheid. Een tijd van onzekerheid zal hiermee beëindigd zijn. Dit centreert zich in het Midden-Oosten, maar zal wereldwijd ervaren worden.
📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst
“Op basis van dit verband concludeer ik toch echt dat het in vers 3 niet slechts over het Joodse volk gaat, maar dat het breder is.”
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
Vrede en Geen Gevaar: de Traditionele Visie Versus een Breder Perspectief ↑ hoofdstukken
Hallo beste kijkers en luisteraars. De meeste van mijn luisteraars en kijkers zullen de term "het is vrede en geen gevaar" vast wel eens gehoord hebben. Die term vinden we in 1 Thessalonica 5. In de Statenvertaling staat: "het is vrede en zonder gevaar", en in de NBG: "het is alles vrede en rust". Paulus schrijft dat aan de Thessalonicenzen en dit gaat over de nabije toekomst, wanneer er een schijnvrede tot stand zal komen. Wanneer men dus zal zeggen: "het is vrede en zekerheid", want dat staat er letterlijk.
Ik heb altijd gedacht dat het hier gaat over "het is vrede en geen gevaar" en dat dit "geen gevaar" eigenlijk een nadere toelichting is van vrede. Er is geen oorlog, er is een vrede gesloten, dus is er geen gevaar van oorlog. Ik dacht dat die vrede zich specifiek zou toespitsen op het Joodse volk, die dus in vrede zullen leven met de omliggende landen.
Ik sta nog steeds op dat standpunt dat dit onderdeel is van die vrede, maar als ik dit schriftgedeelte bekijk, denk ik toch ook dat het breder is. Die vrede wordt overigens geïllustreerd in Openbaring 6 door een wit paard dat komt om te overwinnen en vrede te brengen. Want je ziet dat het volgende paard de vrede wegneemt en dus was die vrede maar van korte duur en blijkbaar ook een schijnvrede. De ruiter op het witte paard doet denken aan de Messias, maar hij is dat niet. Dat is wat er in Openbaring 6 geschilderd wordt.
Dat voert te ver voor deze video, misschien doe ik dat nog wel eens. Maar ook in Openbaring, als het gaat om zaken die tamelijk lokaal zijn, zoals de verdrukking die daar over Israël komt, vinden we al aanwijzingen dat we dat breder moeten trekken dan alleen de Joodse staat. Laat ik me voor deze video even bij dit gedeelte houden.
Thessalonicenzen 5: Zonen van het Licht en Zij Die in Duisternis Wandelen ↑ hoofdstukken
Ik begin even bij vers 1 te lezen, want dan moet ik ook iets zeggen over het voorafgaande. Daarin heeft Paulus gesproken over het moment van de parousia — de komst van Christus, de wederkomst zegt men vaak — waarop de doden opgewekt zullen worden, de gelovigen van de Ecclesia, en waarbij degenen die levend overgebleven zijn in een oogwenk veranderd worden. Dat zegt 1 Korinthiërs 15, maar in 1 Thessalonicenzen 4 staat dat de doden zullen worden opgewekt en de levend overgeblevenen samen met hen, dus met die opgewekte doden, weggerukt zullen worden in wolken, de Heer tegemoet in de lucht.
En dan zegt Paulus in dit hoofdstuk 5 — ja, dat is een hoofdstukindeling, maar daar moet je je niet al te veel van aantrekken: "Wat betreft de tijden en de gelegenheden, broeders..." Ik geloof dat dit een hendiadys is waarmee Paulus twee keer hetzelfde zegt: de tijden en de gelegenheden, namelijk het moment van die wegrukking en van die verandering van doden en levenden. "Maar wat betreft de tijden en de gelegenheden, broeders" — hij schrijft dus gelovigen aan — "is het niet nodig dat er aan jullie geschreven wordt." Hoezo niet dan? Nou, want jullie weten zelf nauwkeurig dat die dag, de dag van de Heer wordt die hier genoemd, zo komt als een dief in de nacht. Paulus hoefde hen er dus niet over te schrijven; zij wisten het nauwkeurig. Maar voor anderen komt hij blijkbaar als een dief in de nacht.
Dan is de vraag: wie zijn die anderen? "Wanneer zij zullen zeggen" — ook weer "zij" — "vrede en zekerheid, dan onverwachts staat uitroeiing bij hen." De herziene weergave zegt: "dan zal een plotseling verderf hun overkomen." Dit woord 'uitroeiing' is opgebouwd uit twee woorden. Dat zie je in dat kader: 'geheel' plus 'ruinerend'. Je zou het dus ook kunnen vertalen met verderf. Maar wanneer zij zullen zeggen "vrede en zekerheid", dan onverwacht staat uitroeiing bij hen, of zal een verderf hen plotseling overkomen, net zoals een barenswee over een zwangere vrouw. Vandaar dat "plotseling" natuurlijk: zoals een wee komt over een zwangere vrouw. En zij zullen absoluut niet ontsnappen; zij zullen niet ontsnappen.
Paulus schildert hier dus twee groepen. Hij schrijft broeders aan die nauwkeurig wisten hoe het zat met de tijden en het moment van die wegrukking, de tijden en gelegenheden. Maar er zijn ook anderen: "zij". En die zullen in die schijnvrede zeggen: "Het is vrede en zekerheid." Ik heb vaak horen uitleggen dat de "zij" gaat over het Joodse volk en dat zij absoluut niet zullen ontsnappen. De vraag is: is dat wel zo? Als je verder leest, dan staat er: "Maar jullie, broeders..." De broeders zijn niet in duisternis, zodat die dag hen als een dief zou grijpen. Er is dus een groep waarvoor de Heer komt als een dief in de nacht, en de dag van de parousia — de dag van de Heer — zal hen dus wel grijpen.
Maar jullie, broeders, niet, want jullie zijn niet in duisternis. Die anderen zijn dus blijkbaar degenen die in duisternis wandelen. Dat zegt eigenlijk al genoeg; dat gaat niet alleen over het Joodse volk, dat is natuurlijk breder. "Maar jullie, broeders, zijn niet in duisternis, zodat de dag jullie als een dief grijpen zou, want jullie zijn allen zonen van het licht en zonen van de dag. Wij zijn niet van de nacht of van de duisternis. Laten wij dan ook niet slapen of sluimeren zoals de overige mensen, maar waken en nuchter zijn."
Ik ga er wat snel doorheen natuurlijk, maar wie is "zij"? Dat zijn degenen die in duisternis wandelen, die niet in het licht wandelen. Dat zijn de overige mensen. Op basis van dit verband concludeer ik toch echt dat het in vers 3 niet slechts over het Joodse volk gaat, maar dat het breder is. Ik ontken niet dat die grote verdrukking zich met name afspeelt in de staat Israël, dat zij worden afgesloten en verdrukt en dat er een grote verdrukking over hen zal komen zoals er nog nooit geweest is tot nu toe. Zo staat dat onder andere in Matthéüs 24. Maar de situatie die daar geconcentreerd wordt, is volgens mij wel breder te trekken.
Woordstudie: de Grondtekst en Bijbelse Context van het Woord 'zekerheid' ↑ hoofdstukken
En dat woord, die term 'vrede en geen gevaar', wat letterlijk dus 'vrede en zekerheid' is. Ja, de vraag is: is dat zekerheid of 'geen gevaar', zoals 'zonder gevaar', zoals de Statenvertaling vertaalt? Zou dat 'zonder gevaar' een nadere uitleg zijn van vrede? Of is het gewoon wat anders? En is het een einde of een schijneinde van een periode van onzekerheid? Nou ja, ik hoef nu denk ik niet uit te leggen dat we in een periode leven waarin er nogal wat onzeker is. En dat gaat volgens mij alleen maar toenemen als ik het zo zie.
Maar op dit woord laat ik even inzoomen, want dat is uiteindelijk de gedachte van deze video. Dit woord 'zekerheid' is opgebouwd uit een woord 'on-' plus 'wankel' plus '-heid'. Dus: niet wankelen. Wanneer iets niet wankelt, dan staat het vast en is het zeker, bevestigd. Daar zit ook weer dat woord 'vast' in, dat 'vest', 'bevestigd'.
Dit woord komt een drietal keren voor, dus dat is goed te doen. Bijvoorbeeld in Lukas 1 vers 4, waar de schrijver van het Lukasevangelie, Lukas dus, schrijft aan Theophilus. Dat doet hij met de reden: "opdat jij de zekerheid beseft aangaande de woorden waarmee jij onderricht bent". Ik ga niet op de verzen in, maar ik wil gewoon even laten zien in wat voor verband dit woord gebruikt wordt.
Hier gaat het over de gevangenis, Petrus en Johannes die op miraculeuze wijze uit de gevangenis ontsnappen. En dan staat er: "Wij vonden de gevangenis met alle zekerheid gesloten". En de bewakers die voor de deuren staan... de bewakers stonden er nog, maar wanneer wij ze opendoen, vonden wij niemand binnen. Dus Petrus en Johannes waren daar niet meer. De gevangenis was, zoals het behoort met een gevangenis, met alle zekerheid gesloten. Dus vast en zeker, de deuren op slot, dicht; dat was het idee. Dat is ook het idee van de gevangenis natuurlijk.
Het volgende vers is 1 Thessalonicenzen 5 vers 3. Maar dit woord is dan het zelfstandig naamwoord. Het is echter onderdeel van een hele woordfamilie. Als ik naar Filippenzen 3 vers 1 ga, dan zegt Paulus daar: "Overigens, mijn broeders, verheug je in de Heer. Dezelfde dingen aan jullie te schrijven is voor mij niet vervelend, en voor jullie is het zekerheid." Ik zei net iets over 'bevestigd', maar dit is dus wat Paulus hier doet: hij bevestigt dingen voor de Filippenzen door ze voor hen te herhalen. Dat woord is hier een bijvoeglijk naamwoord, voor de mensen die iets met taal hebben.
Dit komt dus een aantal keren voor, bijvoorbeeld in Filippenzen 3 vers 1 en Hebreeën 6 vers 19. Dat is ook een mooi vers; dat gaat over de hoop. Om de hoop te vatten die voor ons ligt – de hoop heeft te maken met toekomstverwachting, vandaar 'die voor ons ligt' – om de hoop te vatten die voor ons ligt: "Die hoop hebben wij als een anker van de ziel, zeker en bevestigd, vast." Zeker en vast; dat is wat een anker ook zou doen. Een anker van de ziel is natuurlijk beeldspraak, maar een anker van het schip zorgt ervoor dat het schip zeker en vast ligt. Onbeweeglijk, vast, zeker.
Nou, die andere schriftplaatsen laat ik even en ik ga naar het volgende woord in de woordfamilie. Dat is een werkwoord. Ik heb hier een Studiebijbel naast me liggen waarin ik ze heb opgezocht. Hier wordt het gebruikt in de zin van het graf van Jezus dat werd verzekerd: "Beveel dan het graf te verzekeren tot de derde dag". We kennen de geschiedenis natuurlijk allemaal, maar dit woord komt dus een aantal keren voor, drie keer in dit gedeelte in Matthäus 27: vers 64 en vers 65. "Verzeker het graf", zegt Pilatus. En zij gaan en zij verzekeren het graf. Drie keer in hetzelfde verband dus.
Dan nog Handelingen 16 vers 24, wat ook een mooie is: "Deze neemt zulke opdrachten in ontvangst en hij werpt hen in de binnenste cel. En hun voeten worden in het blok verzekerd." In het blok werden ze in de gevangenis... tegenwoordig gebeurt dat geloof ik niet meer tenminste, maar daar werden je voeten in vastgezet zodat je geen kant op kon. Het was zeker, je zat daar vast. Het idee van een gevangenis is natuurlijk dat als de misdadiger verzekerd is, men daarbuiten beveiligd is tegen die persoon, dat men daar niets meer van heeft te vrezen. Daarom wordt iemand ook buitengesloten van de maatschappij.
Als ik een vers terugga naar vers 23, daar wordt een ander woord in dezelfde woordfamilie gebruikt. In Handelingen 16 vers 23 staat onder andere: "Zij plaatsen vele slagen op hen en zij wierpen hen in de cel. Ze gaven aan de gevangenbewaarder de opdracht hen op verzekerde wijze te bewaren." Het is hetzelfde wat ik zojuist zei over vers 24. Het is natuurlijk gewoon hetzelfde woord, alleen een andere vervoeging. Dit is weer een bijwoord. Dat moet een goed beeld geven van dit woord.
Conclusie: een Wereldwijde Schijnzekerheid en de Naderende Verdrukking ↑ hoofdstukken
En dat heb ik dus even in sneltreinvaart gedaan. Er is dus in de toekomst een schijnvrede en men zal zeggen: het is vrede en zekerheid. En die zekerheid gaat, als je het mij vraagt, wel wat verder dan de afwezigheid van oorlog. Men zal zeggen van ja, het is vrede en zekerheid. En zij zullen dat zeggen, de overige mensen, zij die in duisternis wandelen. Want zij denken dat het zekerheid is.
Maar degenen die in het licht wandelen, zoals die Thessalonicenzen deden, die wisten nauwkeurig wat er aan de hand was. En die wisten dat als men, de overige mensen, dit gaat zeggen — het is vrede en zekerheid — en ik ben langsgegaan hoe dat woord dan gebruikt wordt, dat dingen vast en zeker bevestigd zijn. Dat heeft ook nog wel iets met veiligheid te maken.
Als men dat zal zeggen, dan gaat het aftellen beginnen en dan zal er een moment komen van plotseling verderf. Dat zal inderdaad de grote verdrukking voor Israël inluiden. Maar ik denk dat deze vrede en zekerheid niet alleen daar lokaal ervaren wordt, maar dat het een veel breder iets is. Ik denk dat dit schriftgedeelte daar ook aanleiding toe geeft en ik wilde dat eens onder de aandacht brengen. Nou goed, daar laat ik het voor nu bij. Ik zou zeggen: graag tot de volgende keer.