Ef. 1:5 –> bestemd tot zoonschap

Een volgende zegening in de opsomming van Paulus, is dat wij bestemd zijn tot zoonschap. Dit betekent dat wij niet slechts kinderen van God zijn, maar zullen aangesteld worden als zonen, in de positie om de erfenis (of: lotsdeel) te ontvangen. Ook wat die erfenis inhoudt, wordt in Efeze 1 genoemd: het heelal!

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: In Efeze 1 worden gelovigen door God van tevoren bestemd tot het zoonschap. Dit zoonschap gaat niet om het aannemen van kinderen, maar om de zoonstelling: het aangesteld worden als volwassen erfgenaam. Momenteel hebben gelovigen al wel de geest van dit zoonschap ontvangen, maar de daadwerkelijke positie wacht nog tot de verlossing van het lichaam. Deze uiteindelijke erfenis is immens, want zij omvat het gehele heelal dat in Christus onder één hoofd zal worden samengevat. Dit geweldige plan voltrekt zich geheel naar het welbehagen van Gods wil en tot lof van Zijn heerlijkheid.

Besproken Schriftgedeelten: Efeze 1:4, Efeze 1:5, Romeinen 8, Romeinen 8:23

“Maar die zoonstelling is dus het ontvangen van de positie waarin je de erfenis of het lotsdeel ontvangt. Daartoe zijn wij tevoren bestemd.”

Tevoren Bestemd tot Zoonschap ↑ hoofdstukken

Hallo allemaal. In de vorige video heb ik laten zien hoe Paulus in Efeze 1 zegt dat we gezegend zijn met alle geestelijke zegeningen in de hemelse gewesten in Christus, en vervolgens somt hij die zegeningen op. In mijn laatste video heb ik Efeze 1 vers 4 besproken, waar staat dat Hij ons heeft uitverkoren, of ons uitkiest in Hem vóór de neerwerping van de wereld, enzovoorts.

En dan staat er in vers 5 een andere zegening, een nieuwe in de opsomming: Hij bestemt ons tevoren tot het zoonschap, voor Hem, door Christus Jezus, naar het welbehagen van Zijn wil. "Tevoren bestemmende ons", staat er. We zagen al in het vorige vers dat erover gesproken wordt dat God dit van tevoren zo bepaald had, van vóór de neerwerping van de wereld, en ook hier weer: tevoren ons bestemmende. Tot in het zoonschap door Jezus Christus, tot in Hem, in overeenstemming met of naar het welbehagen van de wil van Hem. Naar het welbehagen van Zijn wil. Dus wat God hier doet, dat Hij ons van tevoren bestemt tot zoonschap, dat is naar het welbehagen van Gods wil, naar het welbehagen van Zijn wil.

Nou, wat is dat dan precies? Tevoren bestemmende, overigens. Ik had het de vorige keer over uitverkiezing en dat alleen het horen van die term al bij veel mensen de schrik om het hart doet slaan. Maar ook van dit woord is een begrip afgeleid. Tevoren bestemmen is namelijk predestineren. "Pre" is voor en "destiny", het Engelse woord, betekent bestemming. Predestineren betekent dus: tevoren bestemmen. Weet u waar dat vandaan komt? Of het ook zo gebruikt wordt als in Efeze 1 vers 5, dat is natuurlijk de vraag, maar daar heb ik het nu niet over. Tevoren bestemmende ons.

Zoonstelling: Aangesteld als Erfgenaam ↑ hoofdstukken

Tot in zoonschap. En wat is dat, dat zoonschap? Als ik op het woord klik, dan zie je dat dit woord opgebouwd is uit het woord 'zoon' plus 'plaatsheid': zoonplaatsing of zoonstelling. Ook hier wordt het weergegeven met zoonschap. In andere vertalingen, zoals de Statenvertaling en de NBG, wordt het anders weergegeven. De Statenvertaling spreekt over Hem die ons tevoren verordineerd heeft tot aanneming tot kinderen, in plaats van aanstelling tot zonen. Of hier in de NBG: "Hij heeft ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem" – dat klopt wel – "te worden aangenomen". Dat is weer onjuist. Het gaat niet over het aannemen van zonen of het aannemen van kinderen; het gaat over het aanstellen tot zonen. De zoonstelling is een zoonplaatsing, het zoonschap. En God heeft ons tevoren bestemd tot dat zoonschap.

Nou, wat is nu dat zoonschap? In de Schrift gaat het vaak over zonen. Met name in het boek Genesis kennen we daar talloze voorbeelden van. En dan is de vraag: wie wordt er gesteld? En dan niet alleen tot zoon, maar tot eerstgeboren zoon. Over dat eerstgeboorterecht zit natuurlijk ook nog een heel verhaal achter, maar je hoeft niet als eerste geboren te zijn om in die positie van eerstgeborene gesteld te worden. Dat is dus ook een vorm van zoonstelling. Maar hier gaat het over ons zoonschap, onze zoonstelling.

We kennen dat bijvoorbeeld ook uit de Joodse traditie, waarin een Joods jongetje, als hij daar de leeftijd voor heeft bereikt, aangesteld wordt tot zoon: Bar Mitswa. Dan is hij geen kind meer, maar dan is hij in de positie van een zoon. Een zoon is in de Bijbel een erfgenaam, iemand die de erfenis of het lotsdeel ontvangt. Dus hier gaat het erover dat wij tevoren bestemd zijn tot zoonschap; tevoren bestemd om in de positie te komen dat we de erfenis zullen ontvangen. Dat hangt een beetje van de vertaling af, maar het is het lotsdeel. Daar kom ik in latere video's nog wel op, omdat het simpelweg ook zo gezegd wordt in een van de volgende verzen. Maar die zoonstelling is dus het ontvangen van de positie waarin je de erfenis of het lotsdeel ontvangt. Daartoe zijn wij tevoren bestemd.

Als ik op dat woord zoonschap klik... overigens, dit Griekse woord is *huiothesian*. *Huios* is zoon en *thesia* heeft te maken met stellen of plaatsen. Dat had ik natuurlijk al laten zien, maar zoals je ziet, kunnen we het ook herkennen in woorden als antithese of hypothese; dat heeft allemaal met stellingen of 'stellen' te maken. Zelfs de titel van God, *Theos* in het Grieks, is hiervan afgeleid. Hij is *Theos*, Hij is de Plaatser, Hij is de Beschikker. Als ik op dat woord klik om te kijken waar het nog meer voorkomt...

In Afwachting van het Daadwerkelijke Zoonschap ↑ hoofdstukken

Dan wil ik naar Romeinen 8 gaan. Niet naar dit vers overigens, maar nu ik het zo voor me heb, laat ik het toch maar even zien. Daar staat: "Want jullie namen niet een geest van slavernij in ontvangst om weer te vrezen, maar jullie namen de geest van het zoonschap in ontvangst." Wij staan nu nog niet in de positie waarin we de erfenis ontvangen, maar in de geest hebben wij de geest van het zoonschap wél ontvangen.

Dat is net als wat Paulus in het eerste hoofdstuk zegt, waarin hij dat later in vers 13 of 14 herhaalt: dat we nu al het onderpand van de Geest hebben ontvangen. Het onderpand, namelijk de Geest van de belofte, zegt hij daar. Zo hebben we ook de geest van het zoonschap in ontvangst genomen. We hebben het zoonschap zelf nog niet in ontvangst genomen, maar de geest van het zoonschap wel.

Want acht verzen verder, in Romeinen 8 vers 23, staat wanneer we dat zoonschap wel ontvangen en wanneer we in die positie gesteld worden. En dan staat er: "En dat niet alleen, maar ook wijzelf, die de Geest als eerste vrucht van de oogst hebben, wij zuchten in onszelf, wij die in afwachting zijn van het zoonschap."

Dus we zijn in afwachting van dat zoonschap. Dat hebben we nu nog niet; nu hebben we wel de geest van het zoonschap ontvangen, maar op het daadwerkelijk ontvangen van het zoonschap, het daadwerkelijk in de positie komen om de erfenis te ontvangen, daar wachten wij op. Wanneer gebeurt dat dan? Dat staat er gewoon achter: bij de verlossing van ons lichaam. Het zoonschap, het ontvangen van het zoonschap en in de positie van het zoonschap geplaatst worden, dat gebeurt bij de verlossing van ons lichaam. Wanneer God ons lichaam verandert, dan ontvangen wij dat zoonschap. Dan zijn wij dus in de positie van het zoonschap.

Onze Erfenis: het Al Samengevat in Christus ↑ hoofdstukken

Dat zoonschap betekent dus dat wij de erfenis zouden ontvangen. En ik ga nu hetzelfde zeggen als ik bij het vorige vers, bij Efeze 1 vers 4, zei. Waartoe zijn we dan uitverkoren? Nou, dat heb ik gisteren laten zien. Ik ga nu hetzelfde doen met de vraag: waartoe, wat is dan dat zoonschap? Wat is dan de erfenis die wij ontvangen? Zo kan ik het misschien beter zeggen.

Dat staat in vers 10: dat God in het beheer (*oikonomian*), in de huishouding van de volheid of compleetmaking van de tijden (*plērōmatos tōn kairōn*), de bestemde tijden, om het al, het heelal, het geheel – zie je: *ta panta*, het alles, het al, het heelal – om het al, zowel wat in de hemelen als wat op de aarde is, in Christus samen te vatten. In Christus onder één hoofd samen te vatten, zegt de NBG. En dat zeggen ze omdat in dit Griekse woord, *anakephalaiōsasthai*, dat 'ana' een voorzetsel is dat 'opwaarts' betekent. In het volgende woorddeel zit het Griekse woord voor 'verhoofd'. Vandaar dat 'onder één hoofd samenvatten'. Dat doen wij ook bij wat we een koptekst of een hoofdtekst noemen; daar vatten we dingen onder samen. Christus is het Hoofd waaronder alles – beter nog gezegd het al, het geheel, het heelal – wordt samengevat. Daar is dus niets van uitgesloten.

Het staat er ook achter: 'het wat in de hemelen' – andere handschriften zeggen 'in de hemel', laat ik het daar even bij houden – 'en het wat op de aarde is'. Of: de dingen in de hemel en de dingen op de aarde. Het heelal zal onder het Hoofd, de Christus, worden samengevat. Maar 'de Christus', dat is het grote geheim dat Paulus onder andere in al zijn brieven bespreekt, maar in deze feestbrief en ook in Kolossenzen maakt hij dit geheim met name bekend. In de Efeze-brief maakt hij het geheim van Gods wil bekend dat Christus niet slechts Christus Jezus als Hoofd is, maar dat Hij niet compleet is – zo zegt hij het zelfs – niet compleet is zonder Zijn lichaam.

Wanneer God dus het al, het heelal, zowel wat in de hemel als wat op de aarde is, in Christus onder één hoofd gaat samenvatten, dan is in 'de Christus' ook Zijn lichaam begrepen. Wij als gelovigen zijn daartoe bestemd en daar heeft Paulus het over, want op dat moment ontvangen wij ons erfdeel. En wat is ons erfdeel? Dat is *ta panta*, dat is het heelal, dat is het geheel. Daar is niets van uitgesloten, want alles wat onder Christus wordt samengebracht, dat is 'de Christus', en dat is Hoofd en lichaam. Dat is onze erfenis.

Daartoe bestemt Hij ons tevoren tot zoonschap (*huiothesian*). Hij heeft ons tevoren bestemd om in die positie de erfenis te ontvangen. Dat is onze erfenis. Hij bestemt ons tevoren tot het zoonschap voor Hem door Christus Jezus en dat is naar het welbehagen van Zijn wil. Zo heeft Hij dat verlangd te doen. En dat staat er nog achter en dat wil ik niet ongenoemd laten: 'tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade, waarmee Hij ons begenadigt in de Geliefde'.

Het is allemaal tot lof van Zijn heerlijkheid en de hele schepping zal dat erkennen. Elke knie zal buigen en elke tong zal van harte belijden dat Jezus Christus Heer is, tot heerlijkheid van God de Vader. Daartoe zijn wij bestemd: om de schepping daar te brengen bij Gods hart. Dat is natuurlijk geweldig. Daar raken we niet over uitgesproken en daar mogen we ons in verblijden. Daarom breng ik het graag naar voren en ik ga de volgende keer gewoon verder bij een volgend vers. Graag tot dan weer!

📖 Categorie: Efeze