In deze serie is duidelijk geworden dat aan Paulus het evangelie van de verzoening is toevertrouwd. Hij verkondigt dat God in Christus niet een deel, maar de wereld met Zich verzoent: het gans heelal. Verzoening veronderstelt altijd verandering: vijandschap maakt… Lees verder
In Efeze 1 spreekt Paulus over het geheim van Zijn wil. Dit geheimenis, (of: deze verborgenheid), was in eerdere generaties niet bekendgemaakt (Ef. 3:5; Kol. 1:26) en aan Paulus werd het beheer ervan toevertrouwd. Dit geheim heeft alles te maken… Lees verder
1 Korinthe 15 is een lang hoofdstuk dat handelt over de opstanding. Onder de Korinthiërs waren sommigen die beweerden dat er geen opstanding van doden is. Paulus reageert daarop door te stellen dat Christus dan ook niet is opgewekt en… Lees verder
We hebben inmiddels alle Schriftplaatsen besproken waarin over verzoenen en verzoening wordt gesproken, en daarmee ook het thema van alverzoening. Er zijn echter ook teksten die dit woord niet gebruiken, maar wél ondubbelzinnig spreken over de verzoening van de wereld… Lees verder
Het voorgaande in Kolossenzen 1 beschrijft de heerlijkheid van de Zoon, door Wie God alles heeft geschapen. Hij is de Eerstgeborene van zowel de oude als de nieuwe schepping. God heeft de hele schepping op het oog en brengt door… Lees verder
De laatste twee keren dat er sprake is van verzoening in de brieven van Paulus, is in Kolossenzen 1. Beide keren gaat het ook hier om apokatallasso, dat betekent: geheel verzoenen. In dit hoofdstuk beschrijft Paulus de heerlijkheid van Christus,… Lees verder
Van de drie woorden die Paulus gebruikt voor verzoenen en verzoening hebben we inmiddels bij twee alle Schriftplaatsen besproken waarin zij voorkomen: katallage en katallasso. Het derde woord, apokatallasso, treffen we slechts driemaal aan, namelijk in de brieven aan de… Lees verder
Tot nu toe hebben we de Schriftplaatsen die spreken over verzoening behandeld in de volgorde waarin ze in de Bijbel voorkomen. Met uitzondering van 1 Korinthe 7:11, dat we al eerder hebben besproken, omdat daar het begrip verzoening de enige… Lees verder
In Romeinen 5 kwamen we het begrip verzoening drie keer tegen. Verderop in de Romeinen brief wordt het nog eenmaal genoemd, namelijk in Romeinen 11. In dit hoofdstuk zet Paulus uiteen dat het Joodse volk tijdelijk blind en doof is… Lees verder
Het woord verzoening vinden we uitsluitend bij de apostel Paulus. Wanneer we eenvoudig lezen wat hij hierover schrijft, wordt de betekenis helder en kunnen we ook het begrip alverzoening correct duiden. Paulus gebruikt hiervoor drie nauw verwante woorden: katallagē (G2643),… Lees verder
In de vorige blogs heb ik een aantal misverstanden over verzoening en alverzoening besproken, die vooral voortkomen uit onjuiste vertalingen of verkeerde interpretatie van bijbelse termen. Het zou te ver voeren om alle misvattingen die hierover binnen de christelijke wereld… Lees verder
In de vorige blog zagen we dat “verzoening van zonden” een onterechte vertaling is. Het Hebreeuwse kaphar spreekt van bedekken of beschutten van zonde. Ook in het nieuwe testament komen we deze verkeerde vertaling tegen. Het woord kaphar komt in… Lees verder
Bij het schrijven van een serie over een onderwerp als alverzoening kan het lastig zijn om te bepalen waar je begint. Het liefst zou ik meteen de teksten bespreken waar gesproken wordt over verzoening en de verzoening van de schepping… Lees verder
Over alverzoening bestaan veel misverstanden, zowel onder tegenstanders als voorstanders. Alverzoening is de opvatting die stelt dat God uiteindelijk alle mensen – en in bredere zin de gehele schepping – met Zichzelf zal verzoenen, door het werk van Jezus Christus.… Lees verder