zoonstelling

Vijf keer noemt Paulus in zijn brieven een begrip dat in de gangbare vertalingen niet of nauwelijks uit de verf komt: zoonstelling. Wij zijn nu kinderen van God, maar in afwachting van onze aanstelling tot zonen, dus die is nog toekomst, lezen we in Rom.8:23. Maar wat is dat dan precies, zoonstelling? En wat is het verschil tussen een kind en een zoon? In deze studie willen we dit begrip vanuit Romeinen 8 eens nader bekijken.

De kwaliteit van de video is niet optimaal.

📖 Samenvatting, hoofdstukken & uitgeschreven tekst

Samenvatting: Deze studie behandelt het theologische concept van de 'zoonstelling' zoals Paulus dit onder andere in Romeinen 8 beschrijft. Gelovigen zijn momenteel kinderen van God, maar zullen in de toekomst daadwerkelijk in de positie van zonen geplaatst worden om te delen in Gods bezit. Als samen-lotbezitters van Christus zullen zij na de verlossing van hun lichaam regeren over de schepping. Vanuit deze verheerlijkte positie zullen de zonen van God actief meewerken aan het bevrijden van de gehele schepping uit de slavernij van de vergankelijkheid.

Besproken Schriftgedeelten: Romeinen 8, Romeinen 5, Romeinen 9, Romeinen 1, Galaten 4, Efeze 1, Efeze 3, Kolossenzen 2, Kolossenzen 3, Johannes 6, 1 Timotheüs 4, Psalmen 110, 1 Korinthe 12:12, 1 Thessalonicenzen 4

“Wij zijn kinderen met een geweldige toekomst, die God gaat plaatsen in de positie van zoon.”

Inleiding en Dankbaarheid voor Herstel ↑ hoofdstukken

Tja, en over onzekere dingen gesproken. Ik kan daar natuurlijk niet aan voorbijgaan, want het is een tijd geleden dat ik hier stond. Ik heb dat nagekeken: het was 16 juli, de laatste keer dat ik hier studie gaf. Dat is alweer een paar maandjes geleden. Ik moest het even opzoeken en toen zag ik in mijn PowerPointpresentaties, die ik altijd maak voor de studies, dat ik ook nog bezig was geweest met een studie voor 20 augustus. Nou, die heb ik niet gegeven, want toen lag ik in het ziekenhuis. Trouwens, op die dag kwam ik juist het ziekenhuis uit. Maar zo onzeker is het dus naar de mens gesproken blijkbaar.

Jullie kennen het verhaal allemaal; ik heb jullie in de tussentijd wel gezien en gesproken. Ik heb zelfs nog een delegatie op bezoek gehad met fruitmanden en lekkere jam en honing. Bijna alles is op! Maar dat zal ongetwijfeld ook de reden zijn dat ik zo aangesterkt ben en hier weer sta. Ik ben God dankbaar dat ik hier weer mag zijn. De laatste weken en maanden ben ik volgens mij zo goed als hersteld, of zelfs helemaal hersteld. Nou, dat zal nog moeten blijken, maar dan is het goed om inderdaad te weten dat ons leven in Gods hand is en dat Hij alles bestuurt.

Alles beschikt. Ik moest er vanmorgen nog aan denken dat wij vaak een samenkomst beginnen met de woorden: "We leggen de samenkomst in Gods handen." Maar dat doen we natuurlijk niet als een aansporing naar God toe, alsof Hij het dán pas in Zijn handen neemt. Want Hij hééft alles al in Zijn handen. Dat kwam in dat lied natuurlijk ook naar voren. Dat lijkt me een heerlijk uitgangspunt om de ochtend mee te beginnen en om te weten, en Hem daar ook voor te danken: "Dank U, God, dat alles in Uw handen is."

Nou, dan mag ik hier weer eens spreken. Het is trouwens niet de eerste keer na dat herseninfarct dat ik weer spreek. Ik heb ook nog op de Goedberichtconferentie op 30 september een bijdrage geleverd. Dat was een stuk makkelijker, want daar hoefde ik geen onderwerp te verzinnen; ik ging gewoon mee in de flow natuurlijk. Maar ja, ook wat dat betreft beschikt God alles. Want als we de conferentie op de locatie hadden gehouden die we voorheen altijd hadden, in Garderen, dan was ik daar niet bij geweest. Nu was het in Maarn en kon ik lekker mijn momentjes pakken om even te gaan rusten, even te gaan liggen. Ik zat toen namelijk nog vrij laag in mijn energie en zo ben ik die dag redelijk doorgekomen, vind ik zelf. Maar laten we het over die conferentie verder maar niet hebben, want dan raak ik niet uitgepraat natuurlijk.

Introductie van het Thema: Zoonstelling in Romeinen 8 ↑ hoofdstukken

Laten we het Woord gaan openen en dat wil ik met jullie doen bij Romeinen 8. Het thema van deze studie van deze ochtend is zoonstelling. Dat is één woord, dus je zou zeggen dat het makkelijk is. Het is misschien wat lastig omdat je over het algemeen dit begrip niet terugvindt in je vertaling, maar daar gaan we het over hebben.

Wat ik eerst ga doen, is een tip opvolgen die iemand me ooit gaf in Den Haag: om het gedeelte even te lezen voordat we gaan inzoomen en voordat we het vers voor vers, woord voor woord of zinsdeel voor zinsdeel gaan bespreken. Romeinen 8, ik weet niet of jullie het hoofdstuk een beetje kennen, maar als ik eruit spreek, dan heb ik altijd zoiets van: waar ga ik nou beginnen en waar ga ik eindigen? Lees het hoofdstuk thuis nog maar eens door, dan begrijp je echt wel wat ik bedoel. Want hier staan ook nogal wat van die teksten in die je op een tegeltje kunt zetten. Dat bedoel ik niet denigrerend, want we zetten teksten op een tegeltje juist omdat ze ons zo aanspreken en omdat ze zo pakkend zijn.

Ik begin in vers 14: "Want zovelen als er in de geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God. Want jullie ontvingen niet een geest van slavernij om weer te vrezen, maar jullie ontvingen de geest van de zoonstelling, in welke wij roepen: Abba, Vader! De geest zelf getuigt samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn. Indien echter kinderen, dan ook lot-bezitters; lot-bezitters van God en samen-lot-bezitters van Christus. Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Want ik reken dat het lijden van de huidige tijd niet waardig is tegenover de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden. Want het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting van de onthulling van de zonen van God. Want de schepping werd aan de zinloosheid onderschikt, niet vrijwillig, maar vanwege Hem die haar onderschikt, op hoop dat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid bevrijd zal worden tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. Want wij weten dat de gehele schepping samen zucht en barensweeën heeft tot nu toe. En dat niet alleen, maar ook wijzelf, die de geest als eerstelingen hebben, zuchten in onszelf, de zoonstelling verwachtende, de verlossing van ons lichaam."

Een hele mond vol en ook wel wat termen. Ik zie sommige mensen meelezen. Ik houd meestal de vertaling van Geschriften aan die in mijn interlineair staat. Daarin staan ook nogal wat woorden die je in de vertaling niet terugvindt of die net iets anders zijn. Daar komen we nog wel op terug.

God Is de Redder van Alle Mensen, maar Vooral van Gelovigen ↑ hoofdstukken

Ik wil jullie eerst eens laten zien waarom we dit onderwerp behandelen. Jullie kennen allemaal deze schriftplaats, meen ik. Als ik hier het kringetje rondkijk, dan geloof ik dat wel. Betrouwbaar is het woord en alle verwelkoming, alle aanneming waardig. Dat woord zou omarmd moeten worden, dat is wat Paulus hier eigenlijk zegt. Het is betrouwbaar, dus het zou omarmd moeten worden. Ik ben vanmorgen ook door diverse mensen verwelkomd met een omarming – en natuurlijk ook op andere manieren.

Want hiervoor zwoegen wij en worden wij gesmaad. Ja, het is een betrouwbaar woord, alle verwelkoming waardig, maar toch zegt Paulus dat we hiervoor zwoegen. Het is hard werken en we worden gesmaad. Het vindt dus niet altijd gehoor, om het even genuanceerd te zeggen. Het is een statement dat wij onze hoop gevestigd hebben op de levende God, die de Redder is van alle mensen, vooral van gelovigen. Geef opdracht en onderwijs dit, zegt Paulus.

Ik vind het een beetje eng om het zo te zeggen, maar in onze kringen leggen we vaak de nadruk op het feit dat God de Redder is van alle mensen. En dat zou geleerd en onderwezen worden: "Beveel en leer dit." Hier geeft de vertaling weer: "Geef opdracht." Ik heb trouwens een beetje mijn twijfels bij die vertaling; dat zal ik er ook bij zeggen. *Parangello* is het Griekse woord. Jullie zeggen waarschijnlijk: "Dat ken ik niet." Nou, dat zou nog wel eens mee kunnen vallen, want *para* is een voorzetsel dat "erbij" of "ernaast" betekent. *Angello* kennen jullie allemaal, want het evangelie is *eu* (goed) *angelion* (bericht of boodschap). Dus dit zou "geboodschapt" worden, bericht worden. De Statenvertaling heeft "beveel": "Beveel en leer dit."

Maar dan wil ik eens ergens op wijzen wat hier staat, wat volgens mij maar zelden gezien wordt. Dat "beveel"... nou, ook even bijgeven: "opdracht en onderwijs dit", of "geef opdracht en leer dit". Dit woord *tauta* kan vertaald worden met "dit" of "deze". "Dit" is natuurlijk een enkelvoud en "deze" is een meervoud. En hier staat een meervoud. In de interlineair staat: "deze dingen". In het Nederlands kun je niet simpelweg zeggen "geef opdracht en onderwijs deze", dan moet je er een woord achter zetten, vandaar "deze dingen" of "deze zaken". Maar Paulus zegt hier in vers 11 dat deze dingen – meervoud – geleerd zouden worden, onderwezen zouden worden en doorgegeven zouden worden. Dus niet alleen dat God de Redder is van alle mensen, nee, het is net zo belangrijk dat Hij dat is vooral van gelovigen. Ook dat zou onderwezen, doorgegeven, geboodschapt en geleerd moeten worden. Dat is wat Paulus zegt.

De vertalingen hebben hier "speciaal voor gelovigen", of het NBG heeft "inzonderheid". In "het bijzonder" staat er ook. Een andere vertaling heeft "allermeest", meen ik: "allermeest van gelovigen". Ik vind de woordkeuze "vooral van gelovigen" een mooie, want als je dat woord uit elkaar haalt, dan staat er "vóór al". Kijk, God is de Redder van alle mensen, maar "vóór al" – voor allen dus, voor die alle mensen. Dus voordat de rest gered zal worden, is Hij al de Redder van gelovigen. En daar wil ik het vanmorgen eens over hebben, of tenminste over een aspect van dat onderwerp: waarom is God specifiek, speciaal, vooral onze Redder, vooral de Redder van gelovigen?

En ik zeg dat ik er maar een bepaald aspect van bespreek, omdat in principe al de brieven van Paulus hierover gaan. Want Paulus' brieven zijn geschreven aan gelovigen, en dus aan ons. Ze verhalen niet alleen dat Hij de wereld al op het oog heeft en dat Hij alles met Zich gaat verzoenen, redden, levend maken en alle mensen gaat rechtvaardigen, maar je kunt in elke brief ook de speciale positie vinden die de gelovige heeft ontvangen. Daar hebben we het natuurlijk ook wel vaker over gehad; het is niet zo dat ik hier nu voor het eerst over spreek. Maar ik dacht: laat ik dit uitgangspunt eens nemen om te zien waarom we dit onderwerp eigenlijk behandelen. En Paulus gaat ons daarin voor.

De Betekenis van het Woord Zoonstelling (huiothesia) ↑ hoofdstukken

Dan over dat begrip zoonstelling. Dat is een Grieks woord: huiothesia. We komen dat vijf keer tegen in het Nieuwe Testament. Huios is een zoon en thesia, dat kennen we allemaal wel. Dat woord is opgebouwd uit de woorden huios en tithemi, en dat is plaatsen. Die ‘these’ kennen we allemaal van een antithese, een hypothese of een synthese. Het zijn samenstellingen en tegenstellingen; het heeft alles te maken met stellen, met plaatsen. Vandaar ook huiothesia: zoonstelling. Het plaatsen als zoon of het stellen in de positie van een zoon. Je kunt het op meerdere manieren zeggen, maar als je het heel kort zegt, zeg je gewoon: zoonstelling.

Dat woord komt vijf keer voor in het Grieks van het Nieuwe Testament. Drie keer in Romeinen, waarvan twee keer in Romeinen 8. Die zullen we dus bespreken. Ik heb er nog aan gedacht om ze allemaal in vogelvlucht te behandelen, maar daar heb ik toch maar van afgezien. Dan kan ik het nog eens een keer ergens anders over de zoonstelling hebben en dan bespreek ik gewoon een ander gedeelte. Die uit Efeze 1 is bijvoorbeeld ook heel mooi, maar ze zijn natuurlijk allemaal mooi. In Romeinen 9 – we hebben de Romeinenbrief wel eens besproken – daar noemt Paulus het begrip zoonstelling in relatie tot Israël. Van hen is de zoonstelling. Ook Israël zal dus in de positie van zonen gesteld worden op een wat andere wijze. Daar komen we wellicht ook nog op, maar het gaat er nu om dat wij tot zonen zullen worden gesteld.

Wat is dat nu precies? We gaan even wat vertalingen langs. De NBG vertaalt het niet erg consequent met zoonschap. Ja, ik ben een beetje verkouden, dat is heel irritant voor jullie maar ook voor mij, maar het komt wel goed. Zoonschap, aanneming tot zonen, recht van zonen... dat zijn natuurlijk toch elke keer net wat andere begrippen. Overigens heeft de Interlinear hier ook zoonschap. Ik geef de voorkeur aan het begrip zoonstelling, omdat daar dat stellen, dat plaatsen in zit. We kennen overigens ook de godsnaam Theos; Hij is de Plaatser. Daar is het ook weer van afgeleid, dat was ik nog vergeten te zeggen.

De Statenvertaling is heel consequent en zegt alle vijf de keren ‘aanneming tot kinderen’, maar dat is wel alle vijf de keren fout. Het is wel consequent, maar het gaat niet om aanneming en het gaat niet om kinderen. Wat is nu het verschil tussen een kind en een zoon? In de Bijbel is een kind verwekt door de vader, maar een zoon deelt in het bezit van de vader. Dat gaat veel en veel verder.

In Galaten 4 zegt Paulus dat de situatie van een kind in feite gelijk is aan die van een slaaf. Hij is in potentie heer van alles, alleen op dat moment is het gewoon nog een kind, dus deelt hij daar nog niet in. Daar komen we nog op – of wellicht nog op – want ik kan nu eenmaal niet alles bespreken. Ik hoop het echter wat duidelijker te maken aan de hand van Romeinen 8, dus daar gaan we dan ook naartoe.

Geleid Door de Geest van de Zoonstelling ↑ hoofdstukken

In vers 14 lezen we: "Want zovelen als er in de geest van God geleid worden, dezen zijn zonen van God." Die positie van zonen gaan we straks nog uitgebreider bekijken. Dat wij tot zonen gesteld zullen worden, is in feite nog toekomst. Toch zegt Paulus hier al: "Dezen zijn zonen van God."

Er zijn natuurlijk heel veel zaken die wij geestelijk wel hebben ontvangen, maar feitelijk nog niet. Denk aan een voorbeeld uit Romeinen 5. Paulus zegt daar over de tijd toen we nog zondaren waren. Wij rekenen nu niet meer zo. Zondigen wij dan niet meer? Eigenlijk nog wel, maar we hebben het er gewoon niet meer over. Zo zijn er nogal wat dingen te noemen die we feitelijk pas zullen ontvangen bij de verlossing van ons lichaam. We zijn met Christus gestorven, begraven en levend gemaakt; we zijn met Hem opgewekt. Maar die feitelijke opwekking zullen we ook fysiek aan het lichaam ontvangen bij de verlossing van ons lichaam.

Het hele voorgaande gedeelte in Romeinen 8 gaat over het vlees tegenover de geest. Ik lees even een paar verzen om dat nog wat te verduidelijken. Paulus zegt: "Jullie zijn niet in het vlees, maar in geest, aangezien de geest van God in jullie woont." Hij noemt hier verschillende begrippen om die geest aan te duiden en te laten zien wat de geest doet. Het is niet elke keer een andere geest, maar telkens dezelfde Geest van God. "Maar indien iemand de geest van Christus niet heeft, dan is hij niet van Hem. Indien echter Christus in jullie is, dan is het lichaam inderdaad dood vanwege de zonde, maar de geest is leven vanwege de rechtvaardigheid. Indien echter de geest van Hem die Jezus uit de doden opwekt in jullie woont, dan zal Hij die Christus Jezus uit de doden opwekt ook jullie sterfelijke lichamen levend maken vanwege Zijn geest die in jullie inwoont."

Wij zijn nog in het vlees, maar eigenlijk is dat voor spek en bonen. Paulus zegt ergens anders ook — ik meen dat het in de brief aan de Kolossenzen is, Kolossenzen 2 —: "Wat doen jullie nu nog alsof jullie in de wereld leven?" We zijn hier nog wel; we zijn in de wereld en we zijn in het vlees, maar ik ken daar geen andere goede term voor: het is voor spek en bonen. Wij rekenen niet meer zo. Wij zouden anders moeten rekenen en leven vanuit de geest.

"Want jullie ontvingen niet een geest van slavernij om weer te vrezen, maar jullie ontvingen de geest van de zoonstelling." Hier heeft die geest weer een andere naam. De Geest van God, de Geest van Christus, de Geest die Jezus uit de doden heeft opgewekt, wordt hier de geest van de zoonstelling genoemd, "in welke wij roepen: Abba! Vader!" Dat is twee keer hetzelfde, alleen in een andere taal. Abba is, naar ik meen, Aramees en vader staat hier in het Grieks: Abba! Vader! Wij zijn kinderen, verwekt door de Vader, maar de geest van de zoonstelling leidt ons op de weg naar die zoonstelling. Daarom heet Hij de geest van de zoonstelling.

Wij zijn kinderen met een geweldige toekomst, die God gaat plaatsen in de positie van zoon. De positie van zoon houdt in dat wij gaan delen in het bezit van de Vader. En wat is het bezit van de Vader? Ja, wat niet? Hij is de Schepper, de Bedenker en de Maker van het heelal. Dat behoort Hem toe. Hij gaat die hele schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid, en daar heeft Hij dé Zoon — namelijk Christus — voor aangesteld. Maar er is een gezelschap om Hem heen, om dé Zoon, die ook zonen van God worden genoemd. Zij delen in de positie van de Zoon van God en worden dus ook aangesteld en geplaatst als zonen. Dat is waar dit over gaat.

Jullie ontvingen dus niet een geest van slavernij om weer te vrezen, maar de geest van de zoonstelling, in welke wij roepen: Abba! Vader! Die daadwerkelijke zoonstelling is nog toekomstig; we zijn in afwachting daarvan. Dat is wat Paulus ook in dat andere vers in Romeinen 8 benoemt: "En dat niet alleen, maar ook wijzelf, die de geest als eerstelingen hebben, zuchten in onszelf, wij die in afwachting zijn van de zoonstelling." We zijn dus in afwachting van die zoonstelling, en dat gebeurt bij de verlossing van ons lichaam.

Jullie ontvingen niet de geest van slavernij om weer te vrezen, maar jullie ontvingen de geest van de zoonstelling, in welke wij roepen: Abba! Vader! De geest zelf getuigt samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn. We zijn toekomstige zonen, maar nu al kinderen, verwekt door de Vader. Wanneer er staat dat de geest zelf getuigt samen met onze geest... Jezus zegt in Johannes 6: "Mijn woorden zijn geest en leven." Het Woord getuigt dus dat wij kinderen van God zijn. Wij nemen dat Woord tot ons en we beamen dat. Zo getuigt de geest zelf samen met onze geest dat wij kinderen van God zijn.

Geen Erfgenamen, maar Samen Lotbezitters van Christus ↑ hoofdstukken

Bij dit vers wilde ik aankomen. Ik ben tot nu toe wellicht een beetje snel gegaan, maar: "Indien echter kinderen, dan ook lot-bezitters, lot-bezitters van God". Ik zei al, ik zie mensen met Bijbels voor zich zitten en daar staat waarschijnlijk niet het woord lot-bezitter in, maar meestal het woord erfgenaam. Dat kan een beetje verwarrend zijn, omdat bij ons een erfenis te maken heeft met een nalatenschap. Wij zijn erfgenamen van God, maar we ontvangen natuurlijk geen nalatenschap van God in de zin dat Hij sterft en dat wij het overnemen. Nee, God heeft een bezit en dat deelt Hij met Zijn lot-bezitters, of lotsdeelbezitters, hoe je het ook wilt zeggen. Ik heb er overigens geen grote problemen mee om het woord erfgenaam te gebruiken, als we maar begrijpen wat er werkelijk staat.

In lot-bezitter zit ook het woord lot. Het is ons door het lot toebedeeld, dus dat is niet vanwege verdiensten of prestaties of wat dan ook. Nee, God heeft dat zo bepaald. Want God is degene, dat zegt de Spreuk al, die het lot bestuurt. Dit is een kaartje van het land Israël en je leest in het boek Jozua hoe dit land over die stammen verdeeld is door het lot te werpen. Dus de stammen van Israël ontvingen ook hun lotsdeel hier op aarde, in het land. Dat was hun lotsdeel en dat zijn dan die grenzen van de stammen. Zij ontvingen een lotsdeel op aarde, maar wij zullen een lot-bezit ontvangen in de hemelen. Daar heb ik geen plaatje van, sowieso omdat het nog toekomst is, maar ook omdat het gaat over geestelijke dingen, onzienlijke dingen. Ter illustratie ontving Israël dus ook een lotsdeel, een aards lotsdeel, en daarmee is het ook een beeld van het lotsdeel dat wij zullen ontvangen. Alleen ligt dat van ons hoger, dat ligt in de hemelen. Maar wij zijn lot-bezitters van God, dus wij zullen delen in het bezit van de Vader.

Ik lees nog even verder, want het vers is nog niet afgelopen. O ja, dit moet ik er trouwens nog bij zeggen, want we hadden het net over zonen van God en nu hebben we het weer over lot-bezitters. Maar dat is hetzelfde, het zijn synoniemen. Paulus, ik heb dit vers al even aangehaald uit Galaten 4, zegt: "Zodat je geen slaaf meer bent, maar een zoon". Een kind was gelijk aan de slaven – lees dat gedeelte uit Galaten 4 later nog maar eens door – "Zodat je geen slaaf meer bent, maar zoon en in die zoon dan ook lot-bezitter door God". Dus een zoon is gelijk aan een lot-bezitter, dat zijn synoniemen. Een zoon is iemand die de erfenis ontvangt of het lotsdeel ontvangt, en een lot-bezitter is dat ook.

"Indien echter kinderen, dan ook lot-bezitters, lot-bezitters van God, en samen-lot-bezitters van Christus". God heeft dus een lotsdeel, een bezit wat Hij te vergeven heeft. Dat is Zijn bezit. Dat is met het land Israël trouwens ook zo. Het is misschien wel goed om in verband met de actualiteit te zeggen: er zijn nu twee, misschien al meer partijen die zeggen dat het land van hen is. Ze zitten er allebei naast. Dat land is van God. Het is Gods bezit en Hij zet daar neer wie Hij daar neer wil zetten. Onder het Oude Verbond kreeg het volk Israël dat land, maar wel onder bepaalde voorwaarden. Het Oude Verbond is een huwelijksverbond tussen de Man, God, en de vrouw, Israël. Toen de vrouw ontrouw was, toen heeft Hij haar ook het huis uitgezet. Want het land is het 'huis Israëls', het is de echtelijke woning. Dus toen zij ontrouw was, toen heeft Hij haar eruit gezet. Nu zijn ze terug, maar nog steeds ontrouw. Dus dan weet je dat ze er ook nu weer uitgezet gaan worden in de toekomst. In de nabije toekomst zal er ook geen levende inwoner meer in het land zijn straks. Er zal een gelovig deel zijn, maar dat zal gevlucht zijn naar het buitenland. Dat zeg ik natuurlijk heel snel en dat is op zich ook een studie waard, denk ik, maar voor de goede verstaander moet dat wel lukken.

Dus, wij zijn lot-bezitters van God, maar samen-lot-bezitters van Christus. O jee, daar gaat mijn stem al. Samen-lot-bezitters van Christus, dat betekent dat het lot-bezit, het erfdeel wat God geeft aan de Zoon, aan Christus – want God geeft alles aan de Zoon – dat wij daarin delen. De hele schepping zal Hem toebehoren. Dat is trouwens dat gedeelte waar ook dat woord zoonstelling voorkomt in Efeze 1, dat de hele schepping, het heelal, samengebracht zal worden onder één Hoofd, namelijk Christus. Dat heeft God aan de Christus gegeven. Hij is dus de Lot-bezitter, maar wij zijn samen-lot-bezitters van Christus. Dat betekent dat wij delen in het lotsdeel dat Hij ontvangt. Alles wat Hem toevalt, wat Hem gegeven wordt, daar gaan wij in delen op het moment dat wij in die positie als zonen van God gesteld gaan worden.

Wij zijn samen-lot-bezitters van Christus. Ja, dit is ook een mooie verderop in Romeinen 8 – zo ver ga ik vandaag niet komen, maar zoals ik al zei, in Romeinen 8 is het altijd heel lastig om te stoppen en ook om te beginnen trouwens – maar er staat: "Die Hij tevoren gekend heeft", en dat gaat over ons. God heeft ons tevoren gekend. Hij bestemt ons ook tevoren om gelijkvormig te worden aan het beeld van Zijn Zoon, opdat Hij, dus de Zoon, de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders. God heeft dé Zoon gesteld, de Christus Jezus. Hij is dé Zoon, maar die positie deelt Hij. Hij is de Eerstgeborene, Hij is de enigverwekte door de Vader in die zin, ja, dé Zoon. Maar Hij deelt die positie met andere zonen en vandaar dat dat Zijn broeders zijn. Zoals mijn broers ook zonen zijn van dezelfde vader – tja, het is nooit bewezen natuurlijk, maar er is wel enige gelijkenis, dat geloven we wel, anders wordt ze onrustig, die arme mens. Maar Hij is dus de Zoon, de enigverwekte door de Vader. Wij worden in die positie van zonen gesteld, samen-lot-bezitters van Christus, opdat Hij, Christus, de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders.

Wat Paulus hier naar voren brengt in Romeinen 8, dat brengt hij ook op andere plaatsen naar voren. Dat heeft ook alles te maken met dat geheim of die verborgenheid die Paulus bekendmaakt, namelijk dat de Christus niet slechts één persoon is, maar dat Hij bestaat uit een Hoofd en wij Zijn lichaam zijn. Wij zijn één met Hem. Paulus demonstreert dat ook door schriftplaatsen. Hij doet dat bijvoorbeeld in Efeze 1 waar hij Psalm 110 aanhaalt en hij laat daar zien dat al in het Oude Testament, als er gesproken wordt over Christus, het gaat over Hoofd en lichaam. In Psalm 110 staat dat alles onder Zijn voeten gesteld zal worden. Nou ja, wij zijn in die zin die voeten, wij zijn Zijn lichaam. Dus alles zal gesteld worden onder Hoofd en lichaam, onder de Christus. Zo zegt Paulus dit heel kort in bijvoorbeeld 1 Korinthiërs 12 vers 12: "De Christus", en dan heeft hij het over Hoofd en lichaam. Samen-lot-bezitters van Christus. In Efeze 3 zegt hij dat bijvoorbeeld – ik heb wat tussenzinnen weggehaald om ons op de hoofdzin te focussen – "Het geheim van de Christus: dat in geest de natiën zijn: samen-lot-bezitters". Dus gelovigen uit de natiën zijn samen-lot-bezitters. Ook weer dat woord hier. Samen-tot-het-lichaam-behorenden; ja, dat is een hele mond vol, maar eigenlijk staat hier maar één woord: samen-lichaam.

Eén woord: samen-tot-het-lichaam-behorenden. We zijn samen lichaam, samen-tot-het-lichaam-behorenden en samen deelhebbers van de belofte in Christus Jezus door het evangelie.

Dus wat hier niet staat, is dat de natiën samen-lot-bezitters zijn met Israël. Nee, de natiën zijn samen-lot-bezitters. Bij dat woord 'samen' zou je je altijd af moeten vragen: samen met wie? Nou, samen met Christus.

De natiën zijn samen-lot-bezitters, samen-tot-het-lichaam-behorenden en samen deelhebbers van de beloften. Niet aan Israël, maar in Christus Jezus. Dus wij delen – ja, dat is onvoorstelbaar – in alle beloften die God gedaan heeft aan Christus Jezus. Daar gaan wij in delen.

Wij worden met Hem in dezelfde positie gesteld. Wij ontvangen met Hem hetzelfde lotzeel, hetzelfde lotbezit en vandaar dat wij samen-lot-bezitters zijn. Eén lichaam met Hem. En dat is inderdaad evangelie. Ook dat zou dus onderwezen moeten worden, zegt Paulus in 1 Timotheüs 4. Indien echter kinderen, dan ook lot-bezitters; lot-bezitters van God en samen-lot-bezitters van Christus.

Samen Lijden Om Samen Verheerlijkt te Worden ↑ hoofdstukken

Wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Ja, want die hoge positie die wij hebben, die is nu nog verborgen. Daar kunnen we geen aanspraak op maken in deze wereld. Wij weten dat we over heel de schepping gesteld gaan worden. Wat weten wij? Wij zijn samen-lot-bezitters van Christus en lot-bezitters van God. Dus heel de schepping gaat ons toevallen. Als we daar nu al aanspraak op zouden kunnen maken, dan gingen we de politiek in of weet ik veel wat. Maar dat kunnen we niet, want het is verborgen. Die hoge positie is verborgen. We zijn ondergronds, zeg maar.

Zoals David ooit in Adullam ook ondergronds was; daar staat natuurlijk een schitterend plaatje van beschreven. David was ondergronds – ik vind dat in het Engels ook wel mooi: *undercover*, onder een bedekking. Dat is wat verborgen is. Die hoge positie die we hebben, is verborgen, zoals David daar in de spelonk van Adullam verborgen was en zich een gezelschap rondom hem verzamelde van allerlei mensen die schuldeisers hadden of die bedroefd waren. Er staat een heel rijtje, geloof ik. In ieder geval: schorriemorrie. Dat is ook een term die we hier kennen, toch? Maar een gezelschap van vierhonderd man schorriemorrie verzamelde hij om zich heen en zij deelden in die verborgen positie. Zij waren op de vlucht voor Saul, miskend door de wereld. Maar later, ik meen dat het in het laatste hoofdstuk van 2 Samuël is – dat kan ik nooit onthouden – zie je dat diezelfde lui die gedeeld hebben in die miskende en verborgen positie van David, hoge posities aan zijn hof krijgen in zijn koninkrijk.

Dat is natuurlijk een schitterend plaatje van de Ecclesia. Nu lijden wij samen met Hem, maar het is opdat wij ook samen met Hem verheerlijkt zullen worden. En toen David verheerlijkt werd als koning, deelde zijn gezelschap uit Adullam in zijn verheerlijking. Zo David, zo ook de Zoon van David, zeg ik dan maar. Dat zegt Paulus in Kolossensen 3: "Samen met Christus is jullie leven verborgen." Samen met Christus verborgen in God, zo zegt hij dat daar.

Want ik reken dat het lijden van de huidige tijd... Welk lijden? Nou, dat uit het vorige vers: wanneer wij namelijk samen lijden, is dat opdat wij ook samen verheerlijkt zullen worden. Dus het gaat hier natuurlijk over ons lijden, maar uit het volgende blijkt ook dat het gaat over het lijden van de hele schepping. Daar kom ik vanzelf wel op. Maar Paulus zegt hier: "Ik reken dat het lijden van de huidige tijd niet waardig is tegenover de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden." Wat de meeste vertalingen zeggen, is dat het lijden van de huidige tijd niet "opweegt" tegen de heerlijkheid die over ons onthuld zal worden, alsof het een weegschaal is en de weegschaal dan gelukkig naar de goede kant doorslaat. Maar Paulus zegt eigenlijk: het is niet waardig tegenover. Het is het niet eens waard om die twee met elkaar te vergelijken. Neem al het lijden van de huidige tijd in je eigen leven, maar natuurlijk ook op globaal niveau, leg alles op een weegschaal, dan zegt Paulus: het is niet eens waard om te vergelijken met de heerlijkheid die aanstaande is.

Sowieso bagatelliseert Paulus het lijden niet; hij relativeert het. Lijden is altijd tijdelijk, maar die heerlijkheid is onvergankelijk en eindeloos. Dus Paulus zegt: "Ik reken dat het lijden van de huidige tijd het niet eens waardig is tegenover de aanstaande heerlijkheid." De meeste vertalingen zeggen: "die over ons onthuld zal worden." Geopenbaard of onthuld, dat is hetzelfde. Maar het is niet alsof het een film is die zich voor onze ogen afspeelt; die heerlijkheid wordt "tot in ons" onthuld. Daar hebben wij zelf ook deel aan. Paulus noemt dat verderop de verlossing van het lichaam, want we zullen namelijk een nieuw lichaam ontvangen, een verheerlijkt lichaam. Het is dus niet alleen zo dat het aan ons onthuld zal worden, maar letterlijk tot in ons.

Ik reken dat het lijden van de huidige tijd niet waardig is tegenover de aanstaande heerlijkheid die tot in ons onthuld zal worden. Het is tijdelijk versus blijvend, dat zei ik al, maar ook vergankelijk tegenover onvergankelijkheid natuurlijk. En die heerlijkheid gaat tot in ons onthuld worden. Dat spreekt ook weer van die zonen van God, want daar lees ik gewoon even verder.

De Schepping Wacht op de Onthulling van de Zonen van God ↑ hoofdstukken

Het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting van de onthulling van de zonen van God. De interlineaire vertaling heeft hier het woord ‘voorgevoel’, maar daar zit wel de betekenis van ‘het uitsteken van de nek’ in. ‘Voorgevoel’ is misschien een beetje een vaag woord, dus dat zou ik dan ook weer uit moeten leggen, maar er is in de wereld en in de schepping — tenminste, ik merk dat wel eens — toch al een voorgevoel dat er dingen staan te gebeuren. Of in ieder geval wat men dan zegt: ik geloof wel dat er meer is dan dit. Er is altijd wel een reikhalzend uitkijken naar het bevrijd worden van de vergankelijkheid. Dat is het eigenlijk.

Het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting. Ik vind dat wel leuk; het staat daar helemaal rechtsonder in die interlineaire, dat zij afwacht. Maar ‘in verwachting’ spreekt van een zwangerschap en daar gaan de volgende verzen ook over: dat de schepping is als een zwangere vrouw. We hebben dat natuurlijk al gelezen en daarom heb ik hier gekozen voor de term ‘in verwachting’. Het reikhalzend uitkijken van de schepping is in verwachting van de onthulling of de openbaring van de zonen van God. Want de schepping wordt voorgesteld als een zwangere vrouw, en het is Christus met Zijn samen-lotbezitters — dat zijn wij dus — ofwel Christus en de zonen van God, die de schepping gaan bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid.

Dat lezen we in de volgende verzen: de hele schepping gaat bevrijd worden van de slavernij van de vergankelijkheid. God heeft daar dé Zoon voor aangesteld, maar Hij is de Eerstgeborene onder vele broeders. Wij zullen dus ook in die positie van zonen gesteld worden, wij delen in die positie en wij delen ook in de taak om de schepping te gaan bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid. Het reikhalzend uitkijken van de schepping is een afwachting of een verwachting van die openbaring, van die onthulling van de zonen van God.

Want de schepping werd aan de zinloosheid of de ijdelheid onderschikt. Er is een heel Bijbelboek dat daarover gaat. Ik moet even van bril wisselen, maar ik haal het wel denk ik. Als je het niet haalt, dan bestel je bij mij maar een nieuwe straks. Maar de schepping werd aan de ijdelheid of de zinloosheid onderschikt; niet vrijwillig, maar vanwege Hem die haar onderschikt. God heeft dus de hele schepping aan de ijdelheid en de zinloosheid onderschikt. Dat betreft de schepping, dus niet de schepping pas vanaf na Adam. En het is ook niet vrijwillig dat het schepsel daarvoor gekozen heeft. Dat is natuurlijk over het algemeen wat in de theologie geleerd wordt: de schepping was perfect, toen kwam Adam en die maakte een verkeerde keuze. Dat kan volgens mij al niet; als de schepping perfect is, kun je geen verkeerde keuzes maken. Dus dat is wel vreemd. Maar het is niet Adam die de schepping aan de ijdelheid onderschikt heeft; het is God die dat gedaan heeft. En niet vrijwillig, niet door de vrije wil van Adam. Nee, maar vanwege Hem die haar onderschikt.

God heeft de schepping dus aan de ijdelheid en de zinloosheid onderschikt en dus heeft het ook een bedoeling. Die zinloosheid is hetzelfde als de slavernij van de vergankelijkheid. Vergankelijkheid is natuurlijk ook iets zinloos. Alles wat je doet... ja, je gaat toch dood. Dat zegt Prediker bijvoorbeeld ook: je kunt hard werken, je kunt iets opbouwen, en vaak breekt het dan nog bij je eigen handen af. Maar is het niet bij je eigen handen, dan sloopt de generatie na jou het wel. Dat is wat Prediker zei: zo heb jij iets opgebouwd en dan komt er een generatie na je die het in no-time weer afbreekt. Dat is ijdelheid, dat is zinloosheid. God heeft de schepping daaraan onderschikt en dat heeft Hij gedaan ‘op hoop’, er staat letterlijk ‘met het oog op hoop’. In verwachting, ook weer in verwachting dat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid bevrijd zal worden tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God.

De hele schepping is dus aan die zinloosheid onderworpen op hoop, in de verwachting dat God die schepping daar ook van gaat bevrijden. Die schepping gaat bevrijd worden van de slavernij van de vergankelijkheid, van die zinloosheid en ijdelheid. En die hele schepping gaat dus delen in de heerlijkheid die de zonen van God ten deel valt. Kijk, wij zijn nu nog kinderen en ons leven is verborgen met Christus in God. Maar wij zullen aangesteld worden tot zonen, samen met dé Zoon, de Eerstgeborene onder vele broeders. Hem is de taak gegeven om de schepping te bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid, maar daarin delen wij als zonen van God. Dus op hoop, in verwachting dat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid bevrijd zal worden tot — dat is het doel — de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God.

Wij als kinderen van God kennen die heerlijkheid al. Wij zijn nu nog kinderen, we zullen aangesteld worden als zonen en heel de schepping bevrijden van de slavernij van de vergankelijkheid. Want wij weten dat de hele schepping samenzucht en barensweeën heeft tot nu toe. Hier wordt de schepping dus voorgesteld als een zwangere vrouw. Over een vrouw die zwanger is, mag ik eigenlijk niks zeggen natuurlijk, maar die doet vreemd. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en die zitten natuurlijk allemaal hier deze ochtend, maar ik heb me wel eens laten vertellen dat zwangere vrouwen opeens anders gaan eten of bepaalde geuren niet meer kunnen verdragen. Volgens mij zijn er boeken over geschreven over wat vrouwen dan allemaal gaan doen. En dat is een lijden. Vooral voor de man natuurlijk! Ja, als je vrouw opeens zo vreemd gaat doen, dat is geen pretje natuurlijk.

Maar dat lijden is ook zoiets dat toeneemt. Het wordt steeds zwaarder, de schepping zucht naarmate de geboorte nadert. De schepping wordt voorgesteld als een zwangere vrouw; dat is lijden, dat is zuchten. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de weeën in de Openbaring, want daar gaat het uiteindelijk ook in resulteren. Dat neemt alleen maar toe, maar het is een boodschap van hoop die hier wordt genoemd, want de schepping is zwanger en de bedoeling van een zwangerschap is het voortbrengen van nieuw leven. God is de Man en de schepping de vrouw, dat zie je in Romeinen 1 bijvoorbeeld, maar ook hier is de schepping natuurlijk de vrouw. God heeft door opstanding — ‘erectio’ in het Latijn — nieuw leven voortgebracht in de vrouw, in de schepping. Dat is een plaatje van, en ook de betekenis van, de seksualiteit. Dat is een uitbeelding van hoe God de Man nieuw leven heeft voortgebracht in de vrouw. Die hele schepping zucht en heeft barensweeën tot nu toe, maar het is zoals ik al zei bedoeld om nieuw leven voort te brengen. Dus hoe heviger het zuchten en de weeën, hoe dichterbij de verlossing is. Dat is natuurlijk ook nog eens zo. Wij weten dat de gehele schepping samenzucht en barensweeën heeft tot nu toe.

Zuchten in Verwachting van de Verlossing van Ons Lichaam ↑ hoofdstukken

En dat niet alleen, maar ook wijzelf die de geest als eerstelingen hebben, wij zuchten in onszelf. Want wij hebben weliswaar een geweldige toekomst en dat weten wij en daar leven wij uit. Wij hebben Gods geest ontvangen, ook die geest met al die beschrijvingen in het begin van Romeinen 8: de geest van God, de geest die Christus uit de doden heeft opgewekt, Christus in ons. Maar ook de geest van de zoonstelling, de geest die ons als kinderen van God leidt naar onze toekomstige positie van zoonstelling. Die hebben wij ontvangen en toch zuchten wij in onszelf, want wij zijn naar het lichaam nog in deze oude schepping.

Eigenlijk zegt Paulus hier dat wij weten dat de gehele schepping samen zucht en barensweeën heeft. Maar dat niet alleen, ook wij. Eigenlijk zegt hij hiermee: we behoren weliswaar inmiddels tot een nieuwe schepping en wij rekenen onszelf niet meer tot die oude schepping, maar toch zuchten wij nog in onszelf omdat wij naar het lichaam fysiek nog in deze oude schepping zijn. Wij zuchten dus ook onder de vergankelijkheid en onder de ellende die over ons uitgespuugd wordt in de media, maar ook in ons persoonlijke leven door ziekte en allerlei zorgen. Daar zuchten wij ook onder. Wij zuchten ook in onszelf. Dat niet alleen, maar ook wijzelf die de geest als eerstelingen hebben, zuchten in onszelf, de zoonstelling verwachtende, de verlossing van ons lichaam.

Wij verwachten dus die zoonstelling. Wij weten dat we in die positie geplaatst gaan worden. Wij zijn nu kinderen van God, maar wij weten dat we zullen delen in de positie van de Eersteling onder vele broeders. We verwachten die zoonstelling, maar tot die tijd zuchten wij mee met de schepping. In het vervolg van Romeinen 8 gaat het er ook over dat wij niet weten wat wij zouden moeten bidden of hoe het zou moeten zijn. Er staat ook dat de geest dit zuchten daarin ons te hulp komt. De geest geeft zelf uiting aan die zuchtingen waar wij geen woorden aan kunnen geven, want wij weten niet wat wij moeten bidden naar wat moet zijn met betrekking tot onze zoonstelling en onze toekomst. Wij weten dat Hij het zo nodig stelt, maar wat daarvoor het beste is voor ons, is er maar één die dat kan bepalen en dat is God zelf. Dus wij weten niet eens wat wij moeten bidden in verband met die dingen, maar God weet het wel. Daarom komt de geest onze zwakheid te hulp en bidt hij zelf voor ons met die onuitgesproken zuchtingen.

Nogmaals: dat niet alleen, maar ook wijzelf die de geest als eerstelingen hebben, wij zuchten in onszelf de zoonstelling verwachtende. Wanneer ontvangen wij die? Bij de verlossing van ons lichaam. Dus op het moment dat ons lichaam verlost wordt en wij een nieuw lichaam ontvangen, zullen wij in de positie van zoon van God gesteld worden. Dat is natuurlijk op het moment van de wegrukking. Dan zullen de doden in Christus worden opgewekt en degenen die nog levend overgebleven zijn tot op dat moment, de gelovigen, zullen tezamen weggerukt worden in wolken, de Heer tegemoet in de lucht, zoals beschreven in 1 Thessalonicenzen 4. Dan zullen wij een nieuw lichaam ontvangen. Dat lichaam dat wij nu hebben zal getransformeerd worden in een nieuw lichaam en daarmee ook klaargemaakt worden voor die geweldige toekomst die wij hebben als samen-lot-bezitters van Christus.

Hij is de zoon, verheerlijkt aan Gods rechterhand, maar wij moeten ook daar zijn om de schepping van de slavernij van de vergankelijkheid te gaan bevrijden. Dat zal gebeuren bij de wegrukking en dat is de verlossing van ons lichaam. Daar zien wij naar uit en dat geeft ons ook de hoop, en hoop doet leven. In een wereld als deze die zucht onder de vergankelijkheid, geeft dat ook daadwerkelijk hoop. We kunnen over die dingen heen zien en uitzien naar onze toekomst wanneer we bij Hem zullen zijn, en met Hem ook. Het is niet zo dat God een klein clubje heeft uitverkoren omdat Hij de rest niet op het oog heeft; Hij heeft een klein clubje uitverkoren om juist die hele grote rest daar te gaan brengen waar Hij het wil. Heel Zijn schepping gaat Hij met Zichzelf verzoenen en brengen waar Hij die hebben wil. Daar mogen wij een rol in gaan spelen. Dat is geweldig en dat vangt aan bij de verlossing van ons lichaam.

📖 Categorie: Studies